Χρησιμοποιώ τη δείξη για να μιλήσω για κείνη αντωνυμίες αντί ακαθαρσιών γραμμάτων αντί πετρών με τις χαρακιές τους
Τα αντίδοτα της ποίησης μου κάθονται φαρμάκι σε λαιμό φλεγμονώδη χορδές κουρέλια τα σώματά μας ριγμένα σε σφιχτό ακανόνιστο γκρεμό κολυμπάω στο αίμα μας σαν σε πελάγη ευτυχίας διώχνω τη φασαρία μακριά τον θόρυβο ανάμεσά μας (τον αγγίζεις) σπάω τις λέξεις να μη μας πληγώνουν μην είναι οι γωνίες τους αιχμηρές και πάθουμε ατύχημα σαν να μη φτάνουν αυτά που προκαλούμε εσκεμμένα η μια στην άλλη
τα ατυχήματά μας τα φροντίζω τους βάζω χανσαπλάστ στα γόνατά σου να ξεχνάς πως έχεις γρατζουνιστεί να στο κάνω μάκια και να μην περνάει να σου θυμίζω τις αποχρώσεις του πόνου (όταν στον γιατρεύω) όπως ανατέλλουν στη συνείδησή σου να ξεχνάς όλα τα χρώματα πέρα απ’ το πορτοκαλί ζωγραφισμένο με τα δόντια μου στο σώμα σου
υπηρξε ενα κοριτσι μεταμφιεζοταν σε γερασμενη υπαρξη σε γεροπελεκανο σε γριαλεπου σε σοφοελεφαντα σε ηρεμηλεοπαρδαλη ειχε γκλιτερ παντου στο κορμι της φορουσε παρωπιδες για ναρνηθει το φως κοιμοταν στο πατωμα πανω σε φθαρμενα χαλια που καμια φορα δεν μεναν στο πατωμα αιωρουνταν φθαρμενα απο αναριθμητους βαδιστες κουρασμενους ονειρευοταν και απευχοταν την πραγματικοτητα εκτος του δικτυου ολα αυτα τα προσποιητα χρονια που τη βαραιναν την οδηγησαν στα κυματα ενας αστεριας της εδειξε τους ιριδισμους του φωτος ετσι οπως φαινεται κατω απο το νερο ετσι οπως φανταζει οταν εισαι τυλιγμενος στο σκοταδι στα βαθη πια αυτου του υπαρκτου κοσμου εκτος δικτυου οπου καμια συνδεση δεν ειναι ασφαλης γιατι δεν υπαρχει συνδεση ετσι η γριακαμηλοπαρδαλη η σατενγερακινα ο σκυλοςμετομονοκλ χαθηκαν μπροστα σε μια καλπη
Μόνο εσύ μιλάς για πόρτες που κλείνουν Πίνεις σαν απείθαρχη έφηβη σε σχολική εκδρομή Σκέφτεσαι τα κακώς κείμενα σε περιόδους ειρήνης Κάνεις φίλες μόνο για να βρεις αφορμές να πληγωθείς Αναγνωρίζεις εύκολα τον ήχο της ραγισμένης καρδιάς Βλέπεις πολέμους εκεί που δεν υπάρχουν Είσαι ο καπνός και η φωτιά Είσαι η κωμωδία και η τραγωδία Είσαι μια βασανισμένη ποιήτρια Σε γνωρίζω πολύ καλά Σε ευχαριστώ Μπορείς να ξεκουραστείς τώρα
ΦΩΤΟΓΡΑΦIΕΣ
Δεν βγάλαμε ποτέ φωτογραφίες μαζί Κανένα ψηφιακό αρχείο δεν μας περιέχει Έχω ευθύνη για το μοναδικό cloud που μας κρατάει μαζί
προσγειώθηκαν δυο γλάροι κι επίμονα ζητούσαν να διαβάσουν το κατακάθι του καφέ μου που ’χε μια στρώση αφρικανικής σκόνης και κρώζοντας υπολόγισαν ότι ζυγίζει όσο μια ανατολή.
ΚΥΜΑΤΑ
Ένα ισορροπημένο καλοκαίρι απαιτεί μια στο τόσο να τρως επιδόρπιο
όπως ένα μπανάνα σπλιτ ή ένα ιταλικό τζελάτο κάτω κάτω βάλε μια μπάλα ουρανό –διατηρείται επί μακρόν πάνω της βάλε μια παχιά μπάλα θάλασσα με ακατέργαστο αλάτι τελευταία να μπει μια μπάλα παραλία και για γαρνιτούρα τριμμένη άμμο
Αρπακτική σαν αστερίας, προσπαθούσα να τραβήξω την προσοχή σου. Βρόμικη φαντασία και διογκωμένες καπότες σαν φύκια. Με κρατούν ζωντανή. Παχύρρευστη ύλη, είμαι.
Κυνηγάω μια μπλε διάθεση που ονομάζεται αντζέλικα. Περ- νάει τρέχοντας σαν αστραπή. Τι σκέφτεσαι για τον χρόνο, για τη δική σου ανάδυση; Συναντώ κάποιον του οποίου η ύλη συνενώνεται μπροστά μου και ξυπνάω μπροστά σε μια νέα γραμματική. Πρόκειται για μια εγκάρσια ομιλία, για ήχο χωρίς προέλευση.
Όταν τα βλέμματά μας συναντιούνται, αισθάνομαι ότι σου αρέσω, σου αρέσει η αναπνοή μου, ενώ η σαγήνη μου εί- ναι ένα ατύχημα. Φαντάσου να πάρουμε την ντροπαλότητα και να φτιάξουμε από εκείνη έναν ιππόκαμπο. Πρέπει να απομονώσω το συμβάν που εκδηλώνεται όταν νιώθω ότι απειλούμαι. Είναι μια ορμονική αλυσιδωτή αντίδραση. Σου επικοινωνώ κάτι που μένει ανείπωτο μέσα από μια διαδι- κασία που θέλω να μοιραστώ σαν μουσική. Δεν είναι φιλική χειρονομία. Δεν το στέλνω ως καλωσόρισμα.
Χωρίς δισταγμό πλησιάζεις αυτό που είσαι, καθώς βλέπεις το στεφάνι του λουλουδιού ν’ ανοίγει. Υπάρχει επίσης μια σιωπή πριν από τον ήχο του εσωτερικού πηνίου που θέλει να φωτιστεί. Αγγίζοντας το πηνίο, λαμβάνεις τη μετάδοση. Βιώνω το άγγιγμα του άλλου σαν μια νέα χημική σύνθεση. Ογκομετρώ αυτό το συναίσθημα που απέχει ένα μόριο από το να γίνει τοξίνη. Καταβροχθίζω την αλλοτριότητα, μια μορφή ρύπανσης, αλλά για να φανταστώ τον ήχο της δι- κής μου φωνής πρέπει να κατοικήσω μια πολύ βαθιά σιωπή, έναν λαμπερό, γυαλιστερό θάνατο και διαίρεση. Άργυρος, άζωτο, κάλιο, βόριο…
*** Lara Mimosa Mοntes: Γλώσσα φάλαινας «Είμαι αυτό που λέω ότι είμαι και σήμερα είναι αστραπή»: Η Αμερικανίδα συγγραφέας συνθέτει ένα τολμηρό, υβριδικό ποιητικό κείμενο που κινείται ανάμεσα στο σωματικό και το μυθικό. Εξερευνά την ευαλωτότητα του σώματος, τη ρευστότητα της ταυτότητας και την επιθυμία για σύνδεση, δημιουργώντας έναν ποιητικό κόσμο όπου το άγριο και το τρυφερό συνυπάρχουν σε συνεχή κίνηση.
Τεφλόν | Ποιητικό Σκεύος