ناله تا جانگداز نتوان کرد
یار را دلنواز نتوان کرد
آب و رنگیست عارض او را
که ز گل امتیاز نتوان کرد
مست نازی سخن نمیشنوی
به تو عرض نیاز نتوان کرد
گلهٔ زلف یار کوته نیست
جز به عمر دراز نتوان کرد
مفلسانیم بهر غارت ما
این هم ترکتاز نتوان کرد
گر نه آید به سوی اهل نیاز
گله زان سرو ناز نتوان کرد
آخر ای شوخ باز پرسی هست
در به رویم فراز نتوان کرد
تا منم غیر را به سنگ جفا
جان من سرفراز نتوان کرد
چه بلایی تو ای بلا بالا
که ز تو احتراز نتوان کرد
سوز عشق تو کیمیاسازی است
ترک این سوزوساز نتوان کرد
تا رمق هست شمعسان واقف
ترک سوزوگدار نتوان کرد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل بر درد و عشق میگوید و از ناتوانی در دوری از یار سخن میگوید. او احساس میکند که نمیتواند از محبت و زیبایی محبوب خود جدا شود و اشاره میکند که عشق او مانند سوزی است که بدون آن نمیتواند زندگی کند. شاعر به حسرت و گلهمندی از وضعیت خود اشاره کرده و بیان میکند که برای رهایی از این عشق هم امکانپذیر نیست. در نهایت، او به قدرت عشق و تأثیرات عمیق آن بر وجود خود تأکید میکند و میگوید تا زمانی که زنده است، نمیتواند از این سوز و درد دل بکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.