Pauze

Mijn Lieve, Beste BlogDames,

Wegens persoonlijke omstandigheden, las ik voor onbepaalde tijd een blogpauze in.

Ik hoop jullie allemaal, als het moment daar is, weer snel terug te zien.

Met heul veul liefs, wens ik U allen een fijn weekend toe.

Wie zoet is....

http://www.telegraaf.nl/binnenland/8065559/__Twee_Sinterklazen_in_Hengelo__.html?sn=binnenland,buitenland

Gericht aan twee rivaliserende wijkbendes
C.c. Uwe Grote Heiligheid Sinterklaas a.k.a De Kindervriend

Geachte Hengeloose Wijkverenigingen,

Nuttig ik op een rustige vrijdagmorgen al kranten lezend, mijn dagelijkse dosis cafeïne (want men moet toch op de hoogte blijven van de gebeurtenissen in Den Wereld), valt mijn oog op bovenstaand artikel.
Dat vroeg natuurlijk om nader onderzoek, want ik wil graag weten waarom een stel verenigde volwassenen met opzet 2 Goedheiligmannen in dezelfde stad, op dezelfde dag en op hetzelfde tijdstip wil laten arriveren.
Al googelend stuit ik op de twee concurrerende verenigingen en krijg ik de virtuele bevestiging. Eén Sinterman komt per helicopter, de andere per trein op hetzelfde moment.

En dan vraag ik mij af:

Wat bezielt U, rivaliserende Wijkverenigingen, om zo een actie te ondernemen? Ziet U de scènes, en de dilemma's al voor U in de het gemiddelde Hengoloose gezin? De drama's die gaan plaatsvinden? De Tere Kinderzieltjes die door Uw acties geschaad gaan worden? Het web van leugens dat gespind moet gaan worden om een passende verklaring te geven waarom een unieke man als Onze Goedheiligman, zich blijkbaar spontaan gekloond heeft, en zowel per luchtpost als per trein te Hengelo zal arriveren? Is Uw drang naar gewin (ervan uitgaande dat het draait om de centjes die binnenkomen) groter dan het organiseren van een uniek festijn waar kleine kinderen centraal staan? Bestaat Uw bestuur uit egotrippende volwassenen, die niet de geestelijke capaciteiten bezitten hun eigen "Moment of Glory" te minimaliseren om op die manier vele momenten van geluk te toveren op de gezichten van de Hengeloose kindertjes? Waar zit Uw gezonde volwassen verstand? Denkt U, per vereniging, dat U het alleenrecht heeft op "een intocht"?

Kortom Wijkverenigingen te Hengelo, naar mijn bescheiden mening, bent U zeer, zeer kinderachtig bezig. En U weet het: Wie zoet is, krijgt lekkers. Wie stout is, de roe!!

Avontuur bij de KFC en vinder's loon

Vandaag toog ik met een paar vriendinnen en kids richting I.KEA. Dat het geen goed idee was, dat wist ik eigenlijk al op het moment dat ik om 05:30 wakker werd gemaakt door een springend kind in bed (Kijk mama...Ikke kangoegoe!!) en een menstruatie die er volgens mijn berekeningen niet had moeten zijn. Even speelde ik met de gedachte het boeltje af te blazen. Maar ik wilde geen spelbreker zijn, al voelde ik aan mijn water dat ik niet mijn stralende zelf zou zijn.

Nu even stoom afbazen:

Om mijn tegenwerkende humeur nog zwarter te maken, zit ik al een tijdje met Ukkie's papa in mijn maag. Hij is er nog steeds van overtuigd, dat zijn levensstijl, levenskeuze en vriendsschapskeuze, geen negatieve invloed hebben op een twee-jarige. Ik vind dus van wel wanneer zijn huis afgeladen zit met minderjarige, blowende, slikkende, rokende, zuipende vaag-criminele jonge mensen, waarvan er niet ééntje zit, zonder onder behandeling te zijn van het GGZ (of er intern te zitten en het scala varieert van psychoses, gebruikers, borderliner, psychopaten, PTSS-ers, met een toef persoonlijkheidsstoornissen en een likje ADHD) Een groep mensen, waarvan ze werkelijk allemaal of vast zitten, of vast hebben gezeten (evt. jeugddetentie) werkstraffen, of bureau HALT hebben plat gelopen en er plezier in hebben elkaar regelmatig in elkaar jassen. Ik vind dat onze dochter van twee daar niet tussen thuis hoort. Hij vind dat ik hem verplicht laat kiezen tussen de mensen waar hij mee omgaat en onze dochter. Ik vraag hem alleen eerlijk te zijn over zijn keuzes, zodat ik de omgang daarop kan aanpassen. Hij HOEFT niet te kiezen. Dat-ie maar vooral door gaat met zijn levensstijl en daar gelukkig mee is, zolang onze dochter er maar geen last van heeft. Nee, Uk gaat niet naar zijn huis toe. Nee, hij komt er bij mij niet meer in omdat hij de regels die in MIJN huis gelden, negeert. Nee, hij krijgt haar niet mee, want hij liegt waar hij naartoe gaat, en met wie hij er naar toe gaat. En Ja, hij mag zijn dochter zien. Wanneer? Dat is nu zijn verantwoordelijkheid. Ik kan hem alleen zeggen dat Ik met Uk mee kom.

Einde stoom afblazen.

Goed, mijn hum was dus niet echt stralend te noemen. En in zo'n bui vreet ik. Dus een huge bucket besteld bij de KFC. En daar werd ik niet vrolijker van. Vooral niet toen mijn Uk er de brui aan gaf en een ongelooflijke scène neerzette in de ballenbak en een Spaanstalige meneer maar liep te blaten: Llora! Llora! (Duh....de hele KFC kon meegenieten van mijn huilende Uk!)

En toen gebeurde het: Het Spaanstalige gezelschap ging weg, maar ze vergaten een mannenhandtas. En een blik in die tas, vertelde ons dat er iets niet pluis was. Afgezien van de sleutels van een grote BMW én Mercedes, zaten er een boel veul vreemde bankpapieren in, een portemonnee gevuld met veuls buitenlands geld, een, artikel in het Spaans, over drugs, mobieltjes, en bleek de eigenaar van de tas een Colombiaan te zijn. Maar goed, wij zijn natuurlijk de beroerdste niet, en belden het hotel op waar ze verbleven (tja, sorry, we hebben echt ongegeneerd in de tas gesnuffeld) De politie was geen optie, want de tickets en het contract van een huurauto waren op die dag geplanned. Het hotel had echter geen gasten gehad onder de naam van de man van de bankpassen (platinum en goldcards!!) of de meneer van de identiteitsbewijzen. En toen kregen wij hele, hele vreemde (waan)ideeën. Over Colombiaanse drugscartels, over smokkel en grote auto's en over vuurwapens. Maar ook over heul veuls vinder's loon en een welverdiende vakantie in een zonnig oord om ons van alle stress te ontdoen. 

En wat doe je dan als drie mutsen in en tegen de 40??? Juist ja!! Je gaat rondjes rijden over de parkeerplaats bij de Woonboulevard, met het autosleutelsbeveiligingsopeningsding in de aanslag, en bij iedere grote Deutsche Bak klik je op het knopje...in de hoop dat de meneren zich in de buurt bevinden. Of het slim was, weet ik niet. Het leek ons, in die state of mind, het juiste om te doen. Bij rondje nummer 5, kwamen we het gezelschap tegen in een dikke vette... Audi, en ze waren overduidelijk in paniek en zoekende. Dus wij er achter aan met vriendin's Mégane. Het leek verdorrie wel een film. Drie schreeuwende wijven: "Daar zijn ze...." "Er achteraan..." "Verlies ze niet uit het oog..." "Toeter nou!!! Toeter nou!!!!"  Met een Uk die vrolijk mee schreeuwt: "Toetejen. Jaaaaa!!! Toetejen!!!!"

Enfin, na een zeer riskante inhaal-manoeuvre tot in de perfectie uitgevoerd door vriendin J., kwamen we stotterend tot stilstand. Ik jump de auto uit. Man ziet tas. Man grist tas uit hand. Man mompelt thank you. Man stapt in auto. En het gezelschap scheurt ervan door.

Daar sta je dan. Met een rothumeur, en zonder vinder's loon.....

Geestelijk Blond

Mijn kapsel, en mijn haarkleur, hebben door de jaren heen aardig wat avonturen beleefd.

Zo had mijn moeder, van nature zeer donker bruin, ooit een keer een "aubergine tintje" aangeschaft. Een prachtige kleur op bijna zwart haar. En toen ik het overgebleven restje in mijn haar smeerde, en weer uitspoelde, zag het er bij mij ook geweldig uit. In het donker.... 'S avonds laat.... De volgende morgen, in het daglicht, bleek het "een beetje paars" te zijn uitgepakt.

Ooit, zo rond mijn 15de, ook een poging gedaan een "coupe soleil" in mijn haar aan te laten aanbrengen. Nu hadden wij een thuiskapster die, achteraf gezien, haar diploma moet hebben gekregen bij het inleveren van de Douwe Egberts-punten. Maar ja, ze was dan ook spotgoedkoop. Na de marteling van de geperforeerde badmuts en de haaknaald, een stinkend goedje dat er 30 min. op moest zitten (maar er ruim een uur op heeft gezeten) en een gratis barstende hoofdpijn en tranende ogen, was het resultaat geen door de verbleekte, natuurlijke "look". De geblondeerde haren braken spontaan af, en de weinige haren die bleven plakken waren groen. Ook geen succes.

Ex 1, qua uiterlijk natuurlijk een donker, mediterraans type, belandde in een mid-life crisis. Of anders gezegd, meneer was erg op zijn uiterlijk gericht. Hij besloot op een mooie dag, dat hij van zijn grijze haren bij zijn slapen af wilde. En ook al was er op mijn koppie nog geen grijs haartje te bekennen, heb ik toch zijn spulletje kwistig gebruikt op mijn eigen kapsel. Het leek me wel mooi: Een paar tintjes donkerder, met mijn licht groene ogen... Ik had alleen geen rekening gehouden met mijn bleke huid. Ik kon zo gecast worden voor "Zombie 3".

Nu, na vele kleuren geprobeerd te hebben, en net zoveel keren voor Jan Lul gelopen te hebben, zweer ik bij mijn eigen haarkleur (minus de grijze haren). "Mijn" Robert (of Roberto, zoals hij graag genoemd wilt worden) heeft kunstmatig "mijn" haarkleur gecreëerd en daar blijf ik bij.

Waarom Geestelijk Blond vraagt U zich nu af... Wel Beste Dames, ik ben zowel naïef als goedgelovig. Er ontberen mij werkelijk geen puntjes in IQ of EQ, maar ik "mis" wel eens iets. En daardoor kom ik regelmatig erg "blond" over.

Zo ben ik gisteren 2 hele uren bezig geweest met het aansluiten van mijn kookplaat. Ik had het helemaal voor elkaar. Alles gepoetst, al het beschikbare gereedschap lag klaar. Heel simpel: slangetje los van de oude plaat, en slangetje weer vast aan de nieuwe plaat. Een kind kan de was doen. Toch?
Wel, ik heb er dus 2 uur over gedaan om te ontdekken dat het slangetje van de gasleiding tekort was om aangesloten te kunnen worden aan de nieuwe plaat omdat de aansluiting niet rechts (zoals bij de oude plaat), maar links zat.

Hoezo Geestelijk Blond????

Bijbaantjes

Zo, en nu de laatste griepverschijnselen aan het wegebben zijn, wordt het tijd into de herfst-sfeer te komen. Niet mijn favoriete jaargetijde, maar een onvermijdelijk fenomeen. Helaas heb ik een verkeerde herfstdag uitgekozen om weer productief te worden. Hier in het Brabantse valt de regen met bakken uit de hemel. Geen kastanjes zoeken dus. Wel last gehad van een losse, vallende eikel: Een zielige Ex 2, die dacht zijn beklag over zijn ellendige leven bij mij te kunnen doen. Foutje in zijn gedachtegang. Daar leen ik me niet langer voor.
Een rustig dagje dus, tot aan de kassa bij Appie. Toen werd mijn rustige bestaan even ruw verstoord door een zwaar incompetente weekend-hulp. De kassabon zei dat ik Maasdammer zou hebben gekocht, en die had ik dus niet gekocht. Boodschappen in de tas, boodschappen weer uit de tas, bonnetje erbij, alles controleren. Niet alleen de kaas, maar de helft van de bon klopte niet. Da's voor mij een ergernis, want hoe moeilijk kan het nu zijn een barcode over een scanner te halen?

Vroegah, ten tijde van mijn eerste officiële bijbaantje bij de H.EMA, lagen de zaken iets moeilijker. Echte kassa's hadden we toen. Van die dingen waar je echt op moest rammen, en zelf moest uitrekenen hoeveel de klant terug kreeg. Maar voordat je aan kon slaan, moest je op zoek naar het prijsstickertje, die altijd op de meest onmogelijke plaatsen zaten. En op de kaas, beleg en brood-afdeling werd alles ter plekke gesneden. En iedere ochtend, om 8:45, werden de worsten in een grote pan geworpen: 0,75 ct. voor een halve rookworst.

Het vakantie-baantje tussendoor, bij de lokale supermarkt, vond ik stukken minder interessant. Ik kwam op de slager's afdeling terecht. En Menschen, wat een gore dingen ik dáár wel niet heb gezien!!! Wist U dat slager's een deal hebben met wortstenbroodfabrieken? Al het vleesafval wordt aan het eind van de dag verwerkt tot een smeuïge massa, en wordt opgehaald door de worstenbroodmeneer.
Mijn grootste nachtmerrie wat echter het Zult maken. Op Zultdag werd er een enorme ketel de afdeling opgereden en daar gingen de meest ranzige zaken in. De Gansche Dag stond men in Den Schmerige Schtank te werken, om vervolgens Den Varkenschkoppen uit het apparaat te moeten Vischen. Sindsdien gruwel ik van Zult.

Mijn lolligste bijbaantje heb ik in Italië gehad. Het au-pairen was nou niet echt je-van-het. En zo ging ik bijbeunen op de grootste permanente markt in Florence: Mercato San Lorenzo. Bij het ochtendgloren vertrok ik op mijn brommertje om daar tijdens een bloedhete zomer lederen jassen te verkopen. Zo heb ik geleerd dat er spuitbussen met een leerluchtje bestaan om toeristen te bedotten. Ik kan in 10 verschillende talen roepen: "Neem een kijkje!! Hier echte leren jassen voor een spotprijsje!!!" En ik heb geleerd af te dingen als de beste. In het zonnetje, al lullend met iedereen die voorbij kwam met in de ene hand een stuk pizza van de pizzeria tegenover en in de andere hand een glaasje rode wijn, heb ik een leuke tijd gehad.
Totdat, onvermijdelijk, ook daar de herfst zijn intrede deed. Toen was het blauwbekken, en heb ik maar iets ander gezocht om mijn portemonnee te spekken.

Toen kwam ik terecht bij een familie (man cardioloog, vrouw professor) en hun hoogbejaarde moeder. Daar ben ik na 4 uur gillend weggerend. Het keffertje van dit gezellige gezin had gekotst, en dat werd afgedaan met een handdoek. Diezelfde handdoek werd mij gegeven om omaatje (van onderen!!!) af te drogen nadat ze het bed had bevuild. Krijsend ben ik op mijn brommertje gesprongen met de intentie terug te rijden tot Nederland.

Zeg nu zelf, een barcode over een scanner halen, is toch zo moeilijk nog niet????

Verse Lucht...

Menschen, ik heb er genoeg van ziek, zwak en misselijk te zijn. Het verplichte binnen zitten met een koortsige peuterpuber eist z'n tol. Uk geeft duidelijk tekenen van extreme verveling, en moeders ligt onder de tochtspleet bij de voordeur, om ook maar iets van verse lucht op te kunnen snuiven. Tijd dus om jassen, sjaals en wanten aan te trekken en naar buiten te gaan. Ook wel nodig, want ik kreeg vanochtend de schrik van mijn leven: Ik dacht dat de koffie op was. En zonder mijn dagelijkse dosis cafeïne trek ik het niet!
Een blik op mijn verslofte huishouden leert mij dat er het hoognodige aan puin geruimd moet gaan worden. De was heeft zich opgestapeld en daarmee heeft de berg strijkgoed zich ook vermenigvuldigd. Van het hink-stap-springen over Ukkie's speledingetjes heb ik ook genoeg. Vandaag actie dus, totdat één van ons tweetjes als eerste inkakt.

Dus vol goede moed en goed ingepakt trokken wij de wijde wereld in. Eigenlijk vond ik het van mijzelf wel een goed idee. Uk dacht daar duidelijk anders over. Zo braaf als ze was tijdens het aankleden, zo dwars werd ze op het moment dat ik haar in de buggy hees. "Ikke nie buggy" en "Ikke nie Abbet Ijn" Duidelijke taal toch? Tel daarbij op een: "Ikke jas uit doen", "Ikke schoenen uit doen" en een "Ikke selluf boodschappen doen". Alles bij elkaar een uitstekend recept om een stressvol uurtje te beleven. Een Uk die alle kanten heen schoot, en een hoestende moeder die er achteraan rent. Een booschappenkar voor de helft gevuld met "Zeer Aantrekkelijke Zaken Op Peuterhoogte" was het gevolg. Nog even lol bij de kassa, want Uk wille alles "selluf doen", zo ook de 12 eieren op de lopende band zetten. En U begrijpt wel hoe dat af liep!!!

Het gezellig naar het park gaan heb ik maar naar morgen verschoven. Want ik ben niet meer zo flexibel als een aantal jaren geleden. Terwijl mijn kleine Ukkepuk het huis onveilig maakt en de ene ondeugende streek naar de andere uitvreet, hang ik als een dweil op de bank.

Ziek, zieker, ziekste

Mijn (tijdelijke) blogstilte wordt veroorzaakt door een competitie tussen moeder en dochter: Wie is er erger aan toe? Uk of ik.... En we gaan gelijk op. Ik hoest en proest wat meer, maar Ukkepuk scoort beter op koortsniveau. Dus staat er een pan kippensoep te pruttelen, zakdoekjes binnen handbereik, paracetamolletjes vers van de pers en zo hangen we ellendig tegen elkaar aan op de bank, de zoveelste aflevering van Nijntje te bekijken. De nachten brengen we gezellig samen door in het grote bed, waar we ook tevens in badderen, gezien de natte kussens 's morgens.
Ik kan alleen maar zeggen....vergeet mij niet, ik vergeet U niet..... *ijl-ijl-ijl* Morgen gaat het vast beter......

Niet zomaar zondag

Vandaag, in een onbewaakt moment van jouw vader, vind ik je. Want weet je, het zoeken naar jou is nooit gestopt. De naam die je bij jouw geboorte hebt gekregen, is veranderd in een "nick" passende bij jouw puberende leeftijd. Je bent dol op Nutella lees ik, zeker weten dat je dat van mij hebt. Justin Bieber vind je maar een watje, en je hebt een lading virtuele vrienden en vriendinnen. Er is een groot verschil tussen dat 8-jarige meisje dat ik los moest laten, en de puber die ik terug vind op internet. Naarstig sla ik geestelijk alle informatie op, en ik speur jouw profiel af naar meer. Huilen en lachen. Blij dat ik een vage foto van je zie. Huilen om de pijn in mijn hart. Ik zoek en zoek naar een teken of je mij nog kent. Ik wil weten of je me mist. Ik wil weten of je je herinnert. Ik wil weten...
En dan de klap. Jouw familie. Jouw vader wordt genoemd, jouw stiefbroer en zus ook. En bij moeder vul je een naam in die niet de mijne is...... Jij bent jij, en ik ben niet jouw moeder.

Een uur later is jouw profiel niet meer zichtbaar.

Het Geschreven Woord.....(Ik Blog, Jij Blogt, Wij Bloggen)

Sinds, wat zal het zijn, een maandje of 6, Blog ik dus. Wat begon als "kijken waar het schip strand" ben ik aangekomen op het punt dat ik (bijna) dagelijks Blog. Van het beschrijven van kleine akkefietjes tot aan het blootleggen van mijn ziel, en alles daartussen in, is de revue gepasseerd. Het doet me goed te schrijven (therapeutische waarde blablabla..) en nog fijner zijn de contacten met de Mede-Bloggers. Iedere Blogger geeft, al schrijvend, een stukje van zijn ziel bloot. Of een kijkje in het dagelijks leven. Of deelt een gedachte of ervaring met anderen. En iedereen doet dat op een heel eigen, unieke manier.

Maar wat wij, Bloggers, neerknallen op het Wie Weet Wat Web, zijn vooral geschreven woorden. Een geschreven woord, voor mij, de ultieme uiting van vrijheid. Maar het geschreven woord geeft weinig ruimte voor interpretatie, want wat wij missen, is persoonlijke kennis van de schrijver. Want zeg nu eerlijk, wij weten niet wie er aan de andere kant van de lijn hangt! De vrije interpretatie ligt dus in de handen van de lezer. Als voorbeeld (en nu niet schrikken!!!) geef ik het boek Mein Kampf van ene Meneer A. Hitler. Zwart op wit verschijnen er geschreven woorden, die mij, als persoon zijnde niet kunnen bekoren. Zouden mijn interesses ergens anders liggen, bijvoorbeeld als geschiedkundige in het vooroorlogse Duitsland, dan zou dit boek wel degelijk meer inzicht kunnen verschaffen. Zou ik de liefhebbende echtgenote van Meneer H. zijn geweest, wie weet, was ik dan wel bere-trots op hem geweest.

De vrijheid om te schrijven, de vrijheid om te lezen, en de vrijheid om te interpreteren.

En met welke intenties wordt iets geschreven? Ook dat is speculeren, want, wederom, wij kunnen ons meestal niet beroepen op persoonlijke kennis van de schrijver. Dus kunnen ook de intenties verkeerd worden geïnterpreteerd. Wij zien die liefhebbende glimlach niet bij de geschreven gedachten van een ander, of bemerken de frustratie niet die verscholen zit achter een humoristisch schrijfsel. Dat is ook niet mogelijk, want lezer en schrijver kunnen elkaar niet in de ogen kijken, de intonatie van een stem niet horen, of zich baseren op enige andere vorm van lichaamstaal. Een groot nadeel van het geschreven woord.

En zo vliegen er geschreven woorden op en neer, heen en weer. In kranten, boeken en het Wie Weet Wat Web. En ieder woord brengt een onomkeerbare reactie teweeg. Want op publiekelijk geschreven woorden kan gereageerd worden. Leuke, lieve, sarcastische, opmerkelijke, meelevende, kritische, persoonlijke reacties. En soms ANONIEME reacties. En dat begrijp ik dan niet. Erger, ik word daar heel boos over. Want een ANONIEME reactie heeft niets te maken met het lezen of interpreteren van een geschreven stukje. Het is eerder een uiting van persoonlijke frustratie, gericht op één of meerdere personen uit pure negativiteit.

Een groot voordeel van het geschreven woord is echter dat ze uitgewist kunnen worden. Misschien niet in het hoofd, maar wel op papier. (En om in het WWW's te blijven...er is een deleteknop) Een enorm voordeel, want IRL (nog zo'n term...) bestaat dat knopje helaas niet! (Goh, wat zou mijn prullenbak vol zitten zeg!)

Zo, en na deze overdenking ga ik maar weer eens op zoek naar het plekje waar mijn krolse kat heeft gepist. Mèn....

Disclaimer: Ik distantieer me totaal van de denkwijze van de heer A. Hitler, bovengenoemd voorbeeld diende uitsluiten ter illustratie

MannenTranen

Zo, en nadat ik alle pluimen weer daar heb gestoken waar de zonnebank-straling niet bij komt, gaan we weer over tot de orde van de dag.

Morgen, om 11 uur, begeef ik me richting openbare plek om Ukkie's Papa te ontmoeten om een opbouwend gesprek te voeren over onze dochter. Al mijn argumenten en onderbouwing, zitten goed vast in mijn grijze hersencellen. Mijn standpunten zijn duidelijk, en weloverwogen. Ik ben rationeel, en zeer redelijk. Heb alle feiten bij de hand, en die zal ik zeer zeker gebruiken, mocht de situatie dat vereisen.
En ik heb me voorgenomen vooral niet te smelten bij het zien van blauwe ogen met tranen er in. Want ik kan niet tegen huilende mannen! Van een zeer standvastige, onafhankelijke, emotioneel stabiele vrouw, verander ik, als sneeuw voor de zon, in een watje. Rationeel nadenken lukt niet meer want de inhoud van mijn hoofd transformeert zich in een marshmallow-achtige substantie. Ik hoor, of zie niets meer behalve die diepe, blauwe kijkers waarin zich langzaam een helder meer van tranen vormt. En ik ben verkocht. Ik geef aan alles toe, want ik wil alleen nog maar dat het huilen stopt.
Mijn issue met MannenTranen gaat terug tot mijn kindertijd, en heb er nog steeds geen verklaring voor kunnen vinden. Het feit blijft, dat bij het zien van huilende mannen, ik spontaan mee ga huilen. Of het nu gaat over MannenTranen van geluk bij het winnen van een gouden medaille, of bij het zien van tranen tijdens een film, ik blèr mee.
En Ex 2 weet verrekte goed dat ik zeer beïnvloedbaar ben bij het zien van MannenTranen. In het verleden heeft hij daar graag misbruik gebruik van gemaakt. En dan werd er ook een hikkend en snikkend "Sorry" aan toegevoegd.
Nu zijn de "Sorry's" van Ex 2 net zoveel waard als een Eurocent. Hij strooit ermee met een nonchalance die niet te overtreffen valt, maar ik kan er niks van kopen. In 99% van de "Sorry's" kan hij niet eens aangeven wát hem nu precies spijt. En alleen een "Sorry" kan ik nog wel hebben. Maar combineer dat simpele woordje met MannenTranen, en weg is mijn eigen wil.
Nu kan ik hopen dat het morgen een stralende herfstdag is, zodat ik een strategisch plekje in de zon uit kan zoeken, een hij gedwongen wordt zijn zonnebril op te houden. Maar dat lijkt me, als voorzorgsmaatregel, niet afdoende. Of ik kan tijdens het gesprek mijn blik ergens anders op richten, wat ik echter zeer onfatsoenlijk vind, want ik heb iets met oogcontact.
Eigenlijk rest mij gewoon niets anders, dan te hopen dat Ex 2 zijn meest waardevolle troef achter de hand, niet uitspeelt.....

Over schulden.. een open boekje.

Per e-mail kreeg ik de vraag, hoe ik in en uit de schulden ben gekomen. En daar wil ik graag publiekelijk, via dit blog antwoord op geven, in de hoop dat iemand er iets aan heeft.

Dat ik in de schulden zou komen toen ik terug kwam naar Nederland, was te voorzien. Ik kwam op het vliegveld aan met welgeteld één koffer. 18 jaar leven in Italië is daar achtergebleven. Ex 2 kwam (te) snel in mijn leven, en daarmee zijn koffers vol problemen. Zonder te veel in het persoonlijke te willen duiken, en zonder al te veel de schuld bij een Ex neer te willen leggen (ik was er tenslotte zelf bij), slopen er meer uitgaven dan inkomsten binnen. Ik raakte zwanger, en kort daarna liep het compleet uit de klauwen met Ex. Alle drama's zal ik jullie besparen, maar ook financieel liep het in de soep. Toen ik hem lieflijk de deur heb gewezen, ben ik eens gaan kijken wat de schade was, en die was flink opgelopen. 

Ik ben eerst mijn huur, gas, licht en water gaan "veilig stellen" zodat ik me ervan kon verzekeren dat de eerste levensbehoeften (met een baby) aanwezig waren. Daarna ben ik alles wat extra was gaan elimineren (denk aan leesmappen, abonnementen) Vervolgens ben ik alles dat "minder" kon, ook gaan aanpassen, zoals tv, internet en telefonie. En heb ik een collectieve ziektekosten verzekering afgesloten bij de gemeente. Alle toeslagen van de belasting liet ik per maand binnen komen, omdat het geld nodig was om uit de schulden te komen.

Daarna ben ik mijn budget gaan vaststellen. Hier, hier en hier (en her en der nog wat) zie je ongeveer hoe ik dat heb aangepakt. In een notendop: mijn budget is 50,00 Euro per week voor boodschappen, luiers, verzorgingsproducten. Natuurlijk ben ik regelmatig op m'n bek gegaan, maar altijd weer vol goede moed begonnen. En natuurlijk zijn er onvoorziene uitgaven, die je weer een stapje terug laten doen. Ik zal heel eerlijk zijn: Het is niet altijd even leuk, soms zelfs ronduit frustrerend, maar ik heb het voor elkaar gekregen en zelfs eerder dan geplanned. Voor mij stond niet het tempo van schuldenvrij raken voorop, maar ik wilde vooral niets tekort doen aan mijn Uk. Ik heb altijd gezonde en verantwoorde maaltijden op de tafel kunnen zetten. Uk heeft altijd leuke, passende en schone kleding aan. Ik heb haar zelfs op peutermuziekles kunnen doen. Uitjes hebben we ook genoeg gehad, soms met sponsering van familie, maar ook daar heeft het ons niet aan ontbroken. 

Dat houd wel in dat ik andere zaken heb moeten inleveren. Ik ga niet uit, eet niet buiten de deur, geen bioscoop of theater enne...tja, ik loop niet echt met de laatste mode mee. Sla regelmatig uitnodigingen af omdat er simpelweg het geld niet is voor het treinkaartje.

Ben ik zielig, nou, ik dacht het niet!!! Want ik heb er een hele wijze levensles aan overgehouden en kan de zaken op verschillende manieren bekijken. Soms zit tevredenheid niet in een flatscreen tv (zou ik ook wel willen hebben hoor) maar in de glimlach van mijn dochter wanneer we de eenden gaan voeren.

Verder heb ik me suf gelezen aan onderwerpen over zaken waarop eventueel nog bezuinigd kon worden. En met behulp van de vele tips die op het WWW te vinden zijn, ben ik tot het gaatje gegaan.

Om te vermijden dat er nu lezers zijn, die ervan uit gaan dat ik voor mijn plezier van een uitkering rond kom,  dat is dus niet zo. Of ik terug kan stromen in de arbeidsmarkt? Nou, dat zit er, zeker op korte termijn, niet in. Zit ik de ganse dag op mijn luie reet? Absoluut niet! Ik kan en wil dat niet! Mijn enthousiasme en ervaring steek ik graag in vrijwillergsprojecten waar ik zelf achter sta. Met de gemeente, en geestelijke gezondsheidszorg, deel ik een fijn project om concreet hulp te bieden aan mensen met psychische stoornissen en verslavingsproblematiek. Wekelijks ben ik bezig voor de diverse beroepsverenigingen betreffende het Haags Kinderverdrag. Samen met een groep mensen is er een tweede voedselbank gekomen. Ik draai crisisdiensten voor bovengenoemde projecten, die bij tijd en wijlen flink wat energie van me vragen. En zo zijn er nog meer... Dat is mijn manier iets terug te doen voor de maatschappij, en mijn gevoel van eigenwaarde te koesteren.

Ga ik door met consuminderen? Zeer zeker, al is de druk nu van de ketel aan het raken. Mijn doel is om even terug naar Italië te gaan, en daar weer officieel een aanvraag te doen voor de omgang met mijn oudste Uk.

En reken maar dat dat gaat lukken!

Vijfgangen Maaltijd

Al maanden schreeuw en krijs ik dat ik wil afvallen in het kader van de naderende 40. Het resultaat: Erger dan voorheen. Om eerlijk te zijn, is het nimmer zo erg geweest behalve tijdens mijn zwangerschappen. Hoe harder ik roep, hoe meer kilo's blijven plakken. Om een uitdrukking van mijn Pa te gebruiken: "Ge het een reet, daar kunde un vijfgangen maaltijd op parkeren." En eerlijk is eerlijk, echt ongelijk heeft-ie niet! Omdat ik vandaag begonnen ben met officieel af te tellen naar The Big Four (nog 3 maanden), ruik ik mijn kans, en begin maar weer eens. Ik heb nl. een enorm probleem: Winterkleding. Na een weekendje passen en meten, moest ik werkelijk concluderen dat alles dat onder de riem zit, veuls, maar dan ook veuls te strak zit. En ik heb geen zin de winter door te moeten met een joggingbroek. Deze keer houd ik het echter stil.....sssssstttttttttt!! Jullie weten dus niet dat de shakes weer klaar staan (al moest ik even checken op houdbaarheidsdatum) Iemand ervaringen met deze dingen, want ik vind ze viessssssss....

Het project "Zonnebank" verloopt op rolletjes. Dames, ik ben me bewust van alle schadelijke effecten, maar griebels, wat is dat lekker zeg! Ik heb werkelijk de indruk dat de warmte mijn rug goed doet. De hoop dat ik ooit een lekker egaal kleurtje bruin zal krijgen, heb ik niet. Mijn bovenlichaam is rood, mijn onderlichaam geel en de zijkant is poepie-bleek. Nu gaat die bud-plug van deze foto me net iets te ver, maar als iemand nog tips heeft over crèmes of alles bruinende houdingen onder de zonnebank, dan houd ik mijzelf aanbevolen.

De rimpels, daar ben ik nog niet aan gewend hoor! Ik smeer er dan ook kwistig op los om bovenstaand resultaat te vermijden.

Denkt U nu dat ik de mijlpaal van de veertig alleen maar lichamelijk benader, dan heeft U het mis! Grootse plannen worden er in mijn hoofd gesmeed. Ideeën aan overvloed, maar waarschijnlijk niet zo hilarisch als de corporale beslommeringen.
Ééntje wil ik er echter met U delen, want is voor mij een reden om enorm trots te zijn: Vanaf 11 November 2010, ga ik schuldloos door het leven. Ik heb gerekend, en nog eens alles nagerekend. Maar ik heb het 'm geflikt hoor! Ondanks alle tegenslagen, ondanks alle onvoorziene uitgaven zal mijn saldo volgende maand uit de rode cijfers zijn. En daarmee sluit ik symbolisch ook de periode met Ex 2 af. Niet dat ik er nu een enorme vetpot op ga na houden, maar het geeft me een uitstekend gevoel dat alle het geconsuminder zijn vruchten heeft afgeworpen.

Dit geschreven te hebben, sjees ik op m'n fietske naar het Kinderdagverblijf om Ukkepuk uit de zandbak te vissen. En voor het gemakkie trek ik m'n sjokking-sjoggingbroek maar eens aan, want het ontbreekt mij aan kracht den buik in te houden (resultaat van de shakes)

Gewoon, omdat het mooi is...

Kracht en chemie tussen die twee.....

De Recepten Tik

In mijn vorig blogje blaatte ik dat ik mijn hand niet omdraai in het maken van toetjes. En hoppa... daar kwam zij aangesjeesd, klaar me te tikken op een onbewaakt moment. Ik word geacht twee recepten met U te delen. En dat doe ik met liefde en plezier, op z'n Italiaans. Er is echter één ietsepietsie van een klein probleempje: Ik heb alles wat Italiaans is, geleerd uit de hand te koken. Dus bij alles wat ik maak, voel, proef en ruik ik, om er volgens datgene bij te gooien dat gemist word. Zo heb ik Floor ooit een recept voor een crème brulée gestuurd, ik geloof niet dat die lieve schat er ook maar een half woord van heeft begrepen. Ik ga dus mijn best doen alles zo simpel mogelijk te beschrijven *kuch-ahum-kuch*...

Allereerst de Tiramisù: En dan wel zoals hij dus klaargemaakt wordt in Italië. Je kunt 'm zowel vers, als ontdooid, als semi-freddo (half bevroren) eten. Zelf gooi ik 'm in de vriezer, laat hem langzaam ontdooien in de ijs koelkast......

Nodig voor 6 personen:

- 500 gram mascarpone (koelvak, à 250 gram per bakje als het kan, merk Galbani)

- 6 kakelverse eieren

- 7 eetlepels suiker

- een diep bord vol zeer sterke koffie (espresso) 

- cacao-poeder

- 2 grote pakken savoiardi of lange vingers

- snufje zout

- een grote (oven)schaal

- theezeefje

Bereiding:

Eieren splitsen in twee grote schalen. Eerst de eiwitten zeer stijf kloppen met een snufje zout in een onvette kom (van tevoren uitpoetsen met een doekje met citroen of azijn)

De eigelen met de suiker sufkloppen totdat de crème wit wordt. Het eigeelmengsel goed mengen met de mascarpone. Voorzichtig het opgeklopte eiwit door het eigeel/mascarpone-mengsel scheppen (van onder naar boven zodat het eiwit niet neerslaat)

Nu de lange vingers snel met de niet-suikerkant door de koffie halen, en met de suikerkant naar boven in de schaal leggen. De hele bodem bedekken. Dan een laagje van het mengsel er op scheppen. Afwerken met een dun laagje gezeefde cacao. Opnieuw een laag in koffie gedrenkte lange vingers, mascarpone-mengsel en een laagje cacao. Doorgaan tot de schaal minstens 3 lagen heeft. Laatste laagje is cacao. De schaal afdekken met folie en het boeltje in de koelkast of vriezer zetten. Voor iedereen die nu griezelt, ja, de eieren worden dus rauw gegeten. (Vandaar de Kakelverse Eieren)

En dan het recept voor Arancini Siciliani: Stiefmama 2 was Siciliaanse, dus ook hier, een authentiek recept. Alhoewel...niet heulemaals. De "echte" arancini worden gemaakt met ragù (bolognaise saus) maar omdat ik aan die saus een heel blogje zou kunnen wijden, geef ik het recept voor "De-met-Kaas-Versie":

Ingrediënten voor 6 personen:

- 500 gram rijst (ik maak mijn eigen mix van half arborio, half roma) maar risotto rijst is ook goed.

- 1 zakje saffraan

- 30 gram roomboter

- 100/150  gram geraspte kaas (Pecorino, Parmezaanse of Grana Padano)

- 3 eieren

- 200 gr. mozzarella in blokjes

- sterke bouillon (ik gebruik kippenbouillon)

- peper/zout naar smaak

- paneermeel

- bloem

- olie om te frituren in diepe pan

Bereiding:

De rijst in de bouillon koken en niet laten doorkoken. Dus voor degenen die er bekent mee zijn: laten droogkoken (laatste 10 minuten van vuur, eigen vocht laten opnemen) Even laten afkoelen. 1 Ei, de roomboter, de geraspte kaas en het zakje saffraan door de rijst mengen. Proeven, en evt. peper en zout toevoegen. 3 Diepe borden klaarzetten met: 1 met bloem, 1 met 2 geklopte eieren, snufje zout, 1 met paneermeel. Van het rijst-mengsel balletjes draaien ter grootte van een klein formaat nasi-bal. Kuiltje erin drukken en een stukje mozzarella erin doen. Balletje weer dicht draaien en een peer-vorm geven. Door de bloem rollen, vervolgens door de geklopte eieren halen, daarna door het paneermeel rollen. Olie verwarmen tot ca. 180 graden en de ballen goudbruin frituren. Ze worden meestal warm/lauw gegeten als tussendoortje rond een uur of 4/5.....

De foto's zijn van het www afgeplukt, want ik had niet alle ingrediënten in huis alles klaar te maken....

En dan is het mijn beurt.....En ik tik Henriëtte, want ik weet uit ervaring wat een zalige cakes zij kan creëren!!!! En daar heb ik alles mee gezegd!! En ook Kniepertie krijgt een klopje op haar schouders, want daar zie ik ook regelmatig recepten voorbij komen waarbij mijn speekselklieren van op hol slaan.

Mona Toetjes

Beste Meneer Mona,

Als kind werd ik soms verwend door mijn oma zaliger, met heerlijke pudding van Uw hand. De variant: Griesmeelpudding met rode saus was mijn favoriet. Na de afwas met met mijn grootouders aan "de grote tafel" een toetje eten. Destijds moest opa altijd een gaatje prikken in de bodem, om de pudding goed uit zijn vorm te laten komen. Mijn opa, Pietje Precies als hij was, deed dat met een naald. Oma stortte de pudding uit zijn vorm, en aanwezige kleinkinderen mochten de rode saus uit het bakje lepelen. We mochten ook altijd de slagroom van de mixer aflikken, maar dat terzijde.
Nu heeft het lot mij naar een land gebracht waar geen Mona Toetjes waren, dus heb ik van de noodzaak een deugd gemaakt. Ik kan zelf mijn toetjes in elkaar timmeren. Crème brulée, bavarois, vla....ik draai er mijn hand niet voor om.
Nu ben ik al weer een tijdje terug in ons koude kikkerlandje, maar aan Uw Toetjes was ik nog niet toegekomen. Tot eergisteren. Uw lokale AH-dealer had een leuke aanbieding, en ik dacht: "Kom, laten we eens wat jeugdsentiment terug halen" En ik schaftte 3 verschillende varianten aan. Ik was aangenaam verrast door de variëteit aan smaken. "Stroopwafel Pudding" en "Bitterkoekjes Pudding" Geweldig innovatief! En de verpakking, waar geen naald meer aan te pas hoeft te komen, daar heeft U zeker patent op aangevraagd?
Vol verwachting klopte mijn hartje in mijn borstkas bij het nemen van de eerste hap. (Kan ook een aanvalletje cardiomyopathie zijn geweest) De verwachtingen lagen hoog. Ik hoopte op een flashback. Een blik terug in mijn onbezorgde jeugd. Maar dat alles bleef uit. Om er zeker van te zijn dat de papillen in mijn mond me niet bedrogen, nam ik een tweede hap. Tot mijn spijt kreeg ik geen visioenen van opa en oma aan de grote tafel. Maar ik had wel een mond vol van de substantie die door U aangeprijst wordt als "Pudding".
"Mousse" of  "Lucht met een smaakje" zou een betere benaming zijn geweest. "Pudding" behoort in mijn ogen, een volle substantie te hebben, rijk van smaak te zijn, vast qua consistentie te zijn, de maagjes goed te vullen....
Om uit te sluiten dat het om een éénmalig Mona-foutje ging, heb ik ook een tweede verpakking open getrokken. Helaas, ook de Bitterkoekjes Pudding, waarvan U zegt dat-ie lekker ouderwets is, was gevuld met....Lucht!
Groot is mijn desillusie, het vertrouwen in de Wereld is wederom een stukje afgenomen. Want ik wil gewoon een Mona Toetje dat eruit ziet, smaakt, ruikt en vult als een echte pudding!!

Met een Vriendelijke Groet, en een Lege Maag, verblijf ik, Uw
Diana

Ratjeplan's Ratjetoe

Zoals verwacht is het hele moedervlek-gedoe met een sisser afgelopen. Het ding geeft geen aanleiding bezorgd te zijn, en dat ben ik dan ook niet. Mijn huisarts is een tof wijf, en we hebben dan ook heel wat afgelachen. Uk liet zich van haar liefste kant zien, en knuffelde de huisarts suf alsof ze haar beste vriendin had hervonden. En ook het hele poep-gebeuren hebben we flink gerelativeerd. Het word pas een probleem, als je er een probleem van maakt. Ook de Grote Uk had hier last van, en dat heeft zich rond haar 4de vanzelf opgelost. Ik ga er voor het gemak van uit, dat ze op haar zus lijkt. En kan ze het niet op eigen kracht, of zie ik haar ellendig zijn, dan helpen we de natuur een handje.

Op het consultatie-bureau schrikken ze ook altijd van Ukkie's syndactylie. Altijd reden voor paniek en spoedjes richting huisarts. Nu heeft mijn hele familie aan vader's kant syndactylie, moi inclusief, en ik heb het vrolijk doorgegeven aan beide Ukken. De artsen in het ziekenhuis en neonatoloog hebben het niet eens opgemerkt. Maar mijn door ervaring getrainde oog *ahum* zag het direct: Weer eentje met eendenvoetjes.... Dus met 6 weken al een foto laten maken om te kijken of het qua botjes allemaal goed zat. En dat zat het. En ondanks dat het hele gebeuren in haar dossier staat, willen ze toch altijd even kijken hoe het met haar voeten is. Dan trek ik ook altijd maar even mijn schoenen uit...

Waarom ik dan toch naar het consultatie bureau ga? Dat heeft dan weer te maken met "aantoonbaar goed moederschap" (pfffft...) tegenover alle rechters en instanties in het buitenland die zich buigen over mijn verzoek tot omgang met mijn oudste Ukkepuk. Lang verhaal, een tranendal, geen zin in vandaag... Maar om een ideetje te geven: Ik laat iedere maand bloed prikken om aan te tonen dat ik geen drugs of andere rotzooi gebruik. Ik ben officieel, zoals het in de vertaalde en beëdigde papieren staat: "Extremely Fit for Motherhood" Whoehaaaaa!!!!

Maar goed.... Een update over Ex 2: Ik heb gedecreteerd Wij hebben besloten een goed gesprek aan te gaan, zonder Ukkepuk. Waarbij ik al heb vastgelegd In goede overeenkomst, gaan we het hebben over de omgangsmodaliteit. Omdat Ex 2 een enorme lu... is Wegens "fors majeur" zijner kant, gaat dit gesprek pas volgende week donderdag plaats vinden. Dat geeft mij dus nog een week de tijd mijn nog te spugen gal visie op het hele gebeuren te organiseren.

En sinds eergisteren heb ik een twitter-account. Ik dacht; Goh, laat ik me ook eens up-to-date houden en als hippe moeder en al tweetend door het leven gaan. En ik, digibetische leeghoofd dat ik ben, snap er geen jota van. Ik geloof dat ik mijn grens heb bereikt. Verder dan bloggen kom ik waarschijnlijk niet. Bestaat er ook een twittercursus voor Dummies???

Met Spoed

Vandaag was het weer zo ver, Uk en ik werden geacht om ons te melden bij het Concentratie-Bureau. Geen prettig uitje, want De Juffen van dat Instituut en ik liggen elkaar niet. En dat kan soms uit de klauwen lopen. Zo heb ik bij de 11 maanden-controle dienstdoende Muts bijna over haar bureau heen getrokken omdat ze mijn 11 maanden oude Uk op ADHD wilde laten testen en fijntjes dacht top te kunnen merken dat "alleenstaande moeders altijd wel voor probleemkindjes zorgden". 

Maar goed, wij op het fietske naar het zorgcentrum alwaar Ukkepuk gemeten en gewogen werd. En natuurlijk loopt mijn dochter niet gelijk op met alle statistieken uit de Groene Concentratie-Bureau Bijbel. Ze is een +1. Wat gewoon inhoud dat mijn Ukkepuk een stevige tante is, die alles met smaak verorbert. Reden tot paniek? Nou, ik dacht het niet. Ben allang blij dat ze heerlijk met de pot mee-eet. Mevrouw dacht ook nog even in mijn privé leven te kunnen duiken, maar dat heb ik maar meteen afgekapt om eventuele discussies te vermijden.

Toen kwam Muts 2 in beeld voor het medische gedeelte. En die kon constateren dat Uk verstopt zit. (Vertel mij wat!) Ja, Uk poept moeilijk. En zo nu en dan krijgt ze een micro-klisma om het boeltje los te wrikken. Toen volgde de preek over vezels, water enzovoorts. En Met Spoed naar de huisarts. Want Uk poept niet. En da's vervelend. Daar Moet wat aan gebeuren volgens De Juf. 

Maar wat helemaal Moet gebeuren is sowieso Met Spoed naar de huisarts gaan, want Uk heeft een moedervlek en daar Moet Met Spoed naar gekeken worden door een dermatoloog. Maar eerst langs de huisarts, want die Moet het briefje voor de dermatoloog schrijven. Nu ben ik natuurlijk niet achterlijk, en heeft mijn huisarts dat vlekje een jaar geleden al uitgebreid bestudeerd want voor dit soort zaken stap ik direct naar de huisarts, en zekers niet naar de Concentratie-Bureau-Mutsen. Maar er Moet nog een keer naar gekeken worden. Met Spoed.

Dus melde ik me Met Spoed bij de nieuwe huisarts-assistente (want ik ben een braaf meisje, en neem de woorden Met Spoed, uitgesproken door een arts, toch redelijk serieus) En de nieuwe assistente weet van wanten. De hele praktijk is omgegooid. Nieuwe regels. Geen uitloop meer. En niet meer tussen de bedrijven door een patiënt laten binnen glippen. Zelfs niet Met Spoed. En een ondertussen rood aangelopen poep-persende Uk. Dus op het fietske weer naar huis, terwijl Uk heftig haar best deed om een bal ontlasting uit haar lijfje te werken. Eenmaal thuis kreeg ik de melding: "Mama, ikke bloemetjes in broek gemaakt..." Het teken dat het met die verstopping wel mee valt. 

En met een schone dochter, wacht ik nu totdat het tijd is om me Met Spoed te melden bij de huisarts. Wedden dat ook de rest van het Spoedgevalletje wel mee valt!!!!

Struisvogelpolitiek en Marieke's Inwendig Onderzoek

Marieke is nu twee jaar bij mij in dienst. De oude Marie gaf het op, zag het niet meer zitten en gaf de pijp aan Maarten. Schrik alom, want ik sprokkel niet zo één, twee, drie de benodigde cash bij elkaar om een nieuw wasmachine aan te schaffen. Maar goed, na wat telefoontjes, gesprekjes en smeekbedes, werd de lening bij de gemeente uitgebreid en kon ik alsnog op zoek gaan naar een ander trouw beessie. Vol moed, en met een gevulde portemonnee stapte ik de M.ediaMarkt binnen, alwaar een pracht van een goed gelabelde Z.anussi mijn aandacht trok. En natuurlijk wilde ik bij aanschaf geen extra garantie, want ik ben erg koppig en geloof heilig in de kracht van Z.anussi.
Sinds een paar weken begon Marieke wat mankementjes te vertonen. Geen probleem. Gewapend met brilletje, aanschafbon en garantiebewijs, ging ik gezellig naast Marieke zitten om te overleggen wat te doen. En daar waren we al snel uit. De garantie was net een maand verlopen. Ik sprak Marieke even liefkozend toe, klopte haar op haar volle buik en besloot net te doen alsof er niets aan het handje was. Ja, ik beken, zo nu en dan steek ik mijn kop in het zand en doe alsof mijn neus bloed. Alles in de hoop dat ik een inschattingsfout heb gemaakt. Maar dat had ik dus niet....
Gisterenavond laat waren we op een breaking-point aangekomen. De deur ging niet open, en mijn mooie witte was lag als een zeiknatte grijze brei in de trommel. Paniek!!! Veuls gedraai aan knopjes, zonder resultaat. Dus hoppa, slangetje eruit, water weg laten stromen (heuls, heuls langzaam), maar niets. Nog meer draaien aan knopjes, alle programma's geprobeerd, maar nog steeds niets. En toen vulde mijn hoofd zich met visioenen van stapels en stapels was, drijfnatte badkamers en monteurs die pas over 3 weken beschikbaar zijn en een maandsalaris verdienen aan voorrijkosten, terwijl ik een stille dood sterf tussen alle vuile was. Het werd tijd voor mijn laatste troef: Het Filter (Want weet U, mijn kennis over wasmachine-onderdelen reikt niet veel verder!) Na 30 minuten zwotend te hebben gehannest om de dop eraf te draaien (en ik geef toe, zo nu en dan mis ik een portie manskracht) kwam het filter los. Dames, geen vuiltje te bekennen! Zelfs geen zeepresten! Terwijl de moed in mijn schoenen zonk, of beter, het water mijn schoenen in liep, besloot ik Marieke te onderwerpen aan een inwendig onderzoek. Ik wurmde twee vingers naar binnen, maar kon niets vreemds voelen. En omdat ik niet snel tevreden ben, én ik ook nog eens erg koppig ben, én het idee veuls geld uit te moeten geven mij niet aanstond, heb ik het een tweede en zelfs een derde keer geprobeerd. En toen gebeurde het!! In de afvoerpijp, mondt een ander pijpje uit. En daar zat iets dat er niet thuis hoorde! Met een haaknaald en een pincet, want ja, veel mannendingen liggen hier niet in huis, ben ik gaan frummelen.... Zie hier het resultaat:

Dit zijn harde feiten Dames!!! Men kan er niet meer omheen draaien... Wasmachines leven langer met een sportsok!! En het Mysterie der Verdwenen Sokken krijgt een Happy End!!! (klikkerdeklik voor degenen die die eerste klik hebben gemist)
Marieke ligt nu even bij te komen. (Nadat ik natuurlijk heb geprobeerd of alles weer naar behoren functioneert)

Kreukels

En het was leuk!! Zo nu en dan wat vreemde momenten. Zusje en ik hebben elkaar flink af zitten kraken, want  gottogottogott...wat houden wij toch van elkaar. Paps heeft zich, voor zijn begrippen, keurig netjes gedragen. Broertje is een grote vent geworden (tja als ik er 40 word, wordt hij er 20 hè) Ander Zusje was bezig met erg klein te zijn. Ander broertje was ziek, en heeft afgebeld. Geen doorsnee familie-bijeenkomst, maar ik heb gelachen, goed gegeten en heb stiekem toch een goed gevoel over dit familie-ding. Do Not Get Me Wrong!!! Het hoeft echt niet iedere week hoor! Zelfs niet iedere maand! Leuke positieve bijkomstigheid: Ik heb afgesproken met mijn 2de stiefmama om een keertje een kopske koffie te pakken. (Is de moeder van...ach...laat maar zitten...)

Maar goed, het is weer voorbij, en deze maandag (want kindloos) gaat eens gevuld worden met mijn meest favoriete tijdverdrijf: De Strijk. En bij gebrek aan bovenstaand Opwindbaar Mansexemplaar, zal ik het toch echt zelf moeten doen. Da's dan weer een nadeel van het Single Mom zijn.
Nu heb ik het nooit zo getroffen met strijkende mannen (eigenlijk met mannen in het algemeen) Ex 1 heeft in alle jaren die wij samen hebben door gebracht één keer een strijkijzer gehanteerd (vereeuwigd op foto), en één keer een maaltijd in elkaar geflanst (vereeuwigd op foto) Ex 2 zag het nut van strijken niet in. En dat moet-ie dan helemaal zelf weten, zelf ga ik toch graag kreukloos door het leven! (En als het effe kan, niet alleen qua kleding, maar ook qua gezicht) Nog één koppie leut (of twee) en dan ga ik aan de slag.

Een heuls goede morgen..

En in het kader van De Lynda Weekend Special, beter bekend onder de naam: DoorDreunendeDeuntjes A.K.A "krijg-ut-nie-uit-mijne-kop-sound" of HersenDompers..... klik en U zult genieten!!! Wederom een Gouwe Ouwe. Maar ik zal mijn best gaan doen er ook iets Internationaals bij deze muzikale wanproducten te zoeken.
En over Internationaal gesproken (U.N.I.B.L - The United Nations of International Blog Ladies), Cisca uit Servië heeft zich ook bij de club aangemeld. Ik word er spontaan vrolijk van!!!
Verder heeft us Toaske een nieuwe oproep gedaan de pepernoten in de Ban te gooien, en mèn..... afgezien van een enkele snoepkont, lijkt het alsof heel Blogland spontaan alle nootjes bant! (Totdat de Sint zijn billen parkeert in ons kikkerlandje natuurlijk!)
Dan wil ik U nog melden dat ik heus niet nerveus of hyper ben voor komende familie-zitting. Echt niet hoor! Ik bedoel...Ik ben toch wel vaker wakker om 5 Uur des Morgens!?!?! Enne...Ijsberen kan opgevat worden als lichamelijke activiteit. Er zijn Dames die zich op de loopband storten (en ik noem geen namen hoor Floor) en er zijn Dames die zomaar een halve marathon lopen door Duin en Bosch (het Repelbos welteverstaan) En ik ijsbeer mijn gangetje op en neer. En ik controleer mijn tas... Waarom?? Daar heb ik geen antwoord op. Maar ik controleer hem wel. Al wel 20 keer. Maar ik ben niet hyper. Gewoon een gevalletje "te veel cafeïne in de bloedcirculatie". Kan gebeuren. Maar verder gaat alles goed hoor! Ik ben zeers zekers niet gestrest door: Niet Rijdende Treinen die mijn hele Planning in de war schoppen. Echt niet hoor! Maar kan iemand mij vertellen waarom ze uitgerekend vandaag aan het spoor moeten werken??? Ik bedoel, waarom niet volgende week? Of morgen? En ik vind het ook niet vervelend dat ik juist vandaag bere-ongesteld ben geworden. Nee hoor, dat vind ik echt niet vervelend.... Ik wil maar zeggen, daar trek ik me heulemaals niets van aan. Ik ben een bikkel en lach door de buik-, rug- en hoofdkrampen heen. Een paar tandenstokers in de mondhoeken en blijven lachen. Maar verder gaat alles goed hoor! Heb ik al gezegd dat ik werkelijk, heulemaals niet hyper of nerveus ben?!?!? Echt niet.Maar ik ga nu wel eventjes mijn tas controleren. Waarom. Dat weet ik nog steeds niet. Hellup...?!?!?!?!

Close Encounter of the Fifth Kind en Lynda Weekend Special

A.s. zondag is het zo ver...het etentje met de helft van mijn broeders en zusters (de andere helft is nog te jong, en zou moeite kunnen hebben met het verwerken van een dergelijk "Close Encounter of the Fifth Kind") Eerst een drankje, om moed in te drinken, de zenuwen te bedaren of gewoon omdat het lekker is. En daarna met z'n allen richting restaurant. De telefoon staat hier roodgloeiend. De één is hyper, de ander gespannen, weer een ander ongerust. En ik...wel Dames, ik lach er maar een keer om.

Ondanks het feit dat mijn Pa geen doorsnee vader is (en er een flinke dosis aan eigenaardigheden aan over houdt), ben ik blij voor hem. Deze gebeurtenis geeft mij namelijk ook hoop. Hoop dat mijn Grote Uk ook ooit eens voor mijn deur zal staan. Mijn vader en oudste broertje, zijn het levende bewijs dat het kán!!!

Dus trek ik zondag mijn mooiste outfit aan, tover een grote glimlach op mijn gezicht, en hoop dat het avondje zonder al te veel problemen verloopt....

Reageerde ik net nog bij Haar, dat het hier in het Zuiden des Lands, een mooie dag beloofde te worden, zo kan ik nu constateren dat ik mijzelf errug vergist heb... zoals het er nu uit ziet, gaat het met bakken uit de hemel komen over 5 minuten. Niet getreurd, heb aardig wat kilo's stoofperen opstaan en Ukkie heeft de blokkendoos herontdekt, en een vrolijk breiwerkje, waar geen einde aan lijkt te komen, roept mijn naam.

En Speciaal voor Lieve, Lieve Lynda: Bedankt Meid, ik ben still alive and kicking, al weet ik niet of dat maandagochtend nog zo is.....