جمعه، ۲۶ خرداد ۱۴۰۲

برای غزاله علیزاده.

ندانستند که پاییز است و چرخش از سقوط است
ندانستند که این لبخند ازآن برگِ زردی در غروب است

بدیدند سرخی بوسه بر این پیشانی سرد
ندانستند که بوران، بوسه‌اش مرگ و نبود است

چه کسی گفت، که هستیم همه ملزم به تسبم، در آیینه دنیای سیه؟
چه کسی گفت که سپیدی همه خیر است و سیاهی همه آشوب و گنه؟

چه کسی گفت که آشوب و تباهی همه از بهر دل سرد من است؟
چه کسی گفت، که دنیای سپیدی در آرزو و رویای من است؟

بهر ما هرگز نباید هیچ چشمی تر شود
بهر ما هرگز نباید هیچ کس دل‌تنگ شود

ما که فرزند سیاهی بوده‌ایم و نیستی
ما که از اول نکردیم، هیچ شما را دوستی

ما که جز درد و سیاهی هیچ نیاوردیم شما را ارمغان
مهربان، کاش که بدانی جز سیاهی هیچ نبود در دستمان

آنچه داشتیم و نداشتیم را فدایت کرده‌ایم
حزن و اندوه و کشاکش را دچارت کرده‌ایم

می‌رویم تا که نماند از سیاهی و پلیدی هیچ اثر
می‌رویم با چشم تر، تا که نماد هیچ دگر از ما اثر

کوله بار را بسته‌ایم، آماده‌ایم، پروا نداریم هیچ دگر
در دل ما امید داریم تا ببینیم یک دگر، باری دگر

به پایان نزدیک
نه چون سرما
نه چون تاریک
نه چون تنها

به پایان نزدیک
نه که حتی
بخواهم که
بسوزد بهر ما، دل‌ها

به پایان نزدیک
به پایان نزدیک
به پایان نزدیک

به این خاطر
که باید شکل بگیرد
اندرونِ، قلب و روح و
ذهن و جان ما

به پایان نزدیک

شهریار ما دلا خون می‌کند
جوهرش را با قلم فانوس و گلگون می‌کند

شهریار ما سیاهی‌ها بدید
ظلمت شب را شکست آرامش اصباح بدید

بر سیاهی‌های شب تازید و مستولی بشد
بر سپیدی وارد و شیدای شیدایی بشد

در نهایت این سپیدی بود که جانش را ستاند
جملگیِ استخوان‌های نحیفش را شکاند

قطره قطره، سرخی خون را ز قلب تیره‌اش
اندرون سرخ‌ رگ‌های تنش جاری بکرد

بر دلش تابید و گرمایش بداد
جای یاس و نوامیدی اندکی، آرزو در قلب آزادش نهاد

وهم را در قلب حاصل خیز او
کاشت و گاه و بی‌گاه قوتش بداد

شهریار ما ز یاد خود بِبُرد
زندگی تیره‌است و کامیابی نشد

یک نفس غفلت بکرد و دور شد
بر سپیدی تکیه کرد، مغرور شد

تا به خود آید عنان از کف بداد
جان شیرین را چه سهل از دست بداد

شهریارا چه آمد بر سرت؟
هوش خود دادی به درهم یا که لعل؟

یاد بردی که سیاهی یار بود؟
همدمت در هر شب مهتاب بود؟

یاد بردی که قلب تیره‌ات
بوده یار و یاور و انگیزه‌ات؟

یاد بردی که تو را در هیچ جهان
جز سیاهی نیست هیچ یار گران؟

شهریارا به خود آی و بگو
جز سیاهی نیست مرا هیچ آرزو

لاکن بدان تو ای دوست
در پشت این سیاهی
نیست جز عشق و دوستی
حتی اگر سراسر

اهریمنم بدانند

۱۴۰۲/۰۳/۱۱

عمری گذشت و آمد
خلاصه در نهایت
آن روز که گفته بودم
پیش‌تر من برایت

گفتم که این فسانه
پایان نیابد هیچ خوش
افزون شود مبالات
گر نیک داریش تو

گفتم که زندگانی
تیره نکرده قلبم
از پیش تیره بوده
قلب کبود و چرکم

گفتم که این دل ما
سازش نمی‌‌شناسد
درد را او پرستد
تا جان به سر در آرد

گفتم که در بهاران
پاییز را بدیدم
رویای من همه سوخت
در شعله‌ی نگاهت

گفتم که خواب دیدم
گم کرده‌ام تو را من
تنها به روی زانو
شیون کنم برایت

گفتم که لحظه‌هایم
ثابت شدند و تاریک
گفتم که هستم هر روز
در انتظار شلیک

گفتم که بر سپیدی
سیاهی نقش بسته
گفتم که برف‌ و بوران
مرا در هم شکسته

گفتم که این سیاهی
در من تنیده بوده
از کودکی وجودم
چون سایه تیره بوده

گفتم که ای فرشته
در انتظار هستم
آهی کشید و بگذشت
از درد در سرشتم

گفتم علاج این درد
پایان بُوَد، همین بس
گفتم رها شوم من
در کوچه‌های بن بست

راز تو را من هرگز
با هیچ کس نگفتم
اندیشه‌ام بسوزد
گر درد تو بجستم

تاریک تر از سیاهی
خاموش تر از نهایت
گویی که جان سپردم
در لحظه وداعت

۱۴۰۲/۰۳/۱۰