ملک دل زیر و زبر شد پادشاه من بیا
تیره شد احوال این اقلیم، ماه من بیا
راه از من چپ مکن بهر خدا از ره مرو
راست سوی بنده سرو کجکلاه من بیا
بود امّیدم که خون من تو خواهی ریختن
میکشد نومیدیام امیدگاه من بیا
کشتیام را گریه در گرداب خون افگنده است
از برای دیدن حالِ تباه من بیا
نیشتر زد بر رگ نظارهٔ من هر مژه
میچکد خون بی تو ظالم از نگاه من بیا
فتنه لشکر میکشد بر دل که دارالملک توست
پادشاه من بیا، مژگانسپاه من بیا
این مرا میسوزد آن آبم بر آتش افگند
دیدنی دارد تلاش اشک و آه من، بیا
طرفه حرف است اینکه زلف یار میگوید به من
از بلا گر میگریزی در پناه من بیا
بارها واقف به فریاد آمد از بیداد تو
آه یکبارش نگفتی دادخواه من بیا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنجی که عشق بیپاسخ برای او به ارمغان آورده سخن میگوید. حال و روز دلش به تیرهای شبیه به نابسامانی و مشکلاتی که در اقلیم وجود دارد، توصیف میشود. او از معشوقش میخواهد که به یاریاش بیاید و در این دوران سخت، حمایتش کند. دلش به خاطر جدایی و بیحالی دچار فتنه و غم است و به زخمهای ناشی از بیمهرش اشاره میکند. شاعر بارها فریاد و ناله کرده اما معشوق به او توجهی نمیکند و از او تقاضای نجات و دادخواهی میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.