We zijn halverwege de lente, al zou je dat niet meteen zeggen als je momenteel door het raam kijkt. Regen. Wind. Donkere wolken. Het soort weer waarbij je eerder denkt aan soep in plaats van een picknick in de tuin.

Maar goed. We hebben ook al mooie dagen gehad, dus neen, ik ga niet klagen over het weer. (Of toch niet langer dan deze alinea.)

Mijn inspiratie zat de laatste weken ergens diep verstopt onder een berg wasmanden. Sinds dochterlief begin dit jaar naar school gaat, lijkt ons huis een verzamelplek voor allerlei virussen. De buikgriep en verkoudheden wisselen elkaar af.

Wegens de ziektekiemen verscheen er afgelopen zondag geen nieuwsbrief. Daarom schrijf ik deze vandaag. Een beetje later, maar misschien ook net op het juiste moment, want ondanks het grijze weer wil ik graag even terugblikken op de kleine lentemomenten van de voorbije weken. En ook vooruitkijken, al is het maar om mijn humeur een duwtje richting zonneschijn te geven.

Mijn favoriete soort seizoen

Ik schreef eerder al dat de lente, samen met de herfst, mijn favoriete seizoen is. Ik houd van de tussenseizoenen. Je puft niet van de hitte en bibbert niet van de koude. Gewoon jas open, af en toe zon op je gezicht en vrolijk tsjilpende vogels in de buurt.

In deze post maakte ik een lente reflectiepagina met kleine vragen over fijne momenten, vooruitzichten en de dingen die jouw lente kleur geven. Halverwege de lente leek mij het ideale moment om deze pagina zelf ook eens in te vullen.

Soms denk ik dat we wachten op “grote momenten”, terwijl het leven zich meestal verstopt in iets heel gewoons. Een koffie in de ochtendzon. Proper beddengoed. Een peuter die paardenbloemen verzamelt alsof het zeldzame schatten zijn. Dat soort dingen.

💬 En jij?

• Waar kijk jij de komende lenteweken nog naar uit?

• Welke kleine momenten gaven jou echt plezier of een glimlach?

• Wat voelde voor jou als het eerste échte lentemoment van dit jaar?

Ik lees het graag. 💛

Laat een reactie achter

Kleine lentepleziertjes

Een tijdje geleden deelde ik ook mijn lente bingo met 12 kleine lentepleziertjes. Ondertussen kon ik er al heel wat afstrepen. Persoonlijk vind ik dat kleine lijstjes verrassend goed werken tegen het gevoel dat het leven alleen maar uit verplichtingen bestaat. Ze maken zichtbaar dat er tussendoor óók geleefd wordt. Zelfs tussen de verkoudheden en het dweilen van de keukenvloer.

💬 En jij?

• Is er iets wat jij al kan afstrepen?

• Wat staat er nog op jouw lentelijstje?

Vertel het mij. Ik sprokkel graag mee lenteplezier bij elkaar. 💛

Laat een reactie achter

Woord van het jaar: “meer leven”

Mijn woord van het jaar is:

Mijn ‘woord van het jaar’ ligt de laatste maanden een beetje stof te verzamelen in een vergeten hoekje in mijn hoofd.

Veel meer leven voeg ik momenteel niet bepaald toe aan mijn leven. Of toch niet op de manier waarop ik het had gehoopt. Er blijft weinig vrije tijd over. Mijn collega is nog steeds afwezig waardoor mijn vaste telewerkmaandag wegvalt, en ik in de voormiddag op het werk wordt verwacht. Maandagnamiddag probeer ik wel een deel van het huishouden te doen zodat ik op woensdagvoormiddag tijdens mijn wekelijkse poetsvoormiddag een kostbaar uurtje overhoud voor mezelf als dochterlief op school zit. Bijvoorbeeld om deze nieuwsbrief te schrijven.

Waarschijnlijk mag ik vaker kiezen voor iets leuks in plaats van iets praktisch. Eén van mijn grootste valkuilen is altijd productief willen zijn. Alsof rust pas verdiend is wanneer alles afgestreept staat. En ja, ik weet het, dat moment komt nooit. De was plant zich voort in het donker, daar ben ik ondertussen van overtuigd.^^

Vanmorgen stond ik even in mijn bureau/knutsel/opslagkamer. Overal lagen bolletjes wol. Half afgewerkte projecten. Kleurboeken die ik laatst kocht. Knutselpapier van jaren geleden. Lintjes. Haakboeken. Verf.

Eigenlijk lagen daar tientallen kleine projecten te wachten. Ideeën die ik ooit had. Dingen waar ik enthousiast van werd. En plots besefte ik hoe hard ik mijn lange knutselzondagen mis.

Natuurlijk is dat anders met een peuter in huis. Een jongedame die elk schaartje onmiddellijk ziet als gezamenlijk bezit en het liefst “meehelpt” met alles wat mama doet. Maar misschien moet het ook niet meer lijken op vroeger.

Misschien zit het “meer leven” net daarin, niet wachten op perfecte stilte en zeeën van tijd, maar creativiteit toelaten tussen de chaos door. Dus vanmiddag wagen we ons aan knutselpoging nummer één samen. Ik houd jullie op de hoogte. 🙂

Nog één kleine vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef de nieuwsbrief gerust een ❤️ of laat een reactie achter. Dat helpt mijn verhalen bij andere lezers terechtkomen.

🌷 Zin in meer lente inspiratie? Lees hier alle nieuwsbrieven of duik in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉

Hallo daar! Welkom bij mijn terugblik naar de voorbije maand waarin ik een dagboekfragment deel, samen met leestips.

Het archief van de vorige edities van deze serie vind je hier. Je bent van harte uitgenodigd om in de reacties te delen hoe jouw maand was. 💬

👨‍👩‍👧 Gezin & ik

Verjaardag met een geurtje

Voor mijn 39ste verjaardag hadden vriendlief en ik een romantische date naar de sauna gepland. Rust. Stilte. Warmte. Een gesprek zonder peuteronderbreking.

Om 4u30 besloot dochterlief dat mijn verjaardag beter begon met een serieuze kakaanval. Inclusief nieuw beddengoed, een uitgebreide poetsbeurt en een peuter tussen ons in bed. Ze was niet ziek, maar had wel een ongelooflijk oog voor timing.

Naar school sturen met diarree vonden we geen sterk plan, dus schoonmoeder werd opgetrommeld als redder van dienst. Dochterlief was daar niet meteen enthousiast over. Wij iets meer.

En dus gingen we toch naar de sauna. Het was heerlijk. We lunchten niet chic in badjas, maar aten thuis met ons vieren afhaalbroodjes aan tafel. Een geslaagde dag!

Pasen

Op Paaszondag stond ik om 7 uur in loopoutfit eitjes en speeltjes strategisch te verstoppen op plekken waar niets kon wegwaaien. (Jeetje, wat een wind!) Even later liep dochterlief rond met grote ogen en heel veel “oohs”en “aahs”. Zalig om te zien.

Daarna trokken we verder naar mijn ouders voor zoektocht nummer twee, mét paasbrunch. Vervolgens naar de andere oma voor zoektocht nummer drie. We kunnen dus melden dat de chocoladevoorraad gezond ongezond is (waarvan nu al veel is ‘verdwenen’). 😋

Vakantiegeluk zit in kleine dingen

De paasvakantie zat vol simpele leuke dingen. Een fietstocht naar de bib, onderweg een ijsje, een tussenstop om wat te shoppen. Vooral kleren kijken voor haarzelf vindt dochterlief een uitstekende hobby.

Op paasmaandag waren we allemaal thuis en gingen we naar een kleine dierentuin in de buurt. De dieren waren leuk, maar dochterlief vond vooral het speeltuintje fantastisch.

Dochterlief en ik gingen ook naar twee Doe-Expo’s van Ridder Muis in de Citadel van Diest, samen met een vriendin en haar zoontje. Mooie aankleding, leuke opdrachtjes, blije kinderen en pannenkoeken. Meer moet een mens niet eisen van het leven.

Als afsluiter bezochten we een Playmobilbeurs. Ze mocht grabbelen en kreeg twee kleine setjes cadeau.

Grote stap: nieuw klasje, nieuw bed

Na de vakantie verhuisde dochterlief naar een nieuw klaslokaal. Groter, anders, alles op een andere plek. Voor haar was dit geen probleem, maar sommige andere peuters hadden een lichte existentiële crisis.

Thuis kochten we ook een eenpersoonsbed, want haar peuterbed is officieel te klein geworden. Onze kleine meid groeit snel!

In afwachting van de levering verwijderden we alvast één zijde van haar huidige bed. Zo kan ze zelf in- en uitstappen. Dat ging goed, behalve de keren dat ze er al slapend uit rolde. Gelukkig had ik een zachte deken gelegd. Ze kroop meestal gewoon terug, alsof er niets was gebeurd.

Afscheid en perspectief

We namen deze maand ook definitief afscheid van onze buurman. Zoiets zet alles toch weer even stil. Het herinnert je eraan hoe fragiel en kostbaar het gewone leven eigenlijk is.

Ons weiland wordt een tuin

Onze tuin - momenteel ergens tussen veld, werf en natuurgebied - begint stilaan vorm te krijgen.

In mei starten de graafwerken. Vriendlief kijkt daar opvallend enthousiast naar uit, vooral omdat er een kleine graafmachine aan te pas komt en hij Goldrush1 in het klein mag spelen.

Er wordt puin verplaatst, zand aangevoerd, lijnen uitgezet en stokjes geplant. Het oogt voorlopig als georganiseerde chaos.

Maar ook, mijn serre krijgt een plek. Wie weet zaai ik eind mei al groentjes.

Op ’t werk

Op het werk wordt het stilaan rustiger. De eerste drie maanden van het jaar waren pittig door de afwezigheid van mijn collega waardoor er veel extra werk op mijn bord kwam. Nu voel ik dat ik terug ademruimte krijg.

Ik sprak mijn collega ook. Ze heeft het mentaal moeilijk en zoekt haar weg. Soms betekent dat al veel, mogen zoeken zonder tijdsdruk.

Lezen als graadmeter

Verder voel ik mij gelukkig. April was een goede leesmaand, en dat zegt veel. Als mijn hoofd te vol zit, raak ik niet in een boek. Als ik lees, weet ik, het zit goed vanbinnen.

Dat wil ik meenemen naar mei. Gewoon verder kabbelen. Genieten van vrije dagen, meer zon, een tuin in wording en een leven dat misschien niet groots oogt, maar wél heel rijk voelt.

💬 En jij?

• Wat was jouw mooiste kleine moment van april?

• Waaraan merk jij dat je goed in je vel zit?

• Welke gewoonte wil jij meenemen naar de komende maand?

Ik ben benieuwd. Vertel eens. 💛

Laat een reactie achter

✍️ Leesvoer

Inspirerende artikels, weetjes of grappige verhalen die ik graag met jullie deel:

• geeft toe ‘ik ben niet altijd een relaxte moeder’. Herkenbaar verhaal voor elke ouder.

• Love Your Mother is een liefdevolle reminder om wat zachter om te gaan met onze eerste moeder, de natuur. deelt een heleboel groene tips, boeken die haar inspireerden en producten die ze zelf gebruikt.

• Ook schreef ze een aanstekelijke post over hoe tweedehands of kringloopgeluk haar creativiteit aanwakkerde. Zelf loop ik ook graag eens de kringloopwinkel binnen. Dochterlief kan er op schattenjacht, overal aan voelen en ik vond er al heel leuk speelgoed voor een klein prijsje.

• deelt haar 10 lessen over inspiratie, moed en creatief leven uit Big Magic van Elizabeth Gilbert.

• blikt nostalgisch terug naar de ‘golden age’ van bloggen in 2002 en beschrijft hoe je deze blogging vibe ook nu kunt toepassen.

• Nee, je hebt niks aan jezelf te danken. It’s the system, stupid.

📚 Ik las

• Wij samen - Jojo Moyes ⭐⭐⭐☆☆
  Een verhaal dat rustig voortkabbelt met personages die groeien, struikelen en weer recht krabbelen.

• De zon, de zee en de sterren - Iulia Bochis ⭐⭐⭐☆☆

  Een mooi geïllustreerd boek met warme, inspirerende tekstjes die je uitnodigen om even te vertragen. Ideaal voor momenten waarop je hoofd te vol zit en je hart wat zon kan gebruiken.

Nieuwsbrief gemist?

Dit verscheen in april:

Nog één dingetje, voor je weer verder rolt door je dag.
Vond je dit fijn om te lezen? Laat gerust een ❤️ achter of drop iets in de reacties. Ik lees alles en zo vinden mijn schrijfsels hun weg naar meer lezers.

🗞️ Zin in meer? Lees mijn vorige maandoverzichten of snuister eens in het archief.

🙋‍♀️ Wil je niks missen? Abonneer je en ontvang elke week een portie simpel leven, kleine gelukjes en seizoensgedachten recht in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die deze nieuwsbrief ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉

De voorbije twee maanden trok ik van de weemoedige, dromerige wereld van ‘Norwegian Wood’ naar de warme, menselijke verbondenheid van ‘Wij Samen’ om daarna te eindigen bij ‘De zon, de zee en de sterren’, een boekje dat eerder voelt als even diep ademhalen dan als lezen.

Zet een kop koffie of thee, plof neer waar je zit en blader met mij mee door drie verhalen die elk op hun eigen manier bleven nazinderen.

Norwegian Wood

Haruki Murakami

Korte inhoud

‘Norwegian Wood’ van Haruki Murakami gaat over Toru Watanabe. een stille en buitengewoon serieuze jonge student in Tokio. Hij is dol op Naoko, een mooie jonge vrouw, maar hun wederzijdse liefde wordt getekend door de tragische dood van zijn beste vriend, haar geliefde, jaren geleden. Watanabe went aan het campusleven en de eenzaamheid en afzondering die hij daar ervaart, maar Naoko kan de druk en de verantwoordelijkheid van het leven niet verdragen.

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

De schrijver Haruki Murakami bleef opduiken in recensies waarover iedereen lyrisch is. Na meerdere enthousiaste aanbevelingen besloot ik dan maar te beginnen met Norwegian Wood, naar verluidt zijn meest toegankelijke boek.

Nu, na het lezen, denk ik vooral ‘ik weet eigenlijk nog altijd niet of ik dit boek goed vond'.

Op papier lijkt het verhaal simpel. We volgen Toru Watanabe, een student in Tokio in de jaren zestig. Hij kijkt terug op zijn jeugd, zijn vriendschappen, liefdes en verliezen. Maar Murakami schrijf niet echt een verhaal met een duidelijke lijn. Hij schrijft eerder zoals het leven zelf. Over dagen die gewoon voorbijgaan. Gesprekken die nergens heen lijken te gaan. Wandelingen, muziek, sigaretten, herinneringen.

Het boek ademt een soort melancholie. Een gevoel dat altijd een beetje onder de oppervlakte blijft hangen. Onder die ogenschijnlijk simpele verhaallijn zitten stevige thema’s verstopt: psychische problemen, eenzaamheid, ziekte en dood. Niet dramatisch uitgesmeerd, maar eerder terloops, alsof het gewoon bij het leven hoort.

En dat is misschien ook wat Murakami wil tonen, dat iedereen op zijn eigen manier door het leven strompelt.

Dus… vond ik het goed?

Het boek las vlot. De stijl is rustig, bijna hypnotiserend. Maar tegelijk voelde het soms ook zwaar. Niet het soort boek dat je ’s avonds openslaat om even te ontspannen.

Misschien lag dat ook aan mij. Soms heb je gewoon nood aan een licht verhaal en een happy end. En Norwegian Wood is… niet dat.

Dus ja, ik ben nog steeds niet helemaal zeker of ik fan ben van Murakami, maar één ding weet ik wel. Dit is zo’n boek dat nog even blijft rondspoken in je hoofd en misschien is dat uiteindelijk ook precies de bedoeling.

Zelf lezen?

‘Norwegian Wood’, Haruki Murakami, 412 pagina’s, 2012.

📖 Vragen om over na te denken

1. Met welk personage kon jij je het meest identificeren: Toru, Naoko of Midori? Waarom?

2. Toru lijkt vaak meer toeschouwer dan deelnemer aan zijn eigen leven. Stoorde dat je, of paste dat net bij het verhaal?

3. Het boek gaat veel over herinneringen en terugkijken op het verleden. Denk jij dat herinneringen ons leven kleuren of vertekenen?

4. De roman zit vol kleine levenswijsheden. Welke zin of gedachte bleef bij jou het meest hangen?

5. Peiling: Ben jij team Naoko of team Midori?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Met welk personage kon jij je het meest identificeren: Toru, Naoko of Midori? Waarom?

   Ik neig het meest naar Toru. Niet omdat hij de meest uitgesproken persoon is, integendeel, maar net omdat hij zo … gewoon is. Hij probeert niet iemand te zijn die hij niet is. Hij volgt geen duidelijk pad. Hij leeft, twijfelt, maakt keuzes en stelt die soms ook weer in vraag.
   Dat zoeken, herken ik. Proberen te begrijpen wat je eigenlijk aan het doen bent met je leven, zonder meteen een helder antwoord klaar te hebben. Toru lijkt zich weinig aan te trekken van wat ‘hoort’ of wat anderen verwachten. Dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. Soms lijkt hij te weten waar hij naartoe wilt, en soms drijft hij gewoon mee. Dat voelt realistisch. Het leven is zelden een rechte lijn. Eerder een kronkelend padje waar je af en toe stilstaat en denkt ‘Ben ik hier eigenlijk juist?’.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Toru lijkt vaak meer toeschouwer dan deelnemer aan zijn eigen leven. Stoorde dat je, of paste dat net bij het verhaal?

   Het stoorde mij eigenlijk niet. Het voelde juist herkenbaar.
   Er zijn van die periodes waarin je niet actief keuzes maakt, maar eerder meebeweegt. Waarin het leven je een beetje overkomt. Je doet wat nodig is en leeft van dag tot dag.
   Toru zit vaak in die modus. Hij observeert, hij voelt en ondergaat. Hoewel dat soms afstandelijk kan lijken, vond ik het passend bij het verhaal. Niet iedereen staat altijd stevig aan het stuur van zijn leven. Soms zit je gewoon even op de passagiersstoel. En misschien is dat ook oké. Zolang je af en toe weer eens van plaats wisselt.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Het boek gaat veel over herinneringen en terugkijken op het verleden. Denk jij dat herinneringen ons leven kleuren of vertekenen?

   Allebei. Zonder twijfel.
   Herinneringen zijn selectief. We onthouden niet alles (gelukkig maar!). Wat blijft hangen, krijgt vaak een soort glans. De mooie momenten worden warmer, zachter. Net daardoor vertekenen ze ook, want we vergeten de nuance, de kleine ongemakken of de twijfel die er ook was. Wat overblijft, is een versie van het verleden dat klopt… maar niet volledig is.
   En toch denk ik dat dat oké is. Misschien hebben we die gekleurde herinneringen nodig om vooruit te blijven gaan. Een beetje nostalgie als een zachte filter over ons verleden.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

4. De roman zit vol kleine levenswijsheden. Welke zin of gedachte bleef bij jou het meest hangen?

   Af en toe laat Murakami een zin vallen die je bijna op een tegeltje zou willen zetten. Zo eentje die plots blijft hangen.

   “Ik bleef gewoonweg de ene stap na de andere zetten omdat ik toch ergens heen moest.”

   Of deze, mijn persoonlijke favoriet:

   “Je moet het leven zien als een koektrommel. In een koektrommel zitten allerlei koekjes en daar zitten koekjes bij waar je van houdt en koekjes waar je niet van houdt, toch? Als je eerst alle koekjes opeet, hou je alleen de koekjes over die je niet graag lust. Als ik het zwaar heb, denk ik daar altijd aan. Eerst hierdoorheen bijten, straks wordt het makkelijker. Het leven is een koektrommel.”

   En dan nog deze kleine, stille waarheid:

   “Als het donker is om je heen, zit er niets anders op dan een poosje te wachten tot je ogen aan de duisternis zijn gewend.”

   Geen grote filosofie. Gewoon simpele zinnen die iets raken.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

5. Peiling: Ben jij team Naoko of team Midori?

   Als ik moet kiezen, dan ga ik voor Midori, omdat ze eerlijk is. Ze staat meer met beide voeten op de grond, zegt wat ze voelt en laat zich zien zoals ze is. Dat heeft iets verfrissends. Zeker in een verhaal waar veel personages in hun hoofd zitten of worstelen met zichzelf.
   Op Naoko kreeg ik minder vat. Ze lijkt zoekende, fragiel en ergens ook een beetje verloren. Wat begrijpelijk is, maar het maakt haar ook minder toegankelijk. Alsof ze zelf nog niet goed weet wat ze wil van het leven, van anderen en van zichzelf.
   Midori daarentegen durft er gewoon te staan. Met al haar chaos, maar ook met een soort helderheid. Misschien is dat het verschil. De ene voelt als een vraag, de andere als een antwoord.

Wij samen

Jojo Moyes

Korte inhoud

Het is nooit te laat voor een nieuw hoofdstuk in je leven...

Lila dacht dat ze haar happy end al gevonden had: een tevreden man, twee prachtige kinderen, een mooie carrière als schrijver van relatiehulpboeken. Maar als ze erop terugkijkt kan ze alleen maar lachen om haar adviezen dat haar eigen huwelijk niet goed meer was merkte ze pas toen het te laat was…

Lila moet weer bij het begin beginnen. Haar ex-man krijgt een kind met een ander, haar tienerdochter praat niet meer met haar, en sinds haar moeders dood woont haar stiefvader Bill bij hun in. Als dan ook Gene, haar echte vader, op de stoep staat is de chaos compleet. Gene is met zijn hardrock t-shirts en zijn carrière als tv-ster (een tijd terug, dat wel) geen standaard opa voor haar kinderen.

En dan heeft Lila behalve gedoe tussen twee vaders, ook nog eens gedoe tussen twee nieuwe mannen…

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

‘Wij samen’, is een verhaal dat rustig voortkabbelt, zoals een zondag waarop niemand iets van je verwacht. Er gebeurt niet overdreven veel, maar dat stoorde mij niet. Misschien omdat het leven zelf ook vaak zo is. Geen grote drama’s, wel kleine verschuivingen die achteraf alles blijken te veranderen. De dynamiek tussen de twee vaders zorgt gelukkig voor wat grappige momenten, een vete die het verhaal net genoeg pit geeft.

Wat blijft hangen, zijn de personages. Iedereen krijgt zijn moment, groeit, struikelt en krabbelt weer recht. Het is mooi om te lezen hoe ze, ondanks alles, toch telkens weer bij elkaar uitkomen. Misschien is dat nog wel het moeilijkst. Samen blijven, ook als het wringt.

Zelf lezen?

‘Wij samen’, Jojo Moyes, 432 pagina’s, 2025.

📖 Vragen om over na te denken

1. Wanneer voelde jij je het meest “thuis” bij iemand, zelfs als het niet perfect liep?

2. Familierelaties zijn in het boek… ingewikkeld. Wat maakt iemand voor jou echt familie: bloed of gedrag?

3. Hoe ga jij om met spanningen binnen je gezin of omgeving: vermijden, oplossen of laten sudderen?

   Laat een reactie achter

Mijn antwoorden:

1. Wanneer voelde jij je het meest “thuis” bij iemand, zelfs als het niet perfect liep?
   Het meest thuis voel ik mij bij mijn vriend. Met hem kan ik over alles praten: de grote levensvragen, kleine ergernissen en complete onzin op dinsdagavond.
   We leerden elkaar kennen op oudejaarsavond via de vriend van mijn beste vriendin. Klassieke romantiek met wat vuurwerk buiten en een vonk binnen.

   We spraken snel opnieuw af en zagen elkaar bijna wekelijks. Drie maanden later kwam de coronalockdown, en waar sommige relaties toen strandden op te veel samen zijn, schakelde die van ons net een versnelling hoger. In november van datzelfde jaar woonden we samen. Nu, zes jaar later, voelt hij nog altijd als mijn veilige haven. We kijken op dezelfde manier naar het leven en bouwen samen aan iets moois: een warm huis, een gezellige thuis en een fijne plek voor ons dochtertje.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Familierelaties zijn in het boek… ingewikkeld. Wat maakt iemand voor jou echt familie: bloed of gedrag?
   Voor mij zit familie niet alleen in bloed, maar bloed maakt wél iets los dat moeilijk uit te leggen is. Een goede vriend kan aanvoelen als familie. Iemand die blijft, die je kent, die er staat wanneer het telt. Dat soort banden zijn goud waard.

   Maar familie door bloed draagt toch een ander gewicht. Zelfs wanneer het botst, schuurt of ingewikkeld wordt, blijft er vaak een onzichtbare draad bestaan. Je kunt kwaad zijn, afstand nemen of zuchten bij elke kerstbrunch, en toch blijf je op een bepaalde manier verbonden. Soms is familie niet wie het makkelijkst lief te hebben is, maar wie diep vanbinnen toch bij je hoort.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Hoe ga jij om met spanningen binnen je gezin of omgeving: vermijden, oplossen of laten sudderen?

   Dat hangt af van de situatie. Sommige dingen los ik meteen op, andere laat ik bewust even sudderen. Niet elk conflict vraagt onmiddellijke actie. Soms heb ik eerst een nacht slaap en een kop koffie nodig. Vermijden is meestal niet mijn stijl. Ik heb weinig moeite om spanning te benoemen of iets op tafel te leggen.

   In mijn gezin van oorsprong ben ik vaak degene die zegt wat iedereen al dacht maar niemand uitsprak. Mijn ouders en broer hebben eerder de neiging om lastige dingen te ontwijken. Dat levert op zich ook weer spanningen op.

De zon, de zee en de sterren

Iulia Bochis

Korte inhoud

Dit is een prachtig fullcolour geïllustreerd boek, dat oude wijsheden combineert met prachtige en tot nadenken stemmende illustraties. Door middel van gedichten en inspirerende citaten van over de hele wereld, vertelt illustrator Iulia Bochis het verhaal van persoonlijke groei, genezing en liefde, gebaseerd op de woorden van filosofen, romanschrijvers en dichters. Laat je door de seizoenen meevoeren door de prachtige illustraties.

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

‘De zon, de zee en de sterren’ van Iulia Bochis is een klein pareltje om tussendoor vast te nemen. Met sfeervolle illustraties en warme, inspirerende tekstjes nodigt het boek uit om even te vertragen en op adem te komen. Ideaal voor momenten waarop je hoofd te vol zit en je hart wat zon kan gebruiken.

Zelf lezen?

‘De zon, de zee en de sterren’, Iulia Bochis, 128 pagina’s, 2022.

📖 Vragen om over na te denken

1. Welk stukje uit het boek raakte je het meest, en waarom?

2. Wat betekent “tot stilstand komen” voor jou, écht?

3. Waar verlang jij momenteel meer naar: zon, zee of sterren?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Welk stukje uit het boek raakte je het meest, en waarom?

   Misschien zoek je bij de takken wat alleen aan de wortels verschijnt.
   - Rumi

   Deze zin bleef hangen omdat hij een waarheid bevat. We zoeken oplossingen vaak buiten onszelf: bij de overheid, bij omstandigheden, bij andere mensen, bij “als dit eerst verandert”. Terwijl echte verandering meestal dichterbij begint. Aan de wortels. Bij jezelf. Bij keuzes, gewoontes, moed en kleine stappen.

   

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Wat betekent “tot stilstand komen” voor jou, écht?

   Even stoppen met rennen. Niet alleen letterlijk, maar ook in mijn hoofd. Tijd nemen om na te denken zonder constante prikkels. Voor mij zit dat vaak in schrijven: kort noteren wat de dag bracht, wat lastig was, wat mooi was of gewoon wat er passeerde.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Waar verlang jij momenteel meer naar: zon, zee of sterren?
   Zonder twijfel zon. De zon brengt lichtheid. Alsof alles net iets makkelijker ademt. Mensen lachen meer, de was droogt sneller en zelfs problemen lijken minder dramatisch. Zon is voor mij een gratis vleugje vakantie.

Op mijn boekenplank

Mei voelt als een frisse start. Meer licht, meer goesting, meer zin om met een boek in een hoekje van de zetel of in de tuin te verdwijnen. Voor deze maand koos ik vier heel verschillende boeken: eentje om slimmer met geld om te gaan, eentje dat raakt, eentje dat lente ademt en eentje dat misschien net op het juiste moment binnenkomt. Kortom, een mooie mix voor hoofd en hart.

🌿 Iedereen miljonair? – Sarah Zwaenepoel
Ik ben benieuwd naar een nuchtere kijk op geld en vermogen. Geen blingbling-verhaal hopelijk, maar praktische inzichten over hoe gewone mensen slimmer kunnen omgaan met centen. Altijd interessant.

💌 Zeven brieven – Tina de Bruin
De titel alleen al maakt me nieuwsgierig. Brieven hebben iets intiems en traags, alsof woorden meer gewicht krijgen wanneer ze gericht zijn aan iemand. Ik verwacht een verhaal met gevoel en diepgang.

🌱 Lentegroen – Jackie Van Laren
Alleen al de titel klinkt als open ramen en frisse lucht. Dit lijkt me zo’n boek dat perfect past bij mei: licht, hoopvol en ideaal om buiten te lezen met een koffie erbij.

✨ En nu – Tiny Fisscher
Die titel voelt als een zachte schop onder de stoel. En nu? Verdergaan, kiezen, veranderen, beginnen? Ik ben benieuwd welke richting dit boek uitgaat.

💬 Welk boek zou jij meteen meenemen naar een zonnig bankje in het park?

Laat een reactie achter

In deze nieuwsbrief vind je boekenlinks. Als je via zo’n link iets koopt, ontvang ik een kleine commissie, zonder extra kost voor jou. Dankjewel om zo mijn nieuwsbrief te steunen.

Nog één kleine vraag.
Vond je dit fijn om te lezen? Geef gerust een ❤️, laat iets van je horen in de reacties of stuur deze nieuwsbrief door naar iemand die ook graag tussen de bladzijden verdwijnt.

🗞️ Zin in meer letterliefde? Duik in het archief en ontdek eerdere edities.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

Welkom bij deze maandelijkse serie Koffieklets. Elke laatste zondag van de maand stel ik een vraag om gezellig samen over na te denken. Doe je mee?

Neem gerust eerst een kopje koffie of thee en laat van je horen in de reacties.

Lieve lezers,

Deze koffieklets gaat over “thuis”. Niet het perfecte plaatje, maar de rommelplankjes, vaste plekjes en gewoontes die stilletjes betekenis krijgen. Ik neem je mee in mijn eigen zoektocht naar hoe een huis langzaam een thuis werd en waarom dat weinig met vier muren te maken heeft.

Vroeger dacht ik dat “thuis’ een plek was. Vier muren, een zetel en een sleutelbos die altijd in dezelfde schaal ligt (of ergens in de buurt daarvan).

Tot ik in 2020 verhuisde van mijn appartementje (dat ik altijd zag als iets tijdelijks waardoor het nooit echt als thuis aanvoelde) naar het huis van mijn vriend. En daar voelde ik mij meteen thuis… maar tegelijk ook niet. Alsof mijn gevoel al verhuisd was, maar mijn identiteit nog met dozen in de gang stond.

Na 10 maanden als koppel gingen we samenwonen. Logisch, want ik bracht mijn tijd grotendeels bij hem door en sliep amper nog in mijn appartement. Bij hem voelde ik mij goed, maar het huis, dat voelde nog niet helemaal van mij.

Mijn spullen kregen een plek. Een kast hier. Een plant daar. Een paar meubels die probeerden te bewijzen zie je wel, jij hoort hier ook. En toch, het duurde langer dan ik had verwacht voor ik kon zeggen dit is mijn thuis.

Een thuis groeit.

Je groeit niet automatisch mee met een verhuis.

Een huis wordt pas een thuis in kleine momenten. Zoals de eerste keer dat je gedachteloos je weg vindt naar het toilet in het donker. De plek waar je altijd jouw koffie drinkt. De geur van je eigen wasmiddel.

En ergens onderweg gebeurt het. Je denkt niet meer ik ben hier te gast, maar ik hoor hier.

En dan is er nog de plek rondom je huis.

Want thuis stopt niet aan je voordeur.

Ik verhuisde ook naar een gemeente die ik amper kende. In het begin voelde dat neutraal. Geen geschiedenis, herinneringen of een vaste bakker waar ze je naam kennen.

We wonen vlakbij een bos. Een kleine kilometer, dichtbij genoeg om spontaan te gaan en ver genoeg om het als een “uitje” te laten voelen.
Elke zondagochtend trek ik mijn loopschoenen aan voor mijn uurtje frisse lucht. Even niemand die iets van mij wil.

Dat bos heeft meegebouwd aan mijn gevoel van thuis. Net zoals het gemak om dichter bij winkels en steden te wonen, het ritme van het dorp en misschien nog het meest, ons dochtertje die hier nu naar school gaat. Vanaf dat moment is het geen tijdelijke plek meer. Dan wortel je.

Thuis is geen plek.

Het is een verzameling van rituelen. En misschien zit daar de kern. Thuis is niet waar woon je? Maar hoe leef je daar?

Een paar simpele rituelen die voor mij het verschil maken:

1. De zondag-reset (light versie)
   Geen grote schoonmaak. Gewoon even opruimen, koffiemomentje, samen genieten met ons gezinnetje en onze agenda checken om te kijken wat er volgende week op de planning staat.

2. Een vaste “mijn plek” in huis
   Mijn bureaustoel aan de eettafel: overdag mijn werkplek, ’s avonds mijn schrijf- of knutselplek. De hoek van de zetel waar ik standaard neerplof om te lezen of te haken. En mijn rommelplank in de kast: een mix van bibboeken, een mandje met een half afgewerkt haakproject, recent gekochte boeken en allerlei dingen waar ik nog iets mee wil (of ooit ga doen… waarschijnlijk).

3. Buitenlucht als anker
   Mijn bosmoment. Geen podcast. Geen afleiding. Gewoon joggen en denken (of net niet denken).

4. Kleine seizoenswissels in huis
   Geen Pinterest-perfect decor, maar een bos bloemen, een andere kussensloop,

   iets dat zegt: hé, het is lente (of herfst, of chaos, ook goed).

Misschien is dat het wel.

Thuis is niet iets wat je vindt.
Het is iets wat je langzaam maakt.

Met tijd, gewoontes of kleine keuzes die zeggen ik blijf hier even.

💬 Ik ben benieuwd hoe dat bij jou zit:

• Wanneer voelde jij je ergens écht thuis?

• Was dat onmiddellijk of moest dat groeien?

• Welke kleine rituelen maken voor jou een huis gezellig?

• Heb jij een plek waar je naartoe gaat om even “tot jezelf” te komen?

Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik lees mee (met koffie, uiteraard). ☕

Laat een reactie achter

Nog één kleine vraag vraag.
Vond je dit fijn om te lezen? Geef gerust een ❤️, laat iets van je horen in de reacties of deel het met iemand die misschien ook een beetje “onderweg naar thuis” is.

Deel Vier Vandaag 🎉

🗞️ Zin in meer? Lees hier alle Koffieklets edities of duik eens in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

Ik las onlangs ‘We zijn te skeer voor Lowlands maar te rijk voor gezond verstand’ en ik vraag mij af: Zijn we niet gewoon… een beetje verwend geworden? We zeggen dat alles duurder wordt, maar tegelijk verwachten we ook… alles.

Begrijp mij niet verkeerd, het leven is duurder geworden. Dat voel ik ook wanneer ik aan de kassa sta of de auto voltank. Maar tegelijkertijd vraag ik mij of het enkel ligt aan de stijgende prijzen, of ook aan de stijgende verwachtingen. We willen veel, en liefst onmiddellijk. Comfort, vrijheid, leuke uitstapjes, lekker eten, tijd voor onszelf, een mooi huis, … en dat allemaal zonder dat het te veel moeite kost. Het is alsof ‘genoeg'‘ stilletjes is opgeschoven naar ‘meer’. Hebben we ook niet gewoon onze standaard omhoog getrokken? Wat vroeger luxe was, voelt nu als basis. En wat basis is, voelt al snel als ‘tekort’.

Mijn kleine, simpele bubbel

Als ik kijk naar mijn eigen leven, dan leef ik vrij eenvoudig. Ik werk 19 uur per week, een bewuste keuze. Niet omdat ik niet meer zou kunnen werken, maar omdat ik het niet wil. Ik breng mijn dochter elke dag naar school en haal haar weer op. Op vrijdag is mijn vriend thuis en ga ik met de fiets naar ‘t werk. Mijn leven voelt als luxe. Die luxe zit ‘m niet in geld, maar in keuzes.

Mijn leven is … simpel. Mijn dagen zitten niet vol dure hobby’s, reizen of eindeloze abonnementen. Ik leen boeken in de bib, bij drie vestigingen waar ik terechtkan voor een paar euro per jaar, wat eigenlijk bijna belachelijk goedkoop is als je erover nadenkt. Ik loop, ik fiets, ik knutsel. Ik haak kleine figuurtjes waar mijn dochter later mee speelt. En ja, soms trakteer ik mezelf op een haakpakketje van een paar euro. Dat is dan mijn versie van een uitspatting. Geen grootse dingen, maar genoeg om mijn dagen te vullen op een manier dat goed voelt.

Het grappige is: hoe minder ik nodig heb, hoe rijker ik mij voel. Niet in geld, maar in tijd. Omdat mijn leven niet veel kost, hoef ik ook niet voltijds te werken om het draaiende te houden. En omdat ik minder werk, heb ik ruimte. Voor mijn gezin, voor mezelf, voor dingen die je niet kan inplannen tussen twee afspraken door. Voor mij is geld geen doel op zich, maar een middel. Een manier om een leven te bouwen dat klopt met wat ik belangrijk vind.

Maar buiten mijn eigen kleine bubbel…

Daar zie ik vaak iets anders. Mensen die het gevoel hebben dat ze achter de feiten aanlopen, dat er nooit genoeg is, dat alles duurder wordt en tegelijk geen idee hebben waar hun geld precies naartoe gaat. Het is geen verwijt, eerder een vaststelling. We leven snel, automatisch bijna. Geld komt binnen, geld gaat buiten en ergens tussendoor hopen we dat het allemaal wel klopt.

Misschien zit daar een stuk van de puzzel. Niet alleen in wat dingen kosten, maar in hoe bewust we ermee omgaan. Ik houd mijn uitgaven bij in een Excelbestand. Niet omdat ik een passie heb voor cijfers (al helpt het misschien), maar omdat ik wil begrijpen hoe mijn leven er financieel uitziet. Ik wil weten of mijn geld stroomt naar de dingen die ik belangrijk vind. Of ik mijn leven bewust vormgeef of gewoon volg wat er op mijn pad komt.

Want uiteindelijk gaat het daarover, denk ik. Weten wat je wil. Niet alleen op korte termijn (een leuke aankoop, een spontaan etentje), maar ook op lange termijn. Hoe wil je leven? Waar wil je tijd voor maken? Wat is voor jou ‘genoeg’? Dit zijn geen diepgaande vragen, maar wel degene die bepalen of je je vrij voelt of constant het gevoel hebt dat je tekortkomt.

Ik moest glimlachen toen ik deze zinnen las:

Het is scherp, misschien een beetje overdreven, maar er zit wel iets in.

Dus misschien ligt de oplossing niet alleen in meer verdienen. Misschien zit er ook iets in minder nodig hebben. In bewuster kiezen. In af en toe tegen jezelf zeggen: heb ik dit écht nodig of ben ik gewoon gewend geraakt aan het idee dat ik het moet hebben?

Ik ben benieuwd hoe dat bij jou zit. Weet jij waar jouw geld naartoe gaat?

En nog belangrijker: brengt het je dichter bij het leven dat je eigenlijk wilt leiden?

Waar zou jij vandaag al een klein beetje ‘minder’ kunnen kiezen… om uiteindelijk meer te hebben?

Laat het mij weten in de reacties of in een persoonlijk bericht.

Laat een reactie achter

Nog één kleine vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef de nieuwsbrief gerust een ❤️ of laat een reactie achter. Dat helpt mijn verhalen bij andere lezers terechtkomen.

💰 Zin in meer geldpraat? Lees hier alle nieuwsbrieven of duik in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉

Bij ons thuis mag het op zondag allemaal wat trager. Geen ochtendrush, geen lijst van huishoudelijke taken, gewoon… wat lummelen, joggen in 't bos, met dochterlief knuffelen en samen spelen, wandelen of gewoon koffie drinken met een koekje. Of twee.

Maar naast al dat gezapige gedoe, sluipt er ook een soort reset-ritueel in die dag. Een kleine reboot, zodat de chaos van de week niet op maandagochtend als een donderwolk boven m’n hoofd hangt. En dat noemen ze tegenwoordig heel hip een Sunday Reset.1

Wat is dat eigenlijk, zo’n Sunday Reset?

Een Sunday Reset is een moment waarop je je huis, hoofd en planning op orde zet voor de nieuwe week.

Denk aan restjes opeten (want anders: verspilling), wasmanden leegwerken, je agenda doornemen en even checken of er nog afspraken, verplichtingen of feestjes aankomen.

Volgens psychologe Caroline Leaf helpt het om je stressniveau te verlagen en met meer rust de week te starten. Voor mij werkt het.

Hoe ziet mijn Sunday Reset eruit?

✔️ Joggen in het bos.
✔️ Veel samen spelen en knuffelen met onze dochter.
✔️ De was. Echt. Want anders begint je week al met een uitpuilende wasmand.
✔️ Koffie drinken met een boek of haakproject, en het onvermijdelijke koekje.
✔️ Agenda checken en kijken wat er de komende week op de planning staat.
✔️ De ontbijttafel dekken voor maandagochtend. Doe ik eigenlijk elke avond.

Tips voor jouw eigen Sunday Reset

👉 Maak het haalbaar.
Geen overdreven opruimsessies. Drie dingen: was, planning, koelkast. Klaar.

👉 Doe iets voor jezelf.
Wandeling, boek, gezichtsmasker, whatever floats your boat.

👉 Eet restjes of kies voor een makkelijke maaltijd.
Minder afwas of kooktijd, is meer tijd voor iets anders.

👉 Leg je maandagochtend klaar.
Kleren, brooddozen, sleutels, (school)tas.

👉 Schrijf een mini-weekplan.
Hoeft niet netjes, mag op een post-it.

Ben jij team Sunday Reset of eerder laat-maar-waaien-we-zien-wel?

Wat is jouw zondagse gewoonte die je niet wil missen? Of heb jij een tip om maandagochtend goed te beginnen?

Laat het mij weten in de reacties of in een persoonlijk bericht.

Laat een reactie achter

Nog één kleine vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef de nieuwsbrief gerust een ❤️ of laat een reactie achter. Dat helpt mijn verhalen bij andere lezers terechtkomen.

🌷 Zin in meer lente inspiratie? Lees hier alle nieuwsbrieven of duik in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉

Hallo daar! Welkom bij mijn terugblik naar de voorbije maand waarin ik een dagboekfragment deel, samen met lees- en kijktips.

Het archief van de vorige edities van deze serie vind je hier. Je bent van harte uitgenodigd om in de reacties te delen hoe jouw maand was. 💬

👨‍👩‍👧 Gezin & ik

Zon & carnavalstoet

We sprongen op de fiets naar een dorp verderop voor nog een carnavalstoet. Met z’n drieën, zonder jas. De zon scheen alsof het al mei was. Dochterlief stond opnieuw paraat met open handjes en grote ogen. Met als resultaat een zak gevuld met snoep, chips, suikerwafels…

Drie bibliotheken en kippen op tafel

Wij wonen dichtbij meerdere bibliotheken. Binnen een straal van 7,3 km liggen er drie. Bij twee ervan was ik al ‘klant’, maar die derde bib organiseert meer activiteiten. Dus dochterlief en ik daarheen voor “knuffelen met dieren”.

Een tafel vol kippen, konijnen en cavia’s. Of eerder een hoopje bibberende fluff in het midden, weg van de grijpgrage peuterhandjes. Begrijpelijk. Er was ook een voorleesmoment, blijkbaar elke woensdagnamiddag. We gaan sowieso vaker terug.

Ook leuk aan deze bib is dat de kinderboekjes op peuterhoogte zijn. Zo kan dochterlief zelf kiezen welke boeken ze wilt lenen, wat ze ook deed. Bij mezelf dacht ik ‘ja, zo begint het, liefde voor lezen’.

Grote mijlpaal, kleine slippertjes

Sinds de krokusvakantie heeft dochterlief geen pamper meer nodig overdag. De eerste weken waren oefenen, met af en toe een natte broek. Maar nu, zijn er al bijna geen ongelukjes meer. Ze doet dat prima, zo trots op haar!

De kat die mij maanden kostte

Ze is af. Eindelijk. De zwarte kat waar ik sinds oktober aan werkte. Een onderdeel van de Moonlight Magical CAL van Hobbii. En amai, dat ding heeft mij getest.

Moeilijk patroon, beweegbare ogen, afneembaar hoofd (waarom doe ik mezelf dat aan?). Maar, ze is gelukt. Dochterlief vindt het fantastisch… al ligt dat hoofd er vaker naast dan erop.

Haken blijft mijn ontspanning. Tellen, herhalen, focussen, … mijn hoofd wordt er stil van. En dus ga ik door. Mijn volgende project is iets voor Pasen. Ik hoop ‘t op tijd af te hebben, maar beloof niets aangezien mijn vorige project maanden duurde. ^^

Paashaas

Eind maart was er een paasactiviteit op school. Blikken gooien, gezichtje laten schminken tot een konijn, paasmandje versieren. De leukste activiteit was natuurlijk eitjes rapen. Met z’n tientallen zochten de kindjes plastieken eitjes op de speelplaats om daarna in te ruilen voor een zak vol chocolade. Dochterlief liep rond alsof ze goud aan het verzamelen was.

April zonder plan (bijna toch)

Maart voelde anders dan februari. Rustiger. Zachter. Alsof ik mezelf (eindelijk) een beetje serieus heb genomen toen ik zei dat het anders moest. Minder gejaagd. Meer aanwezig. Zowel thuis als op het werk.

April wordt mijn maand van goesting. Geen overvolle lijstjes. Geen grootse doelen. Gewoon doen waar ik zin in heb.

Er staan een paar vrije dagen op de planning (paasvakantie), ik ben jarig én - houd je vast - we hebben een date gepland op mijn verjaardag. Met ons tweeën. Zonder kind.

En ik voel het kriebelen. Creativiteit. Zin om te maken. Dus ja, ik ben benieuwd wat eruit komt.

💬 En jij?

• Wat gaf jou deze maand onverwacht energie?

• Waar mocht maart wat zachter voor jou?

• Heb je plannen voor april… of laat je het een beetje gebeuren?

Ik ben benieuwd. Vertel eens. 💛

Laat een reactie achter

✍️ Leesvoer

Inspirerende artikels, weetjes of grappige verhalen die ik graag met jullie deel:

• blikt terug over haar verhuis naar het platteland.

• Ben jij ooit opruimwoedend? Op schrijft Dieuwertje over haar opruimwoede en deelt ze 5 inzichten om tevreden te zijn met genoeg.

• Deze 5 getipte boeken van staan op mijn nog-te-lezen-lijstje.

• Soms voelt het nieuws als een constante stroom waar je niet aan ontsnapt, en net daarom vond ik dit stuk van zo verfrissend: ze kiest bewust voor minder ruis in haar “anti-rot-jaar”. Het zette mij aan het denken over mijn eigen gewoontes. Ik volg zelf dagelijks het nieuws op tv, gewoon om een beetje mee te zijn met wat er in België en de wereld gebeurt. Maar hoe zit dat bij jou: volg jij het nieuws nog actief, en zo ja, waar?

• Voor dagen waarop zelfs een kop koffie al als een prestatie voelt: in deze nieuwsbrief deelt Rose 51 zachte, haalbare ideetjes die je een klein beetje energie teruggeven na een werkdag.

📚 Ik las

In maart zaten mijn avonden vooral vol haakwerk, waardoor lezen wat naar de achtergrond verdween. Ik raakte dus maar door één boek. Daarom voeg ik maart en april samen in één Letterliefde nieuwsbrief.

Norwegian Wood - Haruki Murakami ⭐⭐⭐☆☆
Een ingetogen, melancholisch verhaal over zoeken, verliezen en gewoon verder doen. Het leest vlot, maar voelt soms zwaar, alsof je samen met Toru door het leven dwaalt zonder duidelijke richting. Geen luchtige ontspanning, wel een boek dat stilletjes blijft nazinderen.

📺 Ik keek naar

Arcane ★★★★☆

Ik heb al een tijdje geen animatieseries meer gekeken, en ik vond de graphics ronduit indrukwekkend. Maar gelukkig is het niet alleen stijl. Het verhaal zuigt je mee in een wereld van klassenstrijd, macht en morele grijstinten. Geen simpele goed-tegen-slecht, maar personages die je begrijpt, zelfs als ze compleet de mist ingaan. En dat maakt het net zo boeiend.

📺 Te zien op: Netflix, 2 seizoenen, 2021-2024.
⚙️ Voor fans van: animatie, duistere werelden en verhalen met diepgang.

Nieuwsbrief gemist?

Dit verscheen in maart:

Nog één dingetje, voor je weer verder rolt door je dag.
Vond je dit fijn om te lezen? Laat gerust een ❤️ achter of drop iets in de reacties. Ik lees alles en zo vinden mijn schrijfsels hun weg naar meer lezers.

🗞️ Zin in meer? Lees mijn vorige maandoverzichten of snuister eens in het archief.

🙋‍♀️ Wil je niks missen? Abonneer je en ontvang elke week een portie simpel leven, kleine gelukjes en seizoensgedachten recht in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die deze nieuwsbrief ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉

Welkom bij deze maandelijkse serie Koffieklets. Elke laatste zondag van de maand stel ik een vraag om gezellig samen over na te denken. Doe je mee?

Neem gerust eerst een kopje koffie of thee en laat van je horen in de reacties.

Klik hier om alle Koffieklets edities te lezen.

Lieve lezers,

Ik las onlangs dit artikel over opruimwoede. Dat gevoel wanneer alles plots weg moet, minder, leger, rustiger. En de dag ervoor… kocht ik iets. Iets dat al maanden op mijn verlanglijstje stond. Iets dat ik helemaal niet nodig heb.

Maar hé, binnenkort ben ik jarig. Dat vond ik een goed excuus.

Ik maak het thuis graag gezellig met kleine seizoensdecoraties. Maar ik ben nogal kieskeurig. Veel decoratie ziet er… tja, goedkoop uit. Dus ik shop selectief. Meestal iets bij Hema, Søstrene Grene of Dille & Kamille. Dingen die simpel ogen. Tijdloos. Geen schreeuwerige kleuren of overbodige franjes. En liefst ook multifunctioneel.

Zoals deze houten paasboom van Hema. Geef ‘m een laagje zwarte verf, hang er spookjes & vleermuizen in en je tovert hem om tot een creepy Halloween boom. Hang er kerstspul in of zet ‘m in zand met schelpjes en je hebt een zomerversie die je kan versieren met ijsjes. Misschien had ik er meerdere moeten kopen… maar goed, we dwalen af.

Wat ik gekocht heb voor mezelf, is een houten jaarring van Dille & Kamille. Je hebt ze vast al online zien passeren. Het lijkt mij leuk om elk seizoen een nieuw tafereeltje te maken. Misschien eindelijk mijn eigen haakpatroontjes ontwerpen. Kleine amigurumi knuffeltjes die ik op de ring kan zetten.

Alleen vraag ik mij nog af hoe ik de knuffeltjes rechtop kan plaatsen zonder ze vast te plakken aan een houten steker. Mijn voorlopig plan is om “dopjes” van klei te maken met een tandenstoker erin. Een soort mini-spiesje voor mijn haakwerk. Klinkt vreemd, maar ik heb er vertrouwen in.

Uiteraard bleef het niet bij enkel de jaarring. Ik kocht ook verschillende stekers voor in de jaarring. En twee vazen. En vilten bloemen.

De vazen zijn prachtig, maar de vilten bloemen nogal teleurstellend. Als ik ze in de winkel had gezien, had ik ze netjes teruggelegd. Gehaakte bloemen vind ik mooier. Dus ja, weer een idee/projectje erbij. ^^

Ik koop dus niet vaak iets voor mezelf, maar als ik het doe, is het (meestal) weloverwogen. Iets waar ik lang plezier van wil hebben, wat ik mooi blijf vinden en mij blijft inspireren.

Voor onze dochter gaat die logica trouwens volledig het raam uit. Daar koop ik véél sneller iets voor. Een truitje “omdat het zo schattig is” of speelgoed “dat goed is voor haar ontwikkeling” (lees: dat ik zelf leuk vind). Terwijl ze eigenlijk al genoeg heeft. Meer dan genoeg.

Blijkbaar ligt mijn lat voor mezelf ergens op “heb ik dit écht nodig?” en voor haar op “ah maar kijk hoe lief”.

Ondertussen heeft onze dochter van twee mijn jaarring en paasboom ook ontdekt.
Alles wordt verlegd, uit de paasboom gehaald en terug in de jaarring gestoken. Mijn decoratie is tegenwoordig ook peuterproof, want niets is zo frustrerend als er enkel naar mogen kijken. Zeker als je twee bent en barst van het ongeduld om alles aan te raken.

💬 En jij:

• Trakteer jij jezelf af en toe op iets, gewoon omdat je het wilt hebben?

• Of ben je team “ik heb het niet nodig, dus koop ik het niet”?

• En vertel mij eens eerlijk, hoeveel spullen in jouw huis zijn ooit begonnen als een perfect goed excuus? 😄

Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik ben benieuwd!

Laat een reactie achter

Alles wat je hier ziet, heb ik gewoon zelf gekocht (ja, met mijn eigen centjes 😄). Geen sponsoring of cadeautjes, alleen spullen waar ik oprecht blij van word.

Nog één kleine vraag vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef gerust een ❤️ of laat iets van je horen in de reacties. Ik lees alles (met koffie in de hand) en het helpt mijn schrijfsels bij andere lezers terecht te komen.

🗞️ Zin in meer? Lees hier alle Koffieklets edities of duik eens in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Delen

Sinds januari 2026 gaat dochterlief (toen 2,5j) naar school. Volledige dagen. Dat was wennen. Voor haar en voor mij. Zij kwam moe, overprikkeld en met af en toe een mini-instorting thuis en ik was vooral in shock dat iemand van nog geen meter groot mijn hele ochtend kon dicteren.

Drie weken later hebben we beiden ons ritme en een structuur gevonden. Met als resultaat dat dochterlief steeds aangekleed, gevoed en mét fruitje, koekje, boterhammen en gevulde drinkbus op tijd in de klas was. Ouders van peuters weten dat dit geen routine is. Dit is topsport.

Smartschool: de stille regisseur van mijn leven

Gisteren kreeg ik een bericht via Smartschool. De juf stuurde een vriendelijke reminder voor de ouders met de klasafspraken, netjes gerangschikt per categorie (Eten en drinken, Kledij & materiaal, Aankomst en afwezigheid).

Denk aan regels zoals:

• Geen koeken met chocolade.

• Koeken in een apart doosje zonder verpakking.

• Boterhammen klein gesneden.

• Fruit met een vorkje indien nodig.

• Wie nog turnpantoffels moet meebrengen: graag zo snel mogelijk.

• Geen speelgoed van thuis meegeven.

• Tussen 8u35 en 8u45: drop je kind en verdwijn.

Logisch allemaal. Een juf kan moeilijk twintig peuters gaan helpen met hun tupperware of handjes vol chocolade. Ik voelde mij niet aangesproken, maar het herinnerde mij wel aan hoeveel kleine dingen je als ouder allemaal moet onthouden. Het is nogal wat, die kleuterlogistiek.

Mijn overlevingsgids voor de ochtendshift

Een ochtend met een peuter lijkt soms eerder op een onderhandeling.
Over een onderbroek. Over een boterham. Over het bestaan van tijd.

En ergens tussen “ikke doen” en “Nee mama, NEEEEH!” probeer jij kalm te blijven. Soms lukt dat. Soms… minder. Dus ja, een goede voorbereiding is mijn geheime wapen.

1. De avond ervoor is heilig.
   Boterhammen, fruit en koekje maak ik klaar na het avondeten. Haar outfit ligt klaar op de badkamer (soms kiest zij, soms kies ik). Ook de tafel dek ik al, en haar drinkbus staat klaar om te worden gevuld. Als dochterlief in bed ligt, ruim ik het rondslingerende speelgoed op (= minder kans op afleiding). Hoe meer ik de avond ervoor heb voorbereid, hoe meer kans op een rustige ochtend.

2. Keuze beperken, niet verbieden.
   ‘s Morgens kiest ze zelf uit 2 onderbroekjes welke ze wilt aandoen. Dat werkt beter dan een open kledingkast. Te veel keuze leidt tot een existentiële crisis om 7u30. Uit ervaring weet ik dat twee opties snel en efficiënt is.

3. Zeuren werkt niet, wachten wel.
   Als dochterlief ‘s morgens in de badkamer geen zin heeft om zich aan te kleden dan mag ze mij roepen als ze er klaar voor is. Ondertussen laad ik rustig de vaatwasser uit of ruim ik wat op. Twee minuten later beslist ze zelf om toch haar kleding aan te doen en dat voelt voor haar als haar keuze. Dat werkt beter dan een preek van vijf minuten.

4. Boekje lezen tijdens het ontbijt.
   Soms treuzelt ze nogal tijdens het ontbijt. Dan lezen we een boekje met na elke pagina een hap. Als ze weigert, stop ik met lezen. Tot nu toe werkt dit onfeilbaar.

5. Maak er een race van.
   Als er weinig tijd is, rennen we samen door de gang om onze schoenen en jas aan te trekken. Zij vindt het fantastisch en ik ook, want het werkt.

Dochterlief maakt ook zelf haar tasje klaar ‘s morgens. Ik leg alles op de grond, zij checkt of het in orde is. Elk doosje gaat open. Ze proeft van alles. Tot nu toe werd het steeds goedgekeurd. Oef!

En dan… de finishlijn

8u25. 8u30. 8u35. 8u40. Spannend, maar we halen het!

Elke ochtend opnieuw denk ik “dit is een prestatie die onderschat wordt”.

De schoolregels zijn logisch.
De ochtenden zijn chaos.
En ergens daartussen probeer ik een rustige, geduldige moeder te zijn die niet elke dag “SCHIET NU EENS OP” roept.

(Spoiler: lukt niet elke dag.)

Maar we geraken er. Met boterhammen, boekjes en een beetje creatief onderhandelen.

En jij? Hoe ziet jouw ochtend eruit?

Wat is jouw ultieme overlevingstruc tijdens de ochtendrush met je kind(eren) en waar loopt het gegarandeerd elke keer mis? 😄

Laat een reactie achter

Nog één dingetje, voor je terug in de ochtendrush duikt…
Vond je dit een fijn stukje? Geef gerust een ❤️ of laat iets van je horen in de reacties. Altijd leuk om te lezen en het helpt mijn verhalen hun weg te vinden naar andere (licht oververmoeide) ouders.

🗞️ Zin in meer van dit? Snuffel gerust eens door het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Elk seizoen schrijf ik een lijstje met tien dingen die ik wil doen. Kleine plannen, geen grootse levensdoelen. Gewoon dingen die het seizoen wat kleur geven.

Een winterlijstje dat niet echt afgevinkt werd

Mijn winterlijstje zag er ambitieus uit. Lezen, haken, meer sporten, plannen maken voor de groentetuin, de nieuwsbrief laten groeien… Dingen die op papier heerlijk haalbaar lijken. In de praktijk liep het iets anders.

Ik kan eerlijk gezegd geen enkel punt volledig afvinken, maar tegelijk heb ik van bijna alles een beetje gedaan.

📚 Boekenwurmen onder een dekentje

Ik las zes boeken tot nu toe, zoals gepland.

🧶 Haakprojecten afwerken

Maar ik werkte geen enkel haakproject af. Mijn haakwerk ligt nog altijd ergens half afgewerkt te wachten op betere tijden. Of op een avond zonder Netflix of zonder vermoeidheid.

👕 Babymaatjes opruimen

Ik ruimde wel de kleinste kledingmaatjes van dochterlief op en we verkochten eindelijk de kinderwagen. Dat ding stond als een soort olifant in de gang.

🍲 Koken uit mijn eigen kookboeken

Ook een paar kookboeken verdwenen uit de kast. Uit één van de overblijvers maakte ik een recept uit ‘De snelle bakplaat’. Technisch gezien is de missie om elke maand minstens één recept uit een kookboek te maken dus geslaagd voor 33%.

🔮 Visionboard voor 2026

Eén plan heb ik wel bewust aangepast. Oorspronkelijk wilde ik een visionboard maken. Zo’n bord vol mooie foto’s, grote dromen en zorgvuldig uitgeknipte woorden. Maar ik had er geen zin in, dus koos ik een woord van het jaar. Of eigenlijk twee woorden.

Meer leven.
In mijn lijf.
Buiten.
En in alles wat mij energie geeft.

❄️ Wandeling door sneeuw (of vrieskou)

Er was trouwens wel sneeuw deze winter. En ik maakte exact één wandeling door de sneeuw. Dus ja, vinkje.

🏃‍♀️ Meer sporten (echt waar nu)

Het plan om meer te sporten liep iets minder goed. Ik probeerde twee keer per week te gaan lopen, maar mijn oude ontsteking kwam weer opzetten. Ik heb het plan daarom een beetje losgelaten. Geen strakke sportdoelen meer. Mijn horloge zegt trouwens dat ik sowieso meer beweeg. Waarschijnlijk omdat ik met zonnige dagen gewoon vaker buiten ben. Soms is een wandeling of werken in de tuin ook gewoon genoeg.

🌱 Groente(tuin)-plannen maken

Mijn plannen voor de groentetuin zijn voorlopig nog… plannen.

Maar er is vooruitgang. We weten ondertussen waar de serre komt en hoe ze er ongeveer zal uitzien. Waarschijnlijk wordt het een project voor het najaar. Dus ik heb nog even tijd om Pinterestborden vol tomatenplanten en kruiden te verzamelen.

✉️ Nieuwsbrief verder uitbouwen

De nieuwsbrief kreeg deze winter eerlijk gezegd ook niet de aandacht die ik had gehoopt.

Op het werk was het druk omdat een collega lange tijd afwezig is. En inspiratie laat zich niet dwingen. Ik schreef wel, maar bouwen aan groei zat er minder in. Ik heb wat posts op Pinterest gezet, al heb ik geen idee of dat echt lezers oplevert.

Ik vermoed dat de meeste nieuwe abonnees komen via Substack zelf. En misschien moet ik gewoon vaker iets posten op Notes.

🎲 Spelletjes spelen met ons gezinnetje

Wat ik wél veel deed was spelletjes spelen.
Dochterlief is momenteel grote fan van 3 Little Pigs (1) en Eerste boomgaard (2). Voor Pasen kocht ik alvast Happy Chickens (3). Ik vermoed dat dat hier ook een hit wordt.

Op onze wenslijst staan nog de spellen Bear Adventure (1), Peperito (2), Twister Junior (3) en Dierenbingo (4).

Dochterlief is een grote Bumba-fan (of Bu-Ja zoals zij het uitspreekt). Deze spellen komen bij ons regelmatig uit de kast: Houten Memo (1), Was-Da-Na? (2), 4-in-1 Puzzel, Lotto, Domino & Memo (3), Verstoppertje (4).

Tijd voor een lentelijstje

En nu… is het tijd voor een nieuw lijstje. Maar dit keer maak ik het mezelf makkelijker.
Voor de lente (april, mei, juni) komen er geen saaie to do’s op. Alleen leuke dingen.

De lente nodigt uit om weer naar buiten te gaan, frisse lucht binnen te laten en kleine gelukjes op te merken. Maar voor je het weet, is het seizoen alweer voorbij zonder dat je er echt bij stil stond. Daarom maakte ik een Lente Bingo.

Lente Bingo 🌱

3.34MB ∙ PDF file

Download

Download

In deze pdf vind je:

• Mijn eigen lente bingo met 12 kleine lentepleziertjes (van koffie drinken in de zon tot de eerste aardbeien eten).

• Een blanco bingo zodat je zelf jouw ideale lente kan invullen.

Zie het niet als een to do-lijst, maar als een speelse manier om het seizoen bewuster te beleven. Misschien vink je vijf vakjes af, misschien allemaal. Alles telt.

Print de bingo, leg hem op de keukentafel of prik hem op de koelkast en laat je inspireren door de kleine dingen die de lente zo fijn maken.

Want soms zit het meeste lentegevoel gewoon in kleine momenten. 🌷

En nu ben ik benieuwd: Welke kleine dingen wil jij deze lente absoluut doen?

Wat staat er op jouw lentelijstje? Misschien één kleine wandeling, een picknick in de zon of gewoon een namiddag zonder plannen? Laat het mij vooral weten door een reactie achter te laten. Ik hoor graag van je!

Laat een reactie achter

Nog één kleine vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef de nieuwsbrief gerust een ❤️ of laat een reactie achter. Dat helpt mijn verhalen bij andere lezers terechtkomen.

🌷 Zin in meer lente inspiratie? Lees hier alle nieuwsbrieven of duik in het archief.

🌱 Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen rechtstreeks in je mailbox.

Abonneer nu

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Delen

In deze nieuwsbrief deel ik links naar producten waar ik zelf enthousiast over ben. Sommige daarvan zijn affiliate links. Als je via zo’n link iets koopt, ontvang ik een kleine commissie, zonder extra kost voor jou. Dankjewel om zo mijn nieuwsbrief te steunen.

Er zijn periodes waarin het leven een beetje op de automatische piloot draait. Werk. Was. Boodschappen. Nog eens was. Kind ophalen. Avondeten. Repeat.

Niet dat daar iets mis mee is. Dat is het gewone leven. Maar soms voelt het ook een beetje… eentonig. Alsof de dagen te veel op elkaar lijken. Daarom heb ik iets nodig om naar uit te kijken.

Dat hoeven niet per se grote plannen te zijn. Gewoon kleine dingen op de kalender die aanduiden dat er iets leuks aankomt. Zoals een dagje pretpark, een namiddag naar de plaatselijke speeltuin, uiteten gaan, … of ‘s avonds even naar de bib, waar ik geniet van de stilte en rust terwijl ik alle boeken even voor mezelf heb.

Deze kleine vooruitzichten of pauzes werken verrassend goed tegen de sleur. En nu komt daar weer een hele reeks nieuwe vooruitzichten bij, want…

De lente staat voor de deur.

Niet alleen omdat ik begin april jarig ben (oh jee, 39 jaar! Ik overweeg nog om gewoon “dertig-en-een-beetje” te zeggen), maar vooral omdat de tussenseizoenen, lente en herfst, mijn absolute favorieten zijn.

Dit zijn de kleine dingen waar ik nu al naar uitkijk:

• De dagen die weer langer worden.

• De was die buiten kan wapperen in de wind.

• Ramen die weer open kunnen met frisse lucht door het huis.

• De zon die zich wat vaker laat zien.

• Meer naar buiten gaan. Niet altijd voor grote wandelingen. Soms gewoon om onkruid te plukken in de tuin.

• Een peuter die vastbesloten helpt in de tuin. Met een schopje. En een zeer eigen interpretatie van waar aarde eigenlijk hoort te liggen.

• De eerste koffie in de tuin.

• Overal lentebloemen zoals krokussen en narcissen die plots opduiken.

• Voor de eerste keer dit jaar buitenshuis een ijsje eten.

• De geur van vers gemaaid gras.

• De eerste keer dat je de winterjas opbergt en denkt “tot volgend jaar”.

• Een boek lezen buiten terwijl de zon net warm genoeg is.

• De eerste picknick in de tuin waarbij je kind twee happen eet en daarna vooral mieren observeert.

• …

Binnenshuis gebeurt er ook een kleine seizoenswisseling. De winterdecoratie verdwijnt weer in de doos en maakt plaats voor bloemen en frisse tinten.

En dan zijn er nog de kleine taferelen waar ik stiekem het meest van geniet.

Dochterlief die stenen verzamelt alsof het zeldzame schatten zijn en ze vervolgens trots rondrijdt in haar bolderkarretje.

Mijn vriend die ondertussen de tuin onder handen neemt met hulp van mij. Er verdwijnen stapels “materiaal” die al een tijd lagen te wachten op hun tweede leven (zink, oud ijzer, …). Zelfs een dubbelexemplaar van zijn oldtimer Toyota Celica, maar dan een wrakversie ervan, staat klaar om te worden opgeruimd.

Er wordt grond uitgehaald, opnieuw aangevuld met gebroken puin, boordstenen geplaatst, beregening voorzien, kabels zullen worden gelegd voor tuinverlichting, …

De serre zal waarschijnlijk pas in het najaar komen, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dat betekent dat er nog even tijd is om te dromen over tomatenplantjes, koffies in de ochtendzon en lange avonden in een tuin die langzaam tot leven komt.

Misschien is dat wel het echte geheim van de lente. Niet alleen dat alles opnieuw groeit, maar dat er weer dingen zijn om naar uit te kijken.

En soms helpt het om daar even bewust bij stil te staan. Gewoon een paar minuten nadenken over wat jou energie geeft deze lente.

Daarom maakte ik een lente reflectiepagina met enkele eenvoudige vragen. Om na te denken over kleine vooruitzichten, fijne lentemomenten en dingen waar je dankbaar voor bent.

Lente Reflectiepagina

1.42MB ∙ PDF file

Download

Je kan de lente reflectiepagina hier downloaden en invullen wanneer je een rustig moment hebt. Misschien met een kop koffie in de zon. Dat lijkt mij een perfecte start van de lente. 🌱

Download

💬 Ik ben benieuwd naar jou:

• Waar kijk jij op dit moment naar uit?

• Wat is jouw favoriete kleine lentemoment?

• Heb jij ook zo’n simpel vooruitzicht dat een gewone week plots leuker maakt?

Laat een reactie achter

🌷 Zin in meer lente inspiratie? Lees hier alle nieuwsbrieven.

Hallo daar! Welkom bij mijn terugblik naar de voorbije maand waarin ik een dagboekfragment deel, samen met lees- en kijktips.

Het archief van de vorige edities van deze serie vind je hier. Je bent van harte uitgenodigd om in de reacties te delen hoe jouw maand was. 💬

👨‍👩‍👧 Gezin & ik

40 kaarsjes

Februari trapten we af met de verjaardag van mijn vriend. Veertig jaar. Dat vraagt om wat extra’s. Of toch minstens om 40 kleine cadeautjes. Dochterlief hielp fanatiek met uitpakken (lees: scheurde alles open met de focus van een peuter op missie).

Carnaval (en lichte paniek op de parking)

Februari betekent natuurlijk ook, carnaval. Onze kleine pagadder paradeerde met gekke schoenen, gekke haren en een gekke boekentas (schoolopdrachten). Ze leefde zich volledig uit en ik genoot minstens even hard om haar bezig te zien.

Tot die ochtend op de schoolparking. Een dino. Een prinses. En mijn kind… in gewone kleren. Blijkbaar moest ze verkleed naar school. Blijkbaar had ik dat gemist.

Snelle sprint naar huis. Gelukkig lag er nog een Gaby-verkleedsetje (ja, die van het poppenhuis) klaar voor Pasen. Glitterrok, kattenoortjes, halsketting aan en terug in de auto. Net op tijd in de klas. Missie geslaagd. Ik zweer het, ouderschap is 80% improvisatie en 20% doen alsof je het gepland had.

Krokusvakantie en kilo’s snoep

Midden februari was ‘t krokusvakantie. Na de drukte op het werk voelde een paar dagen verlof als zuurstof. ‘s Maandags ging ik samen met dochterlief naar een carnavalstoet met een vriendin en haar zoontje. Ik had een plastieken zak mee, maar die zat al snel overvol. Uiteindelijk heb ik mijn paraplu opengeklapt om alles mee naar huis te krijgen.

Dochterlief had al snel door wat de bedoeling was. Handjes open. Grote ogen. Onweerstaanbare peuterglimlach. Resultaat: bergen snoep en drie prinsessenkroontjes. Ze was in haar element. Eerste stoet ooit en meteen professioneel snoepvanger.

Februari in t-shirt

En dan plots was ze daar. De zon! Woensdagnamiddag zat ik in februari in een t-shirt in de speeltuin. Heerlijk. Echt. Maar ook, hoe dan?

Ik vraag mij af wat dat doet met de winterslaap van de dieren. Met de natuur. Met onze moestuinplannen. Kunnen we straks in februari al sla zaaien? Ik geniet van de zon, maar ergens schuurt het. Alsof de seizoenen hun draaiboek kwijt zijn.

Maart mag zachter

Februari vloog voorbij. Te snel. Te druk. De werkdruk kruipt onder mijn huid en ik merk dat ik het moeilijker loslaat. Dus in maart wil ik rustiger ademen. Mijn winterlijstje er weer bij nemen. Nog één maand om af te strepen. Niet alles. Gewoon genoeg.

💬 En jij?

• Wat was jouw hoogtepunt van februari?

• Heb jij ook ooit zo’n “oeps-ik-ben-het-vergeten”-moment gehad?

• Voel jij de seizoenen verschuiven of beeld ik mij dat in?

• Wat wil jij in maart bewust anders doen?

Vertel eens. Ik lees graag mee. 💛

Laat een reactie achter

✍️ Leesvoer

Inspirerende artikels, weetjes of grappige verhalen die ik graag met jullie deel:

• neemt je in haar nieuwsbrief ‘Verliest de wereld haar kleur?’ mee van de beige bubbel waarin we collectief zitten (serieus, zelfs het kleur-van-het-jaar is wit) naar hoe we weer buiten de lijntjes kunnen kleuren. Het is geen filosofische eindeloze piekerpraat, maar een uitnodiging om je eigen stem te gebruiken en niet alleen maar te kopiëren wat iedereen al doet. Fijne reminder dat kleur niet gewoon een modewoord is, maar een keuze om je eigen imperfecte leven te omarmen, buiten die saaie monocultuur.

• In de nieuwsbrief van kreeg ik onlangs weer zo’n vriendelijke schop onder mijn kont. Zijn 25 geboden om niet te wachten op later zijn geen ingewikkelde lifehacks. Gewoon kleine, nuchtere regels voor een leven dat je nu al kunt leiden. De meeste zijn vanzelfsprekend en voorspelbaar. Maar deze bleef plakken: ‘Je hebt genoeg tijd, als je stopt met tijd verspillen.’
  Auw. Want kijk, ik werk ‘maar’ 19 uur per week. Daarnaast run ik een huishouden, probeer ik sociaal te doen en heb ik een peuter die mij beschouwt als haar persoonlijk klimrek. Mijn tijd is dus vooral haar tijd. ‘s Avonds, wanneer zij in bed ligt, blijven er twee uren over. En wat doe ik daarmee? Ik open mijn laptop ‘heel even’. Ik kijk een aflevering (of drie) of scroll tot mijn brein pudding is.
  Ik heb geen reden om te klagen dat ik geen vrije tijd heb. De waarheid is dat ik mijn kostbare avonduren inruil voor gemak, voor ‘niks meer moeten’. Niksen mag, maar gedachteloos scrollen is geen ontspanning. De echte vraag is dus niet, ‘heb ik genoeg tijd’, maar ‘waar kies ik ervoor om mijn tijd aan te geven’? Dus vanavond, laptop dicht, haaknaald boven of boek open.

• van schreef iets wat bij mij bleef hangen. Tijdens haar burn-out kocht zij een Garmin horloge om grip te krijgen op haar herstel. Klinkt logisch. Als je lichaam onbetrouwbaar aanvoelt, ga je op zoek naar antwoorden. Al was het maar een polsbandje. Alleen begon dat polsbandje te bepalen hoe haar dag voelde. Hetzelfde patroon ziet ze bij haar Strava challenges en Goodreads leesdoelen. Is dat herkenbaar voor jou? Lees meer hierover in haar nieuwsbrief: Wie bepaalt bij jou hoe het met je gaat?

📚 Ik las

• Het kleine chalet in Zwitserland - Julie Caplin ⭐⭐⭐☆☆
  Leuk, licht en ontspannend. Vlot geschreven, ideaal om in grote happen te lezen.

• De jaarclub - Linda van Rijn ⭐⭐⭐☆☆

  Dit boek leest als een trein door de vlotte vertelstijl en snelle verhaallijn. Door het tempo blijft alles wat aan de oppervlakte, maar er gebeurt wel genoeg om je aandacht vast te houden en je mee te sleuren tot de laatste pagina.

📺 Ik keek naar

Bridgerton (seizoen 4) ★★★★★

Bridgerton blijft gewoon top. De glamour, de prachtige jurken, de roddels in de Londense high society, … het verveelt nooit.

En dan die romantiek. Groots, meeslepend en net dramatisch genoeg om je even te doen geloven dat liefde altijd gepaard gaat met violen op de achtergrond.

Seizoen 4 doet weinig nieuws, maar dat hoeft voor mij ook niet. Het is pure escapisme in satijnen handschoenen.

📺 Te zien op: Netflix, 4 seizoenen, 2023-2026.
👩‍❤️‍💋‍👨 Voor fans van: kostuumdrama, society-roddels en romantiek met een suikerlaagje.

Nieuwsbrief gemist?

Dit verscheen in februari:

In februari dook ik van de besneeuwde gezelligheid van Het kleine chalet in Zwitserland van Julie Caplin naar de broeierige spanning van De jaarclub van Linda van Rijn.

Het contrast kan bijna niet groter zijn. Aan de ene kant geheimen die onder de oppervlakte borrelen en aan de andere kant glühwein, ski’s en romantiek met uitzicht.

En toch hebben ze iets gemeen. Beide verhalen spelen met verlangen. Naar vroeger. Naar verbinding. Naar een andere versie van jezelf. Benieuwd? Lees dan verder.

Het kleine chalet in Zwitserland

Julie Caplin

Korte inhoud

Voedingsdeskundige Mina is er heilig van overtuigd dat chocola de remedie is tegen bijna alles wat er kan misgaan in het leven. Dus wanneer haar laatste relatiefiasco viraal gaat, weet ze wat haar te doen staat. Vastbesloten om alles eens op een rijtje te zetten, pakt ze haar koffers en vertrekt naar het gezellige chalet van haar peettante in Zwitserland.

Ze neemt zich voor haar verdriet te verdrinken met de beste warme chocolademelk ter wereld en ondertussen te genieten van de prachtige omgeving. De regels die ze voor zichzelf heeft opgesteld zijn simpel. Chocola: ja. Romantiek: nee. Totdat ze in een Alpentrein een mysterieuze en zeer aantrekkelijke man ontmoet… Zal het haar lukken zich aan haar eigen regels te houden?

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

Het kleine chalet in Zwitserland is leuk, licht en ontspannend. Vlot geschreven, ideaal om in grote happen te lezen. Ik las het in drie dagen uit toen ik ziek was en dringend nood had aan iets troostends. Ideaal om even weg te dromen naar Zwitserse sneeuwlandschappen terwijl je zelf in een snotterige pyjama ligt.

Ja, het is voorspelbaar, maar dat stoorde mij totaal niet. Soms wil je een simpel verhaal met sneeuw, taart, chocolade of knappe mannen.

Maar tussen al dat lekkers en die romantiek sluipt er toch iets binnen. Het boek zette mij aan het denken over keuzes en dromen. Over dat knagende gevoel van is dit alles? en wat wil ik eigenlijk nog?

Zelf lezen?

‘Het kleine chalet in Zwitserland’, Julie Caplin, 320 pagina’s, 2024.

📖 Vragen om over na te denken

1. Wat deed het Zwitserse decor met je leeservaring? Had dit verhaal ook gewerkt zonder sneeuw, chocolade en chalet?

2. Herkende je jezelf in het verlangen naar verandering of vertraging bij de hoofdpersonages? Waar precies?

3. Wat zegt dit verhaal volgens jou over werk, ambitie en “genoeg”?

   Laat een reactie achter

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Wat deed het Zwitserse decor met je leeservaring? Had dit verhaal ook gewerkt zonder sneeuw, chocolade en chalet?
   Alles draait hier om de setting. Het skiën dat toeristen samenbrengt, de knusse chalet waar iedereen rond dezelfde tafel belandt, de eindeloze aandacht voor eten (veel eten!) en vooral voor het dagelijkse ritueel van taart- en koffiepauze. Dat zijn geen details, dat zijn ankerpunten. Ze vertragen het verhaal, maar ook de lezer. Je moet even blijven hangen. En precies dat maakt het boek zo aangenaam om te lezen.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Herkende je jezelf in het verlangen naar verandering of vertraging bij de hoofdpersonages? Waar precies?
   Ik herken het verlangen naar verandering of vertraging bij Mina. Dat gevoel van ‘ik doe vanalles, maar wat wil ik eigenlijk?’ herkende ik meteen. Mina staat stil, kijkt rond en durft zichzelf die vraag te stellen.
   Zelf ben ik daar ook heel bewust mee bezig. Ik wil niet zomaar werken om te leven. Ik wil leven op een manier die klopt voor mij, en daar mijn werk rond bouwen. Ik koos ervoor om moeder te worden. Om “maar” 50% te werken, zodat ik er kan zijn voor mijn dochter. Zodat er tijd is voor hobby’s, voor rust, voor leven dat niet constant in functie staat van prestaties. Ik wil geen radertje zijn in een ratrace waar ik nooit voor gesolliciteerd heb. Ik wil een leven dat traag genoeg is om erin te wonen. Dat is uiteindelijk ook wat Mina doet. Kiezen voor haar eigen ritme, niet voor wat hoort of goed oogt op papier.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Wat zegt dit verhaal volgens jou over werk, ambitie en “genoeg”?

   Het verhaal zegt daarmee iets heel eenvoudigs, maar tegelijk iets wat wij collectief vaak vergeten. Ambitie en succes zijn geen universele begrippen. “Genoeg” ziet er voor iedereen anders uit. Het gaat niet over prestige of loonstroken, maar over eerlijk durven kijken naar wat je zelf wilt. Wat is jouw droom, los van verwachtingen? Wat maakt dat je ’s avonds met een gerust gevoel in de zetel ploft?

De jaarclub

Linda van Rijn

Korte inhoud

Het vijftienjarig bestaan van jaarclub Artemis mag niet ongemerkt voorbijgaan. En dus vertrekken Dominique en haar vriendinnen voor een lang weekend naar het winterse Wenen. Ook de partners mogen mee. Nadat ze overdag de sprookjesachtige stad hebben bezocht, is het 's avonds een en al gezelligheid bij het haardvuur. De wijn vloeit rijkelijk en de jaarclubgenoten halen herinneringen op aan vroeger. Er wordt ook stil gestaan bij het overlijden van jaarclubgenote Daniëlle, die in haar eerste studiejaar volkomen onverwacht zelfmoord pleegde. Als een van de vriendinnen in aangeschoten toestand verkondigt dat Daniëlle opzettelijk van het dak is geduwd, blijkt al snel dat dat niet bij iedereen goed valt. Kennelijk is iemand in de groep bereid heel ver te gaan om de waarheid te beschermen...

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

Dit boek leest als een trein door de vlotte vertelstijl en snelle verhaallijn. Dat is meteen ook de sterkte én zwakte van het boek.

Er hangt een tikkeltje mysterie in de lucht, genoeg om je nieuwsgierig te houden, maar verwacht geen diepe psychologische lagen of uitgebreide karakterontwikkeling. Door het tempo blijft alles wat aan de oppervlakte.

Er gebeurt wel genoeg om je aandacht vast te houden en je mee te sleuren tot de laatste pagina. Ideaal leesvoer voor tussendoor, op vakantie of wanneer je hoofd even geen zware kost aankan.

Zelf lezen?

‘De jaarclub’, Linda van Rijn, 320 pagina’s, 2015.

📖 Vragen om over na te denken

1. Hoe betrouwbaar vind jij de herinneringen van de personages? Vertrouwde je hun versie van het verleden of voelde je al snel dat er gaten in zaten?

2. Denk je dat de gebeurtenissen vooral het gevolg zijn van één fatale fout, of van een reeks kleine keuzes die opstapelden? Wat zegt dat over verantwoordelijkheid?

3. Als jij deel uitmaakte van deze jaarclub: zou jij de waarheid op tafel leggen, ook als dat alles kapotmaakt?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Hoe betrouwbaar vind jij de herinneringen van de personages? Vertrouwde je hun versie van het verleden of voelde je al snel dat er gaten in zaten?

   Ik vertrouwde hun herinneringen van in het begin niet helemaal. Niet omdat ze per se liegen, maar omdat herinneringen zelden objectief zijn. Wat mij vooral opviel, was hoe snel ze zichzelf vrijpleiten en hoe gemakkelijk sommige details vervagen. Als lezer blijf je wachten op wat er nu eigenlijk echt gebeurd is met Daniëlle.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Denk je dat de dood van Daniëlle vooral het gevolg is van één fatale fout, of van een reeks kleine keuzes die opstapelden? Wat zegt dat over verantwoordelijkheid?

   Ik denk dat de dood van Daniëlle het gevolg is van een reeks verkeerde keuzes van verschillende personen. Maar uiteindelijk is de beslissende duw wel een fatale fout van één persoon.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Als jij deel uitmaakte van deze jaarclub: zou jij de waarheid op tafel leggen, ook als dat alles kapotmaakt?
   Ik wil stoer zeggen ‘ja’, maar ik weet hoe sterk groepsdynamiek kan zijn en hoe comfortabel zwijgen soms voelt als iedereen zwijgt. Je rationaliseert snel en vraagt jezelf af ‘Wat heeft het nu nog voor zin?’. Toch denk ik dat het zou knagen. Dus ja, uiteindelijk zou ik kiezen voor de waarheid. Niet uit heldhaftigheid, maar uit zelfbehoud.

Op mijn boekenplank

Maart wordt een leesmaand met contrasten. Van Japanse melancholie naar Britse feelgood en dan richting zon, zee en (hopelijk) een beetje escapisme. Mijn nachtkastje heeft er zin in. Ik ook.

• Norwegian Wood – Haruki Murakami
  Traag, melancholisch en meeslepend. Maar ik moet blijkbaar eerst wennen aan Murakami’s stijl. Het boek is nu eenmaal geen beklijvende roman. Misschien ligt het daarom nog half uitgelezen op mijn nachtkastje. Maar ik ben over de helft. In maart duik ik er weer in. Soms moet je een boek niet verslinden, maar laten sudderen (zegt de ongeduldige lezer in mij).

• Wij samen - Jojo Moyes
  Over relaties, een huwelijk dat barstjes vertoont en een reis die alles op scherp zet.

• De zon, de zee en de sterren - Julia Bochis

  De titel van dit boek klinkt als een ticket richting lichtheid. Soms is een boek met mooie prentjes nodig.

💬 Ik ben benieuwd: lees jij waar je op dat moment zin in hebt of stel jij je leeslijst strategisch samen?

Laat een reactie achter

Vorige week zondag bleef het stil in jullie mailbox. Geen brief. Geen overpeinzingen.

Sinds 15 mei 2024 schrijf ik hier elke week over simpel leven, moederschap en proberen trouw te blijven aan mezelf in een wereld die altijd meer wil. Regen of zon. Inspiratie of geen inspiratie. Maar vorige week zat mijn hoofd te vol en mijn lijf voelde zwaar. Mijn goesting was ergens gaan wandelen zonder mij.

Als ik mij niet goed voel, trek ik mij terug. Zoals een egeltje rol ik mij op met mijn stekels naar buiten. Terwijl dat eigenlijk net de momenten zijn waarop ik moet schrijven. Mijn gedachten uitstrooien op papier. Ze bekijken, sorteren, delen en binnenlaten.

Maar vorige week voelde ik mij moe. Ik was het beu. Werken. Huishouden. Zorgen. Plannen. Denken. Doen. Alles leek te veel. Alsof ik door een tunnel keek en niet zag dat er links en rechts ook nog afslagen zijn. Alleen maar rechtdoor.

Tot vandaag.

We gingen op bezoek bij onze buurman. 78 jaar. Anderhalve maand geleden kreeg hij te horen dat hij kanker heeft. Zijn immuunsysteem is aangetast. Hij zal niet meer genezen. Van de ene op de andere dag werd zijn toekomst herleid tot maanden. Misschien weken. Misschien dagen.

We gingen koffie drinken bij hem thuis. Om afscheid te nemen. Dat is een zin die raar blijft klinken.

Binnenkort zie ik hem niet meer rondrijden op zijn zelfrijdende kruiwagen, volgeladen met pmd-zakken, met dat plankje waarop hij stond als een kleine kabouterkoning. Hij is klein van gestalte, maar groot in wijsheid.

Wat zeg je op zo’n moment? Woorden voelen futiel.

Hijzelf is opvallend nuchter. Alles is geregeld voor zijn vrouw en dochter. Papierwerk in orde. Praktisch tot op het einde. Hij zegt dat hij dankbaar is voor de jaren die hij kreeg.

Zo’n moment schudt je wakker.

Mijn “ik ben het beu”-gevoel krimpt plots tot iets hanteerbaars. Niet onbelangrijk, wel relatief. De tunnel krijgt weer zijwegen. Er schijnt terug licht.

Het leven is eindig. Dat weten we. Maar weten is iets anders dan voelen.

Vandaag voelde ik het.

Ik zag dat ik mijn energie anders moet verdelen. Dat ik overdag pauzes moet nemen. Niet pas wanneer ik erbij neerval. Een wandeling. Koffiepauze met een collega. Tien minuten met een boek. Even zitten zonder scherm. Gas geven is prima, maar niet zonder rem.

Er is ruimte. Alleen moet ik ze maken én bewaken. Ik kan geen vijftien uur per dag op standje “efficiënte moeder-werknemer-huishoudmanager” staan en dan verwachten dat er ’s avonds nog een sprankeltje overblijft voor mij.

Ik wil niet leven in een constante sprint om dan uitgeblust neer te ploffen in de twee uur die zogezegd “voor mij” zijn.

Ik wil beter doseren. Beter kijken. Vaker pauzeren. Meer zien wat er wél is. Ook op dagen dat ik mij een uitgebluste egel voel.

Misschien is dat volwassen worden… Beseffen dat je het soms allemaal beu bent, en toch blijven kiezen voor dankbaarheid, voor wat er mogelijk is, zien wat er wel is.

Het leven is niet altijd licht, maar het is wél kostbaar. En dat is genoeg reden om weer te schrijven. 💛

💬 Als je wist dat je nog maar één jaar had, wat zou je morgen anders doen?

En waarom doe je daar nu niets mee?

Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik hoor graag van je!

Laat een reactie achter

Hallo daar! Welkom bij mijn terugblik naar de voorbije maand waarin ik een dagboekfragment deel, samen met lees- en kijktips.

Het archief van de vorige edities van deze serie vind je hier. Je bent van harte uitgenodigd om in de reacties te delen hoe jouw maand was. 💬

👨‍👩‍👧 Gezin & ik

Eerste schooldag van onze dochter!

Onze dochter (2,5 jaar) gaat onmiddellijk volledige dagen naar school, zonder traantjes. Dat vierden we met een heerlijke brunch onder ons tweetjes. Een betere start van het jaar konden we ons niet wensen.

Na een paar dagen had ze goed door wat de bedoeling was: knuffel, kus, dagdag en tot straks! Met plezier gaat ze naar school. Wij staan erbij te glunderen met een trotse glimlach op onze smoel.

Sneeuwdagen

Begin januari was er veel sneeuw(pret). Zo van die dagen waarop alles stiller wordt door de sneeuw. Buiten koud, binnen gezellig. Meer moet dat niet zijn.

Terug naar kantoor

Mijn eerste werkdag op kantoor voelde… abrupt. Mijn bureau leek op een dumpzone. Overal spullen, en ik had mijn jas nog niet uit of de eerste vragen waren er al. Na anderhalf uur had ik eindelijk voldoende ruimte (letterlijk én figuurlijk) om mijn eigen laptop open te klappen.

Mijn job is ondersteunende administratie in een jeugdhulporganisatie, dat houdt eigenlijk in ‘manusje-van-alles’. Van telefonie, IT(-problemen), grafieken, cijfers, lijsten bijhouden, … en vooral veel vragen beantwoorden van collega’s. Doordat mijn collega met wie ik een aantal taken deel langdurig afwezig is, is het extra druk voor mij. Mijn to do-lijst lijkt te blijven groeien, hoeveel taken ik er ook vanaf streep. Ik hoop dat ‘t over enkele weken toch wat rustiger wordt…

Het grote snot-offensief

Midden januari gingen we collectief onderuit met z’n drieën. Dochterlief, mijn vriend en ik. Na een week gesnotter en serieus ziek zijn, stonden we weer recht. Dochterlief naar school, en wij terug aan het werk. Alleen… mijn lichaam had duidelijk andere plannen. Blijkbaar hadden wij een coronavirus te pakken. Mijn reukzin is nog steeds spoorloos, ik heb last van spieren waarvan ik het bestaan niet vermoedde (echt waar, zelfs mijn kaakspieren doen mee) en mijn hoofd voelt aan als een boksbal. Mijn energie lijkt voorlopig nog in winterslaap, maar ik hoop dat februari haar weer kan aanwakkeren.

De laatste weken van januari waren een waas van werken, ziek zijn en zorgen voor een snotterende peuter. Niet mijn meest sprankelende maand, dus februari mag het overnemen.

💬 Als je jouw januari in één woord moet samenvatten, welk woord wordt het (en waarom juist dat)?

• Wat gaf jou energie deze maand en wat slorpte ze genadeloos op?

• Was januari voor jou meer opstartmodus of overlevingsstand?

• Wat wil je absoluut niet meenemen naar februari?

Deel het gerust in de reacties. Ik hoor graag van je!

Leave a comment

✍️ Leesvoer

Inspirerende artikels, weetjes of grappige verhalen die ik graag met jullie deel:

• Als het even niet gaat, herinner je dan dit, geschreven door .

• vraagt zich af of Instagram nog een plaats heeft in haar leven.
  Ik besluit van niet en gooi de app van mijn telefoon. Klaar met ’s avonds doelloos scrollen op zoek naar inspiratie die er tegenwoordig ver zoek is. De accounts die ik ooit met plezier volgde, voelen nu steeds vaker als wandelende reclameborden.

• Later is te laat. vraagt zich af waarom later altijd beter lijkt dan nu. Ze stopt met freelance opdrachten, reflecteert op uitstelgedrag en waarom we blijven hangen in veiligheid in plaats van tijd maken voor wat we écht willen doen. Nu in plaats van “ooit”. Dit stuk is een wake-up call over creatieve tijd, rust én het geven van toestemming aan jezelf.

• Ik knik hardop mee met onderstaande alinea van :

  Ik verlang naar het kinderlijke gevoel van tijdloosheid, besef ik mij wanneer ik mijn blik afwend van mijn laptop en naar buiten staar. Ik heb behoefte aan meer stromende tijd, niet aan afgekaderde, in blokken gepropte tijd. Ik wil meer tijd die vloeit, kabbelt, voorbijgaat zonder dat ik het doorheb. Dat is tijd die voedt, geloof ik. Dat is tijd waarin je je niet hoeft te haasten, niet je best hoeft te doen, niet hard hoeft te werken. Vloeiende tijd is tijd om enkel te zíjn. Juist die tijd hebben we als mens hard nodig. Die tijd voedt ons, houdt ons overeind, brengt ons terug naar onszelf. - Verlangen naar vloeiende tijd

  Zelf probeer ik bewust ruimte te maken voor wat ik ‘lummeltijd’ noem. Tijd zonder plan, zonder nut. Ik kan met weemoed terugdenken aan de eindeloze zomers van vroeger, toen verveling nog mocht bestaan en dagen zich uitstrekten zonder bedoeling. Nu lijkt elke minuut iets te moeten opleveren. Alsof tijd pas telt wanneer ze ingekaderd, ingevuld en afgevinkt is. Dat wil ik niet. Geef mij liever tijd die kabbelt. Tijd die nergens heen moet. Tijd waarin je even niets hoeft te worden, niets hoeft te presteren. Lang leve de lummeltijd. Doe je mee?

• Op haar Substack kijkt Stacey met een kritische bril naar de opkomende hype “2026 is het jaar van analoog leven”. Ze vindt het fascinerend, maar ook een tikje ironisch dat mensen leven zonder digitale herrie romantiseren via een digitale nieuwsbrief, YouTube-video of op Instagram.
  Ik snap haar kritische noot. Ik schrijf hier al langer over klein geluk, eenvoud en meebewegen met de seizoenen. Ik vertel enthousiast over analoge hobby’s als lezen en haken. Maar voor mij is dat geen trend die ik even test. Het is geen project. Het is een manier van leven waar ik bewust voor kies, omdat het mij iets oplevert. Plezier, aandacht, ademruimte en geluk.
  Ik hoef geen perfect analoog leven. Ik wil vooral nieuwsgierig blijven naar wat voor mij belangrijk is, los van hypes en hashtags.
  Net als zij ben ik opgegroeid in een tijd zonder gsm, zonder internet. Pas rond mijn vijftiende stond er thuis een computer met internet. Voor schoolwerk ging ik naar de bib. Sociale media bestonden niet. Geen Instagram, geen Tiktok, zelfs geen Facebook. Wel MSN, waarmee je kon chatten met je vriendinnen die je een halfuur eerder nog op school had gezien. Later kwamen er chatrooms, maar een tweede online leven… dat had je niet.
  En precies daarom snap ik de aantrekkingskracht van het analoge. Voor wie na mij kwam, bestond er geen wereld zonder internet, zonder meldingen, likes en algoritmes die mee aan het stuur zitten. Dus ja, ik begrijp de hype. Maar voor mij is analoog geen nostalgie. Het is een keuze, en vooral een manier om niet te vergeten wat er toe doet.

  💬 Wat zegt het over hoe we werken en leven als “analoog gaan” voelt als verzet in plaats van normaal?

  Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik ben benieuwd naar jouw mening.

  Leave a comment

📚 Ik las

• Winterengel - Corina Bomann ⭐⭐⭐☆☆
  Een warm, romantisch winterverhaal. Perfect voor een koude winterdag.

• Het kleine hotel onder het noorderlicht - Julie Caplin ⭐⭐⭐⭐☆
  Knus, vlot en hoopvol, met net genoeg mysterie om je tot de laatste bladzijde mee te nemen.

• Wie de wolf vreest - Karin Fossum ⭐⭐⭐☆☆

  Een psychologisch misdaadverhaal waarin een ogenschijnlijk onschuldige gemeenschap langzaam haar maskers laat vallen.

📺 Ik keek naar

Hjem Til Jul ★★★★★

Hjem til Jul is zo’n serie die je onverwacht onder een dekentje trekt en pas weer loslaat na meerdere afleveringen of seizoenen. Ik vond de serie ronduit fantastisch, vooral dankzij het innemende hoofdpersonage Johanne.

Ik keek de drie seizoenen bijna na elkaar uit. En dat zegt wat, want ik ben géén bingewatcher. De sfeer is warm, de humor subtiel en alles ademt ontspanning. Denk aan kerstlichtjes, ongemakkelijke dates en dat fijne gevoel van het komt wel goed. Grote Bridget Jones-vibes, maar dan Scandinavisch en met meer sneeuw.

📺 Te zien op: Netflix, 3 seizoenen, 2025.
👩‍❤️‍💋‍👨 Voor fans van: Bridget Jones, Love Actually, Scandinavische feelgood en kerstseries met een hart.

Nieuwsbrief gemist?

Dit verscheen in januari:

Januari voelt altijd een beetje als een tussenmaand. Nog fris, nog nieuw, maar al vol plannen en verlangens. Perfect dus om jezelf onder te dompelen in verhalen die je meenemen naar andere werelden, andere tijden en andere zielen. Deze maand nam ik drie boeken onder de loep die elk op hun eigen manier onder de huid kruipen, van hartverwarmende winterromantiek tot sluimerende spanning.

Winterengel van Corina Bomann liet mij wegdromen in nostalgie en liefde. Het kleine hotel onder het noorderlicht van Julie Caplin bracht gezelligheid en hoop met zich mee en Wie de wolf vreest van Karin Fossum trok mij mee in stilte, ongemak en wat er niet gezegd wordt. Klaar voor een mix van warmte, spanning en een beetje huivering?

Winterengel

Corina Bomann

Korte inhoud

Winter 1895. Als haar vader sterft en zijn glasmakerij wordt geveild, blijft de achttienjarige Anna Härtel berooid achter met haar zieke moeder en zes jaar jongere zusje. Om toch wat geld te verdienen maakt ze ’s avonds glazen engeltjes, die ze op de markt verkoopt. Maar op een dag verandert haar leven drastisch: koningin Victoria van Engeland heeft over haar en haar kunstzinnige engeltjes gehoord en nodigt Anna uit op het paleis in Londen. Anna pakt al haar engelen in en gaat op reis.

Als ze de overtocht naar Engeland maakt gebeurt er iets vreselijks en komt haar bezoek aan de koningin in gevaar. Tijdens haar avontuur wordt Anna verliefd; op het land, de cultuur, de tradities... en op de geheimzinnige John Evans. Zal ze ooit naar haar familie in Duitsland terugkeren?

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

Nostalgisch, licht melancholisch en met dat typische wintergevoel dat je meteen in de juiste leesmodus zet. Het deed mij meer dan eens denken aan Het meisje met de zwavelstokjes: die combinatie van hoop, kwetsbaarheid en een tikkeltje tristesse die je zachtjes bij de keel grijpt. Geen tranentrekker, wel een verhaal met een ziel.

Het plot is niet verrassend. Je ziet het einde van ver aankomen, maar dat stoorde mij niet echt. Je leest Winterengel niet om verbaasd te zijn, maar om even te vertragen.

Dit is een ideaal boek voor de kerst- of winterperiode. Voor donkere namiddagen, vroeg invallende avonden en een kop thee die te lang blijft staan omdat je “nog één hoofdstukje” wil lezen. Ontspannend, zacht en troostend, zonder zwaar te worden. Geen boek dat je wereldbeeld kantelt, wel eentje dat je even laat landen. En soms is dat precies genoeg.

Zelf lezen?

‘Winterengel’, Corina Bomann, 320 pagina’s, 2024.

📖 Vragen om over na te denken

1. Waar in het verhaal voelde je herkenning?

2. Welke sfeer blijft het meest bij je hangen: hoop, melancholie, troost? Waarom net die?

3. Het einde is voorspelbaar. Vind je dat geruststellend of net saai? Wat zegt dat over wat jij zoekt in een boek?

4. Wat betekent ‘warmte’ voor jou in de winter: mensen, rituelen, herinneringen?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Waar in het verhaal voelde je herkenning?
   Sommige personages spiegelen je niet helemaal, maar knikken eens herkenbaar vanop afstand. Anna deed dat bij mij. Ze is sterk, maar niet wereldvreemd. Ze blijft dromen, met beide voeten op de grond. Ze grijpt kansen wanneer ze zich aandienen, zonder te wachten tot iemand toestemming geeft. En ja, daar zag ik mezelf ook wel in. Ik probeer mijn eigen pad uit te tekenen, liefst zonder voortdurend langs de zijlijn te kijken naar wat anderen ervan vinden. Niet omdat ik zo rebels ben, maar omdat ik geleerd heb dat leven volgens andermans verwachtingen vooral veel lawaai maakt in je hoofd. Ik maak keuzes op basis van hoe ik wil leven. Soms voorzichtig, soms koppig, maar wel van mij.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Welke sfeer blijft het meest bij je hangen: hoop, melancholie, troost? Waarom net die?
   Hoop, de stille soort hoop dat zich vastzet in kleine dingen. Anna en haar zusje zijn niet ondankbaar, niet bitter. Ze weten wat ze hebben, en wat ze niet hebben. Ze leven in armoede, maar laten hun dromen niet afpakken. Ze blijven geloven dat het anders kan, beter kan. En misschien raakte dat mij net daarom: omdat hoop hier geen luxe is, maar een overlevingsstrategie. Geen gouden toekomst, wel de overtuiging dat dit niet alles hoeft te zijn.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Het einde is voorspelbaar. Vind je dat geruststellend of net saai? Wat zegt dat over wat jij zoekt in een boek?

   Het einde was voorspelbaar. En meestal vind ik dat… saai. Ook hier. Hoe verder ik las, hoe minder scherp mijn aandacht werd. Terwijl het eigenlijk andersom zou moeten zijn. Een verhaal dat je steeds dieper naar binnen zuigt. Dit boek deed dat niet. Misschien zegt dat vooral iets over mij. Dat ik, zelfs in ontspannende boeken, toch een beetje spanning nodig heb. Iets dat wringt. Iets dat niet meteen zijn kaarten op tafel legt.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

4. Wat betekent ‘warmte’ voor jou in de winter: mensen, rituelen, herinneringen?

   Voor mij zit warmte zelden in grote gebaren. Het zit in iemand die onverwacht een berichtje stuurt. Een knuffel die net iets langer duurt. Een compliment dat blijft hangen. En ja, ook in de klassiekers: kaarsjes die flikkeren alsof ze hun best doen, een zetel die precies goed zit, een kop thee die je vergeet op te drinken omdat je zo verdiept bent in je boek. Warmte is aandacht. Van anderen, maar ook van jezelf. En daar scoort Winterengel dan weer wel. Het boek herinnert je eraan dat zachtheid soms al genoeg is.

Het kleine hotel onder het noorderlicht

Julie Caplin

Korte inhoud

Nadat zowel haar relatie als haar carrière op de klippen zijn gelopen, wil Lucy nog maar één ding: weg uit Groot-Brittannië. Als zich een kans aandient om hotelmanager te worden in IJsland, zegt ze dan ook meteen ja. De borrelende bronnen en besneeuwde gletsjers zijn geen verrassing, maar dat er bij het hotel een bijzonder sexy Schotse barman is inbegrepen, had ze nou weer niet verwacht!

Lucy probeert van het kleine hotel de meest romantische plek van IJsland te maken. Alleen voor de gasten natuurlijk, want zelf heeft ze romantiek afgezworen. Eén keer een gebroken hart is genoeg. Maar onder het dansende noorderlicht ziet Alex, de barman, er toch wel héél aantrekkelijk uit…

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐⭐☆

Het kleine hotel onder het noorderlicht leest vlot, warm en met net genoeg mysterie om je te doen denken: “Oké, nog één hoofdstuk dan.” (Leugen. Het werden er vijf.)

Lucy draagt iets mee uit haar vorige job, maar wat precies? Dat blijft heerlijk vaag en dus blijf je lezen. Alex is ook geen open boek, wat is hij van plan? En dan vinden er vreemde gebeurtenissen plaats in het hotel… Alles suddert rustig, zonder grote drama’s, maar met spanning.

Wat dit boek voor mij sterk maakt (en meer dan een romannetje), is dat het niet gaat over groots gelijk krijgen, maar over doorzetten. Over opnieuw beginnen, zelfs als je plannen intussen van vorm zijn veranderd. Over leren dat dromen niet falen, ze evolueren. En misschien nog belangrijker: dat je het niet alleen hoeft te doen. Hulp aanvaarden blijkt hier geen zwakte, maar een vaardigheid. Eentje die we allemaal wat vaker mogen oefenen.

Dit boek geeft je goesting in rust, warmte, vriendschap en misschien wel een nieuw perspectief.

Zelf lezen?

‘Het kleine hotel onder het noorderlicht’, Julie Caplin, 336 pagina’s, 2025.

📖 Vragen om over na te denken

1. Wat denk jij dat Lucy echt meeneemt uit haar vorige job en wanneer voelde je dat kantelpunt?

2. Welk personage fungeert voor jou als anker in het verhaal? Waarom net die?

3. Waar zie je het thema doorzetten het duidelijkst terug, en waar net niet?

4. Hoe verandert Lucy’s idee van “succes” doorheen het verhaal?

5. Welke rol speelt hulp aanvaarden in het boek? Waarom is dat zo moeilijk voor zoveel mensen?

6. Stel je voor dat jij één week in de lodge verblijft. Wat laat je bewust thuis?

7. Noteer één droom die jij ooit had en die intussen van vorm veranderde. Is dat verlies of groei?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Wat denk jij dat Lucy echt meeneemt uit haar vorige job en wanneer voelde je dat kantelpunt?

   Lucy arriveert niet alleen met kennis, ervaring en een frisse outfit, maar ook met een flinke portie wantrouwen in haar handbagage. Begrijpelijk. In haar vorige job werd ze beoordeeld door zowat iedereen. Haar vriend, collega’s, baas en niemand nam de moeite om haar verhaal te vragen.
   Het echte kantelpunt voel je wanneer ze haar verhaal durft te delen. Eerst met Alex. Daarna met haar collega’s tijdens het sauna-uitje. Halfnaakt, zwetend en zonder hiërarchie. Soms heb je blijkbaar geen vergaderruimte nodig, maar een handdoek en wat stoom.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Welk personage fungeert voor jou als anker in het verhaal? Waarom net die?

   Voor mij is Hekla het morele én praktische anker van het verhaal. De rechterhand van Lucy. Iemand die altijd klaarstaat, zonder drama, zonder verborgen agenda. Sociaal, stevig geworteld in het team én in de gemeenschap. Zo iemand waarvan je denkt: als zij zegt dat het goedkomt, dan komt het goed. Elk hotel verdient een Hekla. Elk mens eigenlijk ook.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Waar zie je het thema doorzetten het duidelijkst terug, en waar net niet?

   Lucy blijft gaan. Ondanks tegenkanting, sabotage en twijfel. Ze wil geen manager lijken, ze wil er eentje zijn. En dat voel je. Ze zet alles op alles voor de lodge en het team.
   Het tegenovergestelde zie je bij O. Hij blijft hangen in oud zeer. Verbitterd omdat het hotel van zijn familie ooit voor een spotprijsje werd verkocht. Doorzetten is vooruitkijken. O. kijkt achterom en struikelt ondertussen over zijn eigen frustratie.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

4. Hoe verandert Lucy’s idee van “succes” doorheen het verhaal?

   Waar succes voor Lucy eerst gelijkstond aan werk, status en altijd doorgaan, verschuift dat langzaam maar zeker. Ze ontdekt dat er ook liefde is. Rust. Verbinding. Alex. En dat succes soms betekent een stap terugzetten, niet vooruit. Vroeger stond werk op één. Nu staat leven op één.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

5. Welke rol speelt hulp aanvaarden in het boek? Waarom is dat zo moeilijk voor zoveel mensen?

   Zonder hulp was de lodge nooit zo’n succes geworden. Punt. Het boek toont het belang van samenwerken, lachen, fouten maken en elkaar opvangen.
   Waarom dat zo moeilijk is? Omdat hulp aanvaarden betekent dat je toegeeft dat je het niet alleen kunt. Dat vraagt vertrouwen. En kwetsbaarheid. Twee dingen die we liever vermijden, liefst terwijl we zeggen dat “het wel gaat”.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

6. Stel je voor dat jij één week in de lodge verblijft. Wat laat je bewust thuis?

   Mijn zorgen. Allemaal. In een doos. Met een lintje errond.
   De lodge voelt als een plek waar de klant écht centraal staat. Waar je mag landen. Waar je verwend wordt en daarna naar buiten stapt voor een wandeling die je hoofd leegmaakt. Regenjas verplicht, uiteraard. We blijven realistisch. 😉

   Text within this block will maintain its original spacing when published

7. Noteer één droom die jij ooit had en die intussen van vorm veranderde. Is dat verlies of groei?
   Ik droomde ooit van iets groots. Iets zichtbaar. Iets waarmee ik anderen kon helpen en waarvan je kon zeggen: kijk, dát heb ik gemaakt. Die droom is er nog steeds, maar ze draagt vandaag een Substack-jasje. Minder luid, minder groots, maar veel dichter bij wie ik wil zijn.

   Het hoeft geen geldmachine te zijn. Zolang ik met plezier kan schrijven en af en toe iemand raak of inspireer, is het genoeg. Dat voelt niet als verlies.

   Misschien ben ik gewoon veranderd. Ik heb minder grote dingen nodig. Meer aandacht voor het gewone, voor kleine momenten, stille voldoening.

Wie de wolf vreest

Karin Fossum

Korte inhoud

Een psychiatrisch patiënt, die ervan verdacht wordt een oude vrouw met een bijl te hebben vermoord, wordt tijdens een bankoverval als gijzelaar meegenomen door de overvaller. Ze vluchten het bos in en verschansen zich in een oude, vervallen hut, waar ze erg afhankelijk van elkaar worden. Beide mannen zijn - ieder op zijn eigen manier - erg gevaarlijk. Wanneer ook nog een twaalfjarig jongetje uit een kindertehuis bij de zaak betrokken blijkt te zijn, dringt het langzaam tot inspecteur Konrad Sejer door welk drama zich daar in het bos afspeelt...

Dit vond ik ervan ⭐⭐⭐☆☆

Wie de wolf vreest leest vlot en voor je het weet zit je midden in een zacht, sluimerend ongemak. Want ja, er is een moord, en de de vraag blijft de hele tijd: wie is hier de dader?

Het mysterie zit niet alleen in de misdaad, maar vooral in de mensen errond. Personages die iets met zich meedragen, maar het netjes onder de oppervlakte houden. Tot jij, als lezer, voelt dat er iets wringt. Dat er barstjes zijn. En dat niets toevallig is.

Wat dit boek zo sterk maakt, is precies dat. Het dringt zich niet op en net daardoor kruipt het onder je huid. Je legt het weg en betrapt jezelf erop dat je anders naar mensen kijkt. Naar stiltes. Naar wat niet gezegd wordt aan de keukentafel, op straat, in een blik.

Een boek dat blijft nazinderen. Zoals koude lucht die onverwacht langs je nek glijdt. Je weet niet meteen waarom, maar je voelt: hier zit iets.

Zelf lezen?

‘Wie de wolf vreest’, Karin Fossum, 350 pagina’s, 2008.

📖 Vragen om over na te denken

1. Wie vond jij het meest intrigerende personage, en waarom net die?

2. Vertrouwde je iemand die je achteraf toch anders bent gaan bekijken?

3. Hoe belangrijk is “wat niet gezegd wordt” in dit boek, vergeleken met wat wél uitgesproken wordt?

4. Had jij op een bepaald moment medelijden met iemand waarvan je dat niet verwachtte?

5. Wat doet dit verhaal met jouw blik op schuld en onschuld? Is het hier zwart-wit?

6. Met welk gevoel sloeg je het boek dicht: onrust, begrip, verwarring, rust?

Leave a comment

Mijn antwoorden [⚠️spoiler alert]:

1. Wie vond jij het meest intrigerende personage, en waarom net die?
   Zonder twijfel Errki Johrma. Hij is een ontsnapte schizofrene psychiatrische patiënt, maar Karin Fossum weigert hem te reduceren tot dat etiket. Errki leeft buiten de sociale regels, of misschien beter, hij weigert ze mee te spelen. Hij kijkt naar de wereld alsof hij er net naast staat. Niet erboven, niet eronder, maar op afstand. Wat hem zo intrigerend maakt, is zijn scherpe mensenkennis. Hij leest lichaamstaal feilloos, voelt spanningen aan en merkt wat anderen liever verzwijgen. Hij ziet meer dan goed voor hem is. En precies dat maakt hem kwetsbaar. In een wereld die vooral houdt van aangepast gedrag, is Errki iemand zonder filter. Dat maakt hem gevaarlijk. Niet omdat hij slecht is, maar omdat hij niet meedoet aan het toneelstuk.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

2. Vertrouwde je iemand die je achteraf toch anders bent gaan bekijken?
   Ja. Tot helemaal op het einde had ik niet door dat Kannick de moordenaar was. Hij loog niet tegen de politie, en dat is misschien nog het meest verontrustende. Hij vertelde alleen nooit het hele verhaal. Slimmer nog, hij speelde bewust in op Errki’s reputatie. Op wat mensen al denken te weten.
   Door zijn jonge leeftijd wordt Kannick amper als verdachte gezien. En ik trapte er zelf ook in. Het dikkerdje met concentratieproblemen, zo eentje waar je je eerder zorgen over maakt dan dat je hem verdenkt. Pas achteraf kijk je anders naar de verhalen over zijn kindertijd. Niet om hem vrij te pleiten, maar omdat ze ineens iets verklaren. Niet alles. Maar genoeg.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

3. Hoe belangrijk is “wat niet gezegd wordt” in dit boek, vergeleken met wat wél uitgesproken wordt?
   Cruciaal. Dit boek draait bijna volledig op stiltes en halve waarheden.
   Kannick liegt niet, maar laat bewust iets essentieels achterwege. Errki kent de waarheid, maar zegt niets. Niet tegen de politie. Niet tegen wie dan ook. Iedereen draagt informatie, maar niemand legt ze op tafel. Fossum toont hoe gevaarlijk dat kan zijn: niet de leugen zelf, maar het zwijgen errond.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

4. Had jij op een bepaald moment medelijden met iemand waarvan je dat niet verwachtte?
   Ja, met Errki. Hij wordt voortdurend misbegrepen. Toegegeven, hij komt met een gebruiksaanwijzing. Maar wie heeft die eigenlijk niet?
   Zijn dood voelde zinloos en hard. Wat hij ook heeft gedaan of gezegd, zo sterven verdient niemand. Het is alsof hij uiteindelijk betaalt voor het feit dat hij anders was. Te eerlijk. Te scherp. Te weinig aangepast.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

5. Wat doet dit verhaal met jouw blik op schuld en onschuld? Is het hier zwart-wit?
   Nee. Absoluut niet.
   De dood van Errki is onschuldig. Die van Halldis niet. Dat onderscheid is voor mij helder. Tegelijk weet ik, misschien door mijn achtergrond in Maatschappelijk Werk, dat gedrag nooit in een vacuüm ontstaat. De opvoeding van Kannick en de gebeurtenissen die hem gevormd hebben, ze spelen een rol. Ze verklaren iets, maar verklaren is niet hetzelfde als goedpraten. Een moord blijft een moord, hoe beschadigd je jeugd ook was. Fossum laat die spanning bestaan. Zonder oordeel, maar ook zonder excuses.

   Text within this block will maintain its original spacing when published

6. Met welk gevoel sloeg je het boek dicht: onrust, begrip, verwarring, rust?
   Onrust.
   Vooral die ene gedachte bleef hangen: hoe kan een jongen van twaalf zo doelbewust een moord plegen, de politie misleiden, liegen door te zwijgen en daarbij nauwelijks schuldgevoel tonen?
   Het is een vraag waar het boek geen antwoord op geeft. En net dat maakt het zo sterk. Je blijft ermee zitten. En misschien moet dat ook.

Op mijn boekenplank

Februari wordt leesgewijs een bont allegaartje, en daar houd ik van.

• Het kleine chalet in Zwitserland – Julie Caplin
  Sneeuw, chocolade en een vleugje romantiek. Comfortleesvoer dat je even laat wegdromen.

• De jaarclub – Linda Van Rijn
  Vriendschap, sneeuw en onderhuidse spanning. Één hoofdstuk is nooit genoeg.

• Norwegian Wood – Haruki Murakami
  Traag, melancholisch en meeslepend. Een verhaal om te voelen, niet alleen te lezen.

Drie boeken, drie werelden om bij weg te dromen. Durf jij mee te duiken in Murakami’s melancholie of kies je voor warme chocolademelk in Zwitserland?

Laat een reactie achter

Neem gerust eerst een kopje koffie of thee en laat van je horen in de reacties.

Klik hier om alle Koffieklets edities te lezen.

Lieve lezers,

Ik ga het maar gewoon zeggen. Ik vind het leuk dat het ‘s morgens en ‘s avonds nog donker is. Het donker staat mij iets toe wat het daglicht vaak afpakt: traagheid.

Winter, blijf nog even.

‘s Morgens hoef je nog niets te bewijzen. Het is buiten zelfs nog donker. De dag is duidelijk ook nog helemaal niet wakker. Dus ik mag rustig ontbijten. Rekken. Denken. Staren. Geen zon die roept: “Kom, doe iets nuttigs!”

Wanneer het ‘s avonds vroeg donker is, hoef je niet te profiteren van de dag. Je hoeft niet nog snel een wandeling te maken. Niet nog even buiten te zitten of te sporten.

Je mag gewoon binnen zijn. Onder een dekentje met een boek dat nergens heen wil. Of kijken naar een serie waarvan niemand verwacht dat je er wijzer van wordt.

Het donker zegt: rust maar. En ik luister.

Wat ik vooral merk, er lijken minder verplichtingen te zijn in de winter. Of misschien zijn ze er wel, maar voelen ze minder dwingend.

Niemand kijkt raar op als je zegt dat je vroeg in bed ligt. Niemand vraagt waarom je zo weinig doet. De lat ligt lager. En dat is… verademend.

Ik besef steeds meer dat ik die winterstand niet elk jaar weer netjes wil opbergen tegen maart.

Er is zo’n Zweeds woord. Je kent het waarschijnlijk.

Niet te veel.
Niet te weinig.
Gewoon genoeg.

Lagom wordt vaak verkocht als iets gezelligs. Een esthetiek of een houten kom met havermout, maar voor mij gaat het daar niet over. Lagom is durven stoppen. Niet omdat het moet, maar omdat het genoeg is geweest. Het is het moment waarop je bepaalt, dit volstaat.

Ik wil dat gevoel vasthouden. Ook wanneer de avonden langer worden of wanneer de zon weer verwachtingen begint te scheppen.

Op tijd rusten. Niet nog snel iets plannen. Niet elk gaatje opvullen. Gewoon erkennen dat rust ook productief is. Dat het leven niet altijd voller moet, maar soms stiller mag.

Soms is goed gewoon goed genoeg. En dat is eigenlijk meer dan voldoende.

💬 Welke kleine wintergewoonte zou jij eigenlijk het hele jaar willen houden?

Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik lees graag je antwoord!

Laat een reactie achter

Ziek zijn is niets voor mij. Ik ben geen goede patiënt. Ik bots na dag twee letterlijk tegen de muren. Mentale muren. Fysieke ook, want ik loop op en neer als een rusteloze ijsbeer in een te klein verblijf.

De voorbije week waren we met z’n drieën ziek. Echt ziek. Zo van dat ziek zijn waarbij je niet meer weet welke dag het is, maar wel exact wanneer je jouw volgende Dafalgan mag innemen. Ondertussen zijn de slijmen weg (halleluja!), maar ik zit nog met een verstopte neus, pijnlijke spieren en een laag energiepeil.

Behalve dat ik mezelf ellendig voelde, was onze tweejarige voor de eerste keer in haar leven ook echt goed ziek. Ze wilde dichtbij zijn. Altijd. Op schoot. Aan mijn been.

Ja, dat is normaal. Ziek zijn maakt haar wereld kleiner en onveiliger, dus ze kruipt waar ze op haar gemak is. Bij mama. Dat weet ik. Dat begrijp ik. En toch… het was intens. Want zelf ziek zijn én tegelijk voor een klein mensje zorgen. Dat vraagt veel energie. Het was een week van overleven met nabijheid.

De winter doet wat de winter moet doen.

Misschien hoort dit ook gewoon bij de winter.
Het seizoen waarin alles vertraagt, of je dat nu leuk vindt of niet. De natuur trekt zich terug. Bomen doen niets. Dieren slapen. En wij? Wij proberen gewoon door te doen alsof het lente is, maar dan met snot.

Mijn lijf leek te zeggen: “Ho eens even, niet zo snel”.
En mijn hoofd roept terug: “Maar ik wil vooruit!”

Gezondheid is geen detail.

Alsof het universum het thema deze week nog wat extra wilde onderlijnen, kregen we deze week het nieuws dat ons buurman longkanker heeft. Als de chemo aanslaat, is zijn levensverwachting drie tot zes maanden.

78 jaar. Al een tijdje met pensioen en dan ineens een soort einddatum krijgen.

Dat nieuws kwam binnen als een mokerslag. Omdat het dichtbij is. Omdat het plots concreet wordt. Omdat gezondheid zo vanzelfsprekend lijkt… tot dat niet meer zo is.

Je kan plannen maken, lijstjes schrijven, dromen koesteren, … maar zonder een goede gezondheid valt alles stil. Dat besef kwam deze week harder binnen dan eender welke zelfhulpquote ooit zou kunnen.

Genieten, maar dan echt.

Deze week heeft mij niet geleerd hoe ik beter kan rusten. Wel hoe weinig controle ik eigenlijk heb. Misschien is dat de winterles: niet alles fixen, niet alles versnellen, niet alles “beter maken”. Soms gewoon meebewegen. Sloom. Met zakdoeken in de aanslag. En een peuter op schoot.

Wanneer ik mij weer tiptop voel, dan wil ik daar bewuster van profiteren. Niet groots. Gewoon door te doen wat ik wil doen, wanneer het kan. Want gezondheid is geen detail in je leven. Het is je leven.

Nu eerst nog een trage zondag als afsluiting van de ziekteweek.
De winter is duidelijk nog niet klaar met mij.

💬 En jij?

• Waarin dwingt jouw lichaam je soms tot vertragen, ook al wil je hoofd vooruit?

• Welk wintertempo probeer jij te negeren… en wat zou er gebeuren als je er even in meegaat?

• Wie of wat is voor jou een veilige haven op dagen dat alles te veel is?

Laat mij jouw antwoord weten in de comments of stuur mij een berichtje.

Leave a comment

De voorbije weken las ik opvallend veel over hibernation. Niet die versie waarbij je als beer een winterslaap doet, maar de menselijke variant. Winter als seizoen om je terug te trekken. Minder doen, meer slapen, binnen blijven, een boek pakken, soep eten, het thuis gezellig maken en vooral… nergens moeten zijn. Ik voelde mij gezien.

Gratis bacillen en een kusje voor de grond

Want hier begon januari niet met frisse wandelingen en nieuwe energie, maar met… bacillen. Veel bacillen. Onze dochter startte haar allereerste schoolweek met groot succes. Volle dagen, geen tranen en elke dag met veel plezier naar het klasje. Alleen vergat de school te vermelden dat ze ook een gratis abonnement op alle circulerende bacillen meegaf.

We waren al snel met z’n drieën snotverkouden. Dochterlief had er na enkele dagen veel minder last van. Wij als ouders blijven hangen in die halfzieke modus waarin je functioneert, maar liever horizontaal zou liggen.

Alsof dat nog niet genoeg was, besloot ze woensdagmiddag de zwaartekracht te testen. Met haar handjes netjes in haar zakken ging ze volle vaart vooruit en jawel… met een kusje voor de grond. Drama, bloed, ouderhart in paniek en een dikke lip voor dochterlief. Gelukkig bleek het na een paar dagen alweer een voetnoot in haar leven. Peuters vergeten snel. Ouders iets minder.

En toen kwam het weekend.

Vrijdagavond kotste ze haar bed onder. En daarna, veel fijner, tussen ons in. Niets zo romantisch als om drie uur 's nachts wasjes draaien. Het bleef gelukkig bij twee keer, waarna haar lichaam besloot: we doen dit anders.
De zaterdag bracht nieuwe avonturen, chocomelk die langs haar benen stroomde. Ik zal de details besparen, maar het was een gezellige voormiddag.

Misschien heeft mijn lichaam gelijk…

Zaterdagmiddag was ik kapot. Stem weg, energie weg, nog steeds snotverkouden. Dus ik deed iets wat ik nooit doe, ik ging liggen op de zetel. Dochter voelde zich wat beter en verhuisde haar knutselgerief naar het salontafeltje naast mij. Na een tijdje was ze dat ook beu en kroop ze tegen mij aan. Twee uur later werden we samen wakker. Ik voelde mij oprecht beter. Alsof mijn lichaam had gezegd: zie je wel, dit bedoelde ik.

En plots snapte ik het.

Dat hele hibernation-verhaal. Dat de winter niet vraagt om meer, maar om minder. Minder plannen, minder avontuur, meer rust, meer dutjes. (Ja, dat klopt trouwens: in de winter maakt je lichaam meer melatonine aan door minder daglicht, waardoor je sneller slaperig bent. Ik ben dus niet lui, ik ben seizoensbewust.)

Dus ja, middagdutjes mogen. Cocoonen mag. Niet elk weekend hoeft gevuld. Zeker niet als je lijf al weken roept dat het even op adem wil komen. Natuurlijk spelen verkoudheden, werkdruk en een peuter die non-stop “kijk mama!” zegt mee. Maar toch. Ik voel het ook los daarvan.

Misschien is hibernation geen trend, maar gewoon luisteren. Naar wat januari fluistert, terwijl wij ons best doen om te blijven rennen. En ja, ik ren later wel weer. Eerst nog even liggen. Met een dekentje. En hopelijk zonder wasmachine deze keer.

💬 Wat betekent hibernation voor jou?

Rust, stilte, minder plannen… of gewoon vroeger in bed?

• Wanneer sta jij jezelf toe om even niet productief te zijn?

• Wat helpt jou om te cocoonen zonder schuldgevoel?

• Op welke manier vraagt jouw winter om minder, in plaats van meer?

Ik ben benieuwd hoe jij naar “hibernation” kijkt. Laat mij jouw antwoord weten in de comments of stuur mij een berichtje. Ik hoor graag van je!

Leave a comment

Wat ik hoopte te vinden in 2025:

Meer rust, meer creativiteit, meer natuur. En een zetel waarin ik eindelijk eens rustig kan zitten zonder het gevoel dat ik iets moet doen. Misschien een beetje avontuur achter dat mysterieuze raam. En een goed boek, gorillahand optioneel.

Vond ik wat ik zocht in 2025?

Ik begin met het goede nieuws: ja, die rust kwam er. De collage had gelijk. De zetel loog niet. 2025 werd een jaar van meer lummeltijd. Van vertragen. In mei ging ik minder werken (van 28,5 naar 19 uur per week) en dat veranderde veel. Niet omdat ik plots zeeën van tijd voor mezelf had (haha, nee, er liep nog steeds een peuter rond in huis), maar omdat het leven trager mocht. Koken zonder haast. Lezen zonder voortdurend op de klok te kijken. Minder gejaagd zijn om niets.

Linksonder op de collage staat een potlood en een penseel. Creativiteit, dus. Ook daar, deels bingo. Ik bleef trouw elke week schrijven aan mijn Substack. Dat alleen al is niet niks. Voor de rest… laten we zeggen dat ik creatief vooral heel enthousiast was in theorie. Ik schreef mij in voor meerdere haakprojecten en rondde er opvallend weinig af. Dit jaar staat één ding bovenaan mijn creatieve lijst: afwerken waaraan ik ben begonnen.

De natuur was overal aanwezig op mijn collage: bloemen, vlinders, zon, een schelpje, een vogel. En ja, ook dat klopte. We gingen zo vaak mogelijk naar buiten met onze dochter. Naar het bos, naar speeltuintjes, met de fiets naar de bib, en vooral eindeloos veel rondjes in de buurt. Geen spectaculaire hikes, wel frisse lucht en kleine benen die alles traag maar grondig ontdekken.

2025 was geen jaar van grote avonturen of mijlpalen, maar van fundamenten. Minder werken. De liefde voor lezen terugvinden. De carport afwerken. En vooruitkijken naar 2026, waarin de tuin eindelijk aan de beurt is.

Dus ja, mijn collage van 2025 kreeg grotendeels gelijk. Misschien niet op de meest spectaculaire manier, maar wel op de juiste. Rust kwam, natuur bleef en creativiteit sudderde.

Over naar 2026

Of waarom ik dit jaar geen schaar nodig heb, maar een woord.

Dit jaar maak ik geen collage. In plaats daarvan kies ik een intentie, een woord van het jaar. Zo’n woord hoeft niet perfect te klinken, maar geeft richting wanneer ik weer eens automatisch begin te zorgen, regelen of mij te schikken naar een ander.

Om dat woord te vinden, kijk ik terug naar 2025. Niet om mezelf te evalueren met een rood potlood, wel om te voelen. Waar lekt mijn energie eigenlijk naartoe? En waar wil ik méér van?

Wat 2025 mij leerde:

Mijn energie lekt niet weg aan onzin. Niet aan eindeloos scrollen of series bingen (al zou dat makkelijker zijn om te verklaren). Ze lekt weg aan alles wat moet. Zorgen, dragen, regelen, altijd beschikbaar zijn, … Dat weegt zwaarder dan ik dacht.

Wat mij wel rust en goesting geeft, is eigenlijk eenvoudig. Maken, lezen, stilte, buiten zijn. Niet nog iets doen voor iemand anders, maar iets voor mezelf.

Ik leerde ook dat mijn ‘ja’ op een hulpvraag komt uit liefde, maar ook vaak schuurt. Omdat ik mezelf structureel doorschuif naar later.

En misschien de belangrijkste les: ik wil niet trager leven, mijn probleem is te weinig lijf, te weinig vuur, te weinig ik. Ik wil geen zachter jaar. Ik wil een levender jaar.

Niet overleven, niet zorgen, maar voelen. Ik ben hier, in mijn lijf, buiten, in beweging.

Die beloofde tijd voor mezelf (en de realiteit)

2026 leek daar alvast kansen voor te bieden. Onze dochter (2,5) gaat sinds dit jaar met veel plezier - en volle dagen - naar school. Op mijn thuiswerkdagen betekent dat ineens twee vrije uurtjes vóór ik haar moet ophalen. Vier uurtjes per week helemaal voor mezelf. Ik zag mezelf al wandelen, lopen, lezen, knutselen, haken. Ik had er zelfs mijn winterlijstje op afgestemd. Grootse plannen. Kleine uurtjes.

En toen… real life.

Mijn collega, met wie ik een aantal taken deel, is langdurig afwezig. Een deel van haar werk wordt opgevangen door anderen, maar sommige taken kan alleen ik doen. Zij werkte 100%, ik ging vorig jaar bewust van 75% naar 50% met behoud van mijn taken. Meer jobtijd wil ik niet. Daar heb ik heel bewust voor gekozen.

Maar omdat zij altijd aanwezig was op de dienst, wordt nu ook naar mij gekeken om vaker aanwezig te zijn. Begrijpelijk, echt waar. Ik snap het.
Alleen, dat betekent dat mijn zorgvuldig geplande vier vrije uurtjes plots gehalveerd worden. Nog maar één keer twee uurtjes voor mezelf. En ja, dat vind ik gewoon even balen. Ik keek er zó naar uit.

Ik doe mijn werk graag. Maar dit stelt mij even teleur omdat het raakt aan iets waar ik net meer van wou. Ruimte voor mezelf.

En toch, precies daarom

Deze tegenvaller maakt mijn intentie voor 2026 niet kleiner, maar groter. Urgenter. Nodiger. Dus dit is waar ik voor kies in 2026.

Bewust, koppig en met beide voeten op de grond:

Meer leven.
In mijn lijf.
Buiten.
En in alles wat mij energie geeft.

Dat is mijn richtlijn. Geen collage dit jaar. Geen schaar. Geen lijm.
Alleen een woord dat mij eraan herinnert: ik mag er ook zijn.

Misschien loopt 2026 niet zoals ik het voor mij zag. Misschien worden mijn vrije uurtjes nog eens herschikt, ingeperkt of opgeslokt door het leven zelf. Dat zal wel. Maar dit jaar wil ik dat niet zomaar laten gebeuren. Ik wil kiezen. Kiezen voor leven, telkens opnieuw, ook in het klein. Een wandeling in plaats van nog iets regelen. Een boek in plaats van mezelf wegcijferen. Een diepe ademhaling in plaats van “het komt straks wel”. Mijn woord voor 2026 hoeft mij niet te redden. Het moet mij alleen af en toe bij de schouders pakken en zeggen: hé, jij ook nog.

💬 Heb jij een intentie of woord van het jaar?

Onderstaande vragen helpen jou om je eigen woord van het jaar te vinden.

• Waar lekte jouw energie weg het afgelopen jaar en wat zegt dat over wat je te veel draagt?

• Wanneer voelde je je het meest jezelf in 2025? Wat deed je toen, waar was je, met wie?

• Wat deed je te weinig, maar gaf wel rust of goesting?

• Wanneer zei je “ja” terwijl je eigenlijk “later” tegen jezelf zei?

• Heb je nood aan meer zachtheid… of net aan meer vuur?

• Als 2026 één richting mocht hebben, welke zou dat dan zijn?

• Welk woord zou je helpen herinneren aan hoe je wilt leven (niet perfect, wel eerlijk)?

Misschien wordt het geen groots woord. Dat is oké. Als het maar van jou is.

Beantwoord deze e-mail, laat mij jouw antwoord weten in de comments of stuur mij een bericht. Ik hoor graag van je!

Leave a comment