Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του (2014)

Το τρομερό παιδί του σκανδιναβικού κινηματογράφου ολοκληρώνει την περίφημη τριλογία του με μία σουρρεαλιστική κωμωδία. Με τον μακροσκελή και αινιγματικό τίτλο της, η νέα αυτή ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι ένα συνονθύλευμα σεκάνς ανθολογίας και σχολίων πάνω στην ηθική, την πολιτική, την κοινωνία εν γένει.

Το «παράξενο» με την συγκεκριμένη ταινία είναι ότι δεν έχει μία συγκεκριμένη υπόθεση. Το χαλαρό αφηγηματικό πλαίσιο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται η προβληματική είναι το εξής: δύο πλανόδιοι πωλητές προσπαθούν να πωλήσουν το εμπόρευμα τους που δεν είναι άλλο από διάφορα τρικς και αποκριάτικες μάσκες. Στο πέρασμά τους στο σκανδιναβικό περιβάλλον, βλέπουμε διάφορες παράλληλες ιστορίες: μία δασκάλα φλαμένκο που προσπαθεί μάταια να φλερτάρει ένα μαθητή της, ένας πρώην καπετάνιος που αποφασίζει να γίνει κουρέας, οι αναμνήσεις ενός ηλικιωμένου πια θαμώνα θρυλικού μπαρ, οι ένοικοι μιας τυπικής σκανδιναβικής πολυκατοικίας και οι «κανόνες» τους…

Κι εκεί που έχεις συνηθίσει σ’αυτήν την σουρρεαλιστική ανορθόδοξη σκηνοθεσία έρχεται μια συγκλονιστική σκηνή που στην ουσία εισάγει ένα ουσιώδες, ακτιβιστικό, πολιτικό σχόλιο. Πίσω από την «βιτρίνα» του γυάλινου, ψεύτικου κόσμου του lifestyle και της χλιδής, οι ιθύνοντες παρακολουθούν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας να γίνεται μπροστά στα μάτια τους. Οι ηλικιωμένοι κύριοι και κυρίες με τα ακριβά φορέματα και ποτήρια κρασιού πλησιάζουν έκπληκτοι μπροστά στο θέαμα χωρίς να προφέρουν λέξη. Είναι το πολιτικό σχόλιο του σκηνοθέτη για την απραξία ίσως και την ανευθυνότητα των διεθνών ιθυνόντων να προλάβουν ή έστω να εμποδίσουν αποτρόπαια εγκλήματα και βασανιστήρια;

Το περιστέρι τι συμβολίζει τελικά; Είναι ένα μήνυμα ειρήνης; Ό, τι και να συμβεί τελικά ο Άντερσον αποφασίζει να κλείσει το φιλμ με μία ακόμη σκηνή παραδόξου και παραλόγου: Ήταν ένα κακό όνειρο, ήταν ένας εφιάλτης. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Κάποιος νόμισε ότι ήταν Πέμπτη αντί για Τετάρτη. «Όχι. Είναι Τετάρτη. Πρέπει να τα παρακολουθείς αυτά. Αλλιώς θα επικρατήσει χάος.» του απαντά ένας κουστουμαρισμένος κύριος που περιμένει μαζί του το λεωφορείο. Ναι, η ζωή συνεχίζεται…

Νέο blog!

Αγαπητοί bloggers and followers,

Μεταφερόμαστε σε νέα διεύθυνση με νέες ιδέες & νέο style.

Ο λόγος για το blog efstathiask.blogspot.com που θα σας κρατάει συντροφιά με αναλύσεις σχετικά με τη ζωή στην αγαπημένη Αθήνα, βιβλία, φιλοσοφίες και αμπελοφιλοσοφίες επί παντός επιστητού.

Feel free to join us.

eskli

2001: A Space Odyssey (1968)

Αδιαμφισβήτητα μια μεγάλη ταινία όχι μόνο από άποψη τεχνικής (μα καλά ποιος θα το πίστευε ότι οι φανταστικές εικόνες του γυρίστηκαν μόλις το 1968!) αλλά και σύλληψης. Για πολλούς η καλύτερη ταινία του Stanley Kubrick...Πράγματι, δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Ακόμα κι αν οι ρυθμοί είναι λίγο αργοί μέχρι το πρώτο μιαμισάωρο μετά αποκτά έντονο ενδιαφέρον και κορυφώσεις.

Με μία χαλαρή αφηγηματική ροή παρακολουθούμε βασικά το διαστημικό ταξίδι μιας ομάδας επιδστημόνων και αστροναυτών. Η επιστήμη έχει κάνει άλματα: με μία αριστοτεχνικά γυρισμένη αντίθεση από τους προϊστορικούς χρόνους σε ένα στάδιο εξέλιξης ο "πρόγονος" πίθηκος ανακάλυπτε την χρήση εργαλείων, ενώ εν έτει 2001 (έτσι πίστευε τουλάχιστον τότε) οι μηχανές έχουν τελειοποιηθεί σε βαθμό που απειλούν τον ίδιο τον άνθρωπο. Προφητικός εδώ ο Kubrick κάνει την αναφορά του στο μέλλον της ανθρωπότητας και των υπολογιστών.

Διάφορα ερωτήματα εγείρονται κατά τη διάρκεια της ταινίας, στα οποία όμως δεν δίνονται σαφείς και άμεσες απαντήσεις. Προτιμότερο θα λέγαμε γιατί έτσι αυξάνεται η μυστήρια και υπερβατική ατμόσφαιρα της ταινίας. Για παράδειγμα, ένας μεταλλικός ορθογώνιος ογκόλιθος που εμφανίζεται σε διάφορα κομβικά σημεία της ταινίας τι μπορεί να σημαίνει; Μια ερμηνεία που δόθηκε είναι εκείνη του θρησκευτικού συστήματος "εντολών", άλλη εκείνη που σηματοδοτεί ένα πέρασμα σε άλλη φάση της εξέλιξης, ενώ μία ακόμα (αν συμπεριλάβουμε την τελική σκηνή) θα μπορούσε να είναι η επιστροφή στην αρχή (όπως δηλαδή ξεκινήσαμε) με τη "γέννηση", την ανα-γέννηση του σύμπαντος. Ο γερασμένος πια αστροναύτης έπειτα από ένα διαγαλαξιακό ταξίδι στον χωροχρόνο επιστρέφει στην εμβρυακή κατάσταση και ξαναγεννάτα (μικροσκοπικά ο άνθρωπος και μακροσκοπικά ολόκληρο το σύμπαν, σύμφωνα με τη θεωρία ενός μακρόχρονα επικειμένου big bang).

Βέβαια, όλα αυτά τα ερωτήματα δύσκολα μπορούν να απαντηθούν, νομίζω, κι όσο κι αν προσπαθήσει κανείς μόνο εικασίες μπορεί να κάνει. Γι'αυτό καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας και απολαύστε αυτή την ιστορικής σημασίας ταινία έχοντας πάντα στο νου πόσο μικροί είμαστε τελικά και πόσο ασήμαντοι μέσα σε ένα αχανές και ανεξερεύνητο σύμπαν.

Βαθμολογία 4/5

Pink Floyd: The Wall (1982)

Τι να γράψει κανείς για μια ταινία που σε καρφώνει βαθιά μες στην καρδιά σου... Ένας σιδηρόδρομος θεμάτων και προβληματισμών περνάει από μπροστά σου μέσα σε μιάμιση ώρα: οικογένεια, σχολείο, τρέλα, ολοκληρωτισμός. Με το 99% των διαλόγων να τραγουδιέται (μέσω της καταπληκτικής μουσικής των Pink Floyd) βυθιζόμαστε σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι στα άδυτα της ανθρώπινης μνήμης και ψυχολογίας.

Ο Pink, ο πρωταγωνιαστής της ιστορίας, χάνει τον πατέρα του στον πόλεμο. Βιώνει το καταπιεστικό σύστημα της εκπαίδευσης που φτιάχνει "ανθρώπους-στρατιώτες", ομοιόμορφες κούκλες που καταλήγουν στην κρεατομηχανή του συστήματος. Σφικτά συνδεδεμένος με την αυστηρή μητέρα του, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του βασανίζεται από ψυχολογικά συμπλέγματα. Ερωτική απογοήτευση, μοναξιά, αποξένωση, παραφροσύνη, αυτοκτονικές τάσεις, βία και απολυταρχία. Κι εμείς θεατές του υπαρξιακού ταξιδιού του μέσω σουρρεαλιστικών σκηνών, σεκάνς κινουμένων σχεδίων, συμβόλων.

Ταινία βαριά και φιλοσοφημένη. Ανεξάρτητα από το αν σας αρέσουν οι Pink Floyd, αξίζει να τη δείτε (πράγμα που το θεωρώ μεγάλο συν).

Βαθμολογία 4/5

The Comeback

Είμαι στην ευχάριστη- δεν ξέρω για σας αλλά για μένα πάντως είναι :P- θέση να σας ανακοινώσω ότι το blog επαναλειτουργεί.

Το ταξίδι στην 7η τέχνη θα συνεχιστεί με πολλά ακόμη αφιερώματα, προτάσεις, λίστες και reviews.

Ένα επίσης ευχάριστο νέο είναι ότι έχω την τιμή να συμπεριληφθώ στο team του cine.gr, όπου θα υπάρχουν οι κρτικές μου για τις ταινίες πρώτης προβολής.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά για το ενδιαφέρον που δείξατε αυτά τα τρία χρόνια λειτουργίας -και υπολειτουργίας :P- του blog.

Η διαχειρίστρια και συντάκτρια,

Eskli

Crimes and Misdemeanors (1989)

Βαθμολογία 2,5/5

Καμιά εικοσαριά χρόνια πριν ο αγαπημένος Woody Allen γύριζε μια άλλη εκδοχή του Match Point. Κεντρικοί του ήρωες δύο μεσήλικοι άντρες: ο ένας οφθαλμίατρος που προσπαθεί να απαλλαγεί από την πιεστική εμμονή της ερωμένης του, ο άλλος (παίζει ο ίδιος ο Allen) νευρωτικός (τι πρωτότυπο!) σκηνοθέτης. Μέσω των δικών τους παράλληλων ιστοριών ο Αllen θίγει θέματα ηθικής, θρησκείας, έρωτα, φιλοσοφίας.

Για αυτούς που αγαπούν το σινεμά του Woody Allen αυτή η ταινία είναι μια συνηθισμένη δίαυλος από όπου γίνεται αναφορά σε όλα τα φιλοσοφικά και υπαρξιακά θέματα που απασχολούσαν τον δημιουργό. Σίγουρα εκείνη την περίοδο είχε γυρίσει πολύ ανώτερες ταινίες όπως το Annie Hall ή το Manhattan (προσωπική εκτίμηση). Δεν παύει, όμως, να είναι ένα δείγμα γουντυαλλενικού κινηματογράφου με απολαυστικές συζητήσεις.

Εδώ θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στο θέμα "Woody Allen". Επειδή τυχαίνει να είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, προσφάτως σε σχετική συζήτηση αναφέρθηκαν οι λέξεις "διεστραμμένος", "διάνοια" κτλ. Δεν ξέρω τι τελικά είναι ο Woody Allen. Σίγουρα έχει απίστευτο χιούμορ και ευστροφία. Κι είναι ακόμη ότι ο μέσος-νευρωτικός-σκεπτικός σύγχρονος άνθρωπος (με υπόνοια κατάθλιψης!) θα ταυτιστεί πολλές φορές με τις ατάκες του και τους αφορισμούς του.

Πιστεύω, ωστόσο, ότι οι παλιές εποχές του ήταν πιο αυθεντικό δείγμα του έργου του. Λογικό, πάντως, γιατί όσο γερνάει ο άνθρωπος σίγουρα αλλάζει στυλ, κινηματογραφικό και σκέψεως.

7 αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ταινίες!

1. Love Actually

2. Nightmare Before Christmas

3. Home Alone

4. Bridget Jones' Diary

(ντάξει, όχι ακριβώς χριστουγεννιάτικη αλλά έχεις πολλές σκηνές με Χριστούγεννα και χιόνι :P)

5. Polar Express

6. It's A Wonderful Life

7. A Christmas Carol (γενικά όλες με τον Σκρουτζ :P)

Εσείς;;; Για πείτε!

Καλά Χριστούγεννα!

Το λειβάδι που δακρύζει (2004)

Η Ελένη, πρόσφυγας από την Οδησσό του 1919, το σκάει με το θετό αδελφό της Αλέξη από ένα χωριό της Βορείου Ελλάδας και προσπαθεί να βρει την τύχη της στην προπολεμική Θεσσαλονίκη των προσφύγων. Ο Αλέξης φεύγει για την Αμερική, ενώ η Ελένη υποφέρει τα δεινά της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής και του Εμφυλίου. Πρώτο μέρος μιας τριλογίας. 
 

*Οι ταινίες του Αγγελόπουλου έχουν κάτι που σε μαγεύει ήδη από τα πρώτα πλάνα. Ίσως είναι ο αργόσυρτος ρυθμός, η ποιητική μαγεία, η μουσικότητα, τα εκπληκτικά καδραρίσματα. Ίσως πάλι όπως μου είπε κάποιος είναι επειδή θυμίζει φωτογραφικά στιγμιότυπα. Σε αφήνει να σκεφτείς πίσω από την εικόνα και να κάνεις τις δικές σου υποθέσεις.

Προσωπικά αυτό που αγαπώ στο έργο του είναι η τρυφερότητα με την οποία σκύβει στην ελληνική ιστορία και ο τρόπος που την αποδίδει στο πανί. Με την απώλεια του νομίζω χάθηκε κι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού σινεμά, το οποίο αντιπροσώπευε.

Απαρχή μιας νέα Ελλάδας μετά το '22.

Οι "αθώοι"

Αμέρικα, Αμέρικα.

8 ταινίες

Έχει περάσει πάνω από 1 μήνας από την τελευταία μου ανάρτηση εδώ. Ταινίες, κουτσά-στραβά είδα. Γι'αυτό και θα εκθέσω συνοπτικά κάποιες από αυτές με δύο-τρία λόγια (κυριολεκτικά!) για την καθεμία.

Ξεκινάμε με δύο ελληνικές:

ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ:  Πολύ καλή απεικόνιση και ηθογράφηση της Ελλάδας του 50' μέσα από το πρίσμα των κοριτσιών ενός πορνείου και τις ιστορίες τους. Σοβαρό και επιμελημένο δείγμα κινηματογράφου που μας έχει λείψει.

ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ: Για μία ακόμα φορά η Μερκούρη δίνει ρεσιτάλ. Ούτε ένα καρέ αδυναμίας, ούτε σε μια σεκάνς αυτό το ιερό-τέρας δεν περνάει αδιάφορο. Επίσης, αλληγορική ιστορία. Αν το δεις εις βάθος πολτικό μήνυμα για τον "Αμερικάνο" που έρχεται να ανα-μορφώσει την "ξεπεσμένη" Ελληνίδα. Αξίως η διεθνής απήχηση και η βράβευση της Μελίνας στις Κάννες.

Συνεχίζουμε:

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ: Ωραία αισθητική, όμορφη φωτογραφία και κινηματογράφηση.
DRACULA (1992): Πατατούλα. Δεν μου αρέσουν εμένα κάτι τέτοια. Μακριά και αγαπημένοι. Μόνο ο Oldman αξίζει και αυτό όχι σε όλες τις σκηνές :P.

INCENDIES: Συγκλονιστική ιστορία που σε χτυπάει στο στομάχι όχι από την βία τη σωματική αλλά την ψυχολογική. Ένας μοντέρνος "Οιδίποδας". Προτείνω ανεπιφύλακτα.

MY BLUEBERRY NIGHTS: Ο αγαπημένος Wong Kar Whai (In the mood for love, 2046) επιχειρεί μία μέτρια (;) προσέγγιση στην ερωτική απογοήτευση, στο "μαζεύω τα κομμάτια μου και φεύγω για να βρω τον εαυτό μου". Προχειροδουλειά αλλά σαν σύνολο βλέπεται.

OPEN WATER 2: Eντάξει. Βρίστε με. Αλλά η συγκεκριμένη αμερικανιά είχε πλάκα και είχε και αγωνία. Μία παρέα φίλων πάνε με γιωτ βολτούλα. Τι γίνεται όμως όταν ανακαλύπτουν ότι κανείς δεν θυμήθηκε να κατεβάσει την σκάλα, αφού πηδήξανε στο νερό; Mainstreamιά με αρρωστημένους συμβολισμούς.

BROKEN FLOWERS: Για το τέλος αφήνω το καλύτερο. Την συγκεκριμένη την είδα σε θερινό. Και όχι σε οποιοδήποτε θερινό. Με φοβερή θέα παρακαλώ. Η ταινία απλή και λιτή, το αμερικανικό όνειρο ξεγυμνώνεται και οι άνθρωποι καρικατούρες.

2 εξαιρετικές ελληνικές ταινίες

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω δύο εξαιρετικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

1. Στέλλα-Μιχάλης Κακογιάννης (1955)

Η Στέλλα είναι τραγουδίστρια στο κέντρο Παράδεισος, που διευθύνει η Μαρία, και έχει δεσμό με τον Αλέκο, γόνο πλούσιας οικογένειας. Για μια ακόμη φορά, αυτή θα είναι που θα θέσει τέρμα στο δεσμό τους, πριν έρθει η φθορά. Ο Αλέκος θα σκοτωθεί σε ένα ατύχημα. Η Στέλλα αρχικά θα αποφύγει τη στενή πολιορκία του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, Μίλτου. Αργότερα θα υποκύψει στη γοητεία του. Όμως θα θέσει τους δικούς της όρους προκειμένου να συνεχιστεί η σχέση τους.

Το ότι η Μερκούρη ήταν ταλεντάρα δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Το είπαν άλλοι πολύ σπουδαιότεροι πριν από μένα και το απέδειξαν και εμπράκτως χαρίζοντας της πολλαπλά βραβεία και υποψηφιότητες όπως εκείνα στο Φεστιβάλ Καννών και τα Όσκαρς. Το τι δύναμη όμως και γοητεία εξέπεμπε η συγκεκριμένη Ελληνίδα παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη είναι μαγικό. Πραγματικά με συνεπήρε η ερμηνεία της! Καμία γυναίκα δεν θα είναι ποτέ ίδια μετά από αυτή την ταινία. Πόσο μάλλον το 1950 που μπορείτε να φανταστείτε πόσο κλειστές ήταν οι κοινωνίες και ποια ήταν η θέση της γυναίκας.

2. 1922-Νίκος Κούνδουρος (1978)

Βασισμένη στο βιβλίο του Ηλία Βενέζη "Το νούμερο 31328", η ταινία του Νίκου Κούνδουρου αφηγείται μέσα από την προσωπική τραγωδία τριών προσώπων, την Μικρασιατική καταστροφή και την μαρτυρική πορεία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που συνελλήφθησαν και οδηγήθηκαν στο θάνατο από τα στρατεύματα του Κεμάλ αλλά και τις ένοπλες ομάδες Μουσουλμάνων. Η γυναίκα ενός εμπόρου, μια δασκάλα και ένας δεκαεφτάχρονος προσπαθούν να επιβιώσουν ακολουθώντας την φάλαγγα των αιχμαλώτων στα βάθη της Μικράς Ασίας. Η δασκάλα θα δολοφονηθεί από έναν Τούρκο, η γυναίκα του εμπόρου θα χάσει τα λογικά της και μόνο ο νεαρός θα καταφέρει να σωθεί.Για λόγους διπλωματικούς και πολιτικούς, η προβολή της ταινίας υπήρξε απαγορευμένη μέχρι το 1982. 

Wuthering Heights (2011)

Η εκδοχή της Andrea Arnold για το κλασσικό μυθιστόρημα της Emily Bronte: ο Χίθκλιφ ένας μικρός ορφανός νέγρος τον οποίο φέρνει στα 'Ανεμοδαρμένα Ύψη', το σπίτι της οικογένειας Έρσνο, ο πατέρας. Ενώ ο μεγάλος αδερφός δείχνει εξαρχής την εμπάθεια και το μίσος του η Κάθριν, η μικρότερη κόρη γίνεται φίλη μαζί του και τον αντιμετωπίζει σαν ένα ισότιμο μέλος της οικογένειας. Η αγάπη που θα γεννηθεί στις καρδιές των μικρών παιδιών θα καταδικαστεί όταν η Κάθριν θα αποφασίσει να παντρευτεί έναν πλούσιο γείτονα...
Η ταινία της Arnold είναι απογυμνωμένη από όλα εκείνα τα στοιχεία που θα πόνταραν ίσως οι συντελεστές μίας χολιγουντιανής παραγωγής: φορέματα, φραμπαλάδες, χρώμα, στυλιζάρισμα, γρήγοροι κοφτοί και γιατί όχι ανούσιοι διάλογοι. Αντίθετα, η Arnold αφήνει την σιωπή και την φύση να μιλήσει από μόνη της για το πάθος του έρωτα. Στην ταινία της κυριαρχούν τα εξωτερικά μακρινά πλάνα αλλά και travelling με κάμερα στο χέρι ή κοντινά στα πρόσωπα των ηθοποιών.

Σαν σύνολο έχω να πω ότι βρήκα αριστουργηματικό το πρώτο μέρος της ταινίας, ενώ το δεύτερο το περίμενα με περισσότερη ένταση, κάτι ανάλογο δηλαδή με το πρώτο. Επίσης θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία σκέψη που μου γεννήθηκε παρατηρώντας τον Hindley, τον μεγαλύτερο αδερφό της οικογένειας: Είναι τυχαίο που ήταν σαν skinhead? Ξέρετε αυτούς τους νεο-ναζί...Είναι ένα έμμεσο αντι-ρατσιστικό σχόλιο, μία πανέξυπνη "μεταφορά" του κλασσικού πλέον στο σύγχρονο. Και ίσως γενικά μία ευαίσθητη ματιά στην αποδοχή του διαφορετικού...Δεν θα ξεχάσω τον πανέμορφο συμβολισμό με τα ασπρόμαυρα αετόπουλα και το φτερό που είχε μαζέψει η Kάθριν με την διχρωμία άσπρο/μαύρο.

Jane Eyre (2011)

Υπόθεση:
Έχοντας μεγαλώσει ορφανή και μες στη φτώχεια, η γκουβερνάντα Τζέιν Έιρ βρίσκει τον έρωτα στο πρόσωπο του κυρίου Ρότσεστερ, ιδιοκτήτη του απομονωμένου και επιβλητικού σπιτιού στο οποίο εργάζεται. Όμως τίποτα στους άγριους βάλτους του Θόρνφιλντ δεν είναι αυτό που φαίνεται, καθώς ο Ρότσεστερ προσπαθεί να κρύψει σκοτεινά μυστικά και προδοσίες. Έτσι η Τζέιν πρέπει να επιστρατεύσει όλη την υπομονή, το θάρρος και τη βαθιά αφοσίωση της, προκειμένου οι δύο αυτοί άνθρωποι να βρουν την ευτυχία. (πηγή myfilm.gr)

Σχόλια:
Το κλασσικό έργο της Charlotte Bronte έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο ουκ ολίγες φορές. Προσωπικά, είχα δει παλιότερα την βερσιόν του Franko Zeffireli με την Charlotte Gainsbourg και θυμάμαι μου άρεσε πολύ. Με την συγκεκριμένη όμως ενθουσιάστηκα.

Στο πρώτο πλάνο της ταινίας βλέπουμε την Jane, μία νεαρή κοπέλα να τρέχει μες στους βάλτους και την βροχή. Την ιστορία της την μαθαίνουμε μέσα από  flash-backs: τα παιδικά της χρόνια με την κακιά θεία της που την εκμεταλλευόταν και την φοίτησή της στο αυστηρό παρθεναγωγείο Lodwood. Το κέντρο βάρους όμως της ταινίας πέφτει στην άφιξη της Jane στο Thornfield, το επιβλητικό μέγαρο του μυστηριώδη ιδιοκτήτη Rochester όπου θα εργαστεί ως γκουβερνάντα σε μία 6χρονη γαλλιδούλα.
Η γνωριμία της Jane με τον Rochester θα την φέρει αντιμέτωπη με τα συναισθήματά της και τον ίδιο της τον εαυτό αλλά και με ένα σωρό μυστήρια που εσωκλείει το Thornfield και ο ίδιος ο Rochester. Εδώ η ταινία αρχίζει και γίνεται πιο σκοτεινή και με στοιχεία gothic συνδυάζοντας άψογα το ρομάντζο με δόσεις θρίλερ και αγωνίας.

Το έργο της Bronte δεν το έχω διαβάσει ολόκληρο αλλά νομίζω ότι δίνει μία πρωτοποριακή και φεμινιστική προσέγγιση στη γυναίκα και τον ρόλο της σε μια κοινωνία φτιαγμένη από τους άντρες για τους άντρες. Δεν είναι τυχαίο που ο 35χρονος Rochester γοητεύεται από την "ασήμαντη, αφανή, φτωχή" γκουβερνάντα, μία 19χρονη κοπέλα δίχως στον ήλιο μοίρα και...άσχημη κατά το αρχικό πρότυπο της Bronte.
Άφησα τον σχολιασμό για τους πρωταγωνιστές προς το τέλος...Το πρώτο που έχω να πω είναι ότι Mia Wasikowska είναι πολλά υποσχόμενη νεαρή ηθοποιός (θέλω πολύ να τη δω στο Restless) αν και θα μπορούσε να εξωτερικεύσει πολύ πιο έντονα τα συναισθήματα με το σώμα και τις κινήσεις της. Δεύτερον, σε μερικές σκηνές ένιωθα ότι είχαν πολύ καλή χημεία μεταξύ τους και πάθος, ενώ σε άλλες ήταν λίγο stand-by. Τρίτον...wait, wait, wait....Μόλις στο προήγουμενο ποστ έλεγα για τον Ryan Gosling. OMG! Θα αρχίσω πάλι να εκτίθεμαι και δεν το θέλω αλλά τι να σας πω...Θα το πω...Ο Μichael Fassbender είναι γοητευτικότατος και αρρενωπότατος και αξιοσημείωτος ερμηνευτής! I'll be watching him...closely!

Βαθμολογία 8/10

Drive (2011)

Ο Οδηγός. Ένα λακωνικός και εσωστρεφής νεαρός του οποίου το όνομα ποτέ δεν μαθαίνουμε, όπως επίσης το παρελθόν και το μέλλον του. Έχει μεγάλη αγάπη για τα αυτοκίνητα, δουλεύει τη μέρα σε συνεργείο ή ως κασκαντέρ σε ταινίες δράσης. Το βράδυ γίνεται οδηγός ληστών.
Κι όμως. Μία τυχαία συνάντηση στο ασανσέρ αναστατώνει τη ζωή του. Γνωρίζει την Irene (Carey Mulligan) και έπειτα το παιδί της τον Benicio. Έρχονται πιο κοντά και παιρνούν πολύ χρόνο μαζί. Βλέπουμε επιτέλους το όμορφο προσωπάκι του Ryan Gosling να σπάει σε ένα χαμόγελο ενώ κοιτάει την Irene αν και δεν ανταλλάσσουν παρά ελάχιστα και ο ίδιος ζήτημα να έχει μιλήσει συνολικά 10 λεπτά στην ταινία! Μπορεί να αλλάξει την ζωή του; Υπάρχει ελπίδα;

Τσουπ καταφτάνει ο από φυλακής ελευθερωθείς σύζυγός της και τα χαλάει όλα...Μπλέκει σε μία τελευταία "βρώμικη" δουλειά γιατί τον αναγκάζουν για το καλό της οικογένειάς του. Ο Οδηγός προσφέρεται να βοηθήσει. Για την Irene και το παιδί της. Και μετά όλα πάνε κατά διαόλου...
Πώς σας φαίνεται; Super-hero? Γκάζια και τα μυαλά στα φρένα; O macho πρωταγωνιστής με σινεφιλικές αναφορές (η οδοντογλιφίδα που μασουλάει τι σας θυμίζει; Το γαμάτο jacket;)
Ε λοιπόν δεν το περίμενα. Ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Είχα ακούσει τόσο καλά σχόλια αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε να αμφισβητήσω ότι θα μου αρέσει μια ταινία σε στυλ "Γρήγορος και Θυμωμένος" (eng) και περίμενα επίσης να είναι γεμάτη με κλισέ και τέτοιου είδους αμερικανιές. Ευτυχώς διαψεύστηκα.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Πόσο φοβεροί τίτλοι αρχής; Είναι θέμα ατμόσφαιρας αλλά ποιος είπε ότι ο κινηματογράφος είναι κάτι διαφορετικό; Στην άγρια, σκοτεινή, ανθρωποφαγική, απόμακρη πόλη του Los Angeles κάποιος οδηγά μόνος με μόνο φίλο το τιμόνι που χαϊδεύει απαλά με τα δερμάτινα γάντια του, σαν ψυχρός εκτελεστής. Ποιος είναι αυτός; Το μόνο που μαθαίνουμε είναι ότι είναι τυπικότατος και αυστηρός στη δουλειά του, επινοητικός και ψύχραιμος...θυμηθείτε μόνο πώς την σκάει από τους μπάτσους. Μοναχική ψυχή, μένει μόνος σε ένα λιλιπούτειο διαμέρισμα και μόνη του ασχολία είναι το αυτοκίνητο. 

Και εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Έχει ψυχή; Εχει αισθήματα; Ή είναι φτιαγμένος από αυτό το ατσαλένιο υλικό, από αυτή τη ανέκφραστη μάσκα του προσώπου του; Η γνωριμία του με την Irene, η οποία εξίσου βιώνει την μοναξιά φωτίζει με ελπίδα ότι ίσως υπάρχει κάτι άλλο σε αυτή την ζωή. Θεώρησα αριστουργηματικό και ειλικρινά πιστεύω αυτό που λένε "η σιωπή καμιά φορά λέει βαριές κουβέντες". Όταν κοιτάζονται και δεν λένε τίποτα και χαμογελούν από ντροπαλότητα.
Περιττό να πω ότι με ενόχλησαν 2-3 σκηνές με την γραφικότητά τους και την ωμή βία αλλά πιστεύω ότι χρειάζονταν και αυτές για να απομακρυνθεί από τον κίνδυνο του γλυκανάλατου. Σαφές το δάνειο Tarantino αν και θα το χαρακτήριζα περισσότερο σαν φόρο τιμής στις επιρροές του και όχι "αντιγραφή". Εξάλλου είναι αναπόφευκτο όταν κάνεις οτιδήποτε να σε επηρεάζουν τα πρότυπα και οι επιρροές.
Όσο για τον Οδηγό μας...(Ι am a gal you know). Στο Notebook τον ερωτεύτηκα. Στο Blue Valentine υποψιάστηκα ότι πράγματι έχει ταλέντο. Στο "Drive" απογειώθηκα.

Βαθμολογία 8,5/10

The Scarlet Letter (1995)

Υπόθεση:
Το 17ο αιώνα, σε κάποια αυστηρή θρησκευτική κοινότητα της Μασαχουσέτης, μια γυναίκα που θεωρεί το σύζυγό της νεκρό ερωτεύεται έναν πάστορα και αποκτά μαζί του παιδί. Αρνούμενη να αποκαλύψει τον εραστή της, εξαναγκάζεται να φέρει στα ρούχα της ένα κόκκινο γράμμα, σημάδι ότι όλοι πρέπει να την αποφεύγουν.

Σχόλια:
Είναι βασισμένη στο ομώνυμο κλασικό μυθιστόρημα του Nathaniel Hawthorne και γι'αυτό τον λόγο ακριβώς επικρίθηκε και "θάφτηκε" πολύ (στο IMDB έχει συγκεντρώσει 4.7 πιο κάτω και από το...Λυκόφως!). Εξηγώ: οι επικριτές υποστηρίζουν ότι έχει αλλάξει πάρα πολλά στοιχεία του βιβλίου και απέχει πάρα πολύ από τα ηθικά μηνύματα και διδάγματά του. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει για να πω την αλήθεια αλλά σκοπεύω να το διαβάσω για να έχω μια σαφή εικόνα.

Gary Oldman...We love you!!!

Αυτό όμως που εγώ πιστεύω είναι ότι βιβλίο-ταινία είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και δεν θα πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης. Είναι δύο διαφορετικές και ξεχωριστές (ευτυχώς!) τέχνες και είναι επιπόλαιο να εφαρμόζουμε την σύγκριση γιατί πολύ απλά δεν γίνεται να συγκρίνουμε όταν κρίνουμε το καθένα με άλλα δεδομένα και κριτήρια. Τώρα το αν ήταν πιστός ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης στο αρχικό, πρωτότυπο αυτό δεν με αφορά καθόλου, ίσως τον ίδιο τον συγγραφέα για πνευματικά δικαιώματα αν ζούσε...Τέλος πάντων. Εγώ δεν θα σας εντοπίσω τις διαφορές και ούτε επιδιώκω να το κάνω ακόμα κι αν γνωρίζω το βιβλίο. Εγώ θα μιλήσω για την ταινία αυτλη καθαυτή:

Λοιπόν. Η άποψή μου; Η συνταγή του καταδικασμένου/απαγορευμένου έρωτα είναι πολύ καλή ειδικά αν γυρίσεις 4 αιώνες πριν και βάλεις λίγο πουριτανισμό (ακραίο για να είμαστε ακριβείς) και λίγο φεμινισμό.Όμορφες εικόνες της άγριας φύσης αλλά το σημαντικότερο που θα κρατήσω είναι το εξής: η δύναμη του ανθρώπου ο οποίος όταν πιστεύει στα ιδανικά του αψηφά κάθε κοινωνική δομή και απορρίπτει κάθε κομφορμιστική συμπεριφορά αντλώντας δύναμη από την ίδια του την φύση.

Ποιος είναι αυτός που καταδικάζει κάποιον ως ανήθικο ή παράνομο; Η κοινωνία; Ο Θεός; Οι άλλοι;
Έτσι λοιπόν ο έρωτας του Gary Oldman (κούκλος! και ταλεντάρα) και της Demy Moore (αδιάφορη) με συνεπήρε ακόμα κι ας ήταν λίγο κλισέ σε κάποια σημεία, ακόμα κι αν τα happy end τα βρίσκεις πλέον μόνο στις αμερικανιές του Hollywood, ακόμα κι αν είναι λάθος αυτό που νομίζουν οι άλλοι, ακόμα κι αν είναι δύσκολο να σταθείς μόνος απέναντι στους λύκους, ακόμα κι αν μια ταμπέλα που μας "κολλάνε" οι άλλοι θέλει πολλή δυναμη και πόνο για να αγνοήσουμε, ακόμα κι αν είτε στο 1600 είτε στο 2012 τα στερεότυπα υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα στο μυαλό των ανθρώπων, ακόμα κι αν οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μισούν και να φθονούν και οι ιδέες, η αγάπη και ο έρωτας θα πυρπολούνται...

Βαθμολογία 8/10 (ναι την λάτρεψα! πείτε ό,τι θέλετε!)

Los amantes del circulo Polar (1998)

Ο Otto και η Ana. Τα δύο παλινδρομικά ονόματα (διαβάζονται το ίδιο και ανάποδα) συνιστούν τους πρωταγωνιστές της ιστορίας και τους "Εραστές του Αρκτικού Κύκλου". Η πρώτη τους συνάντηση γίνεται όταν είναι πολύ μικροί στο νηπιαγωγείο αλλά κατά κάποιον τρόπο η συνάντησή τους θα είναι μοιραία: θα περάσουν την εφηβεία τους στο ίδιο σπίτι μιας και οι γονείς τους θα παντρευτούν, και θα βιώσουν έναν έρωτα απαγορευμένο ως θετά αδέλφια. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα θα τους χωρίσουν και θα τους βρούμε ξανά, τον ένα πιλότο ανάμεσα στην Ισπανία και τον Βόρειο Πόλο (Αρκτικό Κύκλο) και την άλλη δασκάλα στο ίδιο σχολείο όπου γνωρίστηκαν. Μήπως όμως η δύναμη του έρωτα ξεπερνά τα πάντα και τείνει να γυρίζει σε έναν αέναο κύκλο δίχως τέλος και αρχή;

Είναι μια ταινία για τον έρωτα χωρίς να σε εξαναγκάζει να κλάψεις ή να συγκινηθείς όπως συνηθίζεται σε τυποποιημένα love story-γαριδάκια. Είτε είσαι ερωτευμένος είτε όχι σε βάζει να σκεφτείς: Μήπως όλα στην ζωή κάνουν κύκλους, γυρίζουν, γυρίζουν χωρίς αρχή και τέλος και ότι ο άνθρωπος συνθλίβεται σαν προσπαθήσει να αλλάξει την τροχιά; Είναι όλα προκαθορισμένα; Ή πρόκειται για απλές συμπτώσεις; Στην τελική, ο έρωτας υπάγεται στον κύκλο αυτό; Κατά πόσο οι εξωτερικές δυνάμεις τον επηρεάζουν;

Για να πω την αλήθεια η ταινία με συγκίνησε με την ποιητική της προσέγγιση και τον καταδικασμένο έρωτα ειπωμένο με μία πιο ανθρώπινη, όχι-σε-στυλ-ρωμαίος-και-ιουλιέτα ματιά. Από το δεύτερο μισό και μετά, ένταση, ένταση, πάθος και αγωνία.Για το τέλος έχω κάποιες ενστάσεις βέβαια. Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε ή ότι ήθελα happy-end αλλά μου φάνηκε κάπως "άκυρο" με βάση όσα είχαμε δει και με τη λογική ότι όλα βασίζονταν σε συμπτώσεις.

Δεν ξέρω πείτε με στυγνή ρεαλίστρια αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι υφίστανται αυτές οι συμπτώσεις και μου φαίνεται μη-ρεαλιστικό και πιθανόν αδύνατο, που μόνο η κινηματογραφική φαντασία μπορεί να συλλάβει. Ώρες-ώρες ήταν λίγο εκνευριστικό όπως τότε που συναντήθηκαν βρέθηκαν στην πλατεία και κάθονταν πλάτη με πλάτη. Δεν λέω, δεν είναι αδύνατο, μπορεί να συμβεί αλλά θέλει πολλή φαντασία ή τουλάχιστον να πιστεύεις απόλυτα στη δύναμη του έρωτα και όχι της λογικής. Εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα σε τι από τα δύο πιστεύω. Το μόνο όμως για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ο άνθρωπος: μπορεί να κινήσει γη και ουρανό, μπορεί με τη θέληση και επιμονή να κατορθώσει τα πάντα. Δεν πιστεύω στη Μοίρα, Τύχη, Πεπρωμένο ή όπως αλλίως το λένε.

Κατά τα άλλα μου θύμησε αμυδρά το "Le jeu d'enfants/Αγάπα με αν τολμάς". Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν στο μέλλον να αναθεωρήσω τις απόψεις μου αλλά μέχρι στιγμής....Βαθμολογία 7,5/10