Mostrando entradas con la etiqueta Mareira. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mareira. Mostrar todas las entradas

martes, 3 de marzo de 2020

Romance de la muerte ocultada

A cazar iba don Pedro
por esos montes arriba;
caminara siete leguas
sin encontrar cosa viva,
si no fuera cuervos negros,
que los perros no querían.
Apeose a descansar
al pie de una seca encina;
caía la nieve a copos
y el agua menuda y fría.
Allegósele la Muerte
a tenerle compañía,
Don Pedro vuelve hacia casa,
el alma en penas metida.
—¡Albricias, hijo don Pedro,
que dármelas bien podías,
pues tu querida doña Alda
un varón parido había!
—Albricias pedís, mi madre,
tristes albricias serían;
¡mala caza es la que traigo:
la Muerte en mí compañía!
Hágame, madre, la cama
allá en la sala de arriba;
que nada sienta doña Alda
de este mal que yo traía,
y no le digan mi muerte
hasta los cuarenta días.
Mientras que le hacen la cama
entrara a ver la parida:
—¡Dios te bendiga, doña Alda,
y al infante que tenías!
Dios te bendiga en mi ausencia,
que el rey a llamarme envía.
A eso de la media noche
la casa se estremecía:
en el cuarto de don Pedro
grandes lamentos hacían;
en el cuarto de doña Alda,
al niño hacen alegrías.
—Diga, diga, la mi suegra,
dígame, mi siempre amiga,
¿por quién tocan las campanas,
que suenan tan doloridas?
—No tocan sino por ti,
que con bien parido habías.
—Paréceme oír responsos,
¿a quién enterrar irían?
—Es la fiesta del patrono
y hay procesión en la villa.
Llegada Pascua de Flores;
doña Alda quiere ir a misa.
—Diga, diga, la mi suegra,
¿qué vestido me ponía?
—Como eres rubia y muy blanca.
lo negro bien te estaría.
—¡Viva, viva mi don Pedro,
la prenda que más quería!,
que para vestir de luto
bastante tiempo tendría.
Las doncellas van de negro
ella de oro y grana fina.
Encontraron un pastor
que de su hato volvía:
—¡Qué viudita tan hermosa;
viuda y de grana vestida!
—Diga, diga, la mi suegra,
ese pastor, ¿qué decía?
—Que caminemos, doña Alda,
que perderemos la misa.
Al entrar para la iglesia,
al tomar agua bendita:
—Diga, diga, la mi suegra,
diga la mi suegra amiga,
¿por quién son esos hachones
que arden en nuestra capilla?
—Dirételo, doña Alda,
pues de saberlo tenias:
aquí se entierran los grandes
caballeros de Castilla;
aquí se enterró don Pedro,
la prenda que más querías.
¡Llorar como ella lloraba!,
¡plañido el que ella plañía!;
los anillos de sus dedos
con sus dientes retorcía;
vestidos de grana y oro,
en pedazos los rompía.
—¡Desgraciado de mi hijo,
sin padre y madre seria!
¡Cuídesmelo tú, mi suegra;
yo con don Pedro me iba!
¡Válgame la Virgen Santa,
válgame santa María!

Anónimo: Romance novelesco (XVI)

Versións:
Mareira: Romance de Doña Alda**; Mareira; 1980; Cara A, Corte 5



Alquitara: Romance de la muerte ocultada; Destino; 2014; Pista 12



*[Existen numerosas versións deste romance. Anotamos a recollida por Menéndez Pidal: Flor nueva de romances viejos; 1928]
**[A versión musical do grupo Mareira é a recollida por Casto Sampedro: Cancionero Musical de Galicia, Pontevedra, 1942; coñecido en Galicia como o Romance de Doña Alda.]
A cazar saíu don Pedro
a cazar como solía ¡ay!,
os perros levaba cansos,
don Pedro máis canso iba ¡ay!
Chegou ao medio da serra,
pra casa se volvía,
chegou a porta da casa,
esmorrente se caía.
—Fágame a cama, mi madre,
fágame a cama, mi vida,
qu'eu vou pra vida eterna,
qu'eu vou pra eterna vida.
—Non digas eso, meu fillo,
que está doña Alda parida.
—Non digan nada á doña Alda
hastra de un ano e un día.
Os días foron pasados
doña Alda nada sabía;
comprirás a coarentena
día de Pascoa Frolida.
—Diga, diga, miña sogra,
diga, diga, sogra miña;
as paridas n’esta terra
¿de qué tempo van á misa?.

miércoles, 13 de septiembre de 2017

O demo

Das millenta falcatrúas
que nos fan, e que facemos,
¿a quén se lle bota a culpa
na miña parroquia?
Ó demo.
O demo apaga os candiles,
o demo queima os palleiros,
entra o demo nunha casa
e anda todo ós catro ventos;
no hai reparto de consumos
sin intervención do demo;
él é o que mata e esfola,
e o que revolve o concello;
él é quen me tenta a min
sempre que publico versos;
e ás mozas que están... pra diante
tamén as tentou... ¡o demo!

Antonio Noriega Varela: Do Ermo (1920)

Versións:
Mareira: O demo; Mareira; 1980; Cara B, Corte 5

martes, 2 de febrero de 2016

Madrigal á cibdá de Santiago

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ô sol.

Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pol-a rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
Ãgoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

Federico García Lorca: Seis poemas gallegos (1935)

Versións:

Xoán Rubia: Madrigal a cidade de Santiago; Cantares da miña terra; 1973; Cara 2, Corte 3




Mareira: Madrigal á cibdade de Santiago; Mareira; 1980; Pista 2




Claudina e Alberto Gambino: Madrigal a cibda de Santiago; Danza na lúa. Seis poemas galegos; 1986; Pista 2




Xoán Rubia: Madrigal á cibdá de Santiago; Galicia nai (& Xil Ríos); 1993; Pista 20

(Reedición da versión do disco Cantares da miña terra, do ano 1973.)





Xoan Rubia e Sphaira: Madrigal da cibda de Santiago; Na percura da intimidade; 1996; Pista 6




Luar na lubre: Chove en Santiago; Cabo do mundo; 1999; Pista 2




Luar na Lubre e Ismael Serrano: Chove en Santiago; Lo mejor de Luar na Lubre. XV aniversario; 2001; Pista 6




Luar na Lubre: Chove en Santiago; Chove en Santiago y otros éxitos; 2002; Pista 1

(Reedición da versión do disco Cabo do mundo, do ano 1999.)





Luar na Lubre: Chove en Santiago; Ao vivo; 2009; CD1, Pista 2




2naFronteira: Madrigal á cibdá de Santiago; Alma; 2013; Pista 3

domingo, 23 de febrero de 2014

Cantiga pra durmir a un neno

Celanova ten un vento,
Celanova un vento ten,
un vento peleriñante,
un vento que vai e ven.

Un vento que mais que vento
é un teimoso roncón
fungando polos tellados
con grave e tristeiro son.

Iste vento vagamundo,
vai coa lúa, ven co sol,
vai cos mozos, ven cos vellos,
vai coa neve, ven coa frol.

Vai coas nubes viaixeiras
por camiños de romaxe.
Ven co pandeiro da chuvia
repenicando a paisaxe.

De día vai cos paxaros
i anda a brincar polas hortas.
De noite ven cos morcegos
i anda a petar polas portas.

Meu neno, no teñas medo,
que iste vento é meu amigo
i anque rosma polas rúas
non te levará consigo.

Vento que vas á ventura,
¿non ollas cómo che aceno?
Vaite de aquí paseniño,
deixa dormir ó meu neno.

¿Onde se marchou mi padre
o ventiño reiseñol,
ventiño de doce gaita,
ónde se foi co seu fol?

O vento atópase canso
do seu constante bulir.
Deitouse nos piñeirales,
coma nun berce, a dormir.

I o vento que rebulía,
Celanova xa o non ten.
O meu neno está durmido
i o vento dormiu tamén.

Celso Emilio Ferreiro: Onde o mundo se chama Celanova (1975)

Versións:
Suso Vaamonde: Cantiga pra durmir a un neno; Limiar; 1979; Cara 2, Corte 1



Mareira: Cantiga pra durmir un neno; Mareira; 1980; Cara B, Corte 2



María do Ceo: Cantiga pra dormir un neno; No bico un cantar; 2010; Pista 15