X.M. Art - Χριστίνα Μακροπούλου

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Γνωρίζοντας την χαρακτική

Η ζωγραφική υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Από μικρό παιδί ένιωθα την ανάγκη να εκφράζομαι μέσα από τις εικόνες, το χρώμα και τη δημιουργία. Μέσα από την τέχνη μπορώ να επικοινωνώ με τον κόσμο, να αφηγούμαι σκέψεις και συναισθήματα και να μετατρέπω την εσωτερική εμπειρία σε μορφή.

"Και το ταξίδι ξεκινάει"
Ζωγραφική πάνω σε ξύλο
Ιδιωτική συλλογή

Αν και για χρόνια είχα αφήσει το blog μου ανενεργό, η ανάγκη να δημιουργώ δεν σταμάτησε ποτέ. Τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου μπήκε η χαρακτική, όταν το 2022 είχα την τιμή να γνωρίσω τη Ρένα Ανούση του Ηλία και να παρακολουθήσω μαθήματα στο Ανοιχτό Εργαστήριο Χαρακτικής της Νίκαιας.

Το πρώτο μου χαρακτικό πάνω σε Λινόλεουμ

Η επαφή μου με τη χαρακτική άνοιξε για μένα έναν νέο κόσμο έκφρασης. Με συγκίνησε η δύναμη της γραμμής, η ένταση του ασπρόμαυρου και η διαδικασία της χάραξης, όπου κάθε ίχνος πάνω στη μήτρα κουβαλά ενέργεια, μνήμη και συναίσθημα.

Ξυλογραφία 22cm x 30cm , δύο διαφορετικές εκτυπώσεις τις ίδιας μήτρας

Το τελευταίο διάστημα με απασχολεί ιδιαίτερα η ξηρή χάραξη σε plexiglas και μεμβράνη, καθώς και η μελέτη της ανθρώπινης μορφής μέσα από γυμνά εκ του φυσικού. Με ενδιαφέρει η δυνατότητα της χαρακτικής να αποδίδει όχι μόνο τη μορφή, αλλά και την εσωτερική παρουσία του ανθρώπου.

Ξηρή χάραξη πάνω σε ζελατίνη 3mm

Ξηρή χάραξη πάνω σε plexglass 19,8 cm x 26,4 cm

Ξηρή χάραξη πάνω σε plexglass 19,8 cm x 29,5 cm

Παράλληλα πειραματίζομαι με το monoprint, το χρώμα, τα μελάνια και διαφορετικές επιφάνειες εκτύπωσης. Κάθε αποτύπωμα αποτελεί για μένα μια μοναδική στιγμή δημιουργίας και διαλόγου ανάμεσα στο υλικό, το τυχαίο και τη χειρονομία.

Η χαρακτική είναι για μένα ένας ζωντανός τρόπος αφήγησης — ένας τρόπος να μεταφέρω εικόνες, βιώματα και ιστορίες που συνδέονται με τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Δευτέρα 4 Μαΐου 2026

Στην έκθεση εικαστικών τεχνών «Γυναίκες της δουλειάς και της ζωής», που πραγματοποιήθηκε από 6 έως 31 Μαρτίου 2026 στο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο, είχα τη χαρά να συμμετάσχω με το έργο μου «Αναζητώντας το φως».

Μια συμμετοχή που συνδέθηκε βαθιά με τη θεματική της έκθεσης και τη δική μου εσωτερική αναζήτηση.

"Αναζητώντας το φως"
Έγχρωμή λινογραφία ( 6 μήτρες )
44cm x 67cm

Το έργο «Αναζητώντας το φως» είναι μια εικαστική αφήγηση γύρω από την απώλεια, την ελπίδα και τη μετάβαση. Τα σύμβολα —το άδειο κάθισμα, το μπαλόνι που ξεφεύγει, η φιγούρα με τα μπαλόνια, η ανοιχτή πόρτα— λειτουργούν σαν γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον.

Το μπλε πλαίσιο συμβολίζει τον ουρανό, έναν χώρο ελευθερίας και προοπτικής. Το κόκκινο μπαλόνι παραπέμπει στη ζωτική ενέργεια, στο πάθος και στη ρευστότητα των συναισθημάτων, ενώ ο πορτοκαλί ήλιος αναδεικνύει τη δύναμη, τη θέρμη και την αναγέννηση.

Η γυναικεία φιγούρα που αιωρείται με τα μπαλόνια, έχοντας την πλάτη στραμμένη στον ήλιο, παραμένει ανοιχτή στην ερμηνεία. Δεν αποκαλύπτει ξεκάθαρα αν απομακρύνεται ή αν κατευθύνεται προς το φως, αφήνοντας χώρο στον θεατή να καθρεφτιστεί στη δική της αμφιταλάντευση.

Η ανοιχτή πόρτα αποτελεί το κεντρικό στοιχείο της λύτρωσης∙ μια πρόσκληση σε νέα αρχή, ένα πέρασμα που οδηγεί από τη σκιά στο φως, από την απώλεια στη συνέχιση της ζωής.

Η σύνθεση καλεί τον θεατή να περιπλανηθεί ανάμεσα στη σιωπή και την ελπίδα και να ανακαλύψει το δικό του μονοπάτι προς το φως.

Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Χρώματα και μορφές από την Ορεινή Αρκαδία

Το καλοκαίρι του 2023 βρέθηκα σε έναν τόπο που έμοιαζε να ανασαίνει μνήμη και σιωπή. Στην ορεινή Αρκαδία, μέσα σε πυκνά έλατα, φιλοξενήθηκα στο ξενοδοχείο Μάνα — ένα ιστορικό διατηρητέο κτίριο μοναδικής αρχιτεκτονικής, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1200 μέτρων στο Μαίναλο (περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ: https://www.mannaarcadia.gr).

"ΜΑΝΝΑ"
Ακουαρέλα σε χαρτί · 41 × 31 εκ.
Ιδιωτική συλλογή

"ΜΑΝΝΑ"
Ακουαρέλα σε χαρτί · 41 × 31 εκ.

Η φύση εκεί δεν είναι απλώς όμορφη· είναι επιβλητική. Το φως φιλτράρεται ανάμεσα στα δέντρα, δημιουργώντας σκιές και χρωματικές διαβαθμίσεις που αλλάζουν διαρκώς. Κάθε στιγμή μοιάζει να αφηγείται κάτι διαφορετικό.

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα γεννήθηκε η ανάγκη μου να αποτυπώσω όσα ένιωθα. Με τις ακουαρέλες μου προσπάθησα να συλλάβω όχι μόνο το τοπίο, αλλά και την ενέργεια του τόπου — τις σιωπές, τις μνήμες, την αίσθηση του χρόνου που περνά και μένει ταυτόχρονα.

Οι μορφές που προέκυψαν δεν είναι ακριβείς αναπαραστάσεις. Είναι περισσότερο αποτυπώματα εμπειρίας. Τα χρώματα άλλοτε γίνονται πιο έντονα και άλλοτε υποχωρούν, όπως ακριβώς και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν εκεί.

Η Ορεινή Αρκαδία, μέσα από αυτή τη διαδικασία, μετατράπηκε για μένα σε έναν εσωτερικό τόπο — έναν χώρο όπου η φύση, η μνήμη και η καλλιτεχνική έκφραση συναντιούνται.

Οι ακουαρέλες μου γίνονται το μέσο για να αποδώσω τις λεπτές μεταβάσεις του φωτός, τις σιωπηλές εντάσεις του τοπίου και τις εσωτερικές μου διαδρομές. Τα χρώματα απλώνονται ελεύθερα, δημιουργώντας μορφές που ισορροπούν ανάμεσα στο πραγματικό και στο βιωμένο.