tribe4mian's weblog

Το 1972, ένα καινούργιο συγκρότημα δημιουργήθηκε στην Ρώμη.

Δημιουργοί του ήταν ο κημπορντίστας Claudio Simonetti και ο κιθαρίστας Massimo Morante.

Ο πατέρας του Simonetti ήταν ο διάσημος πιανίστας και συνθέτης Enrico Simonetti.

Λάτρευε την jazz και μετακόμισε στην Βραζιλία με όλη την οικογένειά του το 1953.

Εκεί έγινε γνωστός για την τηλεοπτική σειρά Simonetti Show, η επιτυχία της οποίας έκανε τους Βραζιλιάνους να του δώσουν την Βραζιλιάνικη υπηκοότητα και να τον παρασημοφορήσουν.

Όταν η οικογένεια Simonetti επέστρεψε στην Ιταλία, ο Enrico δούλεψε τόσο στην τηλεόραση της RAI όσο και στο ραδιόφωνο, μέχρι που πέθανε το 1978, σε ηλικία 54 ετών, μετά από μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση ενός όγκου στο λαιμό του.

Έτσι λοιπόν ο Claudio είχε ένα μεγάλο μουσικό background στο σπίτι όταν το 1973 άρχισε να ηχογραφεί με τον Massimo Morante αλλά είχαν και την δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τον Eddie Offord όταν έφυγαν για το Λονδίνο με τον φίλο και μάνατζέρ τους Giancarlo Sorbello.

Ο Offord είχε δικό του στούντιο και από τις πρώτες του δουλειές εκεί ήταν το άλμπουμ του 1968, Definitely What!.. των Brian Auger & The Trinity και το Streetnoise που κυκλοφόρησαν την επόμενη χρονιά οι Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity αλλά έγινε περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τους Emerson, Lake & Palmer και τους Yes.

Ήδη μέχρι να πάνε να τον βρουν οι Ιταλοί, ο Offord είχε δουλέψει ως μηχανικός ήχου με τους ELP στα άλμπουμ Emerson, Lake & Palmer, Pictures At An Exhibition, Tarkus, Trilogy (παραγωγή έκανε ο ίδιος ο Lake…) στο Time And A Word των Yes και έγινε παραγωγός τους, στο The Yes Album, στο Fragile, στο Close To The Edge.

Έκανε παραγωγή και σε άλλα, αλλά νομίζω πως αυτά ήταν που έκαναν τους Ιταλούς να ψάξουν να τον βρουν… και να του δώσουν να ακούσει τα τραγούδια τους.

Αφού άκουσε τη μουσική τους, ο Offord συμφώνησε να κάνει την παραγωγή του άλμπουμ τους και τους ζήτησε να μετακομίσουν στην Αγγλία.

Στο Λονδίνο γνώρισαν τον Αμερικάνο τραγουδιστή Clive Haynes, πήραν στο μπάσο τον Fabio Pignatelli, τον ποιητή Carlo Bordini στα ντραμς και βάφτισαν το συγκρότημα τους Oliver.

Στην Αγγλία έκαναν αρκετές συναυλίες σε διάφορα αγγλικά σχολεία ωστόσο, ο Eddie Offord ήταν στην Αμερική σε περιοδεία με τους Yes και δεν είχε πλέον χρόνο να μανατζάρει και να κάνει παραγωγή στο συγκρότημα.

Με τα λεφτά να έχουν τελειώσει, το συγκρότημα αντικατέστησε τον Clive Haynes με τον Tony Tartarini,  επέστρεψε στην Ιταλία και στη συνέχεια, χάρη στον πατέρα του Claudio, εξασφάλισαν συμβόλαιο με την Cinevox Records.

Η δισκογραφική τους παρότρυνε να αφήσουν το όνομα Oliver και να το αλλάξουν σε Cherry Five πριν ξεκινήσουν την ηχογράφηση ενός δίσκου αρκετά επηρεασμένου από τους Yes, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1975.

Είναι διαφορετικό από τα άλμπουμ που θα ηχογραφούσαν αργότερα για τις κινηματογραφικές ταινίες ως Goblin αλλά μέσα από τα πολλά μέρη των prog-rock τραγουδιών και το παίξιμό τους, φαίνεται πως πρόκειται για πολύ καλούς μουσικούς.

Η Cinevox, που είχε περισσότερο παρτίδες με το publishing κινηματογραφικών μουσικών, τους ζητούσε γενικότερα να διασκευάσουν συνθέσεις διάσημων μουσικών κι αυτό τους βοήθησε να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο των soundtrack και τις ιδιαίτερες τεχνικές που απαιτούνταν.

Έτσι, όταν ηχογραφούσαν ως Cherry Five το άλμπουμ τους, η Cinevox τους πρότεινε να συνεργαστούν με τον σκηνοθέτη Dario Argento, ο οποίος έψαχνε εκείνη την εποχή να βρει κάποιο ροκ συγκρότημα για να γράψει μουσική για τη νέα του ταινία (Profondo Rosso – Βαθύ Κόκκινο).

Ο Dario Argento είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός σκηνοθέτης. Αδύνατος, με στοιχειωμένα μάτια και κούρεμα Βενεδικτίνου μοναχού, είναι μια μάσκα, ένα ζωντανό σύμβολο ενός εντελώς νέου τρόπου δημιουργίας κινηματογράφου. Οι έντονα συναισθηματικές ταινίες του ενοχλούν, συναρπάζουν και αηδιάζουν, ανάλογα με την περίπτωση, μια Ιταλία όπου μέχρι τότε μόνο ο Bava και μερικοί άλλοι είχαν τολμήσει τόσα πολλά. «Ο κινηματογράφος μου είναι ένας φόρος τιμής στην απόλαυση του φόβου», λέει, αμφισβητώντας τα δόγματα μιας σνομπ κριτικής που απορρίπτει την αισθητική του τρόμου ως «υποκουλτούρα».

Στην πραγματικότητα, οι ταινίες του αποτελούν ένα σπάνιο παράδειγμα του πώς να συνδυάσεις την mainstream ψυχαγωγία με τον εκλεπτυσμένο πειραματισμό (τον σπαρακτικό φωτισμό, τη χρήση της κάμερας, τις σόλο σεκάνς), σύμφωνα με τις πιο προηγμένες τάσεις στον διεθνή κινηματογράφο. Ίσως και επειδή ο Argento κατανοεί τoν νεοτερισμό του είδους θρίλερ, «του πιο άγριου και αχαλίνωτου είδους».

Ταινίες μεγάλου μήκους όπως «Η γάτα με τις εννέα ουρές», «Τέσσερις μύγες σε γκρι βελούδο» και «Το πουλί με το κρυστάλλινο φτέρωμα» τον έχουν ήδη καθιερώσει ως τον αδιαμφισβήτητο βασιλιά ενός νέου είδους, που βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ θρίλερ και τρόμου. Αλλά η κορυφαία ταινία λείπει ακόμα. Το σενάριο είναι ήδη εκεί, ο τίτλος επίσης, και τα λέει όλα: Profondo Rosso – Βαθύ κόκκινο. Τώρα χρειάζεται ένα ξεχωριστό soundtrack, διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο. Μια ροκ μουσική επένδυση.

Είχε ήδη προσεγγίσει τους Deep Purple για το «Τέσσερις μύγες σε γκρι βελούδο» αλλά δεν μπόρεσε να καταλήξει σε συμφωνία, οπότε εμπιστεύτηκε τη δουλειά στον Morricone. Τώρα ήταν η τέλεια ευκαιρία να το δοκιμάσει ξανά.

Ο θρύλος λέει ότι ήταν η Daria Nicolodi, η ηθοποιός και σύζυγος του Argento, που πρότεινε στον άντρα της να επικοινωνήσει με τους νεαρούς Goblin, αφού σοκαρίστηκε από ένα από τα τραγούδια τους. Αλλά ήταν ο τότε εκδότης Carlo Bixio που σύστησε το συγκρότημα στον Dario Argento στα γραφεία της Cinevox. Ήταν μια συνάντηση που τους άλλαξε τη ζωή. Αμέσως τα βρήκαν με τον σκηνοθέτη, και επιπλέον, είχαν τη συμβολή ενός κορυφαίου μουσικού της τζαζ όπως ο Giorgio Gaslini, ο οποίος έγραψε πολλά τραγούδια χρησιμοποιώντας μια ολόκληρη ορχήστρα (“Wild Session”, “Deep Shadows”, “Scool At Night” και “Gianna”), επιτρέποντας στους Simonetti & Co. να τα αναδιατάξουν σε ένα progressive ύφος.

Μετά από έναν καυγά με τον Argento, ο Gaslini αποχώρησε από την ταινία και ο σκηνοθέτης διέθεσε μια μέρα και μια νύχτα στο συγκρότημα για να ολοκληρώσουν τη δουλειά και να συνθέσουν τα βασικά τραγούδια.

Το πιο διάσημο θέμα θρίλερ στον ιταλικό κινηματογράφο γεννήθηκε μέσα σε μια νύχτα. Σε ένα στούντιο που έμοιαζε με κελάρι κάτω από τη ρωμαϊκή βασιλική στην Piazza Euclide, όπου στεγαζόταν ένα μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο (και μέρος του soundtrack ηχογραφήθηκε στην εκκλησία).

Τους Goblin -τους οποίους συνόδευσαν οι αδελφοί Agostino και Antonio Marangolo, στα ντραμς και τα πλήκτρα, αντίστοιχα- σε ηχογραφήσεις που συνεχίστηκαν πυρετωδώς μέχρι την αυγή. Ήταν ο Pignatelli, ωστόσο, που είχε την ιδιοφυΐα: εφηύρε το κύριο θέμα, το “Deep Red“, και χτύπησε χρυσό.

Αυτό το ostinato arpeggio είναι το κλειδί για τα πάντα, μερικές συγχορδίες κιθάρας που επαναλαμβάνονται εμμονικά σαν εφιάλτης (που αναπαράγονται επίσης σε minimoog και τσέμπαλο), ακολουθούμενες από το μπάσο που βυθίζεται στο στομάχι, καταλήγοντας στην τελική αποθέωση: μια ζοφερή σονάτα εκκλησιαστικού οργάνου, ένα ρέκβιεμ που στάζει αίμα (αυτό της μητέρας του Carlo, ενός από τα θύματα, στην προκειμένη περίπτωση). Είναι το θέμα που θα φτιάξει την περιουσία των Goblin, κάνοντάς τους γνωστούς σε όλο τον κόσμο, χαρίζοντάς τους έναν πλατινένιο δίσκο (4 εκατομμύρια αντίτυπα που πουλήθηκαν) και παραμένοντας στην κορυφή των charts των 45 στροφών για περίπου ένα χρόνο.

Αλλά και το υπόλοιπο άλμπουμ είναι ένα καλειδοσκόπιο εφευρέσεων. Οι Goblin ενσωματώνουν τα πάντα στην πλούσια ηχητική τους αρχιτεκτονική: hard rock, prog, gothic, ηλεκτρονική, jazz. Και καταφεύγουν σε κάθε είδους τεχνάσματα: «Χρησιμοποίησαν μουσικά κουτιά και μεγάλες ορχήστρες, χτυπούσαν τύμπανα και έβαζαν αφρώδες ελαστικό κάτω από τις χορδές της κιθάρας για να φιμώσουν τον ήχο, χρησιμοποίησαν θορύβους σαν να ήταν ήχοι και ώθησαν στο μέγιστο τις δυνατότητες των πλήκτρων (που ήταν πενιχρές σε σύγκριση με τις σημερινές), αντέγραψαν το ‘Tubular Bells’ στο ‘Mad Puppet’ («Ναι, αλλά ήταν ο Dario που μας ζήτησε ένα τέτοιο κομμάτι…») και έκλεψαν ένα απόσπασμα του ‘The Swan Is a Murderer’ από τους Cherry Five για να κατασκευάσουν το ‘Wild Session’…» (Lucio Mazzi, Σελίδες 70).

Αυτό είναι επίσης το πρώτο soundtrack που γράφτηκε από ιταλικό ροκ συγκρότημα. Η επανέκδοση του CD του 1996 περιελάμβανε επίσης όλες τις διαφορετικές εκδοχές των τραγουδιών που υπάρχουν στην ταινία και εξαιρέθηκαν από την έκδοση βινυλίου: ο αριθμός των τραγουδιών αυξήθηκε έτσι από 7 σε 28, με την προσθήκη μερικών διαμαντιών.

Με τον Walter Martino στα ντραμς (που αντικατέστησε τον Carlo Bordini), το συγκρότημα άλλαξε το όνομά του σε Goblin (για να ξεχωρίσει η δουλειά τους από το πρώτο τους άλμπουμ) και ηχογράφησε το soundtrack της ταινίας, συνθέτοντας τα κύρια κομμάτια: Profondo Rosso, Death Dies και Mad Puppet.

Το τραγούδι “Profondo Rosso” παραμένει μέχρι και σήμερα, το πιο γνωστό και διάσημο έργο του συγκροτήματος.

Το 1975, οι Goblin έγιναν χρυσοί με αυτό το soundtrack, πουλώντας ένα εκατομμύριο αντίτυπα μόνο μέσα στον πρώτο χρόνο και παραμένοντας στα τσαρτ των σινγκλ και των LP για πενήντα δύο εβδομάδες (16 εβδομάδες στο νούμερο ένα, ένα ρεκόρ που δεν ξεπεράστηκε ποτέ από κανέναν άλλο Ιταλό καλλιτέχνη!), όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Την άνοιξη του 1975 και το 1976, προσχώρησαν στο συγκρότημα ο Maurizio Guarini στα πλήκτρα και ο Agostino Marangolo στα ντραμς και οι Goblin κυκλοφόρησαν το LP Roller, το οποίο δεν γράφτηκε για κάποια ταινία αλλά τα τραγούδια του θα χρησιμοποιούνταν αργότερα ως soundtrack για την ταινία Wampir του George Romero το 1977.

Η σύνθεση την εποχή του Roller ήταν η εξής: Maurizio Guarini, Agostino Marangolo, Massimo Morante, Fabio Pignatelli, Claudio Simonetti, και με αυτήν το συγκρότημα εμφανιζόταν ζωντανά για ένα χρόνο, από τον Νοέμβριο του 1975 έως τον Νοέμβριο του 1976.

Εξ ολοκλήρου ορχηστρικό, που θεωρείται από πολλούς το «πιο progressive» άλμπουμ των Goblin, το Roller παρουσιάζει έναν δυνατό, γοτθικό ήχο στα πρότυπα του Profondo Rosso, ειδικά στο ομώνυμο κομμάτι, που βγαίνει από τους σωλήνες του εκκλησιαστικού οργάνου, συνοδευόμενο από μια δυναμική, αλληλεπίδραση μπάσου-ντραμς, με τα πλήκτρα να ζωγραφίζουν υποβλητικά και ανησυχητικά σκηνικά. Το υπόλοιπο έργο ταλαντεύεται ανάμεσα σε ψυχεδελικές νωχελικές στιγμές τύπου Pink Floyd, funk ξεσπασματα, ηλεκτρονικές σπείρες και δεξιοτεχνικά παιγμένο πιάνο.

Το αποκορύφωμα του άλμπουμ, ωστόσο, είναι το ομώνυμο «Goblin», μια σουίτα τύπου King Crimson, που διαρκεί πάνω από δέκα λεπτά, με τζαζ μέρη και συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης: από τους σκοτεινούς τόνους του πιάνου μέχρι την έκρηξη κιθάρας, μπάσου και τυμπάνων, από τα απαλά ακουστικά αρπέζ μέχρι τα ανοίγματα των πλήκτρων, με το συνηθισμένο, ευφάνταστο ρυθμικό τμήμα να λειτουργεί ως κόλλα και τον Marangolo τον πρωταγωνιστή σε ένα θυελλώδες σόλο.

Την ίδια χρονιά, οι Goblin επέστρεψαν στον κινηματογράφο με ένα soundtrack (Perché si uccidono σε σκηνοθεσία Mauro Macario), το οποίο, ωστόσο, πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο, ίσως και επειδή κυκλοφόρησε με το αινιγματικό ψευδώνυμο Reale Impero Britannico. Προορισμένο να γίνει μια cult σπανιότητα, το άλμπουμ επιβεβαίωσε την ισχυρή προοδευτική πορεία του συγκροτήματος, χωρίς, ωστόσο, να προσθέσει κάποια ιδιαίτερα σημαντική πινελιά στον ήχο τους.

Αλλά για τους Goblin, μια νέα κρίση ήταν προ των πυλών, και για άλλη μια φορά ο Dario Argento θα ήταν αυτός που θα την πυροδοτούσε.

Ένας παθιασμένος «μη μουσικός» και πειραματιστής στον τομέα των soundtrack, ο σκηνοθέτης είναι πλέον ο επίσημος σύμβουλος του συγκροτήματος και ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της μουσικής εξέλιξης που θα οδηγήσει στο Suspiria.

Δεδομένου ότι πρόκειται για ένα έργο που επανεφευρίσκει τα πιο κλασικά στοιχεία του κινηματογράφου του (την ξέφρενη αγωνία, τις ξαφνικές εισόδους του μυστηριώδους δολοφόνου, τη βιαιότητα των δολοφονιών, την «οπτική» μνήμη του πρωταγωνιστή) με παραμυθένιους όρους, ο Argento προτείνει στους Goblin μια λιγότερο τεταμένη και επιθετική μουσική επένδυση, λιγότερο επικεντρωμένη σε αγχωτικούς ρυθμούς, και πιο ambient και ατμοσφαιρική. Τους ενθάρρυνε να χρησιμοποιούν νέες τεχνολογίες όπως το sequencer, αλλά ταυτόχρονα να αντλούν έμπνευση από παλιά μεσαιωνικά τραγούδια (όπως το νανούρισμα του 14ου/15ου αιώνα «Οι Τρεις Μάγισσες στο Δέντρο», το οποίο λέγεται ότι αποτελεί τη βάση του κύριου θέματος) και να χρησιμοποιούν αρχαία όργανα όπως η τσελέστα και το μπουζούκι (ένα μοναδικό παράδειγμα που ανήκε στον ίδιο τον Argento), για να δημιουργούν demos που ακούγονταν στο στυλ των Kraftwerk.

Το Suspiria του 1977 είναι λοιπόν ένα είδος δέλτα του οποίου τα πυκνά, σκοτεινά νερά ρέουν μέσα από μερικά από τα πιο σημαντικά ηχητικά ρεύματα της δεκαετίας. Οι οκτώ «σεκάνς» που αποτελούν το soundtrack του ομώνυμου αριστουργήματος του Argento αποκαλύπτουν prog ρίζες που προέρχονται από τη σκανδιναβική και κεντροευρωπαϊκή φολκλόρ, μινιμαλισμό, ηλεκτρονικά μέρη και παίξιμο που θυμίζει kraut και Kraftwerk, ηχώ και υπονοούμενα ethnic και world music, και νύξεις synth μουσικής και dark ambient. Ουσιαστικά, ένα σημαντικό μουσικό μέρος των δεκαετιών του 1970 και του 1980 συναντιούνται εδώ.

Το συγκρότημα (με βασικούς του κουαρτέτου τους Simonetti, Pignatelli, Morante και Marangolo, μαζί με τον Guarini στα πλήκτρα και τον αδελφό του Marangolo, Antonio στο σαξόφωνο) συνέβαλε σημαντικά κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ηχογράφησης, αυτοσχεδιάζοντας και ξαναδουλεύοντας σχεδόν κάθε σύνθεση.

Το «Suspiria», το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ και κεντρικό θέμα της ταινίας, είναι ένα αριστούργημα ονειρικής και εσωτερικής ανάτασης, χωρισμένο σε τρία μέρη: στο πρώτο, η κοφτερή πένα στην κιθάρα και η αντίστιξη του βιμπράφωνου, απελευθερώνουν μια εμμονική και μινιμαλιστική μελωδία à la «Profondo Rosso», αλλά (μόνο φαινομενικά) πιο απαλή, πιο οπισθοδρομική και τελετουργική, συνοδευόμενη από τις όξινες και κοφτερές ριπές του mellotron, τα θαμπά έκο του μπουζουκιού και τους κακούς, μαγικούς ψιθύρους.

Στο δεύτερο, υπάρχει ένα διάλειμμα κρεσέντο με μια έντονα progressive αίσθηση, που πυροδοτείται από το όργανο, την ηλεκτρική κιθάρα και την πολυρυθμική είσοδο των κρουστών, με τα συνθεσάιζερ να κληρονομούν το κεντρικό θέμα.

Στο τρίτο, μετά από ένα σύντομο ηλεκτρονικό fade, ο αρμονικός κύκλος κλείνει, επαναλαμβάνοντας το πρώτο μέρος με μοιραίες παραλλαγές.

Το Suspiria θεωρείται το πιο πειραματικό άλμπουμ του συγκροτήματος, ίσως το πιο εμπνευσμένο soundtrack των Goblin.

Ενα πραγματικό avant-garde έργο.

Σε αυτό ο Massimo Morante έκανε τα φωνητικά στο “Witch“, ενώ ο Claudio Simonetti έκανε τα φωνητικά στο κυρίως θέμα “Suspiria”. Κατα την διάρκεια των ηχογραφήσεων ο Guarini αποχώρησε από το συγκρότημα.

Η ταινία Suspiria έγινε η πιο διάσημη «καλτ» ταινία του Argento.

Επίσης, το 1977 κυκλοφόρησε το “La via della droga” (Ο Δρόμος των Ναρκωτικών), ένα άλλο ενδιαφέρον soundtrack, χωρισμένο σε 13 “σεκάνς” και επικεντρωμένο σε ένα όμορφο ψυχεδελοφάνκ για αυτή την Ιταλική αστυνομική ταινία.

Επανεκδόθηκε από την Cinevox το 1999, ωφελώντας μια νέα γενιά θαυμαστών. Το κύριο θέμα συμπεριλήφθηκε αργότερα στη συλλογή “Beretta 70”, μια ανθολογία αφιερωμένη σε αυτό το είδος που δεν πρέπει να χάσετε, με αποσπάσματα από soundtrack των Micalizzi, Bacalov, Frizzi, Trovajoli, Cipriani και των αδελφών De Angelis.

Μετά την επιτυχία του Suspiria, την προσοχή του Argento τράβηξε το σενάριο της ταινίας «Zombi/Dawn of the Dead» του George Romero.

Έτσι συμφώνησαν με τον αδελφό του Claudio και τον παραγωγό Alfredo Cuomo να συγχρηματοδοτήσουν την ταινία με αντάλλαγμα τα δικαιώματα thw διεθνούς διανομής της.

Έτσι βρέθηκαν οι Goblin να γράφουν μουσική για το «Zombi/Dawn of the Dead» (λανθασμένα αναφέρονται ως The Goblins).

Στον Argento και στους Goblin πιστώθηκε η μουσική, την οποία χρησιμοποίησε στις κόπιες που θα κυκλοφορούσαν διεθνώς ενώ ο Romero χρησιμοποίησε μόνο τρία τραγούδια τους στην δική του εκδοχή.

Ολόκληρη η μουσική επένδυση των Goblin θα βρει τον δρόμο της αργότερα, το 1980, σε μια ταινία του Bruno Mattei, εμπνευσμένη από την Dawn of the Dead, το Hell of the Living Dead.

Πολλά κομμάτια θα εμφανιστούν επίσης στην ταινία του Tsui Hark, Dangerous Encounters of the First Kind.

Η έκδοση του Dawn που κυκλοφόρησε σε βίντεο στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με την ετικέτα “Director’s Cut” δεν χρησιμοποιεί τα περισσότερα κομμάτια των Goblin, καθώς δεν είχαν ολοκληρωθεί κατά τη στιγμή της επεξεργασίας.

Το LP πουλήθηκε παγκοσμίως, κυρίως στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ.

Την ίδια χρονιά (1978), το συγκρότημα κυκλοφόρησε ένα νέο LP που δεν ήταν μουσική επένδυση σε ταινία.

Ήταν το “Il Fantastico Viaggio del Bagarozzo Mark“, ένα progressive concept άλμπουμ με θέμα τα ναρκωτικά και την πρώτη δουλειά του συγκροτήματος με φωνητικά από τον Massimo Morante.

Το άλμπουμ, αν και από τα πιο επιτυχημένα ολόκληρης της καριέρας τους, δεν γνώρισε την επιτυχία που του άξιζε. Μόνο με την πάροδο των ετών κέρδισε αναγνώριση από το κοινό και τους κριτικούς, καθιστώντας το ένα πραγματικό cult classic.

Επανεκδόθηκε σε CD το 2001, μαζί με ένα βίντεο με μια αποκλειστική συνέντευξη με το συγκρότημα. Σήμερα, είναι ένα από τα άλμπουμ με τις καλύτερες πωλήσεις από τις διάφορες επανεκδόσεις του.

Επίσης, το 1978, αφού συνέθεσαν άλλα soundtrack για το συγκρότημα (το εξαιρετικό Wampyr/Martin του Romero, όπως αναφέρθηκε παραπάνω), οι Massimo Morante και Claudio Simonetti ξεκίνησαν τις σόλο καριέρες τους.

Χωρίς τα ιδρυτικά μέλη Morante και Simonetti, το συγκρότημα συνέθεσε τα soundtrack για τις ταινίες Buio Omega, Patrick, Contamination, St Helens (με την συμμετοχή συμφωνικής ορχήστρας) και Notturno, και διαλύθηκε μετά από τρία χρόνια.

Το 1982, οι Fabio Pignatelli και Maurizio Guarini, με την προσθήκη session μουσικών, κυκλοφόρησαν το LP “Volo” με pop/rock/funk συνθέσεις που απέχουν πολύ από τους κλασικούς ήχους των Goblin.

Αλλά το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα για τους Goblin. Και η μοίρα προέβλεψε μια συγκλονιστική επιστροφή, για άλλη μια φορά υπό την αιγίδα του φίλου τους Dario Argento.

Αποδίδεται εξ ολοκλήρου στους Goblin, αλλά κυκλοφόρησε με το όνομα Simonetti-Pignatelli-Morante για συμβατικούς λόγους, το soundtrack του Tenebre (1982) σηματοδοτεί την ηλεκτρονική στροφή του ρωμαϊκού συγκροτήματος. Μια επανάσταση ήδη διακριτή από τη νέα σύνθεση, με τον Marangolo να αντικαθίσταται από τα ηλεκτρονικά τύμπανα του Simonetti, πλέον γκουρού της νέας γενιάς της συνθετικής ποπ.

Μπορεί κανείς να φανταστεί την αντίδραση του μέσου οπαδού της prog-rock στο άνοιγμα με vocoder και drum-machine του ομώνυμου κομματιού… Λίγο πολύ την ίδια αντίδραση πρέπει να είχε και ο Fabio Pignatelli όταν του ζητήθηκε να επανενώσει τους Goblin: αρχικά διστακτικός να επανενωθεί με τον νέο άσσο της ιταλικής ντίσκο μουσικής, ο μπασίστας τελικά δέχτηκε, χάρη και στη μεσολάβηση του Argento, πρόθυμος να επανενωθεί με την πλήρη σύνθεση. Και το mix, μαγικά, επιστρέφει. Με τον ίδιο σκηνοθέτη, τώρα σχεδόν με ένα επιπλέον μέλος της μπάντας, οι οποίοι παρενέβησαν κατά τη διάρκεια των φάσεων της ηχογράφησης και της μίξης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα είδος χορού τρόμου, πάντα έντονο, ζωηρό και γεμάτο ανατροπές, όπως ακριβώς και η ίδια η εξαιρετική ταινία.

Η φωνή του Simonetti, φιλτραρισμένη με vocoder, που προφέρει το “Paura Paura Paura”, είναι μια νέα λάμψη ιδιοφυΐας σε ένα κύριο θέμα που αιωρείται γύρω από τους σκοτεινούς ρυθμούς του drum machine και μια πλούσια συνθετική μελωδία. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος ολόκληρης της ταινίας.

Μετά το prog, το Ρωμαϊκό ensemble ανοίγει έναν νέο ορίζοντα για τον κινηματογράφο τρόμου: αυτόν της ηλεκτρονικής και της synth-pop, αναβαθμίζοντας με επιτυχία τις ατμόσφαιρες τρόμου στον ήχο της δεκαετίας του ’80.

Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε ως “Simonetti, Pignatelli, Morante” (ο Marangolo δεν συμμετείχε στην επανένωση), και λίγο αργότερα οι δρόμοι των μουσικών χώρισαν ξανά.

Το 2003, οι Massimo Morante και Fabio Pignatelli επανενώθηκαν με τους Maurizio Guarini και Agostino Marangolo.

Οι τέσσερις τους κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ, “Back To The Goblin 2005“, με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Back To The Fudda.

Ξεκινώντας από αυτό, το συγκρότημα αποφάσισε να πουλάει τις επόμενες κυκλοφορίες του μόνο μέσω του επίσημου ηλεκτρονικού  καταστήματος http://shop.backtothefudda.com, χωρίς λιανική διανομή.

Το 2009, μετά από 31 χρόνια απουσίας από τη σκηνή, το συγκρότημα επέστρεψε για να εμφανιστεί σε αρκετές σημαντικές και αναγνωρισμένου κύρους συναυλίες με σχεδόν ολόκληρη την αρχική του σύνθεση: Massimo Morante, Fabio Pignatelli, Maurizio Guarini και Agostino Marangolo, με την υποστήριξη και δεύτερου πληκτρά, του Aidan Zammit. Το συγκρότημα έκανε το ντεμπούτο του στο Φεστιβάλ Donau στη Βιέννη και ακολούθησαν συναυλίες στο Parc de la Villette στο Παρίσι, στο Φεστιβάλ Dancity στο Foligno, στο Φεστιβάλ Supersonic στο Μπέρμιγχαμ και στη Σκάλα του Λονδίνου.

Στις 16 Δεκεμβρίου 2009, το συγκρότημα ανακοίνωσε την τελευταία του διάλυση, αλλά παραδόξως, στις αρχές του καλοκαιριού του 2010, επέστρεψαν στη σκηνή ως New Goblin: οι Massimo Morante και Maurizio Guarini, μαζί με τον Claudio Simonetti, ο οποίος είχε επανενταχθεί στο συγκρότημα, αποφάσισαν να ανασχηματίσουν το συγκρότημα, αλλά αυτή τη φορά χωρίς τους Pignatelli και Marangolo, αντικαθιστώντας τους με τους Bruno Previtali και Titta Tani, πρώην μέλη των Daemonia. Το 2010, οι New Goblin άρχισαν να εμφανίστηκαν σε όλο τον κόσμο, από την Ευρώπη μέχρι την Ιαπωνία και την Αυστραλία.

Περιόδευσαν για πρώτη φορά στην Βόρεια Αμερική τον Οκτώβριο του 2013, κάνοντας αρκετές sold out εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένων τριών στο Egyptian Theater στο Λος Άντζελες.

Στις 27 Οκτωβρίου, παρουσίασαν το “Suspiria” ζωντανά στο Housecore Horror Film Festival στο Austin του Τέξας, ολοκληρώνοντας την πρώτη τους περιοδεία στις ΗΠΑ και επέστρεψαν στις ΗΠΑ για μια περιοδεία encore, η οποία ξεκίνησε στις 30 Νοεμβρίου και ολοκληρώθηκε στα μέσα Δεκεμβρίου. Σε αυτή τη δεύτερη περιοδεία επέστρεψαν τα αρχικά μέλη Fabio Pignatelli και Agostino Marangolo, καθώς και ο Aidan Zammit ως δεύτερος πληκτράς, αντικαθιστώντας τον Claudio, ο οποίος είχε πλέον εγκαταλείψει τους Goblin για να επιστρέψει στους Daemonia.

Έκαναν μια ακόμα περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, την άνοιξη του 2014, κυρίως στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες: Φλόριντα, Τέξας, Αριζόνα και Καλιφόρνια. Αυτή τη φορά, ο Steve Moore, μέλος του αμερικανικού συγκροτήματος Zombie, εντάχθηκε στο συγκρότημα ως δεύτερος πληκτράς.

Το δεύτερο εξάμηνο του 2014, οι Goblin ξεκίνησαν την παραγωγή ενός νέου άλμπουμ, με τίτλο “Four of a Kind”, το οποίο κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2015. Το project χρηματοδοτήθηκε από τους θαυμαστές μέσω της Pledge Music.

Τον Φεβρουάριο του 2016, το ζωντανό άλμπουμ Austinatato κυκλοφόρησε σε CD και βίντεο (DVD και Blu-ray). Ο τίτλος προέρχεται από το Austin του Τέξας, όπου η ζωντανή συναυλία ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας του 2014.

Την άνοιξη του 2017, το συγκρότημα συνέχισε τις περιοδείες με τρεις συναυλίες στην Ευρώπη: Σουηδία, Νορβηγία και Ελλάδα. Έτυχαν μεγάλης ανταπόκρισης από τους θαυμαστές που δεν είχαν ξαναδεί τους Goblin στην αρχική τους σύνθεση.

Ακολούθησε μια τέταρτη περιοδεία στις ΗΠΑ/Καναδά, από τον Οκτώβριο έως τον Νοέμβριο. Το συγκρότημα επέκτεινε το ζωντανό του ρεπερτόριο προσθέτοντας τραγούδια που δεν είχαν ξαναερμηνεύσει ζωντανά.

Το 2022, ο Massimo Morante απεβίωσε μετά από μακρά ασθένεια. Η δραστηριότητα του συγκροτήματος σταμάτησε, τόσο στις περιοδείες όσο και στις ηχογραφήσεις.

Το 2023, ο Giacomo Anselmi, πρώην μέλος των Goblin Rebirth, εντάχθηκε στο συγκρότημα στην κιθάρα, αντικαθιστώντας τον Massimo.

Το 2024, μετά από πολλά χρόνια συνεργασίας και μια περίοδο αδράνειας του συγκροτήματος, οι Fabio Pignatelli και Agostino Marangolo δήλωσαν ότι δεν είναι διαθέσιμοι να συνεχίσουν να εμφανίζονται ζωντανά.

Κατά συνέπεια, ο 71 ετών Maurizio Guarini, ο μόνος που είχε απομείνει από την αρχική σύνθεση, άλλαξε το όνομα σε Goblin Legacy και συνέχισε τις εμφανίσεις της μπάντας με αυτό το όνομα σε Νορβηγία και Ιταλία μέχρι τον Αύγουστο του 2025.