ای که در خانۀ تو بیگه و گاه
اندر اید همه کس جز مهمان
سفره نان تو گر عورت نیست
چه کنی از همه خلقش پنهان؟
کیست جز نان تو در خانۀ تو
که تو او را ننمودی دندان؟
رو که از اهل بهشتی گر زانک
اعتقاد تو درستست چو نان
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای که در خانۀ تو بیگه و گاه
اندر اید همه کس جز مهمان
سفره نان تو گر عورت نیست
چه کنی از همه خلقش پنهان؟
کیست جز نان تو در خانۀ تو
که تو او را ننمودی دندان؟
رو که از اهل بهشتی گر زانک
اعتقاد تو درستست چو نان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه هجوی طنزآمیز دربارهٔ مردی بخیل است که به خانهاش همه کس میآید جز مهمان و سفرهاش را مانند عورت از مردم پنهان میکند. شاعر میگوید او با همه درشتی میکند، اما حتی به نان خود هم دندان نمیزند. در پایان با ایهام «درست» او را به طعنه اهل بهشت میخواند، به این شرط که اعتقادش هم مانند نانش «درست» و دستنخورده باشد.
هوش مصنوعی: ای کسی که در خانهات، دیر و زود و در هر وقتی، همه کس رفتوآمد میکند، جز مهمان. یعنی از بس بخیلی، هرگز کسی را به مهمانی نمیپذیری و سفره برای کسی نمیگشایی.
هوش مصنوعی: اگر سفرهٔ نانت «عورت» نیست، چرا آن را از همهٔ مردم پنهان میکنی؟ سفره را چنان میپوشانی که گویی عیبی شرمآور است.
هوش مصنوعی: در خانهات جز نانت کیست که به او دندان نشان نداده باشی؟ با همه تندی و درشتی میکنی، اما تنها به نان خودت دندان نمیزنی؛ یعنی از خسّت حتی خودت هم از نانت نمیخوری.
هوش مصنوعی: برو که اگر ایمان و اعتقادت مانند نانت «درست» باشد، از اهل بهشتی. با ایهام در «درست»: نانش همیشه سالم و نشکسته میماند، چون هرگز آن را نمیشکند و به کسی نمیدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو
آهویی نام نهاده یکران
آفتابی، که ز چابک قدمی
بر سر ذره نماید جولان
گرچه پیوسته همه از زر و سیم
گنجها پر کند این کوه کلان
طرف های کمرش برف و یخست
بخل از این بیش نباشد به جهان
طلع الشمس علی الندمان
فاشرب الراح علی الریحان
بدرگاه عماد دولت و دین
که هست ابن یمینش بنده از جان
دو سه فصل از مهمات ضروری
کنم معروض اگر داری سر آن
بدان امید کاندر وقت فرصت
[...]
راز عشقت ز دل آمد به زبان
مهر در ذره نهفتن نتوان
گفتی از چشم تو خون می آید
هرچه می آید ازو در گذران
دهنت دیدم و گفتم شکر است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.