Hem türünün hem de kimilerine göre tüm oyunların en iyisi Silent Hill 2’nin, tekrardan aramıza dönmesini öğrendiğimde gerçekten heyecanlanmış, bir yandan “Yoksa yine mi bir rezalet gelecek?” diye endişelenmiştim. Beklentimi düşük tutsam da çıkıştan sonra bu “dinozor” oyunun bu denli iyi olmasını takdir etmiştim. Dolayısıyla bu incelemede önce bir hikâyeye değinecek, sonrasında tatkaçıran vermemeye çalışarak yeniden yapımla orijinal oyunu karşılaştırıp neleri iyi yaptıklarını nerelerde orijinal oyunun gerisinde kaldıklarını yorumlayacağım.



Hikâye, 1993 yılında, James Sunderland’in, üç yıl önce ölmüş eşinden aldığı bir mektup üzerine onu aramak için Silent Hill adlı kasabaya gelmesiyle başlar. Oyun tarihinin en güçlü açılışlarından olan bu sahnede James, muhteşem bir müzik eşliğinde bir umumî tuvalette yüzünü yıkar, soluklanır, dışarı çıkar, Toluca Gölü manzaralı terasın korkuluklarına eğilir. Bu anda eşi Mary’nin yazdığı hüzünlü ve esrarengiz mektubunu kendi sesinden dinleriz. Mary, eşi James’i bu kasabaya, kendi “özel yerleri”ne çağırmakta, onu beklemektedir. Ancak bir sorun vardır. James’in de dediği gibi ölüler mektup yazamaz ki… Saçmalıktır bu. James, özel yerlerini ve kendini bekleyen eşini bulmaya Silent Hill adlı kasabaya yönelir.

Orijinal yapımda hikâye daha açık, anlaşılır ve vurucuydu. Her türlü teknolojiye rağmen yeniden yapımda ne yazık ki bunu alamadım. Üzülerek söylüyorum ki oyunun en önemli noktası, yani hikâye anlatımı noksan, olmamış. Orijinal oyunu oynamayan yeni nesil oyuncuların bu oyundan “bir şey anlamadım” veya “bu muymuş” demesini bunu bağlıyorum.

Öte yandan yeniden yapıma birkaç yeni son eklenmiş. Çeşitlilik güzel olmuş, bu sonları görmek için New Game+’a başlamanız gerekmekte.


Sis, sis, sis… Adı her ne kadar Sessiz Tepe olsa da ne sessizdir ne de tepeliktir. Duyacağınız tek sessizlik de fırtına öncesi sessizlik olsa gerek. Sis diyorduk… Evet, her türlü tekinsizliği ve bilinmezliği içeren bu Allah’ın cezası sisli kasabada hayat yoktur. Tek sakinleri, azılı kabuslarınız olacak, şekilsiz ve garip tiplerdeki yaratıklardır.

Evet, Silent Hill’in alameti farikası budur. Diğer korku oyunları gibi sizi ekrana yapışan bir şeyler vasıtasıyla jumpscare vs. korkutmaz veya bir aksiyon oyunu değildir. Oyun, sizi hep bir bilinmezlik ve gerilim içinde tutar. Koltuk ucunda oturur, boynunuzdan ter akıtır, karnınıza ağrı sokar. Silent Hill budur. Kimi oyuncular oyundan bunaldığını söylemekte. Silent Hill sizi öyle bir yorar ki oyunu bırakmak, temiz hava almak istersiniz. Bu bağlamda yeniden yapım çok ama çok başarılı olmuş. Atmosfer kelimenin tam anlamıyla nefes kesici. Oyunun ilk dakikasından son ana kadar sizi o atmosferde hapsediyor. Gerim gerim geriyor. Sis, karanlık, pas, kan, yağmur, ışıklandırma vs. hepsi muhtemel olmuş. Burada bence tek söylenecek olumsuz yan oyunun aşırı karanlık olması. Oyunda feneriniz dahi açık olsa önünüzü göremiyorsunuz. Karanlık biraz daha azaltılabilirdi belki. Gamma ayarını yükseltmek zorunda kalıyorsunuz.

Bölüm tasarımı ise efsane. Her bir oda, köşe, yol, daire itinayla tasarlanmış. Garip bir Japon kafası. Ayrıca kasabada erişebilir alanlar genişlemiş. Farklı mağazalara vs. girip inceleyebiliyor; camları kırarak ve çekmeceleri karıştırarak mühimmat ve sağlık malzemeleri bulabiliyorsunuz. Sürünerek, tırmanarak veya zayıf duvarları yıkarak yolunuzu buluyorsunuz. Bu noktalar beyaz bezlerle işaretli. Böyle olmasa mıydı acaba diyorum ama oyun çok karanlık olunca böyle bir yol demek.

Grafikler gayet etkileyici, buna söz yok. Bilgisayarınız güçlü değilse optimizasyon sorunları yaşayabilirsiniz. Oyunu DX11’de çalıştırmak yardımcı olabilir.


Orijinal oyunda James’i tank kontrolleriyle yönlendiriyorduk. Yeniden yapımda omuz üstü TPS kamerayla oynuyoruz tabiî ama FOV ayarı biraz dar olmuş ve ne yazık ki bunun için bir ayar yok. Oyunun havasına girmek için kasıtlı olduğunu düşünüyorum.

Kontroller gayet basit. Herhangi bir zıplama veya çömelme tuşu yok. Ancak oyuna bir kaçınma tuşu eklenmişler. Dövüşlerde gayet işinize yarayacak bir özellik. Vur – kaç.

Ancak James çok yavaş. Koşarken bile çok yavaş koşuyor, dövüşlerde diğer yaratıklara göre yavaş kalıyor. Evet, karakter sıradan bir adam. Çok hızlı saldırması veya koşması gerekmiyor ama obez Eddie bile James’ten hızlı hareket ediyor.


Karakterler genel olarak iyi resmedilip seslendirilmiş. James’e hayat veren oyuncu takdire şayan. Her ne kadar orijinal James’i sevsem de yeni James de o duygu yoğunluğunu vermiş. Ancak Mary ve Maria’da durum tam tersi. Seslendiren oyuncunun İzlandalı olmasından mıdır bilmem ama iki karakter de bana soğuk geldi. Orijinal oyundaki oyuncu iki karakteri de resmen kanlı canlı yapmıştı. Yeniden yapım bu konuda bence sınıfta kalıyor. Aynı şekilde Maria’nın da görünüşü değişmiş. Orijinal oyunda Christina Aguilera görünümlü Maria çok daha iyiydi. Gerek görünüş gerek seslendirme bakımından Maria o flörtözlüğünü, seksapaliteliğini kaybetmiş. Angela’da ise beraberlik söz konusu. Angela’nın ergen olması gerekiyor. Orijinalinde yaşına uygun değil, hatta 40 yaşlarındaki bir kadın sesine sahipti. Yeniden yapımda ses daha oturmuş, duygu aktarımı daha iyi. Ancak görünüş olarak daha yaşlı görünüyor. Diğer iki karakter Eddie ve Laura’da ise iş kotarırmış, ikisinde de sırıtan bir şey yok.
Yaratıklar da orijinaline sadık kalınmış. Piramit Kafa yine korkutucu, burada patron benim diyor. Bölüm sonu canavarlarıyla dövüşlerde birkaç safha eklenmiş.


Seslendirmeleri yukarıda yazdım. Sesler de yine orijinal oyunun üzerine konulan güzelliklerden. Rüzgâr, yağmur, garip yaratık sesleri, fısıldamalar vs. atmosferle tamamıyla örtüşüyor.

Müzikler ise orijinal oyundaki müziklerin biraz değiştirilmiş hâli ve maalesef orijinal oyundaki müzikler daha iyiydi. Bir olay olduysa o sahnede müzik yoğun bir şekilde çalar, sizi içine çekerdi. Burada yapılan düzenlemeler bunu bozmuş. Aynı şey ara sahnelerde de geçerli. Oyunda birkaç önemli dönüm noktası var, bu anlarda çalan müzikler düzenlenmiş. Dolayısıyla orijinal oyundaki hissiyatı veremiyor. Onun haricinde orijinal olmayan ara sahneler ve değiştirilmiş diyaloglar var. Bu da güzel olmuş. Özellikle Heaven’s Night’ta geçen sahneyi beğendim. Ara sahnelerdeki diğer bir sorun ise karakterlerinde yüzündeki güçlü aydınlatma. Ortam ne kadar karanlık olursa olsun yüzlerde garip bir aydınlatma var.


Evet, Silent Hill’in alameti farikası sis ve atmosfer demiştik. Bu sacayağın üçüncüsü ise bulmacalardır. Orijinal oyunda da zor bulmacalar vardı. Yeniden yapımda da bulmacalar çeşitlendirilmiş ve hatta zorlaştırılmış. Yine aynı şekilde oyunun giriş bölümüne bir plak bulmacası konularak oyuncuyu oyuna ve bulmacaların işleyişine alıştırılmak istenmiş, güzel de düşünce. Ancak ben bulmacaları biraz gereksiz zor buldum. Silent Hill bu açıdan sanırım piyasadaki en eski toprak ve zor oyun olabilir. Size verilen bir açıklama, gideceğiniz yeri gösteren bir pusula yoktur. Kör göze parmak sokar gibi “şuraya git” demez. Her bir köşeyi didikler, çeşitli eşya ve ipuçlarını toplar ve bulmacayı çözmeye çalışırsınız. Milenyum oyunlarına bakıldığında durum çok açık görünür ama 2024 yapımı için bu kadar zorlama yapılmasına gerek yok bence. Etrafın aşırı karanlık olması işinizi zorlaştırıyor. Aynı şekilde oyun süresi çok uzamış. Korku türünde bir oyun için 20 saat uzun olsa gerek. Uzunluk ve bulmacalardan ötürü birçok oyuncu oyunu yarım bırakmıştır kanımca. Öte yandan harita daha işlevsel hâle gelmiş. James gördüğü her şeyi; geçitleri, kapıları, bulmacaları işaretliyor.


Bloober Team gerçekten güzel bir iş yapmış. Bende orijinal oyunun yaptığı etkiyi yaratmasa da türü sevenlere kesinlikle öneriyor ve ekliyorum: Orijinali 9.5/10 ise 7/10.