Μεγάλη ήττα των συστημικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας

Μεγάλη ήττα των συστημικών δυνάμεων στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας

Ποτέ άλλοτε, οι συστημικές δυνάμεις δεν έπαθαν τέτοια βαριά ήττα σε Προεδρικές εκλογές, σαν αυτή που έπαθαν χτες στην Ουκρανία.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, που έγιναν στις 31 Μαρτίου, ο Ζελένσκι (Volodymyr Zelensky), βγήκε πρώτος συγκεντρώνοντας 30,2% των ψήφων, με δεύτερο τον συστημικό Ποροσένκο (Petro Poroshenko), με 16%, με τρίτη την συστημική Τιμοσένκο (Yulia Tymoshenko) με 13,4% και τέταρτο τον φιλικό προς την προσέγγιση με τη Ρωσία, Yuriy Boyko με 11,6%.
Στον δεύτερο γύρο, με καταμετρημένο το 99,8% των ψήφων, ο Ζελένσκι πήρε το συντριπτικό 73,22%, και ο Ποροσένκο το 24,46%, με τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια (2%) άκυρα.

Η παγκοσμιοποιητική “Αριστερά” του συστήματος και τα λαϊκά στρώματα

[Πηγή: Αντιπαγκοσμιοποίηση, Αυτοδυναμία, Περιεκτική Δημοκρατία, 17/02/2017]

Σχόλιο: Το παρακάτω άρθρο του στοχαστή Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts) στηλιτεύει την πλήρη ενσωμάτωση της «Αριστεράς» στη Νέα Διεθνή Τάξη και τη βρώμικη προδοσία από μέρους της των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, κάτι που έχει ως εύλογο αποτέλεσμα τη δικαιολογημένη στροφή τους στον Τραμπ και τους νέο-εθνικιστές. Αφιερώνοντας σήμερα όλη την ενέργεια και τους πόρους της σε άθλιες (πολλές χρηματοδοτούμενες βέβαια από τον Σόρος κλπ.) μαζικές εκστρατείες ενάντια στον Τραμπ, στην πραγματικότητα στρέφεται ενάντια στα λαϊκά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης, που τα χαρακτηρίζει έμμεσα ή άμεσα ως ρατσιστικά, ακροδεξιά ή ακόμα και φασιστικά. Και αυτό επειδή δεν ακολουθούν την άκρως αποπροσανατολιστική ατζέντα της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ για την ακλόνητη υπεράσπιση των υποτιθέμενων «ατομικών δικαιωμάτων», που είναι γνωστό ότι από τη φύση τους στρέφονται ενάντια στη συλλογική αυτονομία, τη βάση της πραγματικής δημοκρατίας και της αυτονομίας των πολιτών.

Ο θάνατος της Αριστεράς

του Paul Craig Roberts

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά αγωνιζόταν για την εργατική τάξη (ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι οι πολιτικές ταυτότητας.

Όχι πια σεξ, μόνο ακτιβισμός…

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές καμπάνιες αμερικανικών εταιρειών ένας εξωγήινος (και ελαφρώς αφελής) παρατηρητής θα πίστευε ότι οι διαφημιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στον Τραμπ με μηνύματα υπέρ των μεταναστών και των μειονοτήτων. Πρόκειται όμως για μια τάση που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Οταν συνειδητοποίησαν ότι… το σεξ δεν πουλάει.

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: Info-War, 12/02/2017]

Για δεκαετίες τα ημίχρονα του Super Bowl, του πρωταθλήματος του αμερικανικού ποδοσφαίρου, αποτελούσαν για τους διαφημιστές μια διονυσιακή τελετή (κατ’ άλλους ζωοπανήγυρη), όπου θυσίαζαν την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου σώματος στον θεό του καταναλωτισμού. Φέτος όμως οι μεγαλύτερες εταιρείες ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να προωθήσουν μηνύματα υπέρ των μεταναστών, της ισότητας και των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ –ό,τι ενοχλεί, δηλαδή την Αμερική του Τραμπ.

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

Του Γιώργου Δελαστίκ

[Πηγή: iskra, 29/01/2017]

Πληθαίνουν οι ενδείξεις – ενδείξεις, όχι αποδείξεις – ότι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Πόσο ρεαλιστική είναι η αυτοπεποίθηση της Κίνας;

Άγνωστη η έκβαση της σημερινής γεωπολιτικής αντιπαλότητας

Εδώ και καιρό οι περισσότεροι συστημικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τις επόμενες δεκαετίες ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Δύσης δεν θα είναι η Μόσχα, αλλά το Πεκίνο. Η Κίνα κάνει ό,τι μπορεί για να τους επιβεβαιώσει, διεισδύοντας όλο και βαθύτερα (για την ώρα κυρίως οικονομικά) και στις πέντε ηπείρους. Και ο Τραμπ, που αναμένεται να αναλάβει τις επόμενες βδομάδες τα ηνία της βορειοαμερικανικής υπερδύναμης, το αναγνωρίζει, αφού φαίνεται να στοχοποιεί το Πεκίνο περισσότερο από τη Μόσχα. Πρόσφατη (και διόλου τελειωμένη υπόθεση) είναι εξάλλου η αντιπαράθεση για τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας, όπως και η επίθεση φιλίας της Κίνας σε χώρες της περιοχής όπως οι Φιλιππίνες – που για δεκαετίες ήταν πιστοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον και ορκισμένοι αντίπαλοι του Πεκίνου. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε ο Ιμάνουελ Βαλερστάιν αναρωτιέται κάτι που σπάνια απασχολεί εχθρούς και φίλους της ασιατικής δύναμης: αν δηλαδή ευσταθεί η αυτοπεποίθηση της Κίνας ότι «τα πάει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Του Ιμάνουελ Βαλερστάιν *

[Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς, 03/01/2017]

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ

Του Σαμίρ Αμίν

[Πηγή: σχέδιο-Β, 29/12/2016]

1. Η πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, το Brexit, η αύξηση της επιρροής των φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη, αλλά και, σε καλύτερη κατεύθυνση, η εκλογική νίκη του Σύριζα στην Ελλάδα και η άνοδος του Podemos, στην Ισπανία, αποτελούν εκδηλώσεις του βάθους της κρίσης του συστήματος του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το σύστημα, που πάντα θεωρούσα μη βιώσιμο, υφίσταται ρήγματα μπροστά στα μάτια μας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του. Όλες οι προσπάθειες να το σώσουν με μικρές προσαρμογές –προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα- είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Ο τρίτος πόλος

Του Αλέξη Ζακυνθινού

[Πηγή: Analyst.gr, 09/12/2016]

Μία ενωμένη με τη Ρωσία Ευρώπη θα μπορούσε να συμπληρώσει έναν τριπολικό πλανήτη, μαζί με τις Η.Π.Α. και με την Κίνα – κάτι που θεωρείται ως ο χειρότερος εφιάλτης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν κέρδιζε όλες τις μάχες, αλλά έχανε τον πόλεμο.

Ο πόλεμος των μετρητών συνεχίζεται στην Ινδία (άρθρο), λαμβάνοντας νέες διαστάσεις. Ειδικότερα η κυβέρνηση της χώρας, διαπιστώνοντας πως οι Πολίτες αγόραζαν χρυσό από τη μαύρη αγορά σε τιμές που έφταναν έως και τα 2.800 $ την ουγγιά, για να προστατεύσουν τις αποταμιεύσεις τους, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους στο νόμισμα, επιχειρεί να κατασχέσει το χρυσό – επιτρέποντας μόνο την ιδιοκτησία 500 γ. σε κάθε έγγαμη γυναίκα, 250 γ. σε κάθε άγαμη, καθώς επίσης 100 γραμμάρια στους άνδρες.

Η πολιτική επανάσταση θα συνεχιστεί

Εκατομμύρια Αμερικανοί επέλεξαν τη ψήφο διαμαρτυρίας την Τρίτη, εκφράζοντας την έντονη αντίθεση τους σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα που τοποθετεί τον πλούτο και τα εταιρικά συμφέροντα πάνω από τις δικές τους ανάγκες.

Άρθρο του Μπέρνι Σάντερς*

[Πηγή: tvxs, 13/11/2016]

Υποστήριξα σθεναρά τη Χίλαρι Κλίντον, αγωνίστηκα σκληρά για εκείνη, και πίστεψα ότι ήταν η σωστή επιλογή. Αλλά ο Ντόναλντ Τζ. Τράμπ κέρδισε τον Λευκό Οίκο, επειδή η ρητορική εκστρατεία του αξιοποίησε με επιτυχία μια ολοζώντανη και δικαιολογημένη οργή, μια οργή που πολλοί παραδοσιακοί Δημοκρατικοί αισθάνονται.

Είμαι λυπημένος, αλλά όχι έκπληκτος από το αποτέλεσμα. Δεν είναι σοκ για μένα ότι εκατομμύρια άνθρωποι που ψήφισαν τον κ. Τράμπ, το έπραξαν γιατί έχουν πια κουραστεί από το οικονομικό, πολιτικό και μιντιακό status quo.

Κλιμακώνονται οι εντάσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 07/10/2016]

Τι είναι ένας Ψυχρός Πόλεμος, αν όχι η διαρκής απειλή της μετατροπής του σε θερμό; Οι πρωτοφανείς εντάσεις που αναπτύσσονται μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας μετά το τέλος της κατάπαυσης του πυρός στη Συρία, το αποδεικνύουν αυτό χαρακτηριστικά – όπως και την πλανητική εμβέλεια των όσων διακυβεύονται στην ανατολική άκρη της Μεσογείου.

Την κατάσταση καθιστά ιδιαιτέρως επικίνδυνη η αντιφατικότητα της αμερικανικής στρατηγικής, η οποία κλιμακώνει τη στιγμή αυτή μια σύγκρουση, που όμως δεν μπορεί και να τη διαχειριστεί μέχρι τέλους.

Παγκοσμιοποίηση του πολέμου, 15 χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου

Σαμπάνιες θα ανοίγουν σήμερα οι Αμερικάνοι νεοσυντηρητικοί, που σχεδίασαν και εφάρμοσαν την πολιτική του Τζορτζ Μπους, γιορτάζοντας τη συμπλήρωση 15 χρόνων από την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001. Η αλήθεια είναι ότι ο θρίαμβος της πολιτικής τους δεν είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η 11^ηΣεπτεμβρίου έχει σταματήσει να «πουλάει» τα τελευταία χρόνια. Τα αφιερώματα στον Τύπο σπανίζουν, οι δακρύβρεχτες ομιλίες και οι όρκοι πίστης στην αστερόεσσα δεν είναι σε μεγάλη ζήτηση. Από την άλλη – κι εδώ έγκειται ο θρίαμβος των νεοσυντηρητικών – η αμερικάνικη επιρροή εξαπλώνεται. Το ντόμινο που θα ξεκίναγε από το Αφγανιστάν μπορεί να μην έφτασε μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού, στο Μαρόκο, αλλά και το ότι έφθασε στη Λιβύη αποτελεί κατόρθωμα.

Πολλοί οι παίκτες και μικρό το γήπεδο στην Μέση Ανατολή

Πολλοί οι παίκτες και μικρό το γήπεδο στην Μέση Ανατολή

O Μπόρις Τζόνσον «ξέχασε» να καλέσει Συρία και Ρωσία σε διάσκεψη για... το συριακό. Ο διττός στόχος της Τουρκίας στην περιοχή.

γράφει ο Μακεδών

[Πηγή: VORIA.gr, 09/09/2016]

Είχα γράψει ότι με την συγκέντρωση τόσων πολεμικών πλοίων διαφόρων χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις με πλοίο στην περιοχή. Μπορείς να βαδίζεις από κατάστρωμα σε κατάστρωμα και πας σε όποια χώρα θέλεις. Το ίδιο γίνεται τώρα και με τις χερσαίες δυνάμεις. Όπου και να πας, κάποιον θα βρεις μπροστά σου. Μόνον που πρέπει να γνωρίζεις καλά τους συσχετισμούς δυνάμεων, για να αντιληφθείς ποιος είναι φίλος και ποιος αντίπαλος.

Το γεωπολιτικό θέατρο του παραλόγου με πρωταγωνιστή τον ημίτρελο Ερντογάν

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 24/08/2016]

Μετά από μια τουρκική εισβολή στη Συρία και στην πόλη Τζαραμπλούς, νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας, τουρκικά στρατεύματα και «αντάρτες» που εισέβαλαν από την Τουρκία, σε μια επιχείρηση με την ονομασία "Ασπίδα του Ευφράτη", κατόρθωσαν να «απελευθερώσουν» την συριακή πόλη από τους τζιχαντιστές με τις ευλογίες της Γερμανίας, τη συνεργασία των ΗΠΑ και την «ανησυχία» της Ρωσίας.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ξεκάθαρη τουρκική εισβολή σε Συριακό έδαφος και χωρίς, φυσικά, την επίσημη (τουλάχιστον) άδεια της Συριακής κυβέρνησης και του σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν έχει συναφθεί στο "όνομα των θεών"!...

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

[Πηγή: iskra, 07/08/2016]

Παρά που η Ελληνική Κοινωνία εισήλθε στη «ραστώνη» του θέρους και στην «ξεγνοιασιά» του Δεκαπενταύγουστου, ο προβληματισμός γύρω από τα οικονομικά των ιδιωτών και των νοικοκυριών είναι δεδομένος και η κρίση χρέους της Ελλάδας προφανώς είναι ενεστώσα. Προκειμένου δε η χώρα και η κοινωνία να ανασάνουν, απαιτείται μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής περί του Δημοσίου Χρέους. Η επίλυση του δε είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ας θυμηθούμε όμως την πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τζάκ Λιού, ο οποίος συνέδεσε την κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία, με την ανάγκη να υπάρξει ελάφρυνση του ελληνικού χρέους!..

Τι διεκδικεί εντέλει από τις ΗΠΑ ο Erdogan;

Του Κώστα Ράπτη

[Πηγή: Capital.gr, 01/08/2016]

Η ανάπτυξη 7.000 Τούρκων αστυνομικών, με βαρύ οπλισμό και τεθωρακισμένα οχήματα, περιμετρικά της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, στην επαρχία των Αδάνων, τα ξημερώματα της Κυριακής ήταν μια κίνηση που υπογραμμίζει την συνεχιζόμενη διάθεση της τουρκικής κυβέρνησης να ρίχνει σκιές στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ – πόσω μάλλον που συνοδεύθηκε από τη διαρροή (και μάλιστα στην κεμαλιστικής τοποθέτησης εφημερίδα Hurriyet του ομίλου Dogan) πληροφοριών για ενδεχόμενη απόπειρα νέου πραξικοπήματος.

Με άλλα λόγια η βάση του Ιντσιρλίκ, που παραχωρήθηκε μετά από πολύμηνες επίπονες διαπραγματεύσεις για τις αμερικανικές επιδρομές εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και στην οποία βρίσκονται 50 με 90 πυρηνικές κεφαλές, φωτογραφίζεται ως η κατεξοχήν εστία της όποιας νέας απειλής εναντίον του τουρκικού πολιτεύματος. Και μάλιστα η αστυνομική επιχείρηση εκδηλώθηκε λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη επίσκεψη στη βάση του αρχηγού του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγού Joseph Dunford.

Χίλλαρυ Κλίντον: ο συμβολισμός του Κακού

Χίλλαρυ Κλίντον: Ο συμβολισμός 

του Κακού

Μια απειλή για την ανθρωπότητα

PARTISAN.GR

Ο κόσμος είναι τρομοκρατημένος καθώς η Χίλλαρυ Κλίντον οδεύει προς την Φιλαδέλφεια για να πάρει το χρίσμα της υποψήφιας του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κι όμως, πολλοί οπαδοί του αποκαλούμενου “προοδευτικού” κινήματος ισχυρίζονται ότι πρέπει να ψηφιστεί αυτή η neocon πολεμοκάπηλη.

Αλλά οι συνέπειες αυτής της στρατηγικής μπορεί να οδηγήσουν τελικά κατευθείαν σε πυρηνικό πόλεμο. Η πυρηνική εκδοχή βρίσκεται ήδη στο τραπέζι... Γι' αυτό τον λόγο η Χίλλαρυ Κλίντον αποτελεί υπαρξιακή απειλή για την ίδια την ανθρωπότητα: πρέπει να την σταματήσουμε!

Συρία: είναι μακρύς ο δρόμος για ειρήνευση

[Πηγή: kassandros, 30/05/2016]

Η κατάσταση στην Συρία απέχει ακόμη πολύ από την λύση.

Οι ΗΠΑ εφαρμόζουν μια ιδιάζουσα πολιτική στο Συριακό. Ο Υπουργός Εξωτερικών Κέρρι αυξάνει συνεχώς την διπλωματική του δραστηριότητα για παύση του πυρός και ειρήνευση ενώ ταυτόχρονα το Πεντάγωνο αυξάνει τις επιθέσεις προς το Ισλαμικό Κράτος, τόσο στην Συρία, όσο και στις γειτονικές της περιοχές στο Ιράκ. Οι ΗΠΑ, δεσμευμένες από την προηγούμενες υποσχέσεις  Ομπάμα για αποφυγή πολέμου στο Ιράκ και την Συρία, αυξάνουν αργά και κρυφά την παρουσία  τους επί του εδάφους, και μόνο προσφάτως  παραδέχτηκε το Πεντάγωνο ότι ο Αμερικανικός Στρατός και οι ειδικές του δυνάμεις λαμβάνουν μέρος ενεργά στις μάχες και όχι ως «σύμβουλοι» όπως δήλωναν μέχρι τώρα.

Η θέση της Ρωσίας είναι επίσης ιδιάζουσα. Ενώ φανερά μάχεται υπέρ του Άσσαντ, προσπαθεί συνεχώς να επιτύχει μια συνεννόηση διαρκείας με τις ΗΠΑ για το Συριακό.

Σαουδική Αραβία-ΗΠΑ, Διάσταση ή Διαζύγιο;

Σαουδική Αραβία-ΗΠΑ, Διάσταση ή Διαζύγιο;

[Πηγή: KASSANDROS, 01/05/2016]

Όταν ο Πρόεδρος Ομπάμα επισκέφτηκε το Ριάντ δεν υπήρχε εκεί ο Βασιλιάς να τον υποδεχθεί, σπάζοντας έτσι μια παράδοση 72 ετών πού άρχισε με την συνάντηση Ρούζβελτ – Ιμπίν Σαούντ. Η διπλωματική περιφρόνηση έγινε θέμα σε όλα τα ΜΜΕ του κόσμου αλλά με τις εξελίξεις του τελευταίου έτους δεν πρέπει να εκπλήσσει

Η ατζέντα θεμάτων προς συζήτηση αυτή την φορά του Προέδρου των ΗΠΑ με την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας είναι ακανθώδης.

Τα θέματα είναι :

Η χαμηλή τιμή του πετρελαίου που στρέφεται εναντίον των Αμερικανών παραγωγών σχιστολιθικού πετρελαίου και αερίου.

Η συνέχιση της χρηματοδότησης του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων  από τους Σαουδάραβες.

Η χαμηλή εμπλοκή των πλουσίων κρατών του Κόλπου στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους διότι επηρεάζονται από την Σαουδική Αραβία.

Επιτέλους προτεραιότητα στο αμερικανικό έθνος

Επιτέλους προτεραιότητα στο αμερικανικό έθνος

Του Πάτρικ Μπιουκάναν

[Πηγή: iThesis, 01/05/2016]

[Θα μπορούσε να είναι ένα είδος πασχαλινού μηνύματος παγκόσμιας εμβέλειας το παρόν άρθρο του διάσημου συντηρητικού Αμερικανού δημοσιολόγου, ρεπουμπλικάνου κατ’ αρχήν αλλά που προτίμησε να κατέβει ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές προ ετών. Γι’ αυτόν τον ελπιδοφόρο χαρακτήρα του, το μήνυμα προσφέρεται για την ημέρα του Πάσχα.

Ο τίτλος στα ελληνικά αποδίδει πιστότερα το νόημα του Μπιουκάναν από την κατά λέξη μετάφρασή του. Είναι δε ένα μήνυμα που μάλλον θα πρέπει να ενωτιστούν (αφουγκρασθούν) οι εκ του Ατλαντικού αντλούντες πολιτικήν «έμπνευσιν» ιθαγενείς άρχοντες, προς το συμφέρον τους… Οι υπογραμμίσεις είναι του Μπιουκάναν.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Θέλοντας ή μη θέλοντας του κατεστημένου –και είναι σαφώς πως μη θέλοντας- μια επανάσταση προχωρά στην Αμερική.

Η παλαιά τάξη σ’ αυτή την πρωτεύουσα (την Ουάσιγκτων) οδεύει προς την έξοδο, η Αμερική διασκελίζει ένα μεγάλο διχασμό, και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

Παραπλανητικά είναι τα μηνύματα που έστειλε η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αβάνα. Όποιοι έσπευσαν να ενστερνιστούν τα συμπεράσματα περί κανονικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με το νησί της επανάστασης και πολύ περισσότερο να μιλήσουν για εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την εκ παραδόσεως φλεγόμενη Λατινική Αμερική καλά θα κάνουν να ρίξουν το βλέμμα τους σε μια σειρά γεγονότα που προμηνύονται νέες και μάλιστα οξύτατες κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Σε αυτό το φόντο η επίθεση φιλίας των ΗΠΑ δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για να διευκολύνει στο άμεσο μέλλον μια πιο ενεργή παρέμβαση των Αμερικανών. Προς επίρρωση οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε τέσσερις χώρες: Την Κούβα, την Αργεντινή, το Περού και τη Βραζιλία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Οι πολιτικές ανατροπές στην οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής επιβεβαιώνουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πραξικοπήματα. Κι αν όχι στρατιωτικά, απλώς κοινοβουλευτικά, όπως αυτό που είναι σε εξέλιξη στη Βραζιλία κι ως κορυφή του παγόβουνου έχει την απομάκρυνση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, όπου εξελέγη για δεύτερη φορά τον Οκτώβρη του 2014. Ό,τι απέτυχε λοιπόν να κάνει ο άγριος νεοφιλελευθερισμός με τις κάλπες το δρομολογεί μέσω παλατιανών πραξικοπημάτων.

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

To υπόβαθρο πίσω από το φαινόμενο Σάντερς

Το βάθεμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στις ΗΠΑ στρέφει σε αναζήτηση λύσης στα αριστερά του αμερικανικού δικομματισμού

Του Μωυσή Λίτση

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 28/04/2016]

Είναι ίσως από τις λίγες φορές που η προεκλογική περίοδος στις ΗΠΑ, έχει αποκτήσει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον εξαιτίας των εκλογικών επιτυχιών των δύο μέχρι χθες αουτσάιντερ: Του πολυεκατομμυριούχου της αγοράς ακινήτων Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διεκδικεί  το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του «σοσιαλιστή» Μπέρνι Σάντερς που ξεκινώντας από πολύ χαμηλά ποσοστά και χωρίς την άπλετη χρηματοδότηση της αντιπάλου του, πρώην υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, έχει καταγάγει σημαντικές νίκες στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος και έχει δημιουργήσει ένα πρωτοφανές για τα τελευταία χρόνια κίνημα στις ΗΠΑ.