Από τα αρχεία | Δύο συνεντεύξεις του Θόδωρου Αγγελόπουλου | FLIX
Latest Entries »
Όποιος/α ενδιαφέρεται ας στείλει στο mauro_flight@yahoo.gr
Ευχαριστώ
Δύο παρουσιάσεις χτες στο Μονόκλ
Σας ευχαριστώ
Εισαγωγή στη ζωή και το έργο της Μεξικανής δημιουργού από τον αρτιζάνο Παναγιώτη Μανιάτη
χθες. Σας ευχαριστώ.
Παρουσίαση
από τον Παναγιώτη Μανιάτη
Μια ποιητική έκδοση του Π. Μανιάτη απ’ την… προσγείωσή του στην Κίνα.
Η μορφοποίηση του τίτλου συνδυάζει στοιχεία της παραδοσιακής (κάθετη γραφή) και της σύγχρονης (από αριστερά προς τα δεξιά) μορφής γραφής της κινεζικής γλώσσας, αναδεικνύοντας την πρωτοπορία χωρίς να χάνει το σεβασμό στο παρελθόν της.
Ψηφιακή εκτύπωση
Εκδόσεις: @ekdoseisentypois
Φωτογράφηση:@christie.papadopoulou
Σχεδιασμός: @vivliotechnia
…
Τα σοσιαλιστικά περιοδικά προσαρμόζονται στο μέσο επίπεδο των επαρχιακών στρωμάτων στα οποία απευθύνονται. Ο τόνος των κειμένων και της προπαγάνδας πρέπει όμως να είναι πάντα λιγάκι ανώτερος απ’ αυτόν το μέσο όρο για να υπάρχει ένας ερεθισμός για τη διανοητική πρόοδο, για να βγει, τουλάχιστον ένας κάποιος αριθμός εργατών από την γενική ασάφεια των αναμασημάτων χαρακτηριστικό των μικρής σημασίας συγγραμμάτων και να σταθεροποιήσει το πνεύμα του σε μια κριτική οπτική ανώτερη της ιστορίας και του κόσμου στον οποίο ζει και αγωνίζεται.
Το Τορίνο είναι σύγχρονη πόλη. Η καπιταλιστική δραστηριότητα σφύζει από τον υπερβολικό θόρυβο των κυκλωπιαίων εργοστασίων που συγκεντρώνουν σε λίγες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα δεκάδες και δεκάδες χιλιάδων προλετάριους. Το Τορίνο έχει περισσότερο από μισό έκατομμύριο κατοίκους. Το σύνολο των ανθρώπων είναι διαιρεμένο σε δυο τάξεις με χαρακτηριστικά που τους κάνουν να ξεχωρίζουν και που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στην Ιταλία. Δεν έχουμε δημοκράτες, δεν έχουμε μικρορεφορμιστές ανάμεσα στα πόδια μας. Έχουμε μια τολμηρή καπιταλιστική αστική τάξη χωρίς προκαταλήψεις, έχουμε ισχυρές οργανώσεις, ένα πολύπλοκο σοσιαλιστικό κίνημα, ποικίλο, πλούσιο σε τάσεις και σε πνευματικές ανάγκες.
Πιστεύει ο σύντροφος Πραμπολίνι ότι στο Τορίνο οι σοσιαλιστές πρέπει να κάνουν προπαγάνδα βάζοντας στο στόμα τους τον ποιμενικό αυλό, μιλώντας ειδυλλιακά για καλοσύνη, δικαιοσύνη, αρκαδική αδελφότητα; Εδώ η ταξική πάλη ζει σ’ όλη την τραχιά της μεγαλοπρέπεια, δεν είναι μια ρητορική υποκρισία, δεν είναι μια επέκταση των επιστημονικών και προφητικών εννοιών για τα κοινωνικά φαινόμενα που βρίσκονται ακόμα σε εμβρυακή κατάσταση και σε περίοδο ωρίμανσης.
Βέβαια και στο Τορίνο η προλεταριακή τάξη συμπληρώνεται συνέχεια από νέα άτομα χωρίς εκλεπτυσμένο πνεύμα, και που δεν είναι ικανά να κατανοήσουν όλη την έκταση της εκμετάλλευσης στην οποία υπόκεινται. Θα έπρεπε, σύμφωνα μ’ αυτούς, να αρχίζουμε πάντα από τις πρωταρχικές αρχές, από την στοιχειώδη προπαγάνδα. Και οι άλλοι; Και οι προλετάριοι που είναι διανοητικά προχωρημένοι, συνηθισμένοι ήδη στη γλώσσα της σοσιαλιστικής κριτικής; Ποιον πρέπει να θυσιάσουμε, σε ποιον πρέπει να απευθυνθούμε; Το προλεταριάτο είναι λιγότερο περίπλοκο από όσο μπορεί να φαίνεται. Έχει διαμορφωθεί μια ιεραρχία πνεύματος και κουλτούρας αυθόρμητα και η αμοιβαία διαπαιδαγώγηση ενεργεί εκεί όπου δεν μπορεί να φτάσει η δραστηριότητα των συγγραφέων και των προπαγανδιστών. Στους συλλόγους, στις οργανώσεις, στις συζητήσεις μπροστά στο εργοστάσιο, εκθέτεται λεπτομεριακά, διαδίδεται, αφού πρώτα έχει καλά σφυρηλατηθεί και έχει γίνει πλαστικός για όλα τα μυαλά, για όλα τα διανοητικά επίπεδα, ο λόγος της σοσιαλιστικής κριτικής. Σε ένα πολύπλοκο και ποικίλο περιβάλλον σαν εκείνο μιας μεγάλης βιομηχανικής πόλης δημιουργούνται αυθόρμητα τα όργανα μετάδοσης, που διακλαδώνονται παντού, των γνωμών που η θέληση των καθοδηγητών δεν θα κατάφερνε ποτέ να καταρτίσει και να διαπλάσει.
Και εμείς θα έπρεπε να παραμέναμε πάντα στα γεωργικά, στον αγροτικό και ειδυλλιακό σοσιαλισμό; Θα έπρεπε πάντα, με μονότονη επιμονή, να επαναλαμβάνουμε το αλφαβητάρι, δεδομένου ότι υπάρχει πάντα κάποιος που δεν το γνωρίζει;
Θυμόμαστε ακριβώς έναν ηλικιωμένο καθηγητή του πανεπιστημίου που εδώ και σαράντα χρόνια θα έπρεπε να είχε αναπτύξει μια σειρά μαθημάτων θεωρητικής φιλοσοφίας επάνω στο «Έσχατο Εξελικτικό είναι». Κάθε χρόνο άρχιζε με μια αναφορά «παρελθόντος» στους πρόδρομους του συστήματος και μιλούσε για τον Λάο-τσε, τον γέρο-παιδί, τον άνθρωπο που γεννήθηκε ογδόντα χρονών, της κινέζικης φιλοσοφίας. Και κάθε χρόνο ξανάρχιζε να μιλά για τον Λάο – τσε, γιατί νέοι φοιτητές είχαν προστεθεί και αυτοί επίσης έπρεπε να διδαχθούν για τον Λάο – τσε από το στόμα του καθηγητή. Και έτσι το «έσχατο εξελικτικό είναι» έγινε μύθος, μια χίμαιρα που τείνει να εξατμιστεί και η μόνη ζωντανή πραγματικότητα για τους φοιτητές πολλών γενεών, υπήρξε ο Λάο – τσε, ο γέρος – παιδί, το αγοράκι που γεννήθηκε ογδόντα χρονών.
Το ίδιο συμβαίνει στην ταξική πάλη της γριάς «Giustizia» του Καμίλο Πραμπολίνι. Είναι κι αυτή μια χίμαιρα που τείνει να εξατμιστεί, και κάθε εβδομάδα γράφει εκεί για τον γέρο – παιδί, που δεν ωριμάζει ποτέ, που δεν εξελίσσεται ποτέ, που δεν γίνεται ποτέ το «έσχατο εξελικτικό ον» και που όμως θα περίμενε κανείς επιτέλους να ανθίσει έπειτα από τόση αργή εξέλιξη, έπειτα από ένα τόσο καρτερικό έργο ευαγγελικής διαπαιδαγώγησης.
Απόσπασμα σπό το βιβλίο Σοσιαλισμός και Κουλτούρα, Αντόνιο Γκράμσι, σελ. 217-9, μτφρ: Γιώργος Μαχαίρας, επιμέλεια: Ντάνυ Πιέρρου, εκδ. Στοχαστής, σειρά Σύγχρονη Σκέψη)
mauroflight