Γουστάρουμε βία! Επικίνδυνο κουσούρι. Να κοιταχτούμε....

Οι καθυστερήσεις των συρμών στο μετρό μπορεί να είναι λόγος εκνευρισμού. Όχι όμως και να καταλήξουν οι σπρωξιές σε μπουνιές με αίμα! Επιβάτες του θυμού, της οργής και της βίας. Πολίτες του θυμού, της οργής και της βίας, που αρχίζει με το κλάξον και καταλήγει στα χαρτάκια έξω από τα σπίτια και τις μολότοφ..

Καλά, σπρώχτηκαν και γρονθοκοπήθηκαν επιβάτες του μετρό, επειδή καθυστέρησε η άφιξη των συρμών; Ναι. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στην κοινωνική δικτύωση δεν αφήνουν περιθώρια διάψευσης. Ο θυμός εναντίον των μηχανοδηγών μετρό, του υπουργού Μεταφορών βρήκε εκτόνωση στο πρόσωπο διοπτροφόρου επιβάτη. Για μια θέση στον συρμό του μετρό..

Δικαιολογήθηκαν, δυστυχώς, πολιτικά πριν από λίγα χρόνια στον καιρό των μνημονίων, η οργή και η βία. Θεωρήθηκαν ότι είναι αποτέλεσμα της «δίκαιης αγανάκτησης» που ένιωθαν οι πολίτες λόγω της χρεοκοπίας του κράτους.

#ΖΑΙΟΙ : «Οι μπογιές και τα τρυκ δεν είναι βία» ...

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες συνεχών επιθέσεων αναρχοαυτόνομων κατά συγκεντρώσεων της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θέλω να πιστέψω πως όλα αυτά γίνονται σε συνεννόηση με την κυβέρνηση.

Γίνονται πάντως με την ανοχή της που σημαίνει συνενοχή. Η υπόθαλψη της ανομίας δεν οφείλεται σε ανεπάρκεια, αλλά σε σχεδιασμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ενέταξε συνειδητά τις καθημερινές πράξεις βίας στην τρέχουσα πολιτική πρακτική.

Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι ιερό και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Δηλαδή, η απρόσκοπτη συνάθροιση πολιτών για να εκφράσουν τις απόψεις τους, μέσα στα πλαίσια των νόμων.

Η βίαιη επέμβαση σε μια τέτοια εκδήλωση ουσιαστικά ακυρώνει αυτό το δικαίωμα. Δεν καταλύει μόνον την έννομη τάξη την συγκεκριμένη στιγμή, αλλά συγχρόνως λειτουργεί αποτρεπτικά και για μελλοντικές συναθροίσεις.

Η στήριξη στον Μαδούρο, κίνδυνος και για τη δική μας δημοκρατία ...

Ενώ όλες οι δημοκρατικές χώρες αναγνώρισαν τον νέο πρόεδρο της Βενεζουέλας, ο ΣΥΡΙΖΑ, για μια ακόμα φορά, δήλωσε την στήριξη του στον δικτάτορα Μαδούρο.

Κάποιοι το αποδίδουν στην οικονομική ενίσχυση, που όπως ισχυρίζονται, λαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από την Βενεζουέλα. Μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί στοιχεία που να το τεκμηριώνουν, αλλά πολύ πιθανόν να βρεθούμε μπροστά σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις αν καταρρεύσει το δικτατορικό καθεστώς.

Συνεπώς, αυτήν την εκδοχή την βάζω στην άκρη προς το παρόν. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής είναι η πιο ευνοϊκή για τον Α. Τσίπρα και την παρέα του, γιατί η άλλη εκδοχή είναι εφιαλτική, κυρίως, για την Ελλάδα.

Ποια είναι αυτή;

Για πρώτη φορά μετά το 1974 έχουμε πρόβλημα Δημοκρατίας ...

Τα όσα έγιναν χθες στο Σύνταγμα ανήκουν σε μια αλληλουχία πρόσφατων γεγονότων που θέτουν σε αμφισβήτηση, για πρώτη φορά από το 1974, την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Προηγήθηκε η αποκάλυψη της συνωμοσίας της Novartis που οδήγησε σε παραίτηση τον αρμόδιο εισαγγελέα, γιατί δεν ήθελε να υπακούσει στις διαταγές του Ρασπούτιν για παραπομπές πολιτικών, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό.

Στη συνέχεια είχαμε την κυνική διάλυση δύο κομμάτων της βουλής για να λάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ρεταλιών ψήφο εμπιστοσύνης. Είτε το όλο σκηνικό ήταν σκηνοθετημένο είτε όχι, ο ευτελισμός θεσμών και προσώπων ήταν πλήρης.

Και χθες είχαμε την διάλυση μιας τεράστιας συγκέντρωσης, ουσιαστικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ, με μεθόδους καθεστώτος Μαδούρο. Ανεμπόδιστη δράση παρακρατικών και επέμβαση των δυνάμεων της τάξεως, εναντίον όλου του συγκεντρωμένου πλήθους.

Το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση προς τους πολίτες ήταν σαφές: Μην ξανασυγκεντρωθείτε. Θα σας ταράξουμε στο χημικό. Στις δύο πρώτες συγκεντρώσεις οι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ συνελήφθησαν αδιάβαστοι. Αιφνιδιάστηκαν. Χθες γνώριζαν και έλαβαν τα μέτρα τους.

Είναι κι αυτός ο Αλαφούζος…

Καταδικάζουμε τον βιασμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αλλά μήπως τα ήθελε και η παθούσα; Κι αυτός ο Αλαφούζος, ρε παιδί μου, ο ιδιοκτήτης της γνωστής βιομηχανίας των fake news, δεν βάζει γλώσσα μέσα του. Να δοξάζουν τον Κύριο οι Πορτοσάλτε και οι Μπάμπηδες. Ξέρετε πόσα θύματα προκάλεσαν οι πολιτικές του ΔΝΤ; Και του Αλέκου κάηκε το σπίτι, αλλά δεν έκανε έτσι!

Είναι γνωστό σε όλους (αν δεν είναι ευκαιρία να το μάθουν και οι τελευταίοι που δεν το γνωρίζουν) ότι η βία που άσκησαν τα μνημόνια είναι πολλαπλώς μεγαλύτερη από εκείνη που τυχόν ασκούν μερικά γκαζάκια ή ακόμη και βόμβες σαν κι αυτές που έκαναν υλικές και μόνο υλικές ζημιές στον ΣΚΑΪ και στην Καθημερινή. Τι είναι μία βομβίτσα;

Κάντο όπως ο εισαγγελέας Φλωρίδης ...

Προχθές μπήκαν οι δυνάμεις της τάξεως στα ΑΕΙ και εκκαθάρισαν τους χώρους από τους διακινητές ναρκωτικών. Ακούσατε καμιά αντίδραση; Διαμαρτυρήθηκε κανένας; Εγώ δεν άκουσα τίποτα. Ελπίζω βέβαια αυτή η έφοδος να μην έγινε λόγω της επισκέψεως του πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη. Αυτό θα φανεί στην συνέχεια.

Η επέμβαση αυτή έγινε μόλις οι αστυνομικές αρχές διαπίστωσαν παραβατικές συμπεριφορές μέσα στον χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, χωρίς προηγουμένως να ενημερώσουν την Πρυτανεία. Και άριστα έπραξαν. Καθαρά πράγματα.

Όλη αυτή η κατάσταση που μας ταλαιπωρεί δεκαετίες, θα είχε λυθεί από το 2008 όταν τότε, ο εισαγγελέας Β. Φλωρίδης έδωσε παραγγελία στα αστυνομικά όργανα να καταστρώνουν επιχειρησιακό σχέδιο και να εισέρχονται στον χώρο των ΑΕΙ, « εφόσον έχουν πληροφορίες ότι τελούνται κακουργηματικές πράξεις ( κατασκευή εκρηκτικών) πριν από την τέλεση τους.» Τι λέει εδώ ο εισαγγελέας Φλωρίδης; Λέει, πως η αστυνομία πρέπει να επέμβει και όταν η διάπραξη κακουργηματικών πράξεων βρίσκεται στο προκαταρκτικό στάδιο. Ο ίδιος εισαγγελέας δύο χρόνια νωρίτερα είχε προειδοποιήσει τα εντεταλμένα όργανα της τάξεως, πως αν δεν συνελάμβαναν παραβάτες του ποινικού νόμου που έβρισκαν προστασία μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, θα τους παρέπεμπε για παράβαση καθήκοντος. Διαφωνεί κανένας;

Τότε οι «προοδευτικές» πρυτανικές αρχές αντέδρασαν, πιστοποιώντας πως, διαχρονικά, αποτελούν και αυτές μέρος του προβλήματος. Στην διαδικασία μετάθεσης ευθυνών διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο, ως μη όφειλε, γιατί όταν διαπράττονται αξιόποινες πράξεις δεν πρέπει καν να ερωτώνται. Ο πανεπιστημιακός χώρος αποτελεί μέρος της Ελληνικής Επικράτειας εντός του οποίου εφαρμόζονται οι ελληνικοί νόμοι. Το λέει ξεκάθαρα ο νόμος Διαμαντοπούλου 4009/2011, που ας σημειωθεί, έλαβε μέσα στην βουλή 255 ψήφους: « σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των ΑΕΙ εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία». Διαφωνεί κανένας;

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; Αποδεικνύουν πως το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να υπάρχουν κρατικοί λειτουργοί οι οποίοι να τηρούν τον όρκο που έδωσαν. Τίποτα παραπάνω. Τα όργανα της τάξεως αν δεν εκτελέσουν την εισαγγελική παραγγελία, παρανομούν. Διαφωνεί κανένας;

Μάλιστα, την επέμβαση της αστυνομίας που έγινε στους πανεπιστημιακούς χώρους με εντολή Φλωρίδη είχε χαιρετήσει και ο καθηγητής του Ποινικού Δικαίου, ο αείμνηστος Ι. Μανωλεδάκης. Είχε γράψει σχετικό άρθρο και στην εφημερίδα « ΒΗΜΑ», με τίτλο «άσυλο ή άλλοθι;».

Προχθές τα όργανα της τάξεως μπήκαν μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, λόγω της διακίνησης ναρκωτικών. Γιατί δεν έπραξαν το ίδιο λίγες ημέρες νωρίτερα όταν αναρχοαυτόνομοι εκτόξευαν εναντίον τους βόμβες μολότοφ; Αυτές οι πράξεις δεν αποτελούν παραβατική συμπεριφορά; Γιατί έκλεισαν τα μάτια στην καταστροφή της Θεολογικής σχολής; Εισαγγελέας δεν υπήρχε;

Γιατί ένα πρόβλημα που το έλυσε ο Φλωρίδης το 2008 επανήλθε; Φταίει υποστηρίζουν η κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου. Ευθύνεται κυρίως η πολιτική αλλαγή που έγινε το 2015 και έστειλε το μήνυμα τόσο προς τις εισαγγελικές όσο και προς τις αστυνομικές αρχές, πως «καλόν θα ήταν να αφήσετε τις συλλογικότητες να «εκφράζονται» ελεύθερα».

Έχει γραφεί εξαντλητικά πως η Νέα Δημοκρατία έχει όλο το νομικό οπλοστάσιο στην φαρέτρα της. Το μόνον που χρειάζεται να κάνει ο Μητσοτάκης είναι να αφήσει τους Φλωρίδηδες να κάνουν την δουλειά τους.

Διαφωνεί κανένας;

Του Σάκη Μουμτζή στο Liberal.gr

Ή με την κουκούλα ή με την σημαία ...

Χθες η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη γνώρισαν για μια ακόμα φορά την βία των ερυθροτραμπούκων. Ανθρώπων που μόνον μισούν, μόνον φθονούν, μόνον καταστρέφουν. Εχοντας μια χρόνια ασυλία, εκμεταλλευόμενοι τα χαϊδολογήματα των «προοδευτικούληδων» που τους αποκαλούν, προστατευτικά, «παιδιά», αφόπλισαν κυριολεκτικά και μεταφορικά το κράτος.

Βέβαια, ο βασικός λόγος αυτής της συμπεριφοράς της συντριπτικής πλειοψηφίας των διαμορφωτών της κοινής γνώμης είναι πως η σημαία αυτών των τραμπούκων έχει κόκκινο χρώμα, μπροστά στο οποίο, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, στέκονται προσοχή. Το σέβονται.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει...

Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει ...

 Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.

Το αριστερό ... ηθικό πλεονέκτημα !

Στην ταινία «Τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω», ο Στάθης Ψάλτης κυκλοφορεί με ένα πιστοποιητικό τρέλας, που του δίνει τη δυνατότητα να προξενεί τον μέγιστο φόβο στον στόχο του, έχοντας ταυτόχρονα και το προνόμιο του ακαταδίωκτου. Με ένα παρόμοιο πιστοποιητικό κυκλοφορεί η εγχώριος Αριστερά, το λεγόμενο «αριστερό ηθικό πλεονέκτημα».

Το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα καθιερώθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και είχε ως ηθική και ιστορική βάση τους λεγόμενους «αγώνες της Αριστεράς». Το γεγονός ότι αυτοί οι αγώνες της Αριστεράς είχαν ως επιδίωξη την κατάργηση της δημοκρατίας και την επιβολή ενός κόκκινου ολοκληρωτισμού δεν είχε καμία σημασία.

Καλώς ήλθατε στο Ελλαδιστάν ...

Η Βρετανίδα τουρίστρια στη Ζάκυνθο είχε χάσει τον προσανατολισμό της και ζήτησε οδηγίες για να επιστρέψει στο ξενοδοχείο της. Ομως, για κακή της τύχη έπεσε σε Πακιστανό, ο οποίος την οδήγησε «σε παρακείμενο παράπηγμα όπου έμενε με ομοεθνείς, τους οποίους και προφανώς ενημέρωσε τηλεφωνικά, καθόσον, όπως κατήγγειλε η Βρετανίδα, την περίμεναν γυμνοί. Στην προσπάθειά τους να της αφαιρέσουν τα ρούχα και να αποπειραθούν να τη βιάσουν κατάφερε να τους σπρώξει και να φύγει τρέχοντας φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο, οπότε βρήκε μπροστά της έναν οδηγό ταξί και του ζήτησε να ειδοποιήσει την Αστυνομία».

Για σένα προπονείται ο Ρουβίκωνας, Κυριάκο…

Σύντροφοι κομμουνιστές, μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι υπογράφετε ένα νέο μνημόνιο. Σύντροφοι νεοδημοκράτες, μην πιστεύετε ψευδαισθήσεις ότι αυτοί εδώ θα σας αφήσουν να κυβερνήσετε όπως τους αφήσατε εσείς. Τι νομίζετε, ότι οι Ρουβίκωνες κάνουν τώρα κάτι; Προπόνηση κάνουν Κυριάκο για σένα! Για να σε συναντήσουν πρόσωπο με πρόσωπο, κατά πως έλεγε και ο άλλος στα social.

Από την θεωρία της αριστερής παρένθεσης περνάμε με την ίδια ελαφρότητα σε εκείνη της δεξιάς. Και ναι μεν τα περί αριστερής παρένθεσης αποδείχτηκαν μία φάρσα, αλλά για εκείνο της δεξιάς παρένθεσης μην παίρνετε και όρκο. Η βιωσιμότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα κριθεί από το κατά πόσο θα είναι έτοιμη να ξεριζώσει τα ναρκοπέδια του Αλέξη Τσίπρα. Και το μεγαλύτερο απ’ αυτό θα είναι ο πόλεμος στο πεζοδρόμιο.

Η ανατολίτικη ελίτ μας ...

Aς αρχίσουμε από το κεκτημένο σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να χειροδικήσει εναντίον του κ. Μπουτάρη. Δεν υπάρχουν «αλλά», «ίσως», «ενδεχομένως», «αφού» και οτιδήποτε άλλο που να εισάγει μία, έστω έμμεση και λεπτή, δικαιολογία ή αποδοχή του συγκεκριμένου συμβάντος. Το θέμα είναι ξεκάθαρο για έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Αλλά γεννάται το ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε το γεγονός ένα άτομο που θα είχε τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον κ. Μπουτάρη. Ο κ. Μπουτάρης σε θέματα βίας έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αμφιλεγόμενη στάση.

Οι λέξεις και οι πράξεις του μίσους ...

Η γλώσσα του μίσους είναι η μόνη γλώσσα που γνωρίζουν οι κύριοι Τσίπρας και Καμμένος. Τη χρησιμοποιούσαν όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Και αν τους θυμίσεις τι έλεγαν (προσκυνημένοι, υπόδουλοι, τσιράκια των δανειστών, στα τέσσερα, Δ΄ Ράιχ, ο Σαμαράς θυμίζει τον Χίτλερ, χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα, «έπρεπε να συλληφθούν όλοι», γερμανοτσολιάδες, τσολάκογλου, δοσίλογοι, υπάλληλοι της τρόικας, Γκεστάπο, μειοδότες, γονατισμένοι, ο Καμμένος καλούσε τους Νεοδημοκράτες να ανατρέψουν τον Σαμαρά και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να ανατρέψουν τον Βενιζέλο, έλεγε ότι η κυβέρνηση του Ιουνίου 2014 σχηματίστηκε καθ’ υπόδειξη της Γερμανίας, ο Τσίπρας βροντοφώναζε «να τελειώνουμε με τους πρωθυπουργούς της νέας Φρειδερίκης» και μιλούσε για μαφία, συμμορία, υποταγμένους μερκελιστές), τι απαντούν;

Μα ότι… μπερδεύουμε τις «λέξεις της πολιτικής» με το μαρσάρισμα του τρικύκλου!

Όλα αυτά, δηλαδή, ήταν… λέξεις της πολιτικής!

Το μωρό που μπουσουλά, ποιον έχει πατέρα; ή το κακό επωάστηκε το 2008 ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ άτυχος. Εκεί που φάνηκε πως πάει να αλλάξει την ατζέντα με τον αποτρόπαιο ξυλοδαρμό του δημάρχου Θεσσαλονίκης, του προκύπτει ξαφνικά ο Ρουβίκωνας και χαλά το σκηνικό.

Η εισβολή στο Συμβούλιο της Επικρατείας ήταν σε επιχειρησιακό επίπεδο καλοσχεδιασμένη, όπως γράφηκε στο διαδίκτυο. Κάτι που σημαίνει την οργανωτική αναβάθμιση του Ρουβίκωνα. Αυτό αποδείχθηκε προχθές όταν άνοιξε στρατολογικό κέντρο κάπου στα Εξάρχεια. Μια οργάνωση με παράνομη δράση, κάνει ανοικτή στρατολόγηση και οι αρχές ασφαλείας κοιμούνται. Ακούνε την συμβουλή του Τόσκα.

Και να ήταν μόνον αυτό! Έχει και εκπρόσωπο τύπου, με κανονικό ονοματεπώνυμο, που απείλησε δημοσίως τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.

Στην Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Μόνο ο Ιβάν ...

Προσπάθησα σκληρά να μην γράψω για τον Μπουτάρη. Να γράψω για την διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, για την απόφαση της τρόικας να δείξει κίτρινη κάρτα στην κυβέρνηση για τον διαγωνισμό των γενικών γραμματέων στα υπουργεία, για την παγκόσμια ειρήνη. Κόλλησα, όμως, σε δύο βίντεο: Σε αυτό του ξυλοδαρμού του Μπουτάρη και σε εκείνο της εισβολής Σαββίδη στο γήπεδο. Βλέπετε ομοιότητες;

Δεν είναι αυτή η Θεσσαλονίκη που αγάπησα, μας είπε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Περισσότερο μοιάζει με σπαρακτική κραυγή, παρά με πολιτική δήλωση. Σαν να έχει γίνει ήδη το έγκλημα και απλά να βγαίνει η απόγνωση από έναν άνθρωπο που έχασε κάποιον αγαπημένο. Κι απ’ ότι φαίνεται έτσι είναι. Η κατάσταση στην συμπρωτεύουσα είναι μη αναστρέψιμη. Αυτό που είδαμε με τον Γιάννη Μπουτάρη είναι μόνο η αρχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο χουλιγκανισμός στην εξουσία...

Τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες δεν τα έχουμε ζήσει μετά την Μεταπολίτευση. Οχετός ύβρεων, πεζοδρομιακές εκφράσεις, εμπαθής και διχαστικός λόγος. Και όλα αυτά μέσα από την καρδιά της εκτελεστικής εξουσίας, από το μέγαρο Μαξίμου.

«Όμορφος κόσμος ηθικός, σοσιαλδημοκρατικά πλασμένος».

Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη για κανένα αυτή η διαρκής κατρακύλα στην εκφορά του κυβερνητικού λόγου. Πάντα έτσι μιλούσαν, πάντα τα ίδια έλεγαν. Τώρα, εν όψει της πτώσης, παραφέρονται εντελώς.

Σε αυτήν την κατάσταση μεγάλο ρόλο παίζει και η ιδεολογία τους που είναι επιθετική και επεκτατική. Στα χέρια αμόρφωτων ανθρώπων μετατρέπεται σε καταστροφικό όπλο για την ίδια την χώρα.

«Φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι.»...

Ας πούμε ότι δεν ήταν στο εδώλιο η Σώτη...
Το επίδικο είναι, όπως λέμε, η ελευθερία του λόγου; Oχι ακριβώς. Εξαρτάται πάντα ποιος μιλάει και τι λέει. Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία του λόγου είτε για απόψεις με τις οποίες συμφωνούμε, είτε για ανθρώπους που κατά γενική ομολογία εκτιμούμε...
Η Σώτη Τριανταφύλλου έγραψε ότι υιοθετεί την άποψη του Μάρκο Πόλο: «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι.» Το θέμα μας δεν είναι η άποψη της Τριανταφύλλου, αλλά όλα αυτά που ακολούθησαν. Ο Παναγιώτης Δημητράς μήνυσε τη Σώτη Τριανταφύλλου, επικαλούμενος τον αντιρατσιστικό νόμο.

Έξω οι εγκληματίες, μέσα οι νοικοκυραίοι ...

Mετά τη δολοφονία του εστιάτορα Μανώλη Οικονόμου στην Υδρα η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη επτά Γεωργιανών. Στα πολλά παράλογα της υπόθεσης ήταν και το γεγονός ότι «οι αστυνομικοί, όταν συνέλαβαν τους δύο από τους επτά Γεωργιανούς, βρήκαν τα αποφυλακιστήρια στις τσέπες τους...» Οι συγκεκριμένοι ήταν από τους χιλιάδες ευεργετηθέντες εγκληματίες του νόμου Παρασκευόπουλου. Η παραπάνω ιστορία έχει τη σημασία της για να καταλάβουμε το νομικό περιβάλλον που αντιμετωπίζει o 88χρονος από τη Γλυφάδα, ο οποίος πυροβόλησε τους επίδοξους ληστές του.

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ότι ο 88χρονος πυροβόλησε όταν δύο κακοποιά στοιχεία εισέβαλαν στο σπίτι του. Τώρα αντιμετωπίζει τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες από το ελληνικό κράτος. Αν η έρευνα επιβεβαιώσει την αρχική εικόνα για το τι συνέβη το πρωί της Τρίτης, τότε θα έχουμε μια τυπική περίπτωση για το πώς το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη που μόνο σκοπό έχει να προστατέψει τη ζωή και την περιουσία του.

Νίκο, αυτήν την στιγμή το μοναδικό ζήτημα είναι να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ ...

Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι αγαθοεργά σωματεία ούτε χώροι ανάγνωσης λογοτεχνικών έργων.

Όλα τα κόμματα αποβλέπουν στην διακυβέρνηση της χώρας τους. Όλα τα κόμματα επιδιώκουν, με την ψήφο των πολιτών, να ανέλθουν στην εξουσία. Όλα τα κόμματα, όταν αισθανθούν ισχυρά, ζητούν εκλογές.

Διαφορετικά αυτοακυρώνονται.

Κόμμα που ασχολείται μόνον με θεωρητικές αναζητήσεις, μετατρέπεται πολύ γρήγορα σε έναν όμιλο λίγων, αλλά «εκλεκτών».

Τα κόμματα, στις Δημοκρατίες, κερδίζουν τις εκλογές με τις πολιτικές τους θέσεις και την προσωπικότητα του αρχηγού τους. Συνεπώς, το ποιος κυβερνά δεν είναι ξεκομμένο από το πώς κυβερνά.

Έτσι αναδεικνύεται σε σταυρικό πρόβλημα το ποιος κυβερνά την χώρα, καθώς αυτό συναρτάται με πολιτικές θέσεις, ύφος, πρόσωπα.