Daria –„.. biedna Polka z białoruskim rodowodem” Tak siebie
opisuje główna bohaterka.
Jest pisarką, którą stała się dzięki swojemu przyszłemu
mężowi.
Daria prowadziła ze swoim mężem grę. Ponieważ nie lubiła
kontaktu fizycznego z własnym mężem , którego kochała , wybierała mu
potencjalne kochanki. Wskazywała mu jakąś kobietę, a dla niego wyzwaniem było
zdobyć ją.
Bohaterka nazywała siebie i męża potworami, ale dzięki takim
grom obydwoje dobrze się bawili. Edward nie musiał gwałcić własnej żony, ona
miała jego dla siebie jako przyjaciela i
towarzysza życia. Uważała iż dopóki kontroluje jego romanse wszystko
jest w porządku.
Daria kochała męża, byli przyjaciółmi, wiedziała że może na
niego liczyć, przyjaźnili się. Mimo tego ich miłość była toksyczna. W pewnym
momencie bohaterka stwierdziła, że dusi się w tym związku i postanowiła pozbyć
się przyczyny swojego ograniczenia, zabijając Edwarda. Po czym trafiła do
więzienia dla kobiet, do celi w której odsiadywało swoje wyroki parę innych kobiet,
między innymi Agata, siejąca postrach wśród przebywających tam więźniarek. W
większości były to lesbijki, między innymi Agata, którą również pociągały
kobiety.
Potężna z okrągłą głową , dla Darii była odrażająca.
„Pani wychowawca”, jak nazywała ją Daria przestrzegała
kobietę przed Agatą , ponieważ bohaterka trafiła z nią do jednej celi. Początki
są trudne, o czym na własnej skórze przekonała się Daria, która stała się
ofiarą gwałtu.
Mimo tego potrafiła znaleźć sposób na wypracowanie szacunku
co do swojej osoby wśród innych więźniarek.
Zbawienny wpływ towarzystwa Izy , która pełniła rolę
wychowawcy, wpływał na Darię kojąco. Kobiety mimo różnicy poziomów na jakich
się znajdowały zaprzyjaźniły się.
Bohaterka swoim postępowaniem wypracowała sobie u innych
więźniarek pozycję, dzięki której była nietykalna i do niej zwracano się po
porady. Traktowana była przez inne więźniarki jako konfesjonał.
Współtowarzyszkami jej niedoli były Maska, Kochanka, Pani
Manko, Blagierka, Blagierka II i Matka Agata, tak nazywała je Daria.
Daria, poznając historię innych, z perspektywy czasu
stwierdza, że przegrała swoje życie, wyznaczając w nim fałszywe hierarchie.
Iza nazwała Darię „Sumieniem tego więzienia”.
Resocjalizowała inne więźniarki, które traktowały ją jak spowiednik. Dzięki
niej udało się ukierunkować na dobry tor bezwzględną Agatę z którą miewała
wiele nieprzyjemności.
Autorka często nawiązuje do powieści „Niebezpieczne związki”
Pierre Choderlosa de Laclosa. Za sprawą
Darii dopasowuje bohaterów książki do ludzi ją otaczających.
Autorka na przemian opisuje losy Darii przeplatając między
sobą te sprzed pobytu w więzieniu, jak i te dziejące się za murami więziennymi.
Wciągająca powieść, pisana w sposób, że nie można się od
niej oderwać. Zaskakująca oraz dramatyczna .