Μετάβαση στην ψηφιακή εποχή. Τι σημαίνει αυτό;

Τι σημαίνει λοιπόν ότι μεταβαίνει ο ανθρώπινος κόσμος στην ψηφιακή εποχή; Αυτό σημαίνει τρία πράγματα: πρώτον, ότι ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει τη βούληση, αλλά ούτε και τη συνείδηση να αυτοπροσδιορίζεται ως άνθρωπος του Διαφωτισμού. Το πνεύμα και το σώμα του σύγχρονου ανθρώπου έχουν καταστεί ψηφιακές προεκτάσεις των τεχνολογικών εταιρειών που ελέγχουν, επιτηρούν και κατευθύνουν την ανθρώπινη ζωή.

Το δεύτερο σημείο του ψηφιακού μετασχηματισμού της κοινωνίας αναφέρεται στην «τελική λύση» που έχει συντελεστεί στην «ανθρώπινη συνθήκη». Οσοι ζούμε στην καθημερινότητα στο πλαίσιο του «κοινωνικού βιόκοσμου» δεν συναντάμε άτομα, αλλά εξαρτήματα της ψηφιακής κοινωνίας. Οι άνθρωποι «μεταξύ μας» κυκλοφορούν με το «κινητό τηλέφωνο». Αυτό το εργαλείο δεν είναι όργανο επικοινωνίας . Είναι η συνθήκη ετεροκαθορισμού ατόμων και κοινωνικών συλλογικοτήτων που δεν θέλουν να είναι ο «εαυτός τους».

Το τρίτο σημείο των αναλυτικών και ερμηνευτικών παρατηρήσεων σχετικά με την αντι-ανθρώπινη «μεταμόρφωση του κόσμου» έχει να κάνει μ’ ένα μέσο επικοινωνίας  που ονομάζεται χρήμα. 

Κοντολογίς η νέα παγκόσμια ψηφιακή εποχή όχι μόνο διαμόρφωσε τις πραγματολογικές συνθήκες για το «τέλος του ανθρώπου» , αλλά οδήγησε την ανθρωπότητα στα όρια της υπαρξιακής συγκρότησής της. 

Θεόδωρος Γεωργίου Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας

Ή τριαδική ενότητα τής υπάρξεως τού όλου.

 Ή  ύλη δέν είναι ουσία αλλά έκφραση τής ουσίας. Ουσία είναι ή ψυχή παντός πράγματος. Ή ανθρώπινη ψυχή είναι ή ουσία οπώς τό ανθρώπινο σώμα είναι ή έκφραση τού ανθρώπου. Ή ψυχή είναι τό αρχικό πρωτόπλασμα τό οποίο πρώτο εμφανίσθηκε Ή μεταξύ τών πλανητών αιθέρα, τόν μέσο αέρα τού Ομήρου.

Κάθε ιδέα πού έχει λόγο ύπαρξης λαμβάνει αργά ή γρήγορα σάρκα καί ή μορφή πού προκύπτει είναι κατ' αυτόν τόν τρόπο ή έκφραση τής ιδέας. Ή ιδέα αφού λάβει μορφή προικίζεται μέ χαρακτήρα ό οποίος τήν διακρίνει από άλλες μορφές πού φέρουν επίσης ξεχωριστό χαρακτήρα. Κάθε φύλλο δέντρου 'έχει χαρακτήρα, αλλά ό χαρακτήρας καταδηλούται και διαγράφεται κατ' εξοχήν από τόν άνθρωπο τού οποίου τελικός προορισμός είναι ό σχηματισμός αυτοσυνειδήσεως.

Ό κόσμος είναι προϊόν τής ουσίας πού έχει θέσει τόν εαυτό της έν ενεργεία. Ή ουσία εκδηλώνεται πρώτα στούς ατελεστέρους καί απλουστέρους οργανισμούς καί εκδηλώνεται μέ αυτόματη βούληση πού προκαλεί στά μόρια τής ύλης, στήν οποία μεταμορφώνεται ή ουσία, τέτοια κινητοποίηση τών πόλων ώστε παράγεται ηλεκτρικός σπινθήρας. Από αυτήν τήν στιγμή ό κόσμος βαίνει ακατασχέτως εξελισσόμενος καί όσο τελειότερες εκδηλώσεις τής αρχικής ουσίας παράγονται, τόσο τό έργο τής εξελίξεως εξαρτάται από τήν βούληση εντελεστέρων εμψύχων διότι σέ αυτά ή ελευθερία τής βουλήσεως είναι μεγαλύτερη.

Επειδή ή ύλη δέν μπορεί νά υπάρξει χωρίς κίνηση , κάθε ύλη εξαφανίζεται  καί επιστρέφει στό πνεύμα. Ή περίοδος κατά τήν οποία ή ουσία βρίσκεται στήν κατάσταση αμιγούς πνεύματος, αφού διακοπεί ή κίνηση δυνάμει τής οποίας εκδηλωνόταν πρίν σέ ύλη, αποτελεί τήν ανάπαυση τού Σύμπαντος καί δέν τήν χαρακτηρίζει καμμία ατέλεια. Αποτελεί τήν έβδομη ημέρα κατά τήν οποία ό Θεός επαύσατο τών έργων αυτού  άπερ εποίησεν όπως εκφράζεται στήν Παλαιά Διαθήκη ή τήν Νιρβάνα όπως εκφράζουν οί Βέδες. 

Έχουμε λοιπόν τρία τινά εδώ, τήν Ουσία, ή οποία είναι παντού μία, τήν Κίνηση, ή αλλοιώς τον κινησμό τής ουσίας τό οποίο είναι προσόν συμφυές μέ αυτήν , καί τήν Έκφραση τής ουσίας , δηλαδή τόν Κόσμο. Μία τριαδική ενότητα.  Πατήρ, Μήτηρ και τέκνο.  Ή τριάδα αυτή είναι αιώνια καί αδιάσπαστη.

{Απόσπασμα από συγγραφικό έργο τού Πλάτωνος Δρακούλη}