Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου

 Γεια σας

Μια κακή διάθεση με τριγυρίζει τελευταία και δεν ξέρω γιατί. Παρόλα αυτά βλέπω ότι  ο ήλιος είναι φωτεινός και η θάλασσα μαγική κάθε ώρα της ημέρας.

 

Υπάρχουν σκέψεις που τις κρατάς μέσα σου για χρόνια. Όχι γιατί δεν θέλεις να τις πεις, αλλά γιατί δεν βρίσκεις τις λέξεις.

Σήμερα τις βρήκα.

Αυτή είναι η δική μου αλήθεια.

 

 Κάπου στην πορεία έχασα τον δρόμο προς τα όνειρά μου.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να χάνω εμένα.

Θυμάμαι μόνο τα όνειρα.

Ήθελα να ταξιδεύω. Να γεμίζω ένα σακίδιο και να φεύγω. Να γνωρίζω πόλεις που μέχρι τότε έβλεπα μόνο σε φωτογραφίες. Να χάνομαι σε σοκάκια, να ξυπνάω δίπλα στη θάλασσα, να κυνηγάω το φως του ήλιου με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι και να βιντεοσκοπώ στιγμές που δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ.

Ήθελα να μαζεύω αναμνήσεις.

Όχι αποδείξεις.

Όχι συμβόλαια.

Όχι στόχους.

Κι όμως... η ζωή με έφερε αλλού.

Σήμερα η καθημερινότητά μου μετριέται σε κινητά, σταθερά, τηλεοράσεις, προτάσεις, προσφορές και αριθμούς. Οι μέρες περνούν τόσο ίδιες μεταξύ τους, που καμιά φορά αναρωτιέμαι αν ζω ή αν απλώς επαναλαμβάνω την ίδια μέρα ξανά και ξανά.

Το χειρότερο δεν είναι ότι κουράστηκα.

Το χειρότερο είναι ότι σταμάτησα να ελπίζω.

Υπάρχει ένας πόνος που δεν κάνει θόρυβο. Δεν φαίνεται. Δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Είναι εκείνος ο πόνος που νιώθεις όταν καταλαβαίνεις ότι η ζωή που ζεις απέχει έτη φωτός από τη ζωή που κάποτε ονειρεύτηκες.

Και τότε αρχίζεις να κάνεις κάτι πολύ επικίνδυνο.

Συμβιβάζεσαι.

Λες «ίσως δεν γίνεται αλλιώς». «Ίσως δεν είναι για μένα». «Ίσως έτσι είναι η ζωή των περισσότερων ανθρώπων».

Και κάθε φορά που το λες, ένα μικρό κομμάτι από εκείνον τον άνθρωπο που ήσουν... σβήνει.

Αυτό είναι που με πονάει περισσότερο.

Όχι η δουλειά.

Αλλά ότι κάποτε είχα μια ψυχή που διψούσε να γνωρίσει τον κόσμο και τώρα τη βλέπω να περιμένει πίσω από μια βιτρίνα.

Σαν να της είπα «περίμενε λίγο ακόμα».

Κι αυτό το «λίγο ακόμα» έγινε μήνες.

Μετά χρόνια.

Κι εγώ έμεινα να χαζεύω φωτογραφίες από μέρη που ήθελα να έχω δει με τα δικά μου μάτια.

Να βλέπω ανθρώπους να ζουν τη ζωή που κάποτε είχα φανταστεί για μένα και να χαμογελάω, ενώ μέσα μου κάτι σπάει αθόρυβα.

Ξέρεις ποιο είναι το πιο άδικο;

Δεν είναι ότι δεν πραγματοποιήθηκαν τα όνειρά μου.

Είναι ότι όσο περνά ο καιρός, φοβάμαι πως θα ξεχάσω ακόμη και πώς ήταν να ονειρεύομαι.

Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη ήττα.

Όχι να μη φτάσεις ποτέ εκεί που ήθελες.

Αλλά να συνηθίσεις τόσο πολύ την καθημερινή επιβίωση, ώστε να πάψεις να πιστεύεις πως υπάρχει κάτι περισσότερο.

Αν κάποτε με δεις να χαζεύω τη θάλασσα λίγο παραπάνω απ' όσο χρειάζεται, να ξέρεις...

Δεν κοιτάζω το νερό.

Κοιτάζω τη ζωή που κάποτε πίστευα πως θα ζήσω.

 

Φιλάκια ...