Knock Knock

Knock-knock.

Anybody home?


Daddy is home motherfuckers!

-Lcfr.

Bullet with Butterfly Wings

"The World is a Vampire, sent to drain"

...δηλώνει ο Billy Corgan μέσα από το τραγούδι Bullet with Butterfly Wings των μυθικών Smashing Pumpkins.

Και δεν μπορώ να διαφωνήσω στο ελάχιστο. Ποιος μπορεί άλλωστε?

-Lcfr. 

ΥΓ. Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως η διάθεση για τόπλες (είτε είσαι αγοράκι είτε κοριτσάκι) είναι εδώ, αλλά δεν το προτείνω για σήμερα Κυριακή. Από εβδομάδα που η θερμοκρασία κατά τις προγνώσεις θα φτάσει γύρω στους 50-55 και θα νιώσουμε πως είναι να ζεις με γείτονα τον Ήλιο, εκεί να δούμε τι θα βγάλουμε από πάνω μας μπας και δροσιστούμε λιγάκι. Και δεν γκρινιάζω για εμένα, για την φουκαριάρα την γάτα μου γκρινιάζω, που θα αναγκαστώ να την ψεκάζω σαν φυτό αγορασμένο από την Έκθεση Λουλουδιών Κηφισιάς.

Beirut

Πριν κάποιες ημέρες, εκεί που καθόμουν, μου ήρθε μια αναλαμπή και θυμήθηκα τους Beirut. Το συγκρότημα από το αμέρικα, που μόνο αμέρικα δεν θυμίζει. 

Δεν θυμάμαι ακριβώς που και πως έμαθα αυτήν την μπάντα, αλλά ανέκαθεν το "Gulag Orkestar" δωρίζει απλόχερα ρίγη στον σβέρκο και έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω χωρίς να περιμένω πως θα το ακούσει κάποιος.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο τραγούδι για την ψυχή μου και αυτό το αποδεικνύει ακόμα και όταν δεν ακούγεται. 

Σαν τους περιπλανώμενους Ρομά, που παίζουν την μουσική τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει εάν ακούει κανείς.

-Lcfr.
Ps. Να σημειώσω εδώ ότι πριν λίγο είδα πως υπήρχαν σχόλια προς έγκριση σε παλαιότερα άρθρα. Τα ενέκρινα και απάντησα. Συγγνώμη για την καθυστέρηση. Δεν θα επαναληφθεί. (μάλλον)

RIP Chris Cornell

Chris Cornell
July 20, 1964 – May 18, 2017

Σήμερα αποχώρησε από τούτο τον μάταιο κόσμο ο Chris Cornell, στα 52 του χρόνια. O θάνατός του είναι ένα μικρό στενάχωρο σεισμικό σοκ για εμένα. 

Μεγάλωσα με την μουσική του, αγόραζα τα CDs από τους προσωπικούς του δίσκους και αυτούς των Audioslave. Αν μη τι άλλο, ένα τέτοιο ποστ αρμόζει μετά από τις εκατοντάδες ώρες μουσικής που μου έχει προσφέρει και στο γεγονός πως ήταν από τους λίγους που στήριξε και κράτησε ψηλά την σκηνή grunge την δεκαετία του '90.

Ο τόπος θα γεμίσει από τραγούδια σαν το "Black Hole Sun", που η μάζα γνωρίζει από τους θρυλικούς Soundgarden που σίγουρα έθεσαν νέα στάνταρντ στην μουσική της εποχής. Προσωπικά τον Cornell τον λάτρεψα σαν μουσικό στην μετά Soundgarden εποχή δηλαδή το διάστημα 1997-98 και μετά. Δεν χρειάζεται φυσικά να τονίσω πως τραγούδια σαν το προαναφερθέν ή το "Spoonman" δεν θα ξαναγραφτούν ποτέ όσο και να χτυπιούνται οι τωρινοί μουσικοί.

Δεν συμφωνούσα με πολλές πρόσφατες μουσικές επιλογές που έκανε. Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω αυτό το τέρας ταλέντου, αλλά (για παράδειγμα) η φετινή του συνεργασία με την Άννα Βίσση ήταν μια μαύρη σελίδα για αυτόν και την μουσική που εκπροσωπεί. Δεν μπα να ήταν και μπατζανάκη της, δεν μοιράζεσαι την σκηνή με τελευταίες λαϊκάντζες για μερικά γαρύφαλλα. Όπως και να έχει, το ταλέντο του είναι γνωστό, η μουσική του παιδεία και το αποτύπωμα που άφησε θα είναι εκεί για χρόνια και μια-δυο άστοχες κινήσεις του, δεν θα αλλάξουν απολύτως τίποτα. 

Δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια του είναι αυτά που ακολουθούν. Το πρώτο είναι το "Can't Change Me" από τον προσωπικό του δίσκο του 1999. Τραγούδι που δεν πήρε την αγάπη που έπρεπε, αλλά εμένα με στιγμάτισε όσα λίγα. 

"She's going to change the world, 

But she can't change me..."

Το δεύτερο δεν σηκώνει ιδιαίτερους προλόγους μιας και έγινε τεράστια επιτυχία και όχι τυχαία. "Like a Stone" από τους Audioslave με τον Chris φυσικά στα φωνητικά από το 2002.

"I'll wait for you there
Like a stone
I'll wait for you there
Alone."




Adeus Chris.
RIP.

-Lcfr.

ΥΓ. Πριν λίγα λεπτά κυκλοφόρησαν φήμες πως ο Cornell αυτοκτόνησε. Troubled souls...

Get Right

Eίπα σήμερα να κατεβάσω για λίγο τους τόνους και να ανεβάσω το καινούργιο τραγούδι των Jimmy Eat World που άκουσα εχθές. 

Το καλό νέο είναι πως το φθινόπωρο κυκλοφορούν καινούργιο δίσκο, αμέσως μετά τον "Damage" του 2013 που μεταξύ μας, ήταν λίγο χλιαρός. 

Βέβαια, επειδή έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους JEW και ιδιαίτερα στην φωνή του Adkins, ότι και να βγάλουν θα το ακολουθήσω ασυζητητί σαν καλοκουρδισμένος fun boy. 

To "Get It Right" όταν το άκουσα για πρώτη φορά εχθές κάτι μου θύμιζε. Μετά από λίγη ψάξιμο, ανακάλυψα πως το έχω ακούσει πριν έναν χρόνο, από μια ζωντανή εκτέλεση που είχε κάνει ο Adkins όταν έκανε μια μικρή περιοδεία στο Αμέρικα. 

Δυνατοί στίχοι, μορφωτικές φωνητικές διακυμάνσεις, πιασάρικη μουσική και lyric video με αρκούδες να κοιμούνται στα δέντρα. Κλασσικό τραγούδι Jimmy Eat World. 

"I'm destination addicted,
I just gotta be somewhere else."

-Lcfr.

Half The World Away

Κυριακή σήμερα. Οπότε καθαρά μουσικό το post. 

Η επιλογή μου είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των REM που είναι τυχερό μέσα στην ατυχία του. 

Τυχερό γιατί συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Out Of Time του 1991, δίσκος που τους εδραίωσε στο μουσικό alternative στερέωμα. Άτυχο από την άλλη, γιατί το συγκεκριμένο δισκάκι είχε μέσα του το "Losing My Religion" το οποίο καταδίκασε όλα τα υπόλοιπα τραγούδια στην αφάνεια, με μοναδική ίσως εξαίρεση το "Shiny Happy People" που έγινε και videoclip το ίδιο έτος, παρά την αντιπάθεια της μπάντας στο συγκεκριμένο. 

Μιλάω λοιπόν για το "Half the World Away" που ουτε φώτα δημοσιότητας είχε ποτέ, ούτε διθυράμβους από τα μέσα. Πέρα από τους εξαιρετικά δυνατούς στίχους, έχει και τον χαρακτηριστικό ήχο του μαντολίνου που φυσικά, είναι η ραχοκοκαλιά του "Losing My Religion". Μαντολίνο, που δεν είναι τόσο σύνηθες σε τέτοιου είδους μουσικά μονοπάτια.

Ο τυχερός-άτυχος λοιπόν του Out Of Time, "Half The World Away"

-Lcfr.

David Bowie

Πριν 3 ημέρες πέθανε ο David Bowie. Αυτές τις 3 ημέρες σερφάροντας το κύμα "θλίψης" του Internet για τον θάνατό του, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. 

Παγκοσμίως τον David Bowie τον υμνούν:

• Οι Gays, γιατί το 1972 δήλωσε σε μια συνέντευξη είναι κομματάκι ομοφυλόφιλος.
• Οι Bisexuals, γιατί το 1976 είπε πως τελικά οδηγάει το "αμάξι" και από τις 2 πλευρές του δρόμου.
• Οι Straight, γιατί το 1983 είπε πως οι δηλώσεις του περί ομοφυλοφιλίας ήταν το χειρότερο που μπορούσε να κάνει και πως είναι αυστηρά κλειστός ετεροφυλόφιλος.
• Οι φασίστες, γιατί το 1976 είχε κάνει κάποιες δηλώσεις στο Playboy περί υποστήριξης του σκληρού φασισμού και είχε εκδηλώσει τον θαυμασμό του στον Αδόλφο Χίτλερ.
• Οι Antifa, γιατί έναν χρόνο μετά, είπε πως οι φασιστικές δηλώσεις του, ήταν αποτέλεσμα διανοητικής αρρώστιας που του την προκάλεσαν τα πολλά ναρκωτικά. Επίσης οι Antifa τον υμνούν γιατί το 1983 σε μια συνέντευξή του στο MTV, κατηγόρησε το κανάλι, για την εντυπωσιακή έλλειψη μαύρων τραγουδιστών στο πρόγραμμά του.
• Οι άθεοι, μιας και το 2002 μετά από πολλές εξερευνήσεις στον θρησκευτικό τομέα, κατέληξε στο ότι δεν πρέπει να είσαι θρησκευόμενος άνθρωπος αλλά να ακολουθείς μονάχα την μουσική.
• Οι καλλιτέχνες ανά τον κόσμο, γιατί από την δεκαετία του 60 και μετά, ασχολήθηκε με σχεδόν όλους τους τομείς της τέχνης. 
• Και τέλος τον υμνώ και εγώ, γιατί το 1999 έγραψε το "Thursday's Child". Και δεν γίνεται να μην τονίσω πόσο αδιάφορα μου φαντάζουν όλα τα υπόλοιπα.

Όλα είναι στην μουσική.
Η αρχή, η μέση και το τέλος.

-Lcfr.

ΥΓ. Υπάρχουν και κάποιοι τυχαίοι τύποι που γράφουν "RIP BOWIE" στο Facebook και σε άλλα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, αλλά αυτοί είναι στην ίδια θλιβερή κατηγορία του "Je Suis Paris" και όλων των άλλων trend που εμφανίζονται κατά καιρούς. 

Where is Isabella? mhh?

Σε συνέχεια του χθεσινού άρθρου μου, σήμερα μου ήρθε ένα βίντεο που αντικατοπτρίζει ακριβώς τα σχόλια που έκανα για την πορεία του βιβλίου μου. Και να πεις ότι είναι άσχετο βίντεο? 

Where is Isabella? mhh?

Είναι 3 σκηνές μαζεμένες σε ένα βίντεο 2,5 λεπτών, από την σειρά Family Guy. Όπου ο Stewie, (το μωρό με το φουσκωμένο κεφάλι) ειρωνεύεται τον Brian (ο σκύλος) για την εξέλιξη του βιβλίου που γράφει, εδώ και 3 ολόκληρα χρόνια. Νομίζω τα κοινά σημεία με την δική μου περίπτωση είναι εμφανέστατα. Και παρακαλώ, δεν θέλω περαιτέρω σχόλια.

Η τελευταία σκηνή, όσες φορές και να το δω, με κάνει και γελάω σαν βλαμμένος. 

Καλή εβδομάδα.
Non Serviam

-Lcfr.

Sunday Music Post

Προλαβαίνω για Sunday Music Post έτσι?

Λοιπόν για σήμερα, σας έχω κάτι φρέσκο, διαφορετικό και αρκετά ποιοτικό.

Οι Rishloo δεν είχαν πέσει καν στο μουσικό μου ραντάρ. Πριν μια εβδομάδα, μου τους πρότεινε μια ψυχή και τους δοκίμασα. Για να πω την αλήθεια μου, δεν περίμενα κάτι τρομερό μιας και τα γούστα μου είναι ιδιαίτερα και εξόχως επιλεκτικά. Όμως, το συγκεκριμένο συγκρότημα επειδή μοιράζεται την ίδια προοπτική στην μουσική με αυτή των Tool το είδα πολύ θετικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι με κέρδισε από τα πρώτα κι όλας ακούσματα και επέλεξα ένα από τα τραγούδια που ξεχώρισα για το σημερινό post.

Οι Rishloo λοιπόν προερχόμενοι από το Seattle, με ύφος καθαρά prog rock, τραγουδάνε για εμάς το "El Empe" μέσα από τον δίσκο Eidolon του 2007.

Enjoy. 

Φυσικά, το τραγούδι έχει ένα σημείο που σου σηκώνει την πέτσα όρθια με την δυναμική και τον έντονο στίχο του. Αυτό ξεκινάει στο 2:13 του τραγουδιού και διαβάζει το εξής:

"Fuck you!
Υou fool,
with your hand me down views,
and you valium counterpoint bullshit excuse,
you wouldn't have a word if I hadn't said it first,
so,
cup your little seed,
and beg beggar,
Βeg!"

Καλή εβδομάδα συνάνθρωποι.

-Lcfr. 

Robbery

Επειδή το κορμί μου παίζει να είναι χιλιάδες κομμάτι αυτήν την στιγμή, θα μοιραστώ αυτό το γρήγορο και φρέσκο βιντεάκι.

Έτσι για το ΣΚ βρε αδερφέ.

Αυτά για σήμερα.

Have fun.

-Lcfr.

An Open Anathema

Η απουσία μου, αισθητή ή όχι είναι γεγονός. Κάτι που όμως δεν θα πει πως έχω σταματήσει να σκέφτομαι εάν θέλω να γράψω κάτι άλλο σε αυτόν τον ιστότοπο ή όχι. Τις περισσότερες φορές η απάντηση είναι όχι, και έτσι δεν.

Η απουσία αυτή θα συνεχιζόταν εάν δεν συνέβαινε κάτι. 

Και εξηγώ.

Πριν κάποιο καιρό έγραφα για ένα τραγούδι από τον καινούργιο δίσκο των Anathema. (περισσότερα σε αυτό εδώ το άρθρο: http://hephasto.blogspot.gr/2014/06/anathema.html). Έγραφα εκτενώς για το μέγεθος και την ποιότητα του τραγουδιού, τι συναισθήματα προκαλεί και πάνω από όλα, πόσο ταιριάζει σε μια συγκεκριμένη κατάσταση που ζω προσωπικά, εδώ και χρόνια.

Μέσα στις γραμμές του άρθρου γράφω επίσης, πως είμαι στεναχωρημένος που δεν μπορώ να μοιραστώ αυτό το τραγούδι μαζί σας μιας και δεν υπάρχει ακόμα στο Internet.

Ε, αυτό σήμερα άλλαξε.

Χωρίς ταρατατζούμ και τυμπανοκρουσίες, ακούστε το Anathema από τους Anathema, διαβάστε τι είχα γράψει στο άρθρο και ακολούθως μελετήστε τους στίχους του.

-El Ci, Ef, Ar.

Affliction

Επειδή η διάθεση είναι το τελευταίο διάστημα στα ύψη και επειδή ακριβώς είμαι αντιδραστικός τυπάκος, θα ανεβάσω το τραγούδι του 2013 που περίτρανα διεκδικεί να είναι και το τραγούδι του 2014.

Η ανατριχίλα στην ζωντανή εκτέλεση του "Affliction XXVII II MMIX" από τους Blindead, δεν αφήνει κυριολεκτικά τίποτα στο διάβα της και σας ενημερώνω πως όποιος από εσάς δεν μπορεί να εκτιμήσει την μουσική αυτή, θα πρέπει να κοιταχτεί μιας και προφανώς του λείπει η ψυχή.

Καλό βράδυ αδέρφια μου.

Σας ευχαριστώ για όλα, κάθε έναν από εσάς ξεχωριστά. Και αυτούς που μιλάω και αυτούς που πλέον χώρισαν οι δρόμοι μας χωρίς επιστροφή αλλά εξακολουθούν για κάποιον ανεξήγητο και συνάμα περίεργο λόγο να με διαβάζουν. 

-Lcfr.

Prank and a Riddle

Επειδή είναι Παρασκευ και το ΠΣΚ φαίνεται ότι θα είναι ασφυκτικά γεμάτο, πρέπει να πω πως παίζει να μην καταφέρω να βρω τον χρόνο και να ανεβάσω το μουσικό post της Κυριακής.

(Sorry i guess)

Παρόλα αυτά για σήμερα έχω ένα video που μου έκανε εντύπωση και θα θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, έτσι για να ανακατέψω λίγο τα πράγματα που διαβάζετε ή βλέπετε εδώ. Δεν θα αποκαλύψω τι είναι (αν και μπορείτε να διαβάσετε τον τίτλο του video που ακολουθεί). Θα το αφήσω να το δείτε μόνοι σας χωρίς σχόλια.

Όπως και να έχει, με τον περιορισμένο μου πλέον χρόνο θα σας αφήσω με έναν γρίφο.

Εχθές ήταν μια γιορτή. Πως γίνεται να μην γιορτάζεις εσύ, αλλά παρόλα ΕΣΥ να είσαι αυτός που απολαμβάνεις περισσότερο την ημέρα?

Εάν το ψάξετε, είμαι σίγουρος πως μερικοί από εσάς θα βρείτε την απάντηση.

Cheerio μάδερ φάκερς.
Have fun.

-Lcfr.

Walking Away

Πριν 3-4 χρόνια είχα γράψει τις παρακάτω κουβέντες:

"Σπάνιες φορές, ένα τραγούδι καταφέρνει και μεταφέρει με απόλυτη ακρίβεια, τι συμβαίνει μέσα μου... Και δεν μιλάμε αόριστα και γενικά. Μιλάμε συγκεκριμένα και ειδικά.

Το Walking Away των Limp Bizkit καταφέρνει μέσα σε πέντε λεπτά, να προδώσει τι έχω στο κεφάλι μου αυτήν εδώ την στιγμή..."

Στο σήμερα του 2014 αυτές οι προτάσεις, έχουν για ακόμα μια φορά την ίδια ισχύ και το ίδιο ακριβώς νόημα που είχαν τότε.

Όπως αποδεικνύει η ιστορία και τα γεγονότα, όλα στην ζωή επιστρέφουν και τα ξαναζείς. Σε κάποιες τέτοιες μικρές "επαναλήψεις" όμως, σου εμφανίζεται η σπάνια ευκαιρία να κάνεις κάποια πράγματα διαφορετικά από ότι έκανες στην πρώτη εκτέλεση του έργου.

Για παράδειγμα, μπορεί να επιλέξεις αυτή την φορά, να είσαι εσύ αυτός που θα αποχωρήσει και να επιλέξει να κοιτάξει σε διαφορετική κατεύθυνση για κάτι νέο. Με όποιο κόστος και εάν συνοδεύεται.

"Walking away from the things i Adore" λοιπόν αγαπημένοι μου...
 

Άλλωστε δεν πρέπει να τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά. Ειδικά τους εαυτούς μας και το υπέρμετρα ξεροκέφαλο "εγώ" που μας κυριεύει.

Καλή εβδομάδα.

-Lcfr.

Loser Gets All

Καλημέρα αδέρφια μου,

Κυριακή σήμερα και αυτό που αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας, είναι ένα τραγουδάκι που μέσα από τους στίχους του, εκπέμπει μία αξιοζήλευτη αισιοδοξία. Από το πρωί το έχω ακούσει κοντά στις 10-12 φορές και ακόμα να το βαρεθώ.
(σε κάποιο σημείο "έπιασα" τον εαυτό μου, να τραγουδάω πολύ δυνατά χωρίς να το αντιλαμβάνομαι μιας και φορούσα ακουστικά μέσα στο σπίτι μου. -λυπάμαι τους καινούργιους γείτονες- :) )

Ναι-ναι, το σημερινό τραγούδι είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟ (περίεργο για εμένα) και είναι από τον Γιάννη Αγγελάκα. Έχει τον τίτλο: "Ο χαμένος τα παίρνει ΟΛΑ".

Παράκληση: Αγνοήστε την εικόνα του επισυναπτόμενου βίντεο, μιας και είναι σκηνές από μια ταινία.
Ελπίζω να έχετε μια όμορφη Κυριακή...

Σας σκέφτομαι. (κακώς)

-Lcfr.

Untouchables

Όσοι με "διαβάζετε" καθημερινά, ή έστω σε τακτά χρονικά διαστήματα, μάλλον θα έχετε καταλάβει δύο βασικά μου στοιχεία:

• Πως είμαι κομματάκι εναλλακτικός και "κόντρα" άνθρωπος.
• Πως έχω πάθος με την μουσική.

Επειδή λοιπόν, σήμερα είναι Πάσχα και όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς, θα λαδώνετε κάπου, το αντεράκι σας με τα σιχαμένα της εποχής εδέσματα, ακούγοντας λαϊκή μουσική χειρίστου είδους και επιπέδου (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα) είπα να αποδείξω τα δύο στοιχεία που ανέφερα πριν λίγο, πηγαίνοντας ΚΟΝΤΡΑ στην ημέρα. Αποφάσισα λοιπόν να ανεβάσω το τραγούδι που ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ χαρακτηρίζει το "μέσα μου" αυτήν εδώ την περίοδο. Από την μουσική και τον ρυθμό, μέχρι τους στίχους του, που, μπορούν πανεύκολα να εντοπίσουν τα ΘΕΛΩ και τις σκέψεις μου.

Σπαταλήστε λοιπόν, 6 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα ακούγοντας το "Untouchables" για χάρη μου και χαθείτε στα συναισθήματα που μόνο οι Anathema μπορούν να δημιουργήσουν.

Και επειδή έχω καλή διάθεση (αυτήν εδώ την στιγμή) θα συμπεριλάβω και ένα link για να διαβάζετε ταυτόχρονα τους στίχους που έχουν κάτι που με κάνει και ανατριχιάζω κάθε φορά που τους έχω μπροστά στα μάτια μου.

Πατήστε εδώ για να ξεκινήσει το τραγούδι:

Και πατήστε εδώ για να διαβάσετε ταυτόχρονα τους επικούς στίχους:
CLICK

Δεν έχω άλλα λόγια για αυτό το τραγούδι.
Ειλικρινά ότι είχα να πω, το είπαν με χιλιάδες φορές καλύτερο τρόπο οι Anathema.
Enjoy...

-Lcfr.
ΥΓ.Όσοι χρειάζονται μετάφραση για τους στίχους, δεν είναι δα και πολύ δύσκολο να βρεις τέτοια εργαλεία στο Internet.. Σωστά?

Sunday Post

Κυριακή λοιπόν σήμερα και επειδή είμαι σε καλή (όχι την ΚΑΛΥΤΕΡΗ) διάθεση, είπα να ανεβάσω μια διαφορετική (ζωντανή) εκτέλεση του "Back to you" μιας και από ότι καταλαβαίνω, σας αρέσει ιδιαίτερα.
(το τραγούδι αυτό είναι το κάτι άλλο)

Δεν έχω πολλά να πω αυτήν την στιγμή, μόνο ότι την Δευτέρα θα την ξεκινήσουμε με λίγο Isabella... έτσι γιατί μου αρέσετε και σας σκέφτομαι...

Καλή ακρόαση.



Παντοτινά δικός σας,

-Lcfr.

New York

Και επειδή σήμερα, ασχολήθηκα λίγο με το blog, (απάντησα σε όλα τα σχόλια, έγραψα συμβουλές για τα πρωινά μηνύματα και έφτιαξα κάποια μελλοντικά άρθρα) είπα να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν τους τελευταίους μήνες του 2011 και τους πρώτους του 2012.

Δεν είναι άλλο από το New York από τους Snow Patrol και σε γενικές γραμμές μιλάει για έναν άνθρωπο που λεεί: "Εάν ήσουν κοντά μου, εάν ήσουν δίπλα μου..."

Το τραγούδι είναι το απόλυτο μουσικά και συναισθηματικά...
Εάν με έχετε καταλάβει, θα μπείτε στην διαδικασία να το ακούσετε ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ μια φορά.

Καλή ακρόαση,
Σας σκέφτομαι.


-Lcfr.

Saturday Night

Φυσικά και δεν θα σας αφήσω έτσι...

Λίγο πριν το σημερινό ξεφάντωμα, θα σας φιλήσω (σταυρωτά) και θα σας ευχηθώ να περάσετε καταπληκτικά με την βασικότερη προϋπόθεση:

ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΕΓΩ.

Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση αδέρφια μου.
Ακούστε και αυτό για να με θυμάστε:

-Lcfr.

ΥΓ. Μην ζηλεύετε την ολοκαίνουργια και ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ φωτογραφία στο Facebook μου! (δεν μπορεί ο θεός να μας κάνει ΟΛΟΥΣ όμορφους :) )

Back2You

Και επειδή δεν γίνεται να μην ανεβάσω λίγη μουσικούλα Κυριακάτικο, αποφάσισα να γεμίσω τα αυτάκια σας με αυτό το τραγουδάκι που μιλάει στην καρδιά μου, κάθε φορά που το ακούω.

Δεν είναι άλλο από το Back To You, από τον αγαπημένο Brett Anderson.

Ίσως να το έχω ξανά ανεβάσει στο παρελθόν, αλλά όπως έχουμε πει, η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης. Άλλωστε εάν έστω και ένας από εσάς, μάθει 2-3 πράγματα από τα συναισθήματα που βγάζει αυτό το τραγούδι, ο Lcfr, θα είναι ευτυχισμένος.

Καλή ακρόαση...


Ta-Ta.

-Lcfr.