A licho wie IX

 Na jasne do tej pory niebo  wpłynęła nagle  armada chmur. Widać było jak gęstniały przesuwając się nad stuletnim lasem, zasłsaniając większą część nieba. Wraz z chmurami stężały wcześniej spokój majowego popołudnia zmieniał się w gorączkę i wyścig z czasem. Odruchowo ptaki cichły, a leśny zwierzyniec leciał i biegł do swoich siedlisk, gniazd  i nor. Ciemny granat olbrzymich błyskających od spodu chmur przesuwał zachodni wiatr w stronę pogórza. 

Zrazu lunęło. Na pola i lasy posypał się deszcz, później grad. Gałęzie drzew miotały się w rozpaczy i biły to w jedną, to w drugą stronę. A pioruny biły na oślep  pośród narastających fal.

Dąbrówka przeczuwając co się święci, nie opuszczała tego dnia swego domostwa nawet za płot. We wszelkich czynnościach gospodarczych towarzyszył jej niedźwiedzi chowaniec, który wabił się Misiek. Misiek patrzał bezkrytycznie na Dąbrówkę i podążał za nią krok w krok. Odkąd dziewczyna przygarnęła osieroconego niedźwiadka, minął już piąty rok. Wyrósł na potężne zwierzę, a rozmiar postury; w tym łapy zakończone pazurami i paszcza wypełniona ostrymi zębami, skutecznie studziły zapędy zarówno miejscowych, jak i przejezdnych. Wprawdzie obejście Dąbrówki powiększyło się od tamtego czasu o dojną kozę i stadko kaczek ochoczo pluskających się w powstałej  po deszczu kałuży, to Dąbrówka nadal mieszkała sama.

Głośny huk sprawił iż zerwała się z krzesła od zaczętej niedawno robótki i pobiegła wyjrzeć przez kraciaste okno. Piorun spadł na ruiny, gdzie od dłuższego czasu pomieszkiwał guślarz Sędziwuj.  Silne wyładowanie zatrząsło ziemią, a potężny grzmot rozniósł się po okolicy. I nagle tak prędko jak się burza zaczęła, tak też się skończyła

Właściwie to było już po burzy. Ubrała się tedy cieplej i udała w drogę ku górze, na którym bielały ruiny zamczyska, sprawdzić, co  z Sędziwojem.

Miejsce napawało ją trwogą. Pośrodku izby, którą guślarz zaadaptował dla swych potrzeb,  leżała pryzma znoszonych ubrań. Wokół znaki i symbole w nieznanej Dąbrówce mowie. System tajemnych znaków w żaden sposób nie zdradzał swego przeznaczenia, lecz wkrótce miała się dowiedzieć jaki był ich cel. Dziewczyna zrazu usłyszała szmer i przezornie ukryła się z Miśkiem do pustego kufra.

W pomieszczeniu rozniósł się śmiech jednego z trzech identycznych jegomości

- Nie wierzę! Ten stary łotr znów nas wykiwał. Jej  książęca mość nie będzie pocieszona!

- Ale Pankracy, toć on bawi się z nami w ten sposób nie od dziś!

- To koniec! - odparł trzeci. W trybie pilnym trzeba podać się do dymisji i  definitywnie zamknąć dział. 

-Uspokuj się Bonifacy - Department Bezpieczeństwa nie takie  tajemnice skrywa w archiwach.

- Serwacy no powiedzże coś!

- Trzeba się zastanowić i obmyśleć nowy plan.

 Pierwszy tajniak odsłonił podłogę na której wyrysowany  był pentakl.

- To magiczna brama! Prowadzi do innych światów - swierdził Serwacy. 

- Skoro nie możemy go sobie zjednać, ani w żaden soosób pojmać, to może nie pozwolimy mu chociaż wrócić!? - uśmiechnął się złowrogo.

- Ty to masz głowę nie od parady! - orzytaknął mu Bonifacy

I Serwacy zaczął żwawo ścierać swoim trzewikiem skreślone znaki z parkietu.

c.d.n.

Zdjęcia wygenerowane AI

Haiku wiosenne II

żywa świątynia 

 w swoje ramiona wzięła

sklepienie nieba

***

nieznany siewca 

zasiewa wolę życia

w żyznych ustroniach

***

uśpione ziarno

 ukryte wewnątrz ziemi 

urosło w siłę

***

przez skrzyżowanie

w poprzek jezdni szły gęsi

zwielokrotnione

***

na górskich grzbietach

 deszcz i słońca obręcze

  uwiły tęczę

Zdjęcia wygenerowane AI

Myślokształty

 I stała się wiosna. 

Olśniewająca z wnikliwą słońca przejrzystością, migotliwą nieśmiałością w koronach drzew. Z powietrzem przetkanym feerią barw i dotkliwą tęsknotą, która w głowie się nie mieści. Pojawiającą się to tu, to tam. I całkiem z zaskoczenia. Zlewającą się nagle w fantasmagorie, w obłoki i  zapachy z przeszłości. Płoni się, rumieni... Pełna drobnych zachwytów,  niezwyczajnych parasolkowatych kształtów oraz z zatroskaniem młodych rodziców. Pewnego ranka wybucha za oknem kaskadami wonnej drobnicy. Znienacka niedościgniona, bez ostrzeżenia rozkwita całymi bukietami bzu. Aż słodko jest w ustach. Od wzruszenia brak lub nadmiar jest słowa. I skrzą się wszędzie skrzydlate uniesienia. Drży powietrze od snu ciepłego popołudnia. Wypełnia się brzękiem rozbudzonych owadów sprytnie uczepionych tych  dni. Wydeptane ścieżki prężą się i odbiegają  ku rozsianej w zagłębieniach wodzie. Tam dwa brzegi łączą się na moście. Z  pluskiem wody spojrzenia podążają w dół.  Gdzie wiją się srebrzyście wysadzane kamieniami serpentyny rzek. A w oddali leśne skrawki. Kosmyki mchu obejmują zazdrośnie pnie zdrowych i powalonych drzew.  Porzucone przez burzę pokaleczone konary wyciągają ręce do chmur. Nagle wszystko staje się jasne. Zewsząd spełnienie. Zapach rządzy i trwogi. 

Szaleńcy! 

Już nikt nie zaprzeczy tej wiośnie. Wszędzie rozpięła wnyki i sidła pożądliwej zieleni. Zanosi się na deszcz...

                    

                    

A licho wie VIII

 I stała się rzecz niepojęta, bo kiedy licho w białym welonie, na ślubnym kobiercu dozgonną miłość młodemu księciu przysięgło, a potem prosto w usta Twardostoja ucałowało, buchnęło, huknęło i cały czar naraz prysł. Z łysawej szkarady zmieniło się w nadobną księżniczkę, która, trzeba przyznać nie tylko panu młodemu, ale i innym zebranym bardzo się spodobała. 

Tylko Halszka z daleka wszystkim się odgrażała, że jeszcze ją popamiętają. Niedoszła żona miała rację. Obrośnięta jak u dzika twarz z pewnością wystarczyła, zostaeić w pamięci ślad.

Za to pośród gości pojawiła się nagle nikomu nieznana starowinka. Rozsiadła się nieproszona wśród weselników i taką to historię im opowiedziała:

Za górami, za lasami była sobie raz księżniczka, która wszystkich swych adoratorów nagminnie zwodziła i bex niczego odprawiała. Straszliwie jej ta nieobyczajność rodziców martwiła i nikogo się ona nie słuchała: ni ojca, ni matki i ani żadnego na zamku dostojnika. Nikomu bowiem do siebie dojść nie pozwoliła, jedynie czasem leśnej babie, do której chodziła po zioła i zaklęcia. Jako, że nie w prawicy, a w zamawianiu i w eliksirach się lubowała i wyjścia z każdej opresji upatrywała. 

Jednakże owa leśna baba stara już była, choć ciągle jara. Baba nieco się wyprostowała i  wzorzystą chustkę drżącą ręką wygładziła. - Umysł bystry, acz  zmącony - ciągnęła dalej.  - Wzięła tedy wilczełyko  z jaskółczym zielem sobie pomyliła i zeń ową nieszczęsną polewkę uważyła... 

Jaskółcze ziele dobre na pypcie, za to wilczełyko paskudna trucizna - jakby kto tu z szanownie zgromadzonych nie wiedział.

Baba patrzy, a po spożyciu nalewki panna gaśnie i na podłogę się osuwa. 

 Żadne znane jej odtrudki nie działały. A trzeba wam wiedzieć, że tylko co jej przyszło na myśl, wnet wypróbowaława. W ostateczności doszło do niespodzianej transmutacji w leśne licho, do której Baba w akcie desperacji w załączniku zdjęcie klątwy dodała; "Kiedy licho na ślubnym kobiercu wreszcie stanie, do końca swych dni w ludzkiej postaci zostanie".

Po tej gawędzie, weselnicy zrozumiawszy jak wielkiej przemiany byli świadkami, świętowali nie dzień cały, ani nawet tydzień, lecz ze dwa tygodnie. Aż ich starszy książe Maksymilian - ojciec Twardostoja, kazał grzecznie wyprosić do domów. 

c.d.n.?

Dzień przed końcem świata

  

Ktoś miał lub umiał zbyt wiele,

inny mu tego pozazdrościł.

Kiedy trzeba było się ułożyć,

 wyzwał od głupców,

zapominając przy tym jak

porywczy potrafił być ktoś...

Na to pierwszy obraził się na Amen,

nie chciał już słuchać,

bo takie było jego prawo

 i miał wszystkiego serdecznie dość.

***

W zasadzie tego dnia było chłodno, 

to był wtorek lub czyjaś środa.

Słońce nie zdołało rozgrzać atmosfery,

 już niebo przeciął z hukiem samolot na pół.

Gdzieś zaśpiewał kos do porannej kawy,

a sierpówka zaniosła słomkę do gniazda. 

W oddali i z bliska zielenił się las. 

Formowały się arterie mrówczego miasta

i sąsiedzkie życie w przedogródkach.

Z cicha na drzewach  pękały pąki

i wodę na rzece głaskał wiatr...

A drobne kwiaty... 

Były jak pierwsze pocałunki,

które tak dobrze pamięta stary świat...

I tak nastał koniec i nowy porządek.

 Wszystkim nam przecież kogoś brak.

A licho wie VII

 

10 czerwca 2013

Ocalony przez Dąbrówkę Twardostój nie posiadał się z radości, że ujść z obławy  mu  się udało. A kiedy się na nim brunatny niedźwiedź usadził, to cały żywot  stanął mu przed oczami. Wtenczas zrozumiał, że ma dość kawalerskiej swawoli, że wstyd to okrutny, ażeby go niewiasta z opresji raz za razem ratowała. Postanowił wrócić na zamek, ożenić się z Halszką i najdalej jak za rok doczekać się potomka.  A tej dziewczynie, co w głuszy mieszka i dobra dla niego była zawsze po stokroć wynagrodzić. Na odchodne wycałował obie dłonie obiecując jej osobę zachować w szczególnej pamięci. Ona jednak w dobre chęci zbója nie bardzo wierzyła.

***

Za to zbójcerz mając na względzie pogoń, tortury i niechybną niewolę, zacisnął zęby i przez najgorszy chruśniak się przedzierał. Dopiero gdy zobaczył na horyzoncie zarysy zamczyska,  poczuł ulgę. Nie mógł jednak przypuszczać, że w ślad za nim, z gałązki na gałązkę skacze leśne licho, które szło tak aż pod bastion okalający Miasteczko i weszło przez główną bramę. Wtedy właśnie znalazło się w okropnych dla siebie okolicznościach. Wpierw wpadło w tłum, który jak rzeka zaniósł cudaka na targ i wypluł między kupieckie stoły. Na ten widok  pies garncarza ze strachu się urwał. Nieboże zaczęło uciekać ile sił w nogach.  Przewróciło się na stragan z naczyniami. Zaczepiło babę z kołaczami.  Potknęło się o nogę cyrulika i straciło równowagę. A kiedy samo upaść już miało, wywinęło się niczym wędrowny kuglarz, chwyciło mazidło na porost włosów i zbiegło między domy.

***

Zmachane i wystraszone licho przycupnęło przy koniach.  Rozmazało się przy tym okropnie. Rozpaczało, że tak niefortunnie straciło mości księcia z oczu. Wiedziało jednak, że szukać go należy nie gdzie indziej jak na dworze. Umyśliło sobie wejść tam  kuchennymi drzwiami. Obeszło więc przybudówki i zapukało do tej, gdzie dym w kominie ochoczo podskakiwał. Otworzyła jej okrągła i rumiana kucharka. Od razu chciała licho przepędzić. Jednak przeszkodziła jej jakaś taka  podejrzanie wychudzona, która nie dość, że wpuściła nieszczęście do środka, to jeszcze własną strawę na dwie części podzieliła i ugościła.  Spotkanie z leśnym lichem nic dobrego jednak dworskiej kuchni nie przyniosło. Na drugi dzień gruba dostała kolki, następnie niestrawności i nie zdążyła na czas do roboty. Z tej to przyczyny kuchmistrz stracił cierpliwość i kazał się jej wynosić. Szczupła za to awansowała  i postanowiła dworskich dostojników skutecznie odchudzić.

***

Jak ja niecierpię tego rodzaju muzyki - myślał Twardostój przysłuchując się próbom do weseliska.

 -A najgorsze jest to, że wpada w ucho! Już się szykował, już wkładał swój strój paradny i nerwy dawały o sobie znać.

*

Korzystając z  zamieszania, a trzeba wam wiedzieć, że to były ostatnie przygotowania do książęcych zaślubin, licho umknęło na pokoje i tułało się po dworskich komnatach szukając ukochanego. Chcąc nie chcąc trafiło w centrum zamieszania, gdzie dworskie służki stroiły pannę młodą. Stały przed lustrem i jedna układała pukle w zmyślne sploty, a druga miała barwić przyszłej księżnej policzki. Ku zdziwieniu straszydła ucieszyły się, kiedy je zobaczyły.  -W samą porę! – zapiszczała ta, co miała malować. Niespodziewanie wyrwała lichu zwinięte z targowiska mazidło i poczęła smarować nim twarz oblubienicy. -Będzie pani wyglądać jak królowa – szczebiotała dwórka. Halszka jednak cudu nie doczekała. Trwało chwilę, a na twarzy pojawiła się bujna jak u dzika szczecina. W jednej chwili krużganki przebiegł jeden pisk. – To jej wina! – wrzasnęła pokojowa  i wskazała na licho. Upiorzycy nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Naraz wzięła nogi za pas, a wybiegając z komnaty, wpadła na białogłowę, która ślubną suknię niosła. Straszydło szamotało się przez chwilę uciekając w najdalsze zamkowe zakątki. Widząc zgromadzenie roztropnie zakryło twarz, ażeby nikt je nie rozpoznał, a oddech i krok  zwolniło. Podeszło do księcia i grzecznie przyrzekało wszystko to, co mu czarodzieje kazali, na co młody książe pospołu lichu przysiągł przy świadkach. Tak oto książe leśne licho poślubił i swój los po kres dni wybrał.

Koniec

A licho wie VI

 25 marca 2013

Licho huśtało się na gałęzi i rozmyślało jak tu lichostwo swoje w dostatek zamienić. Wreszcie wypatrywaniem Twardostoja straszliwie znurzone, przeskakując z jednego konara na inny, zawisło na dębie, na którym list gończy był zawieszony, a na nim podobizna zbója, który jej pieniądz darował. – Mój ci on… – zamruczało pod nosem i zerwało papier z drzewa, po czym przycisnęło do chudej piersi. Zaciekawiło się bowiem szczerze, co to mogłoby oznaczać, ale że czytaniem niezwykle się brzydziło, toteż wydumało sobie, że zaczeka przy drodze, aż się kto rozumny napatoczy. Szczęśliwie zaczął się okres zbierania podatków. W oddali słychać było jak kolebie się na wykrotach wóz poborcy. Straszydło wybiegło mu naprzeciw i machając zatrzymało. Dwóch zbrojnych skierowało na nią strzemiona kuszy, aż się poborca wystraszył i sam wyjrzał zza krat.

-Czego chcecie nieboże? – dało się słyszeć spod hełmu zbrojnego.

-Wypytać o tych, co po drzewach wiszą – odwracając się licho wskazało na portrety rabusiów na drzewach.

-Szukamy ich! – odpowiedział zgodnie z prawdą zbrojny.

-Zgubili się? – spytało ze zdziwieniem licho.

-Zgadza się, bardzo się pogubili – potwierdził drugi uśmiechając się z przekąsem. -Wiecie może gdzie siedzą? Za pomoc czeka nagroda...

-Co mam nie wiedzieć? Jeśli to ma w czym pomóc, w kamiennym kręgu, tam w głuszy…

Wojak uśmiechnął się. -Mądrzeście uczynili, żeście nam powiedzieli – rzekł. -Spodziewajcie się sakiewki pełnej złota. Jutro o tej samej porze z posiłkami tu przybędziem.

I rzeczywiście, oddział księcia Maksymiliana pojawił się nazajutrz, tyle, że o zmroku. Niczego nieświadomi rozbójnicy biesiadowali w ten czas w najlepsze. Blaszane kubki z daleka dźwięczały od toastów z okowity. Między konarami widać było, że porozbierali się do pasa, zasiedli przy pniaku, ręce skrzyżowali i się siłowali. Nad ogniskiem zawieszony na trójnogu wesoło bulgotał kociołek i była to najpiękniejsza muzyka dla głodnego zbójcy.

Wtem, zza krzaków wyskoczyli zamkowi żołnierze. Watażka w krzaki zbiegł i począł kluczyć między drzewami. Inni w ślad za nim, przezornie każden jeden w inną stronę.

Prędko! – myślał sobie w duchu Twardostój. Jak się teraz nie wywinę, to biada, biada będzie, jeszcze gorzej niżliby kat boki żywcem smolną pochodnią opalał. Przez brzezinę i w wąwóz, w dół strumienia, na polanę krztusząc się i łapiąc zachłannie powietrze dotarł do małej chatynki i do drzwi zapukał. O dziwo podwoje się otworzyły. To była to Dąbrówka – siostra jego rodzona, o której nie wiedział i nic wiedzieć nie mógł. Stała w progu w białej jeno koszuli, szykowała się pewnie do snu. Odgrażając się, że pora nieodpowiednia i że nikogo wcale nie zapraszała, wpuściła go do siebie. Słysząc ujadanie psów i pościg, naraz pojęła, że zbieg potrzebuje pomocy i ukryć się w niedźwiedzim barłogu mu kazała. Ale i Miśka zaraz do niego wysłała. A kiedy żołdacy do chaty zapukali i przeszukiwać kąty zaczęli, to do zwierzęcia bali się podejść, bo wielki był i ryczał kiedy doń poczeli zaglądać.

cdn.