فریاد کان نگار دل از مهر برگرفت
جور و جفا به حال دل ما ز سر گرفت
ترک وفا و مهر و محبت بکرد و باز
یارم برفت بر من و یاری دگر گرفت
چون صبر و طاقتم ز ستمکاریش نماند
دل نیز رفت و دلبرکی خوبتر گرفت
درد دل از طبیب چه پنهان کنی کنون
چون داستان عشق جهان سر به سر گرفت
روزی به رهگذار ز دورم بدید یار
در خشم شد ز ما و به تک راه برگرفت
آهی چنان ز آتش دل در جهان زدم
کز آه من جهان همه از خشک و تر گرفت
چندان ز دیده اشک ببارید مردمک
کز آب دیدهام به جهان ره گذر گرفت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهای عاشقانه از بیوفایی معشوق است که مهر را رها کرده، یار دیگری برگزیده و حتی با دیدن عاشق از دور خشمگین شده و رفته است. شاعر میگوید راز عشقش دیگر بر همه آشکار شده و پنهانکردن درد بیفایده است. در پایان، شدت سوز دل و اشک خود را با اغراق وصف میکند: آهش جهان را میسوزاند و اشکش در جهان راه میگشاید.
هوش مصنوعی: فریاد و افسوس که آن معشوق زیبا از مهر و محبت دل کند و دوباره ستم و بیوفایی بر دل ما را از سر گرفت.
هوش مصنوعی: یارم وفا و مهر و محبت را رها کرد، از پیش من رفت و یار دیگری برگزید.
هوش مصنوعی: چون از ستمگری او دیگر صبر و تابی برایم نماند، دل من هم از دست رفت و به دلبری زیباتر روی آورد.
هوش مصنوعی: اکنون که داستان عشق من سراسر جهان را فراگرفته و همه از آن آگاهاند، پنهان کردن درد دل از طبیب چه سودی دارد؟ «جهان» در اینجا به نام شاعر نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: روزی یار مرا از دور در سر راه دید، از ما خشمگین شد و شتابان راه خود را گرفت و رفت.
هوش مصنوعی: از آتش دل چنان آهی برآوردم که همهٔ جهان، خشک و تر، از آن آه آتش گرفت.
هوش مصنوعی: مردمک چشمم چندان اشک بارید که از آب چشمم در جهان راهی روان شد و سیلاب جاری گشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شاها ، زمانه از گهر تو خطر گرفت
آری خطر بکان گهر از گهر گرفت
در علم خاطر تو نهاد علی نهاد
در عدل سیرت تو طریق عمر گرفت
کف الخضیب قبهٔ خضرا ز آفتاب
[...]
ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
کارِ چراغ خلوتیان باز درگرفت
آن شمعِ سرگرفته دگر چهره برفروخت
وین پیرِ سالخورده جوانی ز سر گرفت
آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت
[...]
از تاب می دگر به سرم شعله در گرفت
می باز سوز آتش ما را ز سر گرفت
اندر سفال میکده بود این مگر که دوش
در کنج دیر مغبچه ام جام زر گرفت
یک جام تا به حشر بسم بود طرفه بین
[...]
تا یار پرده از رخ چون ماه برگرفت
آتش به جان جمله ذرات درگرفت
بگشا نظر که نور تجلی حسن یار
تابنده گشت و کون و مکان سربه سر گرفت
رخسار او به ناز و کرشمه هزار بار
[...]
دل الفت تمام بآن خاک در گرفت
خوش صحبتی میان دو افتاد در گرفت
خونابه نیست بر مژه ام آتش دل است
کز چاک سینه سر زد و در چشم تر گرفت
چون من بسیست باده کش بزم عشق لیک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.