Νοσταλγία. Η ιστορία της λέξης

 

Η λέξη

νοσταλγία γεννήθηκε νεότερη από τη συγχώνευση του αρχαίου νόστου και του άλγους, περνώντας από την ιατρική διάγνωση στο σημερινό συναίσθημα.

Ο Αρχαίος Νόστος

Ο νόστος είναι αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει την επιστροφή και τον γυρισμό στην πατρίδα.
Στην ομηρική εποχή, όπως στην Οδύσσεια, συμβόλιζε την ιερή και σωτήρια επάνοδο από τους κινδύνους του πολέμου και της θάλασσας.
Από την ίδια ρίζα προήλθε το «νόστιμον ἦμαρ» (η ημέρα της επιστροφής) και αργότερα η λέξη νόστιμος.

Η Γέννηση της Νοσταλγίας

Η νοσταλγία δεν είναι αρχαία ελληνική λέξη, παρότι φτιάχτηκε από ελληνικά συνθετικά.
Επινοήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα (το 1678 ή 1688) από Ελβετούς ιατρούς (όπως τον Johannes Hofer) συνδυάζοντας το νόστος και το άλγος (τον πόνο). 
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως

Ο σωματοφύλακας του Μ. Άλέξανδρου

 

Οι δύο  διάσημοι σκύλοι της αρχαιότητας, ο Άργος του Όδυσσέα και ο Περίτας 

του Μ. Αλέξανδρου

στην ιστορία, 

μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία που αναδεικνύουν τη σχέση του ανθρώπου με τον σκύλο.

Τα κοινά τους στοιχεία

• Απόλυτη Πίστη: Και οι δύο σκύλοι αποτελούν τα κορυφαία σύμβολα αφοσίωσης της αρχαιότητας, μένοντας πιστοί στους αφέντες τους μέχρι το τέλος της ζωής τους.
• Ισχυρός Δεσμός: Συνδέθηκαν με τις δύο πιο εμβληματικές προσωπικότητες του ελληνικού κόσμου – ο Άργος με τον βασιλιά της Ιθάκης και ο Περίτας με τον βασιλιά της Μακεδονίας.
• Τραγικό Τέλος: Και οι δύο πέθαναν αμέσως μετά την τελευταία τους προσφορά προς τον αφέντη τους (ο Άργος μόλις αναγνώρισε τον Οδυσσέα, ο Περίτας αφού έσωσε τον Αλέξανδρο).
• Υπέρβαση Χρόνου: Το όνομά τους έμεινε στην ιστορία για αιώνες, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για τα ζώα ήταν εξίσου ισχυρή στην αρχαιότητα όσο και σήμερα.
• Αιώνια Τιμή:

Μέγας Άλέξανδρος. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

 

Ο Κάλανος

 

(πραγματικό όνομα Σφίνης) ήταν Ινδός βραχμάνος γυμνοσοφιστής από τα Τάξιλα, ο οποίος συνόδευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στην επιστροφή του από την Ινδία. 

Το όνομά του προήλθε από την ινδική λέξη «kalyana» (που σημαίνει υγεία/ευτυχία), με την οποία χαιρετούσε τους Έλληνες. 

Τα κυριότερα σημεία της σχέσης τους περιλαμβάνουν:

• Η Γνωριμία: Ο Αλέξανδρος εντυπωσιάστηκε από τον ασκητισμό και τη σοφία των γυμνοσοφιστών. Ο Κάλανος δέχτηκε να τον ακολουθήσει, λειτουργώντας ως σύμβουλος και δάσκαλός του στην συνέχεια, ο Κάλανος αρρώστησε βαριά, ζήτησε να πεθάνει πάνω σε μια νεκρική πυρά.
• 
  
  

   Μόλις άναψε η φωτιά, 

• ο Αλέξανδρος διέταξε να αποδοθούν οι ανώτατες στρατιωτικές τιμές. Οι σάλπιγγες αντήχησαν, οι στρατιώτες ύψωσαν τις ασπίδες τους βγάζοντας την πολεμική ιαχή, και οι ελέφαντες σάλπισαν ταυτόχρονα, δημιουργώντας μια υποβλητική ατμόσφαιρα.
• Η Αυτοπυρπόληση: Το 323 π.x.x, στα Σούσα, ο Κάλανος αρρώστησε βαριά. Μην αντέχοντας τη σωματική παρακμή, ζήτησε να πεθάνει πάνω σε μια νεκρική πυρά. Παρέμεινε ακίνητος και αμίλητος μέσα στις φλόγες, εντυπωσιάζοντας όλο το μακεδονικό στράτευμα. Η στιγμή της αυτοπυρπόλησης σφράγισε τη σχέση τους. Ο Σφίνης αποχαιρέτησε και μοίρασε δώρα σε όλους τους Μακεδόνες αξιωματικούς, αλλά αρνήθηκε να αποχαιρετήσει τον Αλέξανδρο. Του είπε μόνο τη  φράση:

Μιά βόλτα στον παράδεισο

 ,

Το Παλάτι του Ελιζέ (Palais de l'Élysée)

και τα Ηλύσια Πεδία (Champs-Élysées) συνδέονται άμεσα, τόσο γεωγραφικά όσο και ιστορικά, αποτελώντας την «καρδιά» της πολιτικής και κοσμικής ζωής της Γαλλίας στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού. 

Το παλάτι χτίστηκε

 

το 1722, αλλά πήρε το όνομα Élysée το 1787 από την κοντινή λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων, η οποία είχε ήδη ονομαστεί έτσι από τον παράδεισο των αρχαίων Ελλήνων.

 Κατά

ΒΟΥKEΦΑΛΑΣ ο αήττητος συμπολεμιστής του Μ. Αλέξανδρου

 Ο Αήττητος Συμπολεμιστής: Επειδή δεν έχασε ποτέ σε μάχη και δεν δέχτηκε ποτέ άλλον αναβάτη.

«Βίοι Παράλληλοι: Αλέξανδρος»

(Κεφάλαιο 44-45)

  Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι η συνολική διαδρομή που διήνυσε ο στρατός του Αλεξάνδρου από την Πέλλα της Μακεδονίας, μέσω Αιγύπτου και Περσίας, μέχρι τον ποταμό Υδάσπη στην Ινδία (όπου πέθανε το άλογο), ήταν περίπου 35.000 χιλιόμετρα Σε αυτά τα χιλιόμετρα πρέπει να προστεθούν και οι αποστάσεις που έκανε ο Βουκεφάλας κατά τα νεανικά χρόνια του Αλεξάνδρου, στις εκστρατείες του στη Θράκη, την Ιλλυρία και τη μάχη της Χαιρώνειας

Ο Βουκεφάλας

αιχμαλωτίστηκε/απαγάγηκε προσωρινά μία φορά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. 

• Το γεγονός: Στην περιοχή της Υρκανίας, διάφοροι ντόπιοι ληστές ή αντίπαλοι άρπαξαν τον Βουκεφάλα ενώ ο Αλέξανδρος απουσίαζε ή σε μια στιγμή αναταραχής.
• Η άμεση επιστροφή του Βουκεφάλα έσωσε την περιοχή, καθώς ο Αλέξανδρος ήταν διατεθειμένος να ξεκινήσει κανονικό πόλεμο για το άλογό του.
• Ο φόβος: Οι απαγωγείς (οι Μάρδοι της Υρκανίας) συνειδητοποίησαν ότι η πράξη τους θα οδηγούσε σε γενική σφαγή και ισοπέδωση των χωριών τους.
• Η παράδοση: Δεν επέστρεψαν απλώς το άλογο, αλλά

Το μίνι στην αρχαία Έλλάδα

 

Οι

φαινομηρίδες 

 ήταν οι αρχαίες Σπαρτιάτισσες, οι οποίες ονομάστηκαν έτσι επειδή φορούσαν έναν ιδιόμορφο, κοντό ή ανοιχτό στα πλάγια πέπλο που άφηνε τους μηρούς τους ακάλυπτους. 

Η λέξη προέρχεται από το ρήμα φαίνω (δείχνω, αποκαλύπτω)
και το ουσιαστικό μηρός. 

Κοινωνικό και Ιστορικό Πλαίσιο

• Ενδυμασία: Σε αντίθεση με τις γυναίκες άλλων ελληνικών πόλεων (όπως η Αθήνα), οι οποίες ήταν αυστηρά καλυμμένες, οι Σπαρτιάτισσες ντύνονταν με αθλητικό και ελεύθερο πνεύμα. 
• Σκοπός: Ο σπαρτιατικός νόμος ήθελε τις γυναίκες δυνατές, γυμνασμένες και υγιείς, ώστε να γεννούν εύρωστους πολεμιστές. Η ενδυμασία αυτή διευκόλυνε την άσκηση, το τρέξιμο και την πάλη.
• Αντίδραση άλλων Ελλήνων: Η πρακτική αυτή προκαλούσε συχνά τον σχολιασμό ή τον θαυμασμό των υπολοίπων Ελλήνων.
  
  Βασικές Διαφορές και Ομοιότητες
• Σχεδιασμός: Ο σπαρτιατικός πέπλος ήταν μακρύ ύφασμα με ανοιχτό σκίσιμο στο πλάι που αποκάλυπτε το πόδι στην κίνηση. Το σύγχρονο μίνι είναι εξ ορισμού κοντό σε μήκος (πάνω από το γόνατο).
• Σκοπός: