What do you think?
Rate this book
Zero K
The wisest, richest, funniest, and most moving novel in years from Don DeLillo, one of the great American novelists of our time—an ode to language, at the heart of our humanity, a meditation on death, and an embrace of life.
Jeffrey Lockhart’s father, Ross, is a billionaire in his sixties, with a younger wife, Artis Martineau, whose health is failing. Ross is the primary investor in a remote and secret compound where death is exquisitely controlled and bodies are preserved until a future time when biomedical advances and new technologies can return them to a life of transcendent promise. Jeff joins Ross and Artis at the compound to say “an uncertain farewell” to her as she surrenders her body.
“We are born without choosing to be. Should we have to die in the same manner? Isn’t it a human glory to refuse to accept a certain fate?”
These are the questions that haunt the novel and its memorable characters, and it is Ross Lockhart, most particularly, who feels a deep need to enter another dimension and awake to a new world. For his son, this is indefensible. Jeff, the book’s narrator, is committed to living, to experiencing “the mingled astonishments of our time, here, on earth.”
Don DeLillo’s seductive, spectacularly observed and brilliant new novel weighs the darkness of the world—terrorism, floods, fires, famine, plague—against the beauty and humanity of everyday life; love, awe, “the intimate touch of earth and sun.”
Zero K is glorious.
Jeffrey Lockhart’s father, Ross, is a billionaire in his sixties, with a younger wife, Artis Martineau, whose health is failing. Ross is the primary investor in a remote and secret compound where death is exquisitely controlled and bodies are preserved until a future time when biomedical advances and new technologies can return them to a life of transcendent promise. Jeff joins Ross and Artis at the compound to say “an uncertain farewell” to her as she surrenders her body.
“We are born without choosing to be. Should we have to die in the same manner? Isn’t it a human glory to refuse to accept a certain fate?”
These are the questions that haunt the novel and its memorable characters, and it is Ross Lockhart, most particularly, who feels a deep need to enter another dimension and awake to a new world. For his son, this is indefensible. Jeff, the book’s narrator, is committed to living, to experiencing “the mingled astonishments of our time, here, on earth.”
Don DeLillo’s seductive, spectacularly observed and brilliant new novel weighs the darkness of the world—terrorism, floods, fires, famine, plague—against the beauty and humanity of everyday life; love, awe, “the intimate touch of earth and sun.”
Zero K is glorious.
274 pages, Hardcover
First published March 3, 2016
About the author
Don DeLillo
82 books6,745 followersDonald Richard DeLillo is an American novelist, short story writer, playwright, screenwriter and essayist. His works have covered subjects as diverse as television, nuclear war, the complexities of language, art, the advent of the Digital Age, mathematics, politics, economics, and sports.
DeLillo was already a well-regarded cult writer in 1985, when the publication of White Noise brought him widespread recognition and the National Book Award for fiction. He followed this in 1988 with Libra, a novel about the Kennedy assassination. DeLillo won the PEN/Faulkner Award for Mao II, about terrorism and the media's scrutiny of writers' private lives, and the William Dean Howells Medal for Underworld, a historical novel that ranges in time from the dawn of the Cold War to the birth of the Internet. He was awarded the 1999 Jerusalem Prize, the 2010 PEN/Saul Bellow Award for Achievement in American Fiction in 2010, and the 2013 Library of Congress Prize for American Fiction.
DeLillo has described his themes as "living in dangerous times" and "the inner life of the culture." In a 2005 interview, he said that writers "must oppose systems. It's important to write against power, corporations, the state, and the whole system of consumption and of debilitating entertainments... I think writers, by nature, must oppose things, oppose whatever power tries to impose on us."
DeLillo was already a well-regarded cult writer in 1985, when the publication of White Noise brought him widespread recognition and the National Book Award for fiction. He followed this in 1988 with Libra, a novel about the Kennedy assassination. DeLillo won the PEN/Faulkner Award for Mao II, about terrorism and the media's scrutiny of writers' private lives, and the William Dean Howells Medal for Underworld, a historical novel that ranges in time from the dawn of the Cold War to the birth of the Internet. He was awarded the 1999 Jerusalem Prize, the 2010 PEN/Saul Bellow Award for Achievement in American Fiction in 2010, and the 2013 Library of Congress Prize for American Fiction.
DeLillo has described his themes as "living in dangerous times" and "the inner life of the culture." In a 2005 interview, he said that writers "must oppose systems. It's important to write against power, corporations, the state, and the whole system of consumption and of debilitating entertainments... I think writers, by nature, must oppose things, oppose whatever power tries to impose on us."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
June 29, 2019
Σοκ και δέος, και συγκλονισμός και μάθημα, να διαβάζω κάθε έργο του μέγιστου DeLillo (από το Μάο ΙΙ και τους Χρόνους του Σώματος, έως τον πολυδιαβασμένο Υπόγειο Κόσμο και το Σημείο Ωμέγα, και τώρα, ξανά, στα ωραία ελληνικά της άρτιας μετάφρασής του, το Zero K.
Κεντρικό θέμα ο χρόνος, ο θάνατος, η παράνοια της τεχνολογίας (και η τεχνολογία της παράνοιας), και ένας ισχυρός ψόγος σε χαϊντεγκεριανές μανίες που προκρίνουν τον χώρο έναντι του χρόνου, που επιζητούν την ακινησία έναντι της ροής, και εντέλει την εξουσία έναντι της ελεύθερης/αυτόνομης εκδίπλωσης της δημιουργικότητας.
Κεντρικό θέμα ο χρόνος, ο θάνατος, η παράνοια της τεχνολογίας (και η τεχνολογία της παράνοιας), και ένας ισχυρός ψόγος σε χαϊντεγκεριανές μανίες που προκρίνουν τον χώρο έναντι του χρόνου, που επιζητούν την ακινησία έναντι της ροής, και εντέλει την εξουσία έναντι της ελεύθερης/αυτόνομης εκδίπλωσης της δημιουργικότητας.
July 21, 2019
Συγκλονιστική ιστορία από έναν μεγάλο συγγραφέα. Θα μπορούσε να ονομαστεί αντί ZERO K , αθάνατοι νεκροί. Η δική μου ερμηνεία : O τόπος της εκτροπής και της σύγκλισης είναι το εδώ και τώρα του κόσμου μας, ο κόσμος της προηγμένης τεχνολογίας που μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε την ελπίδα ότι μπορούμε να γίνουμε μικροί Θεοί αλλά σιγά σιγά μας καθιστά ανθρωποειδή με ελάχιστη στην πραγματικότητα συνειδητότητα. Στο ερώτημα λοιπόν αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο και στην αντιστροφή του υπάρχει θάνατος μετά τη ζωή κρύβεται όλη η συγκλονιστική αλήθεια αυτής της ιστορίας.
October 9, 2019
Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του Ντον Ντελίλο που διαβάζω, μετά το πάρα πολύ καλό και ιδιαίτερο "Λευκός θόρυβος", που διάβασα το μακρινό 2010, όταν ήμουν σχετικά άγουρος σαν αναγνώστης. Θυμάμαι ότι μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις, έστω και αν τότε δεν ήμουν και τόσο συνηθισμένος σε τέτοιου είδους λογοτεχνικά έργα. Από τότε μέχρι σήμερα μάζεψα κάμποσα από τα μεταφρασμένα βιβλία του και είπα τώρα να διαβάσω το πιο φρέσκο εξ αυτών, γιατί τον έχω παραμελήσει σαν συγγραφέα.
Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Χωρίς αμφιβολία, η γραφή του Ντελίλο έχει μια δυναμική, μια τάση για φιλοσοφική ενδοσκόπηση, όμως δεν με κέρδισε. Ίσως δεν είχα την κατάλληλη διάθεση, ίσως δεν είχα την απαραίτητη προσήλωση για το συγκεκριμένο βιβλίο, το θέμα είναι ότι λίγα πράγματα κατανόησα σε βάθος, ενώ αμφιβάλλω αν έπιασα το γενικό νόημα της όλης ιστορίας. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία "χάθηκα" εντελώς. Βέβαια, υπήρξαν στιγμές μαγείας και σοφίας που πραγματικά θαύμασα, που πραγματικά μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, όμως σαν σύνολο δεν μου έκανε ούτε κρύο ούτε ζέστη. Μπορεί να φταίει και η μυστηριώδης φύση του βιβλίου, η αποσπασματική και κάπως χαοτική πλοκή, η φιλοσοφική διάθεση του Ντελίλο που περνάει στη γραφή και την ιστορία.
Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν αναγνώστες που θα το απολαύσουν, απλά γιατί σκέφτονται διαφορετικά, αλλά και γιατί διάβασαν το βιβλίο με μεγαλύτερη προσοχή. Πάντως μπορώ να πω ότι μου άρεσε η γενικότερη αισθητική του βιβλίου, καθώς επίσης και η κάπως... παράξενη ατμόσφαιρά του. Και δεν νιώθω ότι σπατάλησα άδικα τον χρόνο μου. Λίαν συντόμως θα διαβάσω και άλλο βιβλίο του Ντελίλο (δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιο), απλά και μόνο για να τον... τεστάρω.
Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος. Χωρίς αμφιβολία, η γραφή του Ντελίλο έχει μια δυναμική, μια τάση για φιλοσοφική ενδοσκόπηση, όμως δεν με κέρδισε. Ίσως δεν είχα την κατάλληλη διάθεση, ίσως δεν είχα την απαραίτητη προσήλωση για το συγκεκριμένο βιβλίο, το θέμα είναι ότι λίγα πράγματα κατανόησα σε βάθος, ενώ αμφιβάλλω αν έπιασα το γενικό νόημα της όλης ιστορίας. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία "χάθηκα" εντελώς. Βέβαια, υπήρξαν στιγμές μαγείας και σοφίας που πραγματικά θαύμασα, που πραγματικά μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, όμως σαν σύνολο δεν μου έκανε ούτε κρύο ούτε ζέστη. Μπορεί να φταίει και η μυστηριώδης φύση του βιβλίου, η αποσπασματική και κάπως χαοτική πλοκή, η φιλοσοφική διάθεση του Ντελίλο που περνάει στη γραφή και την ιστορία.
Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν αναγνώστες που θα το απολαύσουν, απλά γιατί σκέφτονται διαφορετικά, αλλά και γιατί διάβασαν το βιβλίο με μεγαλύτερη προσοχή. Πάντως μπορώ να πω ότι μου άρεσε η γενικότερη αισθητική του βιβλίου, καθώς επίσης και η κάπως... παράξενη ατμόσφαιρά του. Και δεν νιώθω ότι σπατάλησα άδικα τον χρόνο μου. Λίαν συντόμως θα διαβάσω και άλλο βιβλίο του Ντελίλο (δεν έχω αποφασίσει ακόμα ποιο), απλά και μόνο για να τον... τεστάρω.
November 7, 2021
2.5/5*
Η κρυογονική είναι ένας αμφιλεγόμενος επιστημονικός τομέας που αλλάζει ριζικά το νόημα του ερωτήματος «υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;» και για άλλους προσπαθεί να ξεγελάσει τον Θεό παρέχοντας ένα είδος αθανασίας. Και μόνη η διαδικασία απότομης κατάψυξης του σώματος σε απίστευτα χαμηλές θερμοκρασίες, σε κάποιες μυστικές ultra hi-tech εγκαταστάσεις στη μέση του πουθενά, με σκοπό την επαναφορά του οργανισμού όταν η επιστήμη θα έχει προοδεύσει, αποτελούν υλικό για πρώτης τάξεως μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας.
Εδώ όμως δεν έχουμε τον Philip Dick, έχουμε τον De Lillo. Έχουμε μεταμοντέρνα γραφή, κοφτό, δωρικό λόγο και στήσιμο μιας ιδιάζουσας σχέσης πατέρα-γιού, γύρω από την κεντρική ιδέα του εθελούσιου θανάτου και κατάψυξης της συζύγου. Και φυσικά, χαλαρή δομή με μεγάλα νοήματα αλλά και νοηματικά άλματα σε γλωσσολογία, θρησκεία, τρομοκρατία, καπιταλισμό, βιοηθική και πολλά ακόμη. Ο πακτωλός συμβολισμών και διακειμενικών αναφορών είναι θελκτικός για μυημένους αναγνώστες, σε κάνει να κρυφογελάς όταν τους ανακαλύπτεις, ενώ το ίδιο πετυχαίνει και η τάση αυτοσαρκασμού του συγγραφέα. Επίσης, η εικονοποιητική δύναμη της γραφής του δημιουργεί μια μακρά αναγνωστική επίγευση.
Ο De Lillo είναι μεγάλος συγγραφέας. Σε αυτό το προτελευταίο έργο του όμως δε με άγγιξε. Πάνω που σε απογειώνει με φράσεις όπως «ο θάνατος είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα , όχι μια οριστική ετυμηγορία του τι είναι ανθρωπίνως αναπόφευκτο», σε προσγειώνει ανώμαλα με χαρακτήρες που δεν μπορείς να ταυτιστείς, συμπαθήσεις ή μισήσεις. Και αν αυτή η αποστασιοποιημένη οπτική είναι χαρακτηριστικό του γνώρισμα, όταν αφηγείσαι μια ιστορία με τόσο «παγωμένη» κεντρική ιδέα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οφείλεις να τη δέσεις με πιο απτούς χαρακτήρες ή -γιατί όχι- με μια εσάνς ρομαντισμού για να λειτουργήσει.
Η μεταμοντέρνα φαρέτρα του έργου θα ανταμείψει αρκετούς προσεκτικούς αναγνώστες – ο θάνατος άλλωστε θα αποτελεί για πάντα πολύ δυνατή λογοτεχνική πηγή έμπνευσης- αλλά και αυτοί ακόμα θα σκέφτονται πάντα ότι το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από απλή επιβεβαίωση του χαρακτηρισμού «μεταμοντέρνος προφήτης» για τον De Lillο.
Η κρυογονική είναι ένας αμφιλεγόμενος επιστημονικός τομέας που αλλάζει ριζικά το νόημα του ερωτήματος «υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;» και για άλλους προσπαθεί να ξεγελάσει τον Θεό παρέχοντας ένα είδος αθανασίας. Και μόνη η διαδικασία απότομης κατάψυξης του σώματος σε απίστευτα χαμηλές θερμοκρασίες, σε κάποιες μυστικές ultra hi-tech εγκαταστάσεις στη μέση του πουθενά, με σκοπό την επαναφορά του οργανισμού όταν η επιστήμη θα έχει προοδεύσει, αποτελούν υλικό για πρώτης τάξεως μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας.
Εδώ όμως δεν έχουμε τον Philip Dick, έχουμε τον De Lillo. Έχουμε μεταμοντέρνα γραφή, κοφτό, δωρικό λόγο και στήσιμο μιας ιδιάζουσας σχέσης πατέρα-γιού, γύρω από την κεντρική ιδέα του εθελούσιου θανάτου και κατάψυξης της συζύγου. Και φυσικά, χαλαρή δομή με μεγάλα νοήματα αλλά και νοηματικά άλματα σε γλωσσολογία, θρησκεία, τρομοκρατία, καπιταλισμό, βιοηθική και πολλά ακόμη. Ο πακτωλός συμβολισμών και διακειμενικών αναφορών είναι θελκτικός για μυημένους αναγνώστες, σε κάνει να κρυφογελάς όταν τους ανακαλύπτεις, ενώ το ίδιο πετυχαίνει και η τάση αυτοσαρκασμού του συγγραφέα. Επίσης, η εικονοποιητική δύναμη της γραφής του δημιουργεί μια μακρά αναγνωστική επίγευση.
Ο De Lillo είναι μεγάλος συγγραφέας. Σε αυτό το προτελευταίο έργο του όμως δε με άγγιξε. Πάνω που σε απογειώνει με φράσεις όπως «ο θάνατος είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα , όχι μια οριστική ετυμηγορία του τι είναι ανθρωπίνως αναπόφευκτο», σε προσγειώνει ανώμαλα με χαρακτήρες που δεν μπορείς να ταυτιστείς, συμπαθήσεις ή μισήσεις. Και αν αυτή η αποστασιοποιημένη οπτική είναι χαρακτηριστικό του γνώρισμα, όταν αφηγείσαι μια ιστορία με τόσο «παγωμένη» κεντρική ιδέα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οφείλεις να τη δέσεις με πιο απτούς χαρακτήρες ή -γιατί όχι- με μια εσάνς ρομαντισμού για να λειτουργήσει.
Η μεταμοντέρνα φαρέτρα του έργου θα ανταμείψει αρκετούς προσεκτικούς αναγνώστες – ο θάνατος άλλωστε θα αποτελεί για πάντα πολύ δυνατή λογοτεχνική πηγή έμπνευσης- αλλά και αυτοί ακόμα θα σκέφτονται πάντα ότι το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από απλή επιβεβαίωση του χαρακτηρισμού «μεταμοντέρνος προφήτης» για τον De Lillο.
February 6, 2020
Δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορεί να γράψει κανείς διαβάζοντας ένα βιβλίο του Ντε Λιλο. Ένα μετα-αποκαλυπτικό βιβλίο, δύσκολο στην ανάγνωση αλλά εξαιρετικό στο νόημα του.
Αν ποτέ καταφέρω να γράψω μια φράση κοντά στη φιλοσοφία του συγγραφέα, ευχαριστημένος θα είμαι!
Αν ποτέ καταφέρω να γράψω μια φράση κοντά στη φιλοσοφία του συγγραφέα, ευχαριστημένος θα είμαι!
December 17, 2019
http://diavazontas.blogspot.com/2019/...
Μοιάζει κάπως ιερόσυλο να προσπαθήσεις να γράψεις για το τελευταίο βιβλίο ενός συγγραφέα που στο μυαλό σου είναι ιερό τέρας. Πόσο μάλλον αν αυτός έχει περάσει πια τα ογδόντα και η σκέψη πως μπορεί να μην ξαναγράψει σε τριβελίζει. Τον άκουσα ζωντανά πριν κάποιο καιρό, παραμένει ο λόγος του εντυπωσιακός και απλός, αν και τα βιβλία του έχουν αλλάξει. Από τον Υπόγειο κόσμο και τον Λευκό θόρυβο, τεράστιες σάγκες που ασχολούνται σχεδόν με τα πάντα, έχει περάσει σε πιο λιτές αφηγήσεις, κάπως μονοθεματικές, που εξαντλούν το θέμα και δεν εντυπωσιάζουν τόσο. Το Zero K μοιάζει να είναι φτιαγμένο κι από τα δύο υλικά, δεν είναι λιτό, όπως ας πούμε το Body artist, έχει στιγμές αριστουργηματικής πρόζας— αυτή η κρύα, σχεδόν αποστασιοποιημένα γραφή που τον χαρακτηρίζει είναι σχεδόν κλασική πια– αλλά ασχολείται με το θέμα του διεξοδικά.
Ένας άντρας, ο Τζεφ, πηγαίνει σε ένα περίεργο κέντρο μέσα στην έρημο, σχεδόν όλο είναι υπόγειο και οι εγκαταστάσεις είναι εντυπωσιακές. Εκεί ο πατέρας του, με τη νυν σύντροφό του, την Άρτις, σχεδιάζουν τον θάνατό της. Η Άρτις πάσχει από μια εκφυλιστική ασθένεια, οπότε επιλέγει τη στιγμή που θα πεθάνει και θέλει το σώμα της να διατηρηθεί με κρυογονική, για να αναγεννηθεί όταν υπάρχει θεραπεία. Ο πατέρας του Τζεφ είναι υγιής, όμως κι αυτός μπαίνει στο πειρασμό να κάνει τη διαδικασία μαζί της. Εξάλλου αυτός χρηματοδοτεί το κέντρο μέσα στην έρημο, είναι πάμπλουτος, αυτοδημιούργητος και παντοδύναμος. Πολύ σύντομα φαίνεται πως δεν κάλεσε τον Τζεφ εκεί μόνο για να πει αντίο στη μητριά του. Θέλει να αναλάβει τις επιχειρήσεις του, ή ίσως και να πάει μαζί τους. Μόνο που τον γιο του τον έχει εγκαταλείψει στα 14 του, κι ο Τζεφ τώρα στα 34 του, βρίσκει όλο τον εαυτό του, να αναπολεί τη στιγμή του θανάτου της μητέρας του.
Θα μπορούσε να είναι απλώς αγάπη; Όλες αυτές οι απόλυτες λέξεις. Τις άξιζε άραγε ο άντρας με το ψεύτικο όνομα, ο ανεπαρκής σύζυγος, ο απών πατέρας; Κόψε το παραλήρημα, το παράπονο που φουντώνει μέσα σου, είπα στον εαυτό μου. Ένας άνθρωπος με τα δικά του μέσα επιλέγει να γίνει κατεψυγμένο δείγμα μέσα σε μια κάψουλα σε κάποιες αποθηκευτικής εγκαταστάσεις, είκοσι χρόνια πριν την ώρα του.
Η σκηνή που ο Τζεφ φτάνει στην έρημο είναι εντελώς ντελιλική. Κάποιος βρίσκεται σε ένα άγνωστο μέρος, που μοιάζει φοβερά τρομακτικό, με κλειστές πόρτες. Αλλά και ο τρόπος που χειρίζεται τη θνητότητα και το θάνατο είναι ενδιαφέρων. Ο πατέρας του Τζεφ δεν είναι σίγουρο πως θέλει να ακολουθήσει τη μητριά του μόνο από αγάπη, έχει και μια διεστραμμένη ελπίδα αθανασίας, την αίσθηση πως η παντοδυναμία του μπορεί να επεκταθεί και στον θάνατο. Μετά υπαναχωρεί. Η ζωή μετά το θάνατο, ή ο θάνατος για τη ζωή ή τελικά η ίδια η ζωή που μοιάζει αβίωτη χωρίς την ελπίδα. Ο θεός που μπορεί να είναι η επιστήμη, κι αν είναι ψευδοεπιστήμη. Κι η ζωή στην καθημερινότητά της, με θέματα πιο απλά, γονεϊκών σχέσεων και επικοινωνίας.
Ο Ντελίλλο χειρίζεται όλα αυτά τα ζητήματα με τον δικό του μετά-μετάμοντέρνο τρόπο, με τη λιτότητα της γλώσσας που είναι το σήμα καατεθέν του, κι έχει κι εδώ κομμάτια που μένουν στη μνήμη για πάντα. Το Zero K δεν είναι σε καμία περίπτωση το αγαπημένο μου βιβλίο του, έχει οριακά στιγμές που πλατειάζει, ίσως και λίγο να ηθικολογεί. Εδώ το περιώνυμο χιούμορ του μοιάζει να τον εγκαταλείπει. Παρόλα δεν σε αφήνει να ανασάνεις, και παραμένει ένα μυθιστόρημα που θυμίζει την ιδιοφυΐα του συγγραφέα από τα παλιά.
Μοιάζει κάπως ιερόσυλο να προσπαθήσεις να γράψεις για το τελευταίο βιβλίο ενός συγγραφέα που στο μυαλό σου είναι ιερό τέρας. Πόσο μάλλον αν αυτός έχει περάσει πια τα ογδόντα και η σκέψη πως μπορεί να μην ξαναγράψει σε τριβελίζει. Τον άκουσα ζωντανά πριν κάποιο καιρό, παραμένει ο λόγος του εντυπωσιακός και απλός, αν και τα βιβλία του έχουν αλλάξει. Από τον Υπόγειο κόσμο και τον Λευκό θόρυβο, τεράστιες σάγκες που ασχολούνται σχεδόν με τα πάντα, έχει περάσει σε πιο λιτές αφηγήσεις, κάπως μονοθεματικές, που εξαντλούν το θέμα και δεν εντυπωσιάζουν τόσο. Το Zero K μοιάζει να είναι φτιαγμένο κι από τα δύο υλικά, δεν είναι λιτό, όπως ας πούμε το Body artist, έχει στιγμές αριστουργηματικής πρόζας— αυτή η κρύα, σχεδόν αποστασιοποιημένα γραφή που τον χαρακτηρίζει είναι σχεδόν κλασική πια– αλλά ασχολείται με το θέμα του διεξοδικά.
Ένας άντρας, ο Τζεφ, πηγαίνει σε ένα περίεργο κέντρο μέσα στην έρημο, σχεδόν όλο είναι υπόγειο και οι εγκαταστάσεις είναι εντυπωσιακές. Εκεί ο πατέρας του, με τη νυν σύντροφό του, την Άρτις, σχεδιάζουν τον θάνατό της. Η Άρτις πάσχει από μια εκφυλιστική ασθένεια, οπότε επιλέγει τη στιγμή που θα πεθάνει και θέλει το σώμα της να διατηρηθεί με κρυογονική, για να αναγεννηθεί όταν υπάρχει θεραπεία. Ο πατέρας του Τζεφ είναι υγιής, όμως κι αυτός μπαίνει στο πειρασμό να κάνει τη διαδικασία μαζί της. Εξάλλου αυτός χρηματοδοτεί το κέντρο μέσα στην έρημο, είναι πάμπλουτος, αυτοδημιούργητος και παντοδύναμος. Πολύ σύντομα φαίνεται πως δεν κάλεσε τον Τζεφ εκεί μόνο για να πει αντίο στη μητριά του. Θέλει να αναλάβει τις επιχειρήσεις του, ή ίσως και να πάει μαζί τους. Μόνο που τον γιο του τον έχει εγκαταλείψει στα 14 του, κι ο Τζεφ τώρα στα 34 του, βρίσκει όλο τον εαυτό του, να αναπολεί τη στιγμή του θανάτου της μητέρας του.
Θα μπορούσε να είναι απλώς αγάπη; Όλες αυτές οι απόλυτες λέξεις. Τις άξιζε άραγε ο άντρας με το ψεύτικο όνομα, ο ανεπαρκής σύζυγος, ο απών πατέρας; Κόψε το παραλήρημα, το παράπονο που φουντώνει μέσα σου, είπα στον εαυτό μου. Ένας άνθρωπος με τα δικά του μέσα επιλέγει να γίνει κατεψυγμένο δείγμα μέσα σε μια κάψουλα σε κάποιες αποθηκευτικής εγκαταστάσεις, είκοσι χρόνια πριν την ώρα του.
Η σκηνή που ο Τζεφ φτάνει στην έρημο είναι εντελώς ντελιλική. Κάποιος βρίσκεται σε ένα άγνωστο μέρος, που μοιάζει φοβερά τρομακτικό, με κλειστές πόρτες. Αλλά και ο τρόπος που χειρίζεται τη θνητότητα και το θάνατο είναι ενδιαφέρων. Ο πατέρας του Τζεφ δεν είναι σίγουρο πως θέλει να ακολουθήσει τη μητριά του μόνο από αγάπη, έχει και μια διεστραμμένη ελπίδα αθανασίας, την αίσθηση πως η παντοδυναμία του μπορεί να επεκταθεί και στον θάνατο. Μετά υπαναχωρεί. Η ζωή μετά το θάνατο, ή ο θάνατος για τη ζωή ή τελικά η ίδια η ζωή που μοιάζει αβίωτη χωρίς την ελπίδα. Ο θεός που μπορεί να είναι η επιστήμη, κι αν είναι ψευδοεπιστήμη. Κι η ζωή στην καθημερινότητά της, με θέματα πιο απλά, γονεϊκών σχέσεων και επικοινωνίας.
Ο Ντελίλλο χειρίζεται όλα αυτά τα ζητήματα με τον δικό του μετά-μετάμοντέρνο τρόπο, με τη λιτότητα της γλώσσας που είναι το σήμα καατεθέν του, κι έχει κι εδώ κομμάτια που μένουν στη μνήμη για πάντα. Το Zero K δεν είναι σε καμία περίπτωση το αγαπημένο μου βιβλίο του, έχει οριακά στιγμές που πλατειάζει, ίσως και λίγο να ηθικολογεί. Εδώ το περιώνυμο χιούμορ του μοιάζει να τον εγκαταλείπει. Παρόλα δεν σε αφήνει να ανασάνεις, και παραμένει ένα μυθιστόρημα που θυμίζει την ιδιοφυΐα του συγγραφέα από τα παλιά.
July 19, 2019
Αναγνωστική απόλαυση και θαυμασμός.
(ειδική μνεία στην μετάφραση της Λαμπρινης Κουζέλη και την υπέροχη γλώσσα του κειμένου)
(ειδική μνεία στην μετάφραση της Λαμπρινης Κουζέλη και την υπέροχη γλώσσα του κειμένου)
February 5, 2020
Tον Ντον Ντε Λίλλο μολις τον γνωρισα με το τελευταιο του βιβλιο που υποθετω ότι δεν είναι και το καλυτερό του. Με ενδιαφερει η γνωμη αλλων αναγνωστων διοτι εγω τον βρηκα καπως. Ίσως ο Λευκος Θόρυβος που ειχε μεταφρασει και ο αγαπημενος Αμπατζογλου να ηταν εμβληματικο, το θυμαμαι το 1991 αλλά για λόγους προσωπικού χάους δεν το διαβασα τότε και τωρα μαλλον είναι αργά. Πάντως το ZERO K δεν είναι από τα βιβλία που ήθελα να αφήσω μετά τις πρώτες σελίδες, σπάνια μεν αλλα υπαρκτά, ήθελα να το τελειώσω παρόλο που δεν είναι απο τα βιβλία που με γεμίζουν, ίσως έχει κάτι, κάτι μυστηριώδες, κάτι περίεργο κι έτσι πραγματι το διαβασα μεχρι τέλους με αντιφατικά συναισθήματα: μου φάνηκε χαοτικό, αποσπασματικό με μια καλη κεντρική ιδέα αλλά με προβληματικό τρόπο ανάπτυξης. Όμως δεν θα ειμαι απόλυτη γιατι δεν έχω γνωρίσει τον συγγραφέα σε βάθος, δεχομαι ενστάσεις με επιχειρήματα
July 17, 2019
3,5/5. Πολύ ιδιαίτερο. Εύγε. Άξιζε θαρρώ και το χρόνο και τον κόπο.
November 23, 2019
Θεέ μου, τι βιβλίο...
Displaying 1 - 10 of 10 reviews