دل همان روز تو را دشمن جانی دانست
که تو را یار فلانی و فلانی دانست
دامن پیر خرابات ز کف نگذارد
هر که کم فرصتی عهد جوانی دانست
از سویدای دل خویش نباشی غافل
سر بسیار درین نقطه توانی دانست
همچو پروانه همان گرد سرش میگردد
گرچه دل گرمی آن شمع زبانی دانست
ای که یک عمر توام دوستتر از جان بودی
تا چه کردی که دلت دشمن جانی دانست
سعی در راز نهانکردن خویشم عبث است
خاصه اکنون که فلانی و فلانی دانست
دل ماتمزده روی به گلستان بردم
نغمهٔ مرغ چمن مرثیهخوانی دانست
صد سر تیر ازان شوخ جدا میگردد
تا دل از ابروی او سختکمانی دانست
وقت آن است کزین بزم سبک برخیزم
که سبکروحی من بار گرانی دانست
واقف از سر دهان و کمرش هیچ مپرس
نتوانی تو به این هیچمدانی دانست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از دلی سخن میگوید که با دیدن یاری معشوق با دیگران، او را دشمن جان خود یافته و رازش نیز بر سر زبانها افتاده است. شاعر در کنار این گلایه، به غنیمت شمردن جوانی در خدمت پیر خرابات و توجه به سویدای دل اندرز میدهد. سپس از غمزدگی، تیر ابروی معشوق و ناخوشایندی حضورش در مجلس میگوید و در پایان با اشاره به دهان و کمر باریک معشوق، رازش را بیرون از فهم خود میداند.
هوش مصنوعی: دل من از همان روزی که فهمید تو با این و آن (فلانی و فلانی) یار و همدمی، تو را دشمن جان خود شناخت.
هوش مصنوعی: هر کس بفهمد که فرصت جوانی کوتاه است، دامن پیر خرابات (مرشد و پیر میکده) را رها نمیکند و جوانی را در خدمت او میگذراند.
هوش مصنوعی: از سویدای دلت، یعنی نقطهٔ سیاه درون دل، غافل مباش؛ زیرا در همین نقطهٔ کوچک میتوانی رازهای بسیاری را دریابی.
هوش مصنوعی: دل مانند پروانه همچنان گرد معشوق میچرخد، هرچند فهمیده است که گرمی و محبت آن شمع فقط زبانی و ظاهری است.
هوش مصنوعی: ای کسی که یک عمر از جانم برایم عزیزتر بودی، چه کردی که دلم تو را دشمن جان خود شمرد؟
هوش مصنوعی: تلاش من برای پنهان نگه داشتن رازم بیهوده است، بهویژه اکنون که این و آن از آن باخبر شدهاند.
هوش مصنوعی: با دلی ماتمزده به گلستان رفتم و دلم آواز پرندهٔ چمن را هم نوحه و مرثیه پنداشت؛ یعنی غمگین همه چیز را غمگین میبیند.
هوش مصنوعی: از وقتی دل دریافت که ابروی آن معشوق شوخ کمانی سخت و نیرومند است، صدها پیکان تیر از او جدا میشود و به سوی دل میآید؛ یعنی دل پیوسته آماج تیر نگاه اوست.
هوش مصنوعی: وقت آن است که از این مجلس سبک و آرام برخیزم، زیرا اهل مجلس حضور سبکروح مرا باری سنگین شمردند.
هوش مصنوعی: ای واقف، از راز دهان و کمر معشوق چیزی مپرس؛ دهان و کمر او چنان باریک و کوچک است که هیچ مینماید، و تو با این نادانیات نمیتوانی آن را بفهمی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانست
گوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانست
قدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست
عرضه کردم دو جهان بر دلِ کاراُفتاده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.