شب سیاه فراقم چراغ دست نداد
دماغ سوختم و غیرداغ دست نداد
غبار ما ز پس مرگ با صبا آمیخت
فنا شدیم ولیکن فراغ دست نداد
ز رشک خندهٔ گل آتشم به جان افتاد
نشاط خاطرم از سیر باغ دست نداد
هزار مرتبه سر تا سرچمن گشتم
گلی که تازه شود زو دماغ دست نداد
به رنگ لاله ز بخت سیاه درین گلشن
تهی ز درد مرا یک ایاغ دست نداد
دل رمیدهٔ خود را من حزین واقف
به کوه و بادیه کردم سراغ دست نداد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با ردیف «دست نداد» از ناکامیهای پیاپی خود میگوید: در شب جدایی چراغی نیافت، پس از مرگ و فنا هم آسوده نشد، و گردش در باغ نه شادی آورد و نه گلی جانافزا. در پایان، واقف دل گریختهٔ خود را در کوه و بیابان میجوید و آن را نمییابد. حاصل همهٔ غزل، نومیدی عاشق و بیحاصل ماندن هر کوشش اوست.
هوش مصنوعی: در شب تاریک جدایی هیچ چراغی به دستم نیامد؛ مغز و جانم را سوزاندم ولی جز داغ و درد چیزی نصیبم نشد. «دماغ سوختن» یعنی رنج و اندیشهٔ بسیار کشیدن، و داغ هم یادآور سوختن چراغ است.
هوش مصنوعی: پس از مرگ، غبار تن ما با باد صبا درآمیخت؛ نابود شدیم، اما باز هم آسودگی و رهایی به دست نیامد، چون غبارمان همچنان سرگردان است.
هوش مصنوعی: از رشک به خندهٔ گل، یعنی شکفتن و شادی او، آتش به جانم افتاد و از گردش در باغ هیچ شادیای برای دلم حاصل نشد.
هوش مصنوعی: هزار بار سراسر باغ را گشتم، اما گلی که بویش جان و مغزم را تازه کند پیدا نشد.
هوش مصنوعی: در این گلشن، از بخت سیاهم، مانند لاله که جامش داغ سیاه دارد، حتی یک جام هم که از درد، یعنی تهنشین شراب، خالی باشد نصیبم نشد. یعنی جام عمرم همیشه آمیخته با درد و رنج بود.
هوش مصنوعی: من، واقفِ اندوهگین، دل گریخته و سرگشتهٔ خود را در کوه و بیابان جستوجو کردم، اما پیدایش نکردم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.