Γραμμένο πριν τριάντα χρόνια από εμένα για τον αδελφό μου.
Αφιερωμένο τότε στην Μάννα και στον Πατέρα, που ο μοναχογιός τους πήγε στο Ναυτικό{ τότε τρία χρόνια σχεδόν]
Ναυτάκι το καπέλο σου μην το πολυστραβώνεις
τις κοριτσίστικες καρδιές αβάσταχτα πληγώνεις!!!
το καλοκαίρι που έφυγες αξέχαστο θε ναι,
τα τρια χρόνια , ανάθεμα δύσκολα που περνάνε....
τις κοριτσίστικες καρδιές αβάσταχτα πληγώνεις!!!
το καλοκαίρι που έφυγες αξέχαστο θε ναι,
τα τρια χρόνια , ανάθεμα δύσκολα που περνάνε....
Σε πήρανε στο ναυτικό και σου μαθαίνουν τέλεξ
για να μπορείς να πολεμάς τις δύσκολες ημέρες.
Και είσαι κλεισμένος μέσα εκεί στην βρώμα στην Αθήνα
μα εσύ αγνός και καθαρός, φίλε την βγάζεις φίνα.
Γιατί είσαι παίδι του βουνού, τ αγέρωχου αέρα,
και του καθάριου ουρανού, του βροντερού πατέρα
που σου έμαθε να πολεμάς και να μιλάς αντρίκια
πέρα απο κάθε πονηριά κι απ' άσχημα τερτίπια.
Ναυτάκι το καπέλο σου περήφανα το βάζεις
και τον εχθρό μ'αγέρωχο μάτι τονε κοιτάζεις,
κι΄εκείνος τρέμει σαν σε δει κακιώνει και κρυώνει
και την γλυκιά Ελλάδα μας μήτε την ζυγώνει!!!!
Όλοι σε περιμένουμε κάθε Σαββάτο να΄' ρθεις
για να μας πεις πως πέρασες και πόσα έχεις μάθει
μα εσύ, αγναντεύει τα βουνά, και το όπλο σου το παίρνεις
και κυνηγώντας ,τα ξεχνάς, εκείνα που μαθαίνεις.
Γιατί αγαπάς και λαχταράς τις άγονες κορφές
τις ρεματιές, τις λαγκαδιές,και τις πηγές μας
πούναι για σένα γνώριμες, που είναι αγαπητές
και φεύγεις, πάλι αφήνοντας, βάρος μες στις καρδιές μας.
Δεν ξέρω η πατρίδα μας, πόσα ναυτάκια έχει
μα όσο και να ψάξουμε, όσους και να δούμε
ναύτη ομορφότερο απ σε,δεν πρόκειται να βρούμε
πού νάχει τα σγουρά μαλλιά και τα γλυκά σου μάτια
γαλάζια σαν της θάλασσας,σαν του ουρανού καθάρια!!!