Knock Knock

Knock-knock.

Anybody home?


Daddy is home motherfuckers!

-Lcfr.

Bullet with Butterfly Wings

"The World is a Vampire, sent to drain"

...δηλώνει ο Billy Corgan μέσα από το τραγούδι Bullet with Butterfly Wings των μυθικών Smashing Pumpkins.

Και δεν μπορώ να διαφωνήσω στο ελάχιστο. Ποιος μπορεί άλλωστε?

-Lcfr. 

ΥΓ. Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως η διάθεση για τόπλες (είτε είσαι αγοράκι είτε κοριτσάκι) είναι εδώ, αλλά δεν το προτείνω για σήμερα Κυριακή. Από εβδομάδα που η θερμοκρασία κατά τις προγνώσεις θα φτάσει γύρω στους 50-55 και θα νιώσουμε πως είναι να ζεις με γείτονα τον Ήλιο, εκεί να δούμε τι θα βγάλουμε από πάνω μας μπας και δροσιστούμε λιγάκι. Και δεν γκρινιάζω για εμένα, για την φουκαριάρα την γάτα μου γκρινιάζω, που θα αναγκαστώ να την ψεκάζω σαν φυτό αγορασμένο από την Έκθεση Λουλουδιών Κηφισιάς.

I Put A Spell on You

"No, I don't care if you don't want me
'Cause I'm yours, yours, yours, anyhow 
I am yours, yours, yours"



-Lcfr.

The Background Noise

"...something isn't sitting right

Something wakes me up at night

The 
background 
noise".



-Lcfr.

Lost In Translation

Εχθές, για μια ακόμα φορά, κατέληξα να απολαμβάνω την επικών διαστάσεων ταινία της κυρίας Σοφία Κόπολα, Lost In Translation. Δεν είναι τυχαία μια από τις καλύτερές μου ταινίες. (μαζί με το Eternal Sunshine of a Spotless Mind) Οι λόγοι αρκετοί και πιστεύω ξεκάθαροι.

(minor spoilers ahead)

Διαδραματίζεται στο Τόκιο που τόσο πολύ αγαπώ και θα ήθελα μια μέρα να το επισκεφθώ χωρίς ημερομηνία επιστροφής. Από αυτό και μόνο, με έχει κερδίσει. (και όχι ρηχοί μου αναγνώστες, οι Γιαπωνέζες δεν είναι ο μόνος λόγος που με ελκύει η Ιαπωνία, αν και για να πω την αλήθεια, είναι ψηλά στην λίστα). Ο Bill Murray παίζει διαστημικά για μια ακόμα φορά και φυσικά η ύπαρξη της Scarlett δένει το γλυκό. Χρειάζεται να αναφέρω κάτι παραπάνω?

Χρειάζεται ναι. Δεν είμαι τόσο επιφανειακός όσο νομίζετε.

Επιδερμικά η ταινία περιγράφει τις δυσκολίες επικοινωνίας με τους Ιάπωνες, λόγω της διαφορετικής γλώσσας, των τρόπων και της εν γένει κουλτούρας της Άπω Ανατολής. Ουσιαστικά όμως, προσπαθεί κάτω από το χαλί, να περάσει στο θεατή την δυσκολία επικοινωνίας όλων των ανθρώπων κι ας έχουν όλα τα κοινά μεταξύ τους. 

Και εξηγώ..

Ο μεν Bob Harris (Bill Murray) ώριμος και επιτυχημένος ηθοποιός, έχει χάσει την επικοινωνία με την επί 25 χρόνια γυναίκα του, με τρανό παράδειγμα τα δυο ανούσια τηλεφωνήματα που κάνουν όσο αυτός βρίσκεται στο Τόκιο. Η δε Charlotte (Scarlett Johansson) νεαρή απόφοιτος φιλοσοφικής, εκπέμπει σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος με τον άντρα της, που τον γνωρίζει 2-3 χρόνια. Ο κοινός παρανομαστής της έλλειψης επικοινωνίας με τις σχέσεις τους, φέρνει κοντά τους πρωταγωνιστές με αναπάντεχο μέλλον.

Πέρα από την προαναφερθείσα επικοινωνία, προσωπικά πιστεύω πως η σεναριογράφος/σκηνοθέτης στοχεύει και αναδεικνύει την μοναξιά που βιώνουν οι άνθρωποι κι ας είναι περικυκλωμένοι από χιλιάδες κόσμου. Οικείους ή όχι, εντός ή εκτός γνώριμων συνόρων. Σίγουρα υπάρχουν τα διάσπαρτα διαλείμματα, αλλά η μοναξιά είναι εκεί. Ειδικά όταν δεν επικοινωνείς πραγματικά και ουσιαστικά. (κουμπώνει πάλι το θέμα της επικοινωνίας που λέγαμε πριν)

Η δυνατότερη στιγμή της ταινίας, (πέρα φυσικά από το μυστηριώδες τέλος της) είναι αυτή:

Η σκηνή έξω από το karaoke booth, που οι όψεις και τα πρόσωπα των δύο ηθοποιών, εκτελούν χιλιάδες σειρές σιωπηρού σεναρίου.

Δεν ξέρω γιατί έχω δεθεί τόσο πολύ με το Lost In Translation. Ίσως να συναντώ πολλά στοιχεία της που τα παρατηρώ στον εαυτό μου. Εάν δεν την έχετε δει, την προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι διαθέσιμη εδώ και καμία εβδομάδα στο Netflix και στα γνωστά sites για κατέβασμα.

-Lcfr.

PS. To τραγούδι "Just Like Honey" των The Jesus And Mary Chain, κυριαρχεί στο soundtrack της ταινίας. Το βίντεο που ακολουθεί έχει σκηνές με λίγα spoilers. Εάν έχετε σκοπό να την δείτε, απλά ακούστε το τραγούδι χωρίς να δείτε το βίντεο.

Γκέ-γκε ή να βάλω τις φωνές και έχουμε άλλα, παρασκευιάτικο?

Dasher

Gerard Way κύριοι.

Gerard Way.

Δεν περιγράφω άλλο.


-Lcfr.

As One

Εδώ και πολλά χρόνια (καλά, μην φανταστείτε και δεκαετίες ολόκληρες), έχω κάνει μια συμφωνία με τον εαυτό μου να μην ακούσω ποτέ ξανά το Back to You, του Brett Anderson. Για πολλούς και περίπλοκους λόγους, επιλέγω να μην ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι, μιας και είναι ιδιαίτερα φορτισμένο στο μυαλό μου. 

Ο κύριος Anderson όμως τυχαίνει να είναι και τραγουδιστής της διάσημης βρετανικής μπάντας Suede, η οποία πριν κανέναν μήνα έβγαλε καινούργιο υλικό στο δίσκο με όνομα Blue Hour. Έκανα λοιπόν μία επιδέξια ντρίπλα στο πειραγμένο μου μυαλό και τον άκουσα. 

Ξεχώρισα με το πρώτο άκουσμα 2 τραγούδια από τον δίσκο που είναι μοναδικά. Δεν μου κάνει την παραμικρή εντύπωση βέβαια, μιας και είναι γνωστό το ταλέντων των ανθρώπων αυτών.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας το πρώτο και πιστεύω πως θα αγγίξει αρκετούς.  

Το τραγούδι όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι περίπλοκο και βαθύ. Οπότε, ένα δεύτερο άκουσμα βοηθάει στο να καταλάβεις το μήνυμα που προσπαθεί να μεταφέρει στον ακροατή. 

Συζητάμε για το "As One". Καλή ακρόαση συνοδοιπόροι. 

Non Serviam
-Lcfr.

Warship My Wreck

Ο Marilyn Manson με έχει κεράσει πολλές ώρες καλής μουσικής. Φυσικά όπως όπως το συνηθίζουν οι τέτοιου είδους καλλιτέχνες, με έχει κεράσει και αρκετές ώρες μέτριας και κακής μουσικής. 

Τα "μαύρα στίγματα" στην μουσική του όμως του τα συγχωρώ. Όχι επειδή είμαι καλός άνθρωπος και έχω την συγχώρεση άμεσα διαθέσιμη. Ούτε επειδή το πρώτο μου εφηβικό μου ψευδώνυμο ήταν MAN50N. Όχι. 

Του τα συγχωρώ για δύο λόγους.

Ο πρώτος και ο σημαντικότερος είναι επειδή ο άνθρωπος αυτός, δεν έχει σταματήσει να βγάζει μουσική. Τον ακούω φανατικά από την 1η Λυκείου στο σχολείο και τώρα που είμαι στα πίσω πίσω, εξακολουθεί και μου κάνει παρέα σε αυτό το ρημάδι που λέγεται ζωή. Και για αυτό τον ευχαριστώ. 

Ο δεύτερος λόγος είναι το Warship My Wreck. Είμαι βέβαιος πως μιλάμε για το τραγούδι της δεκαπενταετίας. Αν και βγήκε το 2015, το τραγούδι αυτό είναι αριστούργημα. Αριστούργημα που δεν θες να το ακούσεις πολλές φορές για να μην το συνηθίσεις. 

Λίγες και καλές. 

Αυτά για σήμερα.

Non Serviam.

-Lcfr.

Malta

-Lcfr.

Milliseconds

Και επειδή ακριβώς αρχίζει ο καιρός να δροσίζει, σε σημείο να πρέπει να κλείσεις το παράθυρο το βράδυ, είπα να επιλέξω ένα πιο κρύο τραγούδι σήμερα, για να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά σιγά. 

Οι Katatonia, αν και σαν μπάντα είναι στον πάγο τον τελευταίο χρόνο (εάν θυμάμαι καλά) παραμένουν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα του χώρου. 

Όχι γιατί είναι οι τοπ καλλιτέχνες που όταν γράφουν έστω και μια νότα τα τσιμέντα στις γύρω πολυκατοικίες αρχίζουν και πέφτουν.

Όχι. 

Είναι αγαπημένο συγκρότημα γιατί πάνω του έχει άμεσα συνδεδεμένο δυνατό παρελθόν. Από τον τρόπο που έμαθα για αυτούς, μέχρι το νόημα που μεταδίδουν με τους ιδιοφυείς, σε κάποιες, περιπτώσεις στίχους τους. 

O Dead End Kings δίσκος, αν και τον άκουσα σε περίοδο που ήμουν πραγματικά κλειδωμένος στο εμένα, μοιάζει αν μη τι άλλο, σαν ένα encore έντονων συναισθηματικά ιστοριών του παρελθόντος. Η επιλογή μου από τον εν λόγω δίσκο δεν μπορεί να μην είναι το B-Side των B-Sides. Το τραγούδι που δεν συμπεριλήφθηκε στο αρχικό track list του δίσκου για κάποιον περίεργο λόγο.

Το μοναδικά μοναδικό Seconds, που εάν δεν κάνω λάθος έχει ξανατιμήσει τον ιστότοπο αυτό με την παρουσία του, αλλά όπως έχουμε πει, η επανάληψη είναι μια μαμά και αυτή.

"We were such good friends
Will you find me where I am now"

Καλό σου σκ.
Non Serviam.

-Lcfr.

End Of Time

Το να σκηνοθετείς ένα εκπληκτικό μουσικό βίντεο κλιπ θέλει ταλέντο. (όπως άλλωστε τα περισσότερα πράγματα στο κόσμο)

Όμως, μέσα στο ταλέντο σου μπορεί να εμφανίζονται και κάποια στοιχεία που ή δεν πρέπει να τα δείχνεις, ή πρέπει να τα αναδεικνύεις με κάθε τρόπο. 

Η αποψινή μουσική επιλογή μου είναι ξανά από τους προχθεσινούς Lacuna Coil. Το "End of Time" είναι ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει στην ιστορία τους. Έρχεται και το βίντεο και δένει το γλυκό.

Μέσα από μαυρίλα, την αρρώστια και την διαστροφή του κυρίου σκηνοθέτη γεννιέται ένα μοναδικό αποτέλεσμα που προσωπικά με διχάζει. Από την μια με ενθουσιάζουν τέτοιες τολμηρές αποφάσεις. Η πλήρης απελευθέρωση της φαντασίας και της δημιουργίας χωρίς όρια. Από την άλλη τέτοιες επιλογές στην μουσική (και ειδικά στην μέταλ που είναι άλλο κεφάλαιο) το μυαλό μου τις ερμηνεύει σαν υπερβολική προσπάθεια να σοκάρει.

Οι υπόλοιπες σκέψεις δικές σας:

-Lcfr.

But I Won't Forget Your Name

Και επειδή βάρυνε κομματάκι η ατμόσφαιρα με το προηγούμενο μου άρθρο (βλέπε: Χώρισες. Τώρα?), ας την αλαφρύνω με λίγη μουσικούλα από τους γείτονές μας, Lacuna Coil.

Αν και τα γυναικεία φωνητικά όσο πάνε με χαλάνε όλο και περισσότερο στις μουσικές μου επιλογές, νομίζω πως την παρουσία και τα φωνητικά της Cristina μπορώ να τα ανεχθώ και με το παραπάνω στο I Forgive (But I Won't Forget Your Name)

Άλλωστε τι πιο σέξι από μια μαυροφορεμένη μελαχρινή Ιταλίδα?

Εχμ. Δεν θέλω ου.

-Lcfr.

Disintegration by The Cure

Ξέρω-ξέρω. 

Το κοινό, εσείς δηλαδή, στέκεστε στις άκρες της καρέκλας σας, περιμένοντας το επικό δεύτερο και τελευταίο μέρος, του "Η παραλία και η θλιβερή σου ζωή" αλλά όοοοοχι. Λέω να σας ταλαιπωρήσω μια ακόμα μέρα και αντ' αυτού να κάνω ένα μικρό, αλλά απαραίτητο μουσικό διάλειμμα.

Έτσι, μπας και καθαρίσει λίγο το μυαλό σας.

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω ξανά πάθει μια λατρεία με τους The Cure. Για να πω την αλήθεια, είχα απομακρυνθεί από την μουσική τους για αρκετά χρόνια, μιας και "αγρίεψα" μουσικά, και κατηφόρισα σε ένα πιο metal μονοπάτι. 

Όμως η εμμονή μου για την ιδιοφυΐα Robert Smith και την μπάντα του επέστρεψε, και μου υπενθύμισε πως η παλιές αγάπες δεν πεθαίνουν, απλά πέφτουν σε έναν λήθαργο και το μόνο που θέλουν για να αναζωπυρωθούν είναι ένα μικρό σκούντημα στον αγκώνα. 

Disintegration λοιπόν αδέρφια. Μακράν ο καλύτερος δίσκος των The Cure, που περιέχει φυσικά και το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο είναι το αγαπημένο μου. Άσχετα από την 8λεπτη διάρκειά του, μπορώ να το ακούω ξανά και ξανά, χωρίς σταματημό.

Δοκιμάστε το.

Δωρεάν είναι.
Τσίπιδες. 

-Lcfr,

Untouchable

Μέσα στον πανικό και στα εξαιρετικά σκηνικά που επικρατούν το τελευταίο διάστημα στην χώρα και στην προσωπική μου ζωή, μπορώ και βρίσκω καταφύγιο στην μουσική. 

Η μουσική και πιο συγκεκριμένα, αρκετές μπάντες που την δημιουργούν, δεν έχουν μια σταθερή ανοδική εξέλιξη. Υπάρχουν ζενίθ και ναδίρ, που σαν ακροατής είτε σου επηρεάζουν την άποψη ή όχι. 

Οι Anathema τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε μια κατηφορική πορεία με μια αλλόκοτη μουσική εξέλιξη που δεν μου ταιριάζει. Επειδή όμως είμαι λογικός άνθρωπος και δεν τα γκρεμίζω όλα από ένα και μόνο γεγονός, παραμένω πιστός και αισιόδοξος, πως η πορεία προς τα πάνω δεν θα αργήσει για τους Άγγλους μουσικούς. 

Το ναδίρ τους είναι αυτό που ζούμε τώρα, στο έτος 2018. Το ζενίθ τους κατά την δική μου άποψη η μπάντα το έφτασε με ένα διπλό τραγούδι το 2012. Δεν είναι άλλο από το Untouchables, που ίσως το έχω ανεβάσει κάποια χρόνια πίσω.

Η επανάληψη, ειδικά σήμερα, είναι η μάνα της μάθησης. 

Η απάντηση στο ομολογουμένως εύστοχο "Weak people revenge. Strong people forgive. Intelligent people ignore" είναι προφανέστατα το:

And when I dreamed
I dreamed of you
Then I wake
Tell me what could I do?

Που τα περικλείει όλα, χωρίς ίχνος εμπόλεμης διάθεσης και μηδενική υπεροψία.

Αυτά.

-Lcfr. 

Beirut

Πριν κάποιες ημέρες, εκεί που καθόμουν, μου ήρθε μια αναλαμπή και θυμήθηκα τους Beirut. Το συγκρότημα από το αμέρικα, που μόνο αμέρικα δεν θυμίζει. 

Δεν θυμάμαι ακριβώς που και πως έμαθα αυτήν την μπάντα, αλλά ανέκαθεν το "Gulag Orkestar" δωρίζει απλόχερα ρίγη στον σβέρκο και έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω χωρίς να περιμένω πως θα το ακούσει κάποιος.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο τραγούδι για την ψυχή μου και αυτό το αποδεικνύει ακόμα και όταν δεν ακούγεται. 

Σαν τους περιπλανώμενους Ρομά, που παίζουν την μουσική τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει εάν ακούει κανείς.

-Lcfr.
Ps. Να σημειώσω εδώ ότι πριν λίγο είδα πως υπήρχαν σχόλια προς έγκριση σε παλαιότερα άρθρα. Τα ενέκρινα και απάντησα. Συγγνώμη για την καθυστέρηση. Δεν θα επαναληφθεί. (μάλλον)

RIP Chris Cornell

Chris Cornell
July 20, 1964 – May 18, 2017

Σήμερα αποχώρησε από τούτο τον μάταιο κόσμο ο Chris Cornell, στα 52 του χρόνια. O θάνατός του είναι ένα μικρό στενάχωρο σεισμικό σοκ για εμένα. 

Μεγάλωσα με την μουσική του, αγόραζα τα CDs από τους προσωπικούς του δίσκους και αυτούς των Audioslave. Αν μη τι άλλο, ένα τέτοιο ποστ αρμόζει μετά από τις εκατοντάδες ώρες μουσικής που μου έχει προσφέρει και στο γεγονός πως ήταν από τους λίγους που στήριξε και κράτησε ψηλά την σκηνή grunge την δεκαετία του '90.

Ο τόπος θα γεμίσει από τραγούδια σαν το "Black Hole Sun", που η μάζα γνωρίζει από τους θρυλικούς Soundgarden που σίγουρα έθεσαν νέα στάνταρντ στην μουσική της εποχής. Προσωπικά τον Cornell τον λάτρεψα σαν μουσικό στην μετά Soundgarden εποχή δηλαδή το διάστημα 1997-98 και μετά. Δεν χρειάζεται φυσικά να τονίσω πως τραγούδια σαν το προαναφερθέν ή το "Spoonman" δεν θα ξαναγραφτούν ποτέ όσο και να χτυπιούνται οι τωρινοί μουσικοί.

Δεν συμφωνούσα με πολλές πρόσφατες μουσικές επιλογές που έκανε. Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω αυτό το τέρας ταλέντου, αλλά (για παράδειγμα) η φετινή του συνεργασία με την Άννα Βίσση ήταν μια μαύρη σελίδα για αυτόν και την μουσική που εκπροσωπεί. Δεν μπα να ήταν και μπατζανάκη της, δεν μοιράζεσαι την σκηνή με τελευταίες λαϊκάντζες για μερικά γαρύφαλλα. Όπως και να έχει, το ταλέντο του είναι γνωστό, η μουσική του παιδεία και το αποτύπωμα που άφησε θα είναι εκεί για χρόνια και μια-δυο άστοχες κινήσεις του, δεν θα αλλάξουν απολύτως τίποτα. 

Δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια του είναι αυτά που ακολουθούν. Το πρώτο είναι το "Can't Change Me" από τον προσωπικό του δίσκο του 1999. Τραγούδι που δεν πήρε την αγάπη που έπρεπε, αλλά εμένα με στιγμάτισε όσα λίγα. 

"She's going to change the world, 

But she can't change me..."

Το δεύτερο δεν σηκώνει ιδιαίτερους προλόγους μιας και έγινε τεράστια επιτυχία και όχι τυχαία. "Like a Stone" από τους Audioslave με τον Chris φυσικά στα φωνητικά από το 2002.

"I'll wait for you there
Like a stone
I'll wait for you there
Alone."




Adeus Chris.
RIP.

-Lcfr.

ΥΓ. Πριν λίγα λεπτά κυκλοφόρησαν φήμες πως ο Cornell αυτοκτόνησε. Troubled souls...

Katla.

Σήμερα έχει κάτι διαφορετικό το πρόγραμμα γιατί έτσι.

Όπως έχω ξανά γράψει, η μουσική που ανεβάζω εδώ δεν είναι 100% η μουσική που ακούω. Αλλά επειδή ξέρω τι και πως, επιλέγω να μοιράσω λίγο πιο ήρεμα ακούσματα.

Σήμερα έχει Katla. Μια μπάντα που σίγουρα δεν έχεις ακούσει ποτέ. Και μετά από αυτό το post, ίσως να μην ξανά ακούσεις.

Εγώ όμως έχω πάθει εμμονή με την μουσική τους και το βάθος της ποιότητας που μου μεταφέρουν με τις νότες τους. Δεν καταλαβαίνω γρι από τους στίχοι, (μιας και τραγουδούν Ισλανδικά οι άνθρωποι) αλλά ότι και να λένε, είμαι μαζί τους. Τους υποστηρίζω, θα τους υποστηρίζω και εάν δεν σου αρέσει το παρακάτω τραγούδι Fuck off, you're dead to me.

Οι Katla τραγουδούν το Hyldýpi (Χάσμα). 

Έτσι, γιατί μπορούν:

-Lcfr.
ΥΓ. Katla, είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στην Νότια Ισλανδία. 

Una Mattina

Δεν είναι το ότι το Intouchables ήταν η πρώτη ταινία που (ξανά) είδα το 2017.

Είναι το ότι με ταράζει τόσο πολύ η πολυπλοκότητά της, που ξεχνάω πως ζω στην Αθήνα και μεταφέρομαι προσωρινά στην αστική γειτονιά της Γαλλίας, με τον Driss να με περιμένει στους ιδρωμένους δρόμους της λίγο πριν έρθει το ξημέρωμα.

-Lcfr.

Nihilists, James Mudriczki!

Αρκετούς μήνες πριν, εάν θυμάμαι καλά στα μέσα ή στις αρχές του 2015, σας είχα ενημερώσει πως οι αγαπημένοι στο ελληνικό κοινό Puressence αποφάσισαν την διάλυση του συγκροτήματος μετά από παραπάνω από 20 χρόνια μουσικής καριέρας. Ήταν μια άσχημη ημέρα, αλλά αφού το επέλεξαν, δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο από το να το αποδεχτείς και να περιμένεις το επόμενο μουσικό βήμα από τα μέλη της μπάντας. Εάν θα υπάρξουν φυσικά.

Η εποχή των Nihilists ξεκινά..

Ορίστε που πέρασε ο καιρός και ο αγαπημένος James Anthony Mudriczki ανακοίνωσε πως είναι πλέον η φωνή πίσω από την νέα μπάντα ονόματι Nihilists. Συνέχισε να ιντριγκάρει το κοινό με το να ανεβάζει περίεργες φωτογραφίες στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook και η μυστικιστική αυτή ατμόσφαιρα κράτησε για κάποιο καιρό, με μερικά teasers μουσικής διάσπαρτα στο Youtube διάρκειας λίγων δευτερολέπτων.

Ορίστε που έφτασε ο καιρός και έχουμε το πρώτο ολόκληρο τραγούδι τους με όνομα "Wallspace". 

James Mudriczki

Η αλήθεια είναι πως στο πρώτο άκουσμα ήμουν μουδιασμένος απέναντί του. Τα synth στοιχεία και η έντονη electro πινελιά αλά Depeche Mode που το χαρακτηρίζει, απέχει μακράν από τις μουσικές που μας έχει συνηθίσει ο κύριος Mudriczki. Φυσικά όπως όλα τα πράγματα στην ζωή, έτσι και το Wallspace όταν το δοκιμάσεις δεύτερη και τρίτη φορά, (ειδικά όταν έχεις κατά νου πως δεν πρέπει να συγκρίνεις), τότε αποκτά μια ιδιαίτερη θέση στα αυτιά σου, που σε κάνουν να το ακούς ξανά και ξανά.


Και όταν δεν το ακούς, να σιγοτραγουδάς τον ρυθμό του σε ανύποπτους χρόνους μέσα στην ημέρα. (true story)

Αυτό που παρατήρησα βέβαια, είναι πως τα φωνητικά είναι ένα κλικ χαμηλότερα από την μουσική, που αυτό ή είναι επιλογή της μπάντας να "σπρώχνει" την μουσική πρώτα, ή το YouTube έχει κάνει χάλια μετάδοση του πραγματικού τραγουδιού με αποτέλεσμα την αλλοίωση του τελικού αποτελέσματος. 

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι πως ο James Anthony Mudriczki είναι ξανά εδώ στα ηχεία μας και ίσως, λέω ίσως, αυτήν την φορά να έχω την δυνατότητα κάποια στιγμή να τον δω ζωντανά σε κάποιο live με τους Nihilists στην Αθήνα. 

Καλωσήρθες σπίτι σου James.

-Lcfr.

Get Right

Eίπα σήμερα να κατεβάσω για λίγο τους τόνους και να ανεβάσω το καινούργιο τραγούδι των Jimmy Eat World που άκουσα εχθές. 

Το καλό νέο είναι πως το φθινόπωρο κυκλοφορούν καινούργιο δίσκο, αμέσως μετά τον "Damage" του 2013 που μεταξύ μας, ήταν λίγο χλιαρός. 

Βέβαια, επειδή έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους JEW και ιδιαίτερα στην φωνή του Adkins, ότι και να βγάλουν θα το ακολουθήσω ασυζητητί σαν καλοκουρδισμένος fun boy. 

To "Get It Right" όταν το άκουσα για πρώτη φορά εχθές κάτι μου θύμιζε. Μετά από λίγη ψάξιμο, ανακάλυψα πως το έχω ακούσει πριν έναν χρόνο, από μια ζωντανή εκτέλεση που είχε κάνει ο Adkins όταν έκανε μια μικρή περιοδεία στο Αμέρικα. 

Δυνατοί στίχοι, μορφωτικές φωνητικές διακυμάνσεις, πιασάρικη μουσική και lyric video με αρκούδες να κοιμούνται στα δέντρα. Κλασσικό τραγούδι Jimmy Eat World. 

"I'm destination addicted,
I just gotta be somewhere else."

-Lcfr.