صنما بسته آنم که در این منزل تست
خبری یابم زان زلف شکسته به درست
درد و غمهای تو و عهد وفایت بر ماست
هم به جان تو که هوش و دل و جانم بر تست
دل من نیست شد و سوز تو از سینه نرفت
اشک من موج زد و نقش تو از دیده نشست
زشت نقشی بود ار جسم تو نشناسم خوب
سخت کاری بود ارکار تو بگذارم سست
گرچه در دیده من نقش خیال تو بماند
ورچه برسینه من عکس جمال تو برست
بیش در دیده و در سینه نمی جویم از آنک
دوش در آتش دورانت نمی دانم جست
سر آن سرو بگردم که چو تو باشد راست
پیش آن ماه بمیرم که به تو ماند چست
آمدم کاسته و سوخته اندر بر تو
که مرا روی چو بستان تو قبله است نه بست
ای مرا کاسته چون ماه بیفزای اول
وی مرا سوخته چون شمع بیفروز نخست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل وفاداری خود را به معشوق اعلام میکند و میگوید با وجود نابودی دل و موج اشک، سوز و نقش معشوق از سینه و چشمش نرفته است. سپس میگوید آتش جدایی چشم و سینهاش را سوزانده و هر سرو و ماهی را که به معشوق شبیه باشد فدای خود میداند. در پایان، کاسته و سوخته به درگاه معشوق میآید و با تشبیه خود به ماه و شمع از او میخواهد که دوباره او را بیفزاید و برافروزد.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، دلبستهٔ این آرزو هستم که در این منزل تو خبری درست از آن زلف پرپیچوتاب تو به دست آورم.
هوش مصنوعی: تحمل درد و غم تو و پایبندی به پیمان وفای تو بر عهدهٔ ماست. به جان تو سوگند که عقل و دل و جانم همه در اختیار توست.
هوش مصنوعی: دلم از میان رفت، اما سوز عشق تو از سینهام بیرون نرفت. اشکم موج زد، اما نقش تو را از چشمم نشست.
هوش مصنوعی: اگر وجود تو را زیبا نشناسم، کاری زشت و ناپسند است. اگر در کار عشق تو سستی کنم و آن را رها کنم، خطایی بزرگ است.
هوش مصنوعی: هرچند نقش خیال تو در چشمم ماند و جلوهٔ زیبایی تو بر سینهام نقش بست،
هوش مصنوعی: دیگر تو را در چشم و سینهام نمیجویم، زیرا دیشب در آتش جدایی و روزگار تو چنان سوختم که راه رهایی نیافتم و چیزی از چشم و سینهام نماند.
هوش مصنوعی: به گرد آن سرو میگردم و فدایش میشوم که مانند تو راستقامت باشد. پیش آن ماهی جان میدهم که در چالاکی و زیبایی به تو شبیه باشد.
هوش مصنوعی: کاسته و سوخته به نزد تو آمدم، زیرا روی همچون باغ تو قبلهٔ من است و جای دیگری را پناهگاه نمیدانم. در «بستان» و «بست» بازی لفظی هست.
هوش مصنوعی: ای کسی که مرا مانند ماه کاستی، اکنون مرا بیفزای. ای کسی که مرا مانند شمع سوزاندی، اکنون دوباره مرا برافروز.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شور در شهر فکند آن بت زُنّارپرست
چون خرامان ز خرابات برون آمد مست
پردهٔ راز دریده، قدحِ می در کف
شربت کفر چشیده، عَلَم کفر به دست
شده بیرون ز در نیستی از هستی خویش
[...]
آنکه در صدر قضا تا به حکومت بنشست
چنگ بازی به مثل سینه کبکی بنَخَست
وانکه تا او در انصاف گشودهست ز بیم
پشت ظالم بشکست و نفس فتنه ببست
دیده اکنون نتواند که کند هیچ زنا
[...]
چار چیز است خوش آمد دل خاقانی را
گر کریمی و معاشر مده این چار ز دست
مال پاشیدن و پوشیدن اسرار کسان
باده نوشیدن و بوسیدن معشوقهٔ مست
یار میخواره من دی قدحی باده به دست
با حریفان ز خرابات برون آمد مست
بر در صومعه بنشست و سلامی در داد
سرِ خُم را بگشاد و در غم را بربست
دل هر دیو دل از ما که بدید آن مه نو
[...]
صدر احرار شهای الدّین ، ای گاه سخا
کان ودریا شده از دست کفت چون کف دست
دشمن از غصّۀ جاه تو چو غنچه دلتنگ
طمع از جام عطای تو چو نرگس سر مست
شرف خانة جوزا که به رفعت مثلست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.