ز شیرین جانها بس که تیغت شهدپرور شد
لب تیغت به هم چسبید و من شادم که بهتر شد
ز آغاز انتهای کار دنیا می توان دیدن
شرر را زندگی در ساعت اول مکرر شد
سموم کشت طالع گشت گرمی هواداران
بشمع بخت ما باد پر پروانه صرصر شد
زتاب باده هر گه شعله ور شد شمع رخسارت
در آن چشمیکه حیران تو گردید اشک اخگر شد
شود در پله اهل کرم سنجیده ای داخل
که مانند ترازو سنگ در نزدش برابر شد
خیال شادمانی زان بیاد من نمی آید
که در راهش غبار خاطر سد سکندر شد
ندارد چاره تردامنی چون خشکی زاهد
در آتش گر نشستم دامنم از خون دل تر شد
بوقتی دهر کم فرصت کشید از کام دندان را
که انگشت ندامت داخل رزق مقدر شد
کلیم ار عافیت خواهی مکن تن پروری، کانجا
نجات از تیغ بیرحمی نصیب صید لاغر شد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ستم معشوق، بخت ناساز و ناپایداری دنیا میگوید. شاعر میگوید حتی گرمی دوستان بر بخت او آفت شده، اندوه راه شادی را بسته و روزگار از او حتی بهرهٔ پشیمانی را هم گرفته است. در بیت پایانی خود را به ترک تنپروری پند میدهد، چون شکار لاغر از تیغ صیاد در امان میماند.
هوش مصنوعی: شمشیر تو از بس جانهای شیرین عاشقان را کشته، چنان از شهد آغشته شده که لبهاش به هم چسبیده است. من از این حال شادم و آن را بهتر میدانم؛ گویی کشته شدن به دست تو شیرین است.
هوش مصنوعی: سرانجام کار دنیا را از همان آغازش میتوان دید. جرقه تمام زندگیاش را در همان لحظهٔ نخست طی میکند و آغاز و پایانش یکی است.
هوش مصنوعی: گرمی و محبت دوستداران برای کشتزار بخت ما باد سوزان شد. حتی باد بال پروانه برای شمع بخت ما طوفانی ویرانگر شد؛ یعنی مهربانی دوستان هم به ما زیان میرساند.
هوش مصنوعی: هرگاه چهرهٔ شمعمانند تو از گرمی شراب برافروخت، در چشمی که حیران تو بود اشک به اخگر و پارهٔ آتش بدل شد.
هوش مصنوعی: کسی شایستهٔ جای گرفتن در کفهٔ ترازوی اهل بخشش است که سنجیده و بیغرض باشد و مانند ترازو سنگ و مروارید نزدش یکسان باشد؛ یعنی به مال دنیا دل نبندد.
هوش مصنوعی: اندیشهٔ شادی به یادم نمیآید، زیرا غبار اندوه دلم در راه آن مانند سد اسکندر مانعی استوار شده است.
هوش مصنوعی: آلودگی دامن من، مانند خشکی و بیذوقی زاهد، چارهپذیر نیست. حتی اگر در آتش بنشینم، دامنم از خون دل خیس میشود.
هوش مصنوعی: روزگار کمفرصت درست هنگامی دندان را از دهانم کشید که روزی مقدّر من فقط گزیدن انگشت پشیمانی بود. یعنی دنیا حتی این بهره را هم از من دریغ کرد.
هوش مصنوعی: ای کلیم، اگر آسودگی و ایمنی میخواهی، تنپروری مکن؛ زیرا در شکارگاه روزگار، شکار لاغر از تیغ شکارچی بیرحم رهایی مییابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نبینی باغ را کز گل چگونه خوب و دلبر شد
نبینی راغ را کز لاله چون زیبا و در خور شد
زمین از نقش گوناگون چون دیبای ششتر شد
هزار آوای مست اینک به شغل خویشتن در شد
تذرو جفت گم کرده کنون با جفت همبر شد
[...]
بحمدالله که باز از عدل یعقوبی جهان پر شد
بنای خطبه ی شاهی بنام بایسنغر شد
ز خوان غیب یک نعمت نصیب ما و ساغر شد
ز خون خوردن چرا نالیم کاین روزی مقدر شد
دل از آمیزش بیگانه و خویشان به تنگ آمد
بیابان جنونی کو که صحبتها مکرر شد
در حرص ار به رویت بسته گردد گنجها یابی
[...]
زنور عارضش هر ذره ای خورشید منظر شد
زشکر خنده اش هر چشم موری تنگ شکر شد
چه رخسار جهانسوز و چه چشم دلفریب است این
که از نظاره اش هر قطره اشکم چشم دیگر شد
من آن روزی که در رخسار آتشناک او دیدم
[...]
گره در ابروان، از گرمی خویش چو اخگر شد
نقاب از آتش رخسار او، بال سمندر شد
مشبک شد چنان از خارخار دیدنش چشمم
کزان نور نگاهم تارها چون دود مجمر شد
گنه کاران شدند از حشر من گرم عرق ریزی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.