piątek, 15 maja 2026

Początki Kościoła

Stwierdzenie, że chrześcijaństwo istnieje 2000 lat jest dość mylące. Sugeruje bowiem, że Jezus jest założycielem nowej religii, a 39 ksiąg Biblii (Stary Testament) dotyczy innej religii.

Nowy Testament nie przedstawia służby i dzieła Jezusa w taki sposób. Ewangelie, Dzieje Apostolskie, listy apostolskie mówią, że jest On wypełnieniem pism Starego Testamentu i że o Nim mówią Prawo, Psalmy i prorocy. 

"I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach" (Łk 24:27).

"Potem rzekł do nich: To są moje słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że się musi spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w zakonie Mojżesza i u proroków, i w Psalmach. Wtedy otworzył im umysły, aby mogli zrozumieć Pisma" (Łk 24:44-45).

"O nim to świadczą wszyscy prorocy, iż każdy, kto w niego wierzy, dostąpi odpuszczenia grzechów przez imię jego" (Dz 10:43).

Wiara chrześcijańska to wiara w ciągłość i jedność Pisma Świętego, ludu Bożego i przymierza Abrahamowego, którego wypełnieniem jest Chrystus i ci, którzy Jemu zaufali. 

"A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy" (Gal 3:29).

Nie wierzymy w natchnienie jedynie 27 ksiąg. Wyznajemy, że cała Biblia jest natchnionym Słowem Bożym, a początki naszej wiary sięgają opisu stworzenia i Ogrodu Eden. Abel jest wymieniony przez Jezusa jako pierwszy z męczenników i zamordowanych wiernych proroków Bożych (Łk 11:50-51).

Wierni Bogu Starego Testamentu to bohaterowie wiary Kościoła. Są wymienieni na kanonicznej liście świętych, których przykład powinniśmy naśladować (Hbr 11).

Abraham, Izaak i Jakub są ojcami Kościoła. Mojżesz, Samuel, Dawid to bohaterowie wiary chrześcijańskiej. Rachab, Samson, Gedeon, Barak to nasi bracia w Chrystusie, których historie były zapowiedzią Jego przyjścia. 

Historia Kościoła zaczyna się w Księdze Rodzaju. 

Czytaj Stary Testament jako historię o Jezusie, ale także jako historię swojej wiary Twoich duchowych przodków (1 Kor 10:1-4). Kiedy więc powstała chrześcijańska wiara? Otwórz Księgę Rodzaju i zacznij czytac. To niesamowita historia! 

środa, 13 maja 2026

Otwarty umysł

"Otwarty umysł w kwestiach, które nie są ostateczne jest użyteczny. Ale otwartość umysł w kwestii ostatecznych podstaw rozumu teoretycznego lub praktycznego jest idiotyzmem. Jeśli ktoś ma otwarty umysł w tych sprawach, niech przynajmniej jego usta będą zamknięte".

C. S. Lewis, Koniec człowieczeństwa, Logos, Warszawa 2022, s. 62.

Eunuchowie i normalni mężczyźni

"Bardzo wątpię, czy historia ukazuje nam przykład nawet pojedynczego człowieka, który wykroczywszy poza ramy tradycyjnej moralności i osiągnąwszy władzę, wykorzystał tę władzę w sposób dobroczynny.

Jestem skłonny sądzić, że Naprawiacze będą nienawidzić tych, których zreformowali. Chociaż sztuczne sumienie, które zaszczepiają nam, swoim poddanym, uznają za jakąś ułudę, to jednak dostrzegają, że wytwarza ono w u nas iluzję sensu naszego życia, która wypada korzystnie na tle marności ich własnego życia: i będą nam tego zazdrościć, podobnie jak eunuchowie zazdroszczą normalnym mężczyznom". 

C. S. Lewis, Koniec człowieczeństwa, Logos, Warszawa 2022, s. 82.

wtorek, 12 maja 2026

Obrzezanie wskazywało na Chrystusa

Obrzezanie było Bożym ustanowieniem, które - jak cały Stary Testament - wskazywało i zapowiadało dzieło Chrystusa (Łk 24:24-25, 44-45). 

W jaki sposób? 

1. Było krwawym znakiem - w ten sposób było zapowiedzią śmierci Jezusa, Jego krwi przelanej na krzyżu dla naszego odkupienia. 

2. Było odcięciem napletka - a więc oznaczało śmierć starego życia i powstanie do nowego. 

3. Było udzielane ósmego dnia - w ten sposób było zapowiedzią pierwszego dnia nowego stworzenia, a więc zmartwychwstania Pańskiego. Chłopiec w Izraelu od urodzenia żył 7 dni, po czym „ósmy dzień” był granicą przejścia między starym a nowym życiem. Ósmy dzień był pierwszym dniem nowego stworzenia, pierwszym dniem kiedy obrzezany syn stawał się uczestnikiem przymierza. 

Stary Testament to era nocy. Nowy Testament to era dnia. 

W Nowym Przymierzu nie wracamy do nocy i cieni: obrzezania, szabatu, Paschy, podziału na pokarmy czyste i nieczyste, murowanej świątyni, ofiar ze zwierząt itd. 

Oczywiście w Kościele powinniśmy wyjaśniać Ewangelię i dzieło Jezusa czytając Stary Testament. Wszak całe Pismo jest natchnionym, bezbłędnym Słowem Bożym.

Żyjemy w świetle dnia, w rzeczywistości, którą zapowiadały cienie, a którą jest Jezus Chrystus - Pan, Bóg i Zbawiciel.

niedziela, 10 maja 2026

Co ze spowiedzią?

Co ze spowiedzią?

Kto może odpuszczać winy?  

Dlaczego na naszym niedzielnym nabożeństwie mamy spowiedź powszechną, a więc wyznanie win w ciszy oraz poprzez wspólną modlitwę? 

Udajmy się do dwóch urywków Pisma Świętego: 

On odpuszcza wszystkie winy twoje, Leczy wszystkie choroby twoje (Psalm 103:3) 

Czemuż ten tak mówi? On bluźni. Któż może grzechy odpuszczać oprócz jednego, Boga? (Ewangelia Marka 2:7) 

Oczywiste jest, że grzechy odpuszczać może tylko Bóg. Żaden człowiek nie posiada takiej mocy. Jednocześnie mamy słowa Jezusa: 

 A to rzekłszy, tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego. Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane (Ewangelia Jana 20:22-23). 

Słowa Jezusa zapisane w Ewangelii Jana oznaczają powierzenie Kościołowi autorytetu odpuszczania win. Kościół jest filarem i podwaliną prawdy (1 Tm 3:15), jest sługą i Ciałem Chrystusa (1 Kor 12:27). 

Zwróćmy jednak uwagę na to, że Pan Jezus nie określił jak precyzyjnie ma wyglądać odpuszczanie grzechów. Dał Kościołowi Ducha Świętego, a apostołom udzielił władzy „odpuszczania” i „zatrzymywania”. 

Zastosowanie tego zalecenia zmieniało się w historii. Przykładowo spowiedź indywidualna, jaką widzimy np. w Kościele rzymskokatolickim to praktyka mnichów z Irlandii i Wielkiej Brytanii. Tak zwani mnisi iroszkoccy stali się wielkimi ewangelizatorami północnej i zachodniej Europy w VI i VII wieku. I rozpowszechnili w całym Kościele spowiedź uszną przed kapłanem oraz praktykę osobistej pokuty. Wiele wieków później, w roku 1215 Sobór Laterański IV wprowadził do dziś obowiązujące przepisy dotyczące spowiedzi, np. obowiązek spowiedzi przynajmniej raz w roku. Naukę i praktykę Kościoła w tym temacie pogłębił w XVI w. Sobór Trydencki. 

Zastosowanie słów Pana Jezusa nt. odpuszczenia i zatrzymywania grzechów (J 20:22-2; Mt 18:18) w historycznych Kościołach protestanckich (również w naszym) ma miejsce podczas wyznania grzechów i zapewnienia o przebaczeniu (absolucji) podczas nabożeństwa. Po wyznaniu grzechów (w pozycji klęczącej) Bóg podnosi nas z kolan i pastor w imieniu Chrystusa kieruje do zgromadzonych chrześcijan słowa Pisma mówiące o odpuszczeniu win i pojednaniu z Bogiem. 

„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości” (1 J 1:9).

Oczywiście każdy chrześcijanin powinien wyznawać grzechy Bogu w modlitwie i ludziom osobiście. Może też udać się do swojego pastora z wyznaniem grzechu, prośbą o wsparcie, szczególnie jeśli mówimy o poważnym lub powracającym grzechu, który obciąża sumienie i niszczy radość życia z Bogiem. 






piątek, 8 maja 2026

Dwubiegunowy podział ludzkości?

W Nowym Przymierzu nie ma już podziału na Żydów i pogan. Takiego języka używa Paweł w listach, ale jest to język, który musiał być używany w kontekście jego sytuacji. A sytuacja była taka, że oto następowała wielka zmiana: królestwo jest odebrane Izraelowi, a dane wszystkim, którzy uwierzyli w Jezusa. Nie trzeba stawać się Żydem, by być pełnoprawnym uczestnikiem przymierza. A więc takie rozróżnienie zniknęło (Rz 2:28-29). Istnienie obecnych Żydów, którzy twierdzą, że są narodem wybranym, że czekają na pełnienie obietnic danych Abrahamowi nie powinno mieć żadnego znaczenia dla wiary chrześcijańskiej. 

Chrystus zlikwidował cały dwubiegunowy podział ludzkości (Żyd-poganin), który obowiązywał podczas Starego Przymierza. Jedyny obecny podział, który ma znaczenie to podział na wierzących i niewierzących. 

Podział Izrael-poganin spełnił swój cel i jest już nieaktualny. Próba jego wskrzeszenia lub kontynuowania jest zaprzeczeniem, że Jezus jest prawdziwym i ostatecznym Izraelitą.

czwartek, 7 maja 2026

Jezus jest obiecanym potomkiem Abrahama

Wszystkie obietnice i proroctwa złożone ludowi Bożemu w Starym Testamencie odnoszą się bezpośrednio do Jezusa, ostatniego wiernego Żyda, potomka Abrahama, wiernego syna-Izraela, a następnie pośrednio do nas, którzy jesteśmy zjednoczeni przez wiarę z Jego zmartwychwstałym i uwielbionym ciałem. 

Jezus jest obiecanym potomkiem Abrahama, dziedzicem i spełnieniem obietnicy (Rdz 12:3). Jest więc właścicielem ziemi Palestyny/Izraela, która jest częścią jego królestwa. Wszystko należy do Niego. 

 na podst. Jeff Meyers

Trzecia świątynia istnieje

Trzecia świątynia już istnieje. Nazywa się "Kościół". Efezjan 2:11–22; 1 Piotra 2:5 

- Rich Lusk

Cóż... Nie.

Jeśli ktoś mi mówi, że powinienem uznać za małżeństwo parę mężczyzn lub kobiet, który "zawarli ślub" w jednym z krajów UE, odpowiedź jest następująca: 

Nie.

poniedziałek, 4 maja 2026

Nawrócenie na "katolicyzm" lub "protestantyzm"?

Krótko o "nawróceniu" na taki czy inny Kościół. 

Nawrócenie na "katolicyzm" lub "protestantyzm" zbawia duszę w takim samym stopniu jak nawrócenie na "dietę keto" lub na "prawicowość". A więc w żadnym. 

Apostołowie zwiastowali nawrócenie do *osoby* - osoby Jezusa Chrystusa - Boga objawionego w ciele. Tylko przez wiarę *w Niego* możemy zostać pojednani z Bogiem. 

Katolicyzm, protestantyzm, organizacja świadków Jehowy, papieże, reformatorzy Kościoła itd. nie posiadają mocy ani kompetencji pojednania z Bogiem, ponieważ sami potrzebują wyznawania win i Bożego zmiłowania. 

Jeśli głosisz nawrócenie na "katolicyzm" lub "protestantyzm" - marnujesz czas i nie rozumiesz Ewangelii. 

Jedyną drogą, prawdą i życiem jest Jezus (J 14:6). Jedynym imieniem pod niebem, przez które człowiek może zostać zbawiony jest imię Jezusa (Dz 4:12). 

Można być członkiem najwspanialszego Kościoła, przyjmować sakramenty, mieć biblijną wiedzę, uczestniczyć we mszy/nabożeństwie, a nie znać Go osobiście jako Pana i Zbawiciela. 

Sprawa jest prosta: albo jesteś nawrócony do Chrystusa, albo nie jesteś Bożym dzieckiem. 

Jak jest z Tobą? Komu zaufałeś? Na kim/czym opierasz swoją nadzieję? 

Nawrócenie na "katolicyzm"? "protestantyzm"? 

 Proszę, nie rób tego swojej duszy.