تا چند کند زیر و زبر کشور دل را
پندی بده آن غمزهٔ غارتگر دل را
ای شاهد غم با تو ام آویزش دل هست
آویزهٔ گوش تو کنم گوهر دل را
شاید شود آزاد و پریدن نتواند
در هم مشکن این همه بال و پر دل را
داد من دل سوخته ای شوخ ندادی
مالم به رخ از جور تو خاکستر دل را
بر طاق نهند آینه و رو به دل آرند
بینند اگر سادهرخان جوهر دل را
ترسم که بود همره او غیر ز غیرت
بر روی خیالت نگشایم در دل را
چون پیر مغان رطل گران داد به من گفت
زنهار ز کف مده این لنگر دل را
یک فال ازین سوختنی خوب نیامد
صدبار گشودم به هوس دفتر دل را
در کارم اگر عشق کند یک دم گرمی
تا حشر فسردن ندهم اخگر دل را
واقف ز در دل به مرادی نرسیدیم
خوشوقت حریفی که به گل زد در دل را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، درد و رنج عاطفی خود را به تصویر میکشد و به غم عشق و دلشکستگی اشاره میکند. او از یک معشوق دلبر و غمگین میخواهد که به وضعیت دلش توجه کند و به او راهی برای رهایی از این درد نشان دهد. شاعر در مضامین خود به نوسانات احساسی و مشکلات ناشی از عشق میپردازد و بیان میکند که با وجود آتش عشق، هنوز مایل است دلش را از تحمل رنج و آسیب محافظت کند. در انتها، او به ناکامیهای خود در این راه اشاره کرده و به خوشحالی افرادی که موفق به رسیدن به عشق و خوشبختی شدهاند حسرت میزند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.