O Gün

Annem, Gustov Klimt’in meşhur Kiss tablosunu puzzle çeviriyordu

Faşist adelet “Sivas Katliamı”nda zaman aşımına karar veriyordu

Ülkemin  insanları bu duruma twitter'dan içerliyordu

..ve ben büyük üsta Nazım’ın dizelerine ayıp eder gibi

“Memleketim, memleketim, memleketim,
ne kasketim kaldı senin ora işi
ne yollarını taşımış ayakkabım,
son mintanın da sırtımda paralandı çoktan,
Şile bezindendi.
Sen şimdi yalnız saçımın akında,
enfarktında yüreğimin,
alnımın çizgilerindesin memleketim”

..memleketimden soğuyordum.

Devamını okuyun >>>

Peri Dövmeli Kız: Milenyum Hiçlemesi 1

Peri Dövmeli Kız, sele kapılmıştı herkesin uyuduğu bir saatte.  Üstüne tedirgindi ve korkuyordu.

Biliyordu bu sel hem çatı katını hem bahçesindeki çiçekleri götürecekti.  Biliyordu hüznünün karşılığında ödünç vermişti ayakkabılarını.  İçindeki hasta ülkeye yalın ayak sürükleniyordu.

Ve hiç bu kadar suskun kalmamıştı. İkna edici bir masal oluyordu ağzı dili. Kimseyi öpemiyordu büyümekten de korkuyordu.

Fazlasıyla özlüyordu onu. Belki son günlerde sık sık bir kitabın sonuna geldiğini hissetmesinden, belki annesinin bir ağıdın başını çekmesinden. Bulutlar geçiyor, kör bir şehrin karanlığına bırakıp kaçıyor, kimse ağlamıyordu.

Ondan önce birçok şehir geçmişti hayatından bunu bilmesini istiyordu.

Bir mektup nasıl yazılır soğuk bir çamurdan bilmesini istiyordu.

Gerçek yolculuğun hep kendine olan yolculuk olduğuna inanırdı. Bunu ona ilk söylediğinde ev yapımı cümleler ayakta alkışlamıştı. Uzun cümleler kurmaktan tiksinirdi ve para atılarak çalışan müzik kutularından da.

Bir konuşsa, önce aşka değmeden geçen bütün vagonları yakar sonra gider teslim olurdu. Bir kaç şarkı sonra hayatından inmesin istiyordu.  Ve ne zaman boy verse leş çiçekleri dünya gözlerinde bir çim biçme makinesi oluyordu.

Kendiyle arasındaki korkunç uçurumla yüzleşmesi zor geliyordu.

Bir kaç hafta önce sakladığı bir inancı boğarak atmışlardı önüne. Boş bir meydan kalmıştı sadece elinde ve hayalet evlerin inşa edildiği kuyruklu yıldızlar göçü. Bir flütün ağzından çıkan ateş parçaları. Anılar hızlı ve yanlış birikiyordu boş çerçevesinde. Bir kahpenin kırk yıl hatırı varken, hatırlamak için her gün mesai yapıyordu ruhundaki işçi arıları.

Istırabı çıldırıyordu içinde. Bir acı kemirmeyi bekliyordu bedenini ele geçirmek için. Sırf bu yüzden biriktirdiği düşler giderek çekiliyordu yarıştan.

Daha önce hangi aşkın yarabandıydı sormak istiyordu?

Biliyordu bunun onunla hiç bir ilgisi yoktu.

Bu bir "kendini teselli etme" girişimi isyan merkezinde. Kasten kullanıyordu bu cümleleri gri akşam vakitleri.

O, suskunlar ülkesine gittiğinden beri Peri Dövmeli Kızdan haber alınamıyordu.

Hiçsiz hava sahasında bile bulanamıyordu soruların kirli geçmişi. Upuzun bir yolu alıp kaçmak istedi. Unuttuğu düşleri için geri döndü. Gidemedi. Yalanlar çoğalıyordu gözünde ve hiç yalanı olmayan bir rüya yarıştan çekilmişti.

Bir mutlu son bir kitabın sonuna nasıl eklenirdi?  Bunu görmek isterdi.

Sabırla örttüğü yorganını üstüne geçirdi. Üşüyordu ve yalın ayaktı.

Üstüne tedirgindi ve korkuyordu. Biliyordu bu sel hem çatı katını hem bahçesindeki çiçekleri götürecekti.

Peri Dövmeli Kız sele kapılmıştı: Gece derindi, derindi uyku.

Devamını okuyun >>>

Kırk Yılda Bir Gibisiniz Bayım

'Galler prensesi olacağım, İşte hayat o zaman başlayacak

Hippi uzun kulak

Uzun şiirler yazmama kızıyorsunuz bayım

Biliyorsunuz. Darmadağın düşüncelerimi

gövdemin içinde saklıyorum

Soğukta oturuyorum. Işıkları yakmıyorum

Çalar saati hiç durmadan erteliyorum

Acı veren bir konuşmayı hatırlıyorum

Bir bıçağın gereksiz yere parlaması gibi

 Yıllardır kendini bulutlarda saklayan bir gökkuşağıyım

Bir çıksam çok pahalıya patlayacağım

Ben çatı katı kızıyım bayım

Tavan arasından başka giz taşımaz çatı katım

 Fakat korkuyorum. Birazdan da

42 numara ayakkabılarınızla

Bahçede gezen karıncaların üstüne basacaksınız

Bu hiç iyi olmaz bayım

Gün akşam oluyor

Ekmek kırıntıları bırakıyorum kuşlara

Cam kırıkları yiyorlar

Hayalimde bir şişe suyun içerisinde

Rengarenk yap-boz parçaları

Anlatmak istiyorum delicesine, dinlemiyorsunuz bayım

Hayır, sabahı bekleyemem

Bilmiyorum

İnsan düşlerini acilen anlatmalı

Bağıra bağıra dolaştım ben şehirleri

Çocuktum

Sıska bacaklarıma bile ıslık çaldılar

O ara uzun cümleler geçen bir mektup tarafından unutuldum

Sinemalarda da “orgazm bağırtıları” oynuyordu

Kaçmaya çalıştım. olmadı

Bu nedenle, kısa şiirler yazmayı

Ruhum açısından faydalı buluyorum bayım

Neyse işte

Ben her filmi hatırlarım

Filmlerin hiç bitmeyecekmiş gibi duran gecelerine sığındığım çok oldu

Mesela

“Benim Adım Sam”i seyrederken çok ağlamıştım

Öpüşen koalalarla ilgili bir film yapsalar

Onu da mutlaka hatırlardım bayım

Hangi insan içindeki ıslığın sesini unutur ki?

Hem ben hatırlamaya alışkınım

Ben ‘eskiciyim’ bayım

Eski vapurlar da yok artık bayım

Eski limanlar da

Eski kağıtları yakmak istiyor şimdi canım

İşte az önce bir deniz atı daldı suya

Bir süredir de kayıp

Dünyayı gezmiş olarak çıksa da ortaya

‘Dönüş’ çok iri bir sözcük değil bayım

Leş çiçeği kadar acı kokuyorum biliyorum

Ama siz sobada demlenen çayın güzelliğini bilir misiniz?

Bir çiçek, bir çiçeğe derdi yerimde olsa

“Kırk yılda bir gibisiniz bayım”

Yalan söylüyorum

Çiçekler konuşamaz bayım.

Devamını okuyun >>>

Bankta Oturan Adam

-Çok konuşmayacağım ama: lütfen dinle

Bir çok kitap okudu, farklı seferlerde

Kendini bulduğu o sahildeki bankta toplamını bilmediği insanla konuşmadı, sadece izledi

Hiçbir şeye güvenmedi ve ona bağlanmadı

Çünkü; anne ve babasının küçük yaşta ayrılmış olması etrafına duvar örmeyi kolaylaştırmıştı

Aşka inancı elbet vardı ama hiç kimse için sabredecek zamanı olmamıştı 

Çünkü aşk ayak bağıydı onun “içinde yanan tezgahlara”, ama aşk sabretmekti

Bu durumu bir kaç cümle ile açıklamak çok zor ama aşka hep ilk defa lunaparka gitmiş bir çocuğun heyecanıyla uzaktan bakıyordu

Derdi ya "aşk kime yetmektir, kime eksilmek?"

Mutlu bir tabloya bile imrenirken kendini sorgularken bulurdu

Bunu yaparken o hep yalnızdı

İnandığı gibi eksiliyordu

Bunlardan kendini soyutlamak için hayalindeki kadınlara inandı ve onlara hep uzaktan aşık oldu. Bir anlık, çok anlık

Farklı karakterler yarattı kafasında. Farklı huy, farklı göz ekledi her hayalinde doğurduğu yeni bir kadına

Çekilebilir nazları vardı üstelik her birinin J

Doğurduğu her aşkı böyle yalnızlığına sürüklemeye başladı

"bazen içimde birisi benim peşime düşüyor, sonra arkadasındaki onun peşine ve sonra diğeri onun peşine"

Nefes nefese kaldığı o sahildeki bankta

toplamını bilmediği kadar soluklanmıştı

Ve biliyorum abarttım

Ama hepsi hayal

Tarifsiz bir kederle anlattım bunu fark ettin mi?

Hayaldi..

Devamını okuyun >>>

Yetişebilme İhtimali

Soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim insan olmaktan
Ve ter kokusuydu yanımda oturan adam

Ben seninle bir gün Zincirlikuyu’da sıraya girebilme
ihtimalini sevdim

Pazartesi sendromlu, servisli iş yıllarında
İstanbul’da trafikli sonbahar yazlar yaşanırdı o zaman özlemeye başladım herkesi
Ve bu  yol öyle uzun sürdü ki, adam gibi servisleri özlemeye başladım sonra

Bizim Cezmi Ersöz’lerimiz vardı
Bir de Şizofren Aşka Mektup yazma imkanı

Tanımadığımız insanlarla paylaşılan otobüs duraklarında,
“en önce kim binecek” oynamaya başladık
Ben yer kapmaya çalışıyordum, sen yer vermeye geri kalanlar “itmesene kardeşim beee”
Kırmızı noktalı küfürler yazıyorduk akıllara ve Rtük’e inat sansürle

Teyzelerden öğrendik koca bir meme ile yolculuk etmeyi
İstanbul’a tıklım tıklım insan yağıyordu
Ve sırayı bozmamayı öneriyordu otobüs şoförleri

Oysa metrobüs'e hiç binememiştim ben
Kuyrukta tartışılan bir konumda olmadı benim
Sıra ile binilen otobüslerde bir kaç kendini bilmezle itişmelerimi saymazsak

İstanbul’a  usul usul zam yağıyordu
Ve son dakika ergenekon haberlerini öneriyordu haber bültenleri
Oysa hiç arabam olmadı benim
Ve hiçbir vergi ödeneğinde geçmedi adım
Trafiğin ortasında endişeli çocuk yüzüydüm sadece

Sana  ‘İstanbul Kart’ biriktiriyordum harita metot defterimde, ama sen yoktun
Ben, senin beni bulabilme ihtimalini seviyordum, suni otobüs saatlerinde
Piyangodan çıkmış  araba seni zamansız, amaçsız bir otoparka götürüyordu
Ben senin beni  “ışıklara kadar bırakabilme” ihtimalini seviyordum

Ben senin beni kalabalıktan
ayırabilme ihtimalini seviyordum

Yaz sıcağı ter çekiyor da klimanın çalışmayan gevrekliği
Sonra otobüs oluyordum, can çekişen trafiğin çare bilmez halleri
Ne yana baksam durak ve  akbil sanıyordum
Boğaz köprüsünün yalancı maviliğini
Metrobüs oluyordum bir süre
Yenibosana'dan- Mecidiyeköy'e
Yanımızdan geçen arabalarla yarışıyordum, yanağım metrobüs camının garantisinde
Metrobüs oluyordum
Bir ilçeden bir dış ilçeye
Evime yaklaştıkça seviniyordum
“Durak da inecek var” sesini başına koyuyordum söyleyeceklerimin listesinin

Korkuyordum
Sonra iniyordum otobüsten
Mecidiyeköy'den bizim eve giden, ömrümün en uzun
ömrümün en kısa, ömrümün en kalabalık
ömrümün en çekilmez yolunu koşuyordum
Çünkü sonunda evim oluyordum, odam kokuyordum sonunda

Soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim insan olmaktan
Ve soğuk ter kokusuydu yanımda oturan adam

Ben seninle bir gün İkitelli’deki sinema salonunda
Ben seninle sadece otogardan hareket eden bir otobüs güzergahında
Ben seninle Çamlıca’ya mistik ve demli bir çay kıvamında bakan
Kadıköy’ün herhangi bir teneke durağında
Ben seninle herhangi bir insan sesinin
kalabalık otobüsünde sürünebilme ihtimalimi sevdim

Ben senin, benim bulunduğum otobüse yetişebilme
ihtimalini sevdim

Devamını okuyun >>>