شهاب دین که زبانم پر از مدایح تست
زهی که هست ز تو جان فضل را شادی
به دست عقل زبان خیال دربستی
به نوک کلک در سرّ غیب بگشادی
گشاده گشت بیک ره طلسمهای علوم
چو تو طلایۀ فکرت بدو فرستادی
مرا که اهل سخن بندگی کنند به طلوع
بجای خود بود ار باشد از تو آزادی
ز من به حضرت شاه جهان رسان و بگوی
که ای یگانۀ عالم به مردی و رادی
بریخت بخشش تو خون لعل و آب گهر
بکند خنجر تو بیخ ظلم و بیدادی
ز جود دست تو بیداد بر زرو گهرست
وگرنه داد همه چیزها نکو دادی
عروس خاطر من رغبت جناب تو کرد
اگر قبول ترا هست رای دامادی
نوالة شرف از غایبان دریغ مدار
چو در سرای کرم خوان عام بنهادی
صدای صیت تو آواز داد و خواند مرا
مگو که خواندت؟ وینجا چگونه افتادی؟
بکنه آرزوی کس، کسی دگر نرسد
چنان که هست ترا آرزو چنان بادی
به وقت لطف و نوازش مکن فراموشم
که در دعای سحرگه مرا تو بر یادی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه درخواستنامهای است که شاعر نخست شهابالدین را به دانش و قلم توانایش میستاید و از او میخواهد پیامش را به پادشاه برساند. در ادامه، پیام خطاب به شاه است: بخشندگی و دادگری او را میستاید، شعرش را به عروسی تشبیه میکند که خواهان پذیرفتهشدن است و از شاه میخواهد او را که از درگاه دور است از بخشش بیبهره نگذارد. شعر با دعا برای شاه و یادآوری دعاهای سحرگاهی شاعر به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: ای شهابالدین که زبانم پر از ستایش توست، آفرین بر تو که جان دانش و فضیلت از تو شاد است.
هوش مصنوعی: با نیروی عقل، زبانِ خیالپردازیهای بیپایه را بستی و با نوک قلمت درِ رازهای پنهان را گشودی.
هوش مصنوعی: هنگامی که پیشاهنگِ اندیشهات را به سوی دانشها فرستادی، طلسمهای بسته و دشوار علوم یکباره گشوده شد.
هوش مصنوعی: من که سخنوران به رغبت خدمتم میکنند، سزاوار است که از سوی تو قدردانی و سپاس ببینم.
هوش مصنوعی: پیام مرا به درگاه پادشاه جهان برسان و به او بگو: ای که در جوانمردی و بخشندگی یگانهٔ جهانی.
هوش مصنوعی: بخشش تو لعل و گوهر را بیدریغ بر باد داد و خنجر تو ریشهٔ ستم و بیداد را کند.
هوش مصنوعی: تنها ستمی که از تو سر میزند بر زر و گوهر است که از بخشندگی دستت پراکنده میشوند؛ وگرنه حق همه چیز را به درستی ادا کردهای.
هوش مصنوعی: عروسِ اندیشهٔ من، یعنی شعرم، به درگاه تو دل بسته است؛ اگر بپذیری، بر آن باش که داماد او شوی و شعرم را قبول کنی.
هوش مصنوعی: اکنون که در خانهٔ کرم سفرهٔ همگانی گستردهای، لقمهٔ عزت و نواخت را از کسانی که در درگاه حاضر نیستند دریغ مکن.
هوش مصنوعی: آوازهٔ نام تو مرا صدا زد و فراخواند؛ پس نگو چه کسی تو را خواند و چگونه به اینجا آمدی.
هوش مصنوعی: هیچکس به ژرفای آرزوی دیگری پی نمیبرد؛ پس دعا میکنم که همانگونه باشی که خود آرزو داری.
هوش مصنوعی: هنگام مهربانی و نواختن دیگران مرا فراموش مکن، زیرا من در دعای سحرگاهی همواره به یاد تو هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عتاب رنگ به من نامهای فرستادی
مرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی
صحیفههای معانی نوشتی و سر آن
به دست مهر ببستی و مهر بنهادی
چو نقش عارض و زلف تو نوک خامهٔ تو
[...]
مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی
که گر بدور فتادی مرا به افتادی
طرب نکوهی، انده کشی، غم اندوزی
ز کار عیش پشیمان، به درد دل شادی
درو بهر سر مویی نهفته درد دلی
[...]
چه باده بود که در دور از بگه دادی
که میشکافد دور زمانه از شادی
نبود باده به جان تو راست گو که چه بود
بهانه راست مکن کژ مگو به استادی
چه راست میطلبی ای دل سلیم از او
[...]
به خرمی و به خیر آمدی و آزادی
که از صروف زمان در امان حق بادی
به اتفاق همایون و طلعت میمون
دری ز شادی بر روی خلق بگشادی
به هر مقام که پای مبارکت برسد
[...]
نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادی
که در میانه دلم هست کوه فولادی
غلط شدم که دلِ نا شکیب فرتوتم
چو آبِ تیره شود گر برون زند بادی
مثالِ صبر ِ من از روی ِ دوست دانی چیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.