Maui 4 - Παραλίες

Σερφ στη βόρεια και πιο κυματώδη πλευρά του Maui



Στα προηγούμενα ποστ δεν αναφέρθηκα καθόλου στις παραλίες του Maui, παρόλο που στο άκουσμα αυτό είναι που θα περίμενε να ενδιαφέρει τον πιο πολύ κόσμο. Αλλά δεν είμαι και πολύ παιδί της θάλασσας, και μιας και όπως ανέφερα οι παραλίες που έχω δει εκτός ελλάδας μπορεί να είναι καλύτερες αλλά όχι 10 φορές καλύτερες, άφησα τις παραλίες του Maui προς το τέλος. Έχουμε και λέμε λοιπόν.




Η Ka'anapali είναι από τις πιο δημοφιλείς παραλίες του νησιού, με πολλά resorts και μαγαζιά στις όχθες της. Είχε αρκετό κύμα αλλά ήταν πανέμορφη - μέχρι που όπως βούταγα βλέπω ένα κομμάτι πίτσα να χοροπηδάει μόνο του πάνω κάτω στο νερό: μετά βλέπω μια ψαρούκλα όσο το χέρι μου να το καταβροχθίζει. Βγήκαμε έξω όπως όπως, καθώς καταλάβαμε ότι εδώ είναι ειρηνικός και όχι Ελλάδα...!

Για βράδυ η Ka'anapali είναι άψογη, έχει τέλεια ηλιοβασιλέματα και αρκετό κόσμο από τα ξενοδοχεία που βολτάρει στην παραλία - παίρνει περίπου μία ώρα για να πας από τη μία άκρη στην άλλη.



Η δεύτερη παραλία που επισκεφτήκαμε ήταν διπλή: Kamaole & Wilea.


Η Kamaole είναι κοντά στην πόλη στην νότια πλευρά του νησιού (Kihe'i), για αυτό πάνε και πολλοί ντόπιοι εκεί. Αν θέλετε να δείτε πόσο όμορφες είναι οι χαβανέζες, αυτή είναι η καλύτερη παραλία:

Χωρίς πλάκα, είναι μύθος ότι οι χαβανέζες είναι όμορφες. Αν καταφέρετε να βρείτε κάποια (η πλειοψηφία των κατοίκων είναι άλλες φυλές) τότε δεν θα εντυπωσιαστεί κανείς. Πολύ σπάνιο να βρεις όμορφους χαβανέζους .


Η Wilea μου άρεσε καλύτερα, και μάλιστα έχει και 1-2 ξενοδοχεία πάνω της:


Είναι σχετικά μικρή και δεν έχει λίγο κύμα για αυτό πάνε οικογένειες κυρίως. Καθαρά νερά και φοίνικες δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.



Η καλύτερη παραλία του νησιού όμως είναι η Big Beach, και είναι αυτό που περιμένει κανείς όταν ακούει παραλία στην Χαβάη: δεν υπάρχει ίχνος πολιτισμού, απέραντη άμμος, και τέλεια γαλαζοπράσινα νερά!




Είναι πολύ δημοφιλής με Boogie-boarders:




Αυτά είναι ντόπια χαβανεζάκια που περιμένουν να έρθει το κατάλληλο κύμα. Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή σε αυτή την παραλία ήταν ένας τύπος που γνώρισα μέσα στη θάλασσα, ο οποίος δούλευε (what are the chances!) για το LIGO, το project που αναμένεται να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα. Ο τύπος έμεινε κόκκαλο όταν του ανέφερα τις λεπτομέρειες που ήξερα για το πρόγραμμα.

Είχε έρθει για το γάμο του γιού του. Γενικά το νησί είναι τίγκα στους νιόπαντρους. (hint: zoom στο κάτω μαγιό):



Αλλά η πιο ενδιαφέρουσα θαλάσσια εμπειρία (η οποία είναι MUST στο Maui) είναι το snorkeling στο Molokini. Αυτό είναι ένας κρατήρας ηφαιστείου ο οποίος είναι μισο-βυθισμένος στη θάλασσα:


Τα νερά εκεί είναι άψογα και απίστευτα γαλανά. Λόγω των βράχων μαζεύει πάρα πολλά τροπικά ψάρια. Δυστυχώς δεν έχω υποβρύχιες φώτο, αλλά πραγματικά είναι σαν να κολυμπάς μέσα σε ένα ενυδρείο, όπου δίπλα σου βρίσκονται εκατοντάδες κόκκινα, κίτρινα, μπλε, πράσινα και ότι άλλο χρώμα θες ψάρια. Ήταν όπως στα ντοκυμαντέρ, μόνο 1000 φορές καλύτερα γιατί είναι εξωπραγματική αίσθηση να βλέπεις αυτά τα πανέμορφα πλάσματα να περνανε δίπλα σου. Εδώ είναι μια φότο από το πλοίο:



Το νερό στον κρατήρα είχε ένα από τα πιο βαθιά μπλε χρώματα που έχω δει:


Δώσαμε κάπου $85 για αυτό το ταξίδι όπου κρατάει 5 ώρες. Σε πάνε μια ώρα διαδρομή, 1.5 ώρα περνας στο νερό, μετά έχει για άλλη μία ώρα φαγητό (ψητά κοτόπουλα κτλ τα οποία είναι τ-ε-λ-ε-ι-α καπάκι μετά από το κολύμπι), και μετά μας πήγανε σε ένα δεύτερο μέρος όπου είδαμε θαλάσσιες χελώνες (ναι, αυτά τα τεράστια πράγματα που βγαίνουν στη θάλασσα για να κάνουν τα αυγά και παραλίγο να μας φάνε). Πετύχαμε μάλιστα 2 μαζί να βγαίνουν μέσα από μια σπηλιά και να περνάνε στο 1 μέτρο δίπλα μας - ήτανε αρκετά spooky εμπειρία.


Δυστυχώς δεν είχαμε άλλο χρόνο να δούμε άλλες από τις 157 παραλίες του Maui. Εκτός από την Ka'anapali, οι άλλες που αναφέρω εδώ είναι στην νότια πλευρά του νησιού όπου δεν έχει και πολύ βλάστηση - εκεί η μία μετά την άλλη οι παραλίες είναι πολύ καλές.






Wind generators παράγουν το 10% της ισχύος που καταναλώνεται στο Maui.

Maui 3 - Φαγητό

Το μεγαλύτερό μας έξοδο στο Maui πρέπει να ήταν το φαϊ. Εντάξει μπορείς να φας φτηνά να θέλεις, αλλά αν δώσεις κάτι παραπάνω μπορείς να γευτείς καινούργιες συνταγές και πρωτότυπα μενού, τα οποία μάλιστα μπορείς να βρεις σε μαγαζιά πάνω στο κύμα με θέα το ηλιοβασίλεμα. Γενικά πληρώνεις είτε το φαγητό είτε το ambiance.


Την πρώτη μέρα πήγαμε κατευθείαν στην παραλία και φάγαμε στο Hula Grill μόλις άρχισε να πέφτει ο ήλιος. Έχουν ανοιχτό χώρο για δείπνο αλλά προτιμήσαμε τα τραπεζάκια που έχουν δίπλα τα οποία είναι πάνω στην άμμο κάτω από τις ψάθινες ομπρέλες. Μπορείς να πας κατευθείαν με τις παντόφλες από την θάλασσα και ήταν μια γλύκα. Δώσαμε από $35 για ορεκτικό, κυρίως και ποτό, και ήταν πολύ καλό value for money. Έχουν ψητά ψάρια, κρέατα και διάφορα σαλατικά (το καλαμάρι τηγανητό ήταν άψογο). Αμέσως μετά κάναμε βόλτα ενώ ρόδιζε ο ουρανός - στην Ka'anapali εκεί έχει αρκετά μαγαζιά και resorts με πολύ κόσμο και είναι άψογα τα απογεύματα.




Την επόμενη μέρα είπαμε να φάμε στο David Paul Lahaina Grill. Είναι κλασικό γαλλικό εστιατόριο, με χαμηλό φωτισμό (σε επίπεδα σκότους) και χαλαρή μουσικούλα στυλ Σινάτρα. Είναι σε κεντρικότατο και πολύ βολικό σημείο στη Lahaina, την πιο ενδιαφέρουσα πόλη στο Maui, κλιματιζόμενο και με καθόλου θέα - βασικά ξεχνάς για λίγο ότι είσαι σε νησί. Παρόλα αυτά έχει πάρει βραβεία ως το καλύτερο εστιατόριο στο νησί για πολλά χρόνια τώρα. Ο λόγος είναι το πραγματικά έξοχο φαγητό, στο οποίο προσπαθούν να κάνουνε κάτι καινούργιο. Εδώ δε πλήρώνεις ούτε τη θέα ούτε την ποσότητα φαγητού: πληρώνεις για να γευτείς κάτι που δεν έχεις δοκιμάσει ποτέ ξανά, κάτι πρωτότυπο και γαστρονομικά τέλειο. Είναι σαν τα καλά publications ή τις καλές ταινίες, όπου ο δημιουργός προσπαθεί να δώσει και να προτείνει κάτι καινούργιο στο κοινό του. Στην προκειμένη περίπτωση το γεύμα μου ήτανε αρνάκι με γεύση από καφέ Kona (μια τοπική ποικιλία).

Γενικά σιχαίνομαι τον καφέ και τον αποφεύγω μετά μανίας λόγω της πικρής του γεύσης, οπότε ήταν πολύ ριψοκίνδυνη επιλογή για εμένα. Και όμως κάθε μπουκιά ήταν εμπειρία: μετά την γεύση του πολύ μαλακού αρνιού, έσκαγε από το πουθενά μια πολλή ήπια γεύση καφέ. Στην πρώτη μπουκιά που δοκίμασα έμεινα άφωνος, διότι ο σεφ είχε καταφέρει να διαχωρίσει χρονικά (με κάποιο μαγικό τρόπο) την αίσθηση του κρέατος από την αίσθηση του καφέ. Ο καφές ήτανε πιο πολύ aftertaste. Προσθέστε σε αυτό το νοστιμότατο ορεκτικό (ντομάτα μοτσαρέλα αλλά μια πολύ ειδική γεύση) και έτσι δεν με πείραξε καθόλου ούτε οι μικρές σχετικά μερίδες ούτε η τσιμπημένη τιμή ($60 έκαστος) - θα τα έδινα και πάλι. Overall, μια από τις καλύτερες γευστικές περιπέτειές που είχα ποτέ!




Την τρίτη μέρα αποφασίσαμε να φάμε σε ένα από τα παραλιακά εστιατόρια στη Lahaina για να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα. Κλείσαμε τραπέζι στο Kimo's το οποίο όντως βλέπει θάλασσα και για καλή μας τύχη όλα τα μικρά τραπεζάκια για 2 άτομα είναι αυτά που βλέπουν μπροστά μπροστά στο μπαλκόνι.

Αργότερα ανάψανε και οι πυρσοί, άρχισε να φυσάει ένα απαλό ζεστό αεράκι, και ξεκίνησε να παίζει μια απαλή live μουσική - δε θέλαμε να φύγουμε με τίποτα! Ο ήλιος έδυσε, και τελικά το φαγητό δεν ήταν και κάτι το τρομερό: εδώ πληρώνεις τα $45 για τη θέα και την ατμόσφαιρα. Ένα παραδοσιακό γλυκό που πήραμε ήταν μέτριο - γενικά όλα τα γλυκά που φάγαμε ήταν μέτρια με εξαίρεση την τελευταία μέρα.



Την τεταρτη μέρα ήταν που καταλάβαμε πόσα λεφτά θα μας φύγουν στο Maui (και δη στο φαγητό) οπότε είπαμε να την βγάλουμε φτηνα και έτσι κάτσαμε στο Cheeseburger in Paradise, και αυτό πάνω στη θάλασσα στην Lahaina. Βασικά το ανοίξανε δύο κοπέλες οι οποίες είχανε βαρεθεί λέει να τρώνε ψάρι-ψάρι-ψάρι στο νησί και θέλανε ο κόσμος να μπορεί να φάει ένα κλασικό burger. Το burger τους είναι αρκετά νόστιμο, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο χάλια τα φαγητά - πιο πολύ κοντά σε fast food είναι παρά σε εστιατόριο. Γευστικά ήτανε το χειρότερο που δοκιμάσαμε (ακόμα και τα $25 ήταν πολλά), αλλά είναι σε γαμάτο μέρος πάνω στη θάλασσα (και λίγο ψηλά στο 2ο όροφο), με τέλειο νησιώτικο design και live rock μουσική, το οποίο κάνει το μέρος πολύ ευχάριστο και popular. Επιπλέον, δε δέχεται κρατήσεις οπότε βοηθά τους χύμα περαστικούς.




Την πέμπτη μέρα είχαμε κλείσει να πάμε στο Luau. Αυτό είναι ένα παραδιασιακό τοπικό γλέντι όπου έχει μπουφέ με πολυνησιακά φαγητά και ζωντανή μουσική και χορευτές - κάτι σε χαβαϊανά μπουζούκια με πολύ φαγητό. Το καλύτερο του είδους του είναι το Old Lahaina Luau το οποίο όμως θέλει κρατήσεις κανένα μήνα πιο νωρίς (τουλάχιστον) και δεν το προλάβαμε αφού μάθαμε για τα Luaus γενικότερα αρκετά αργότερα. Όμως πήγαμε στο Drums of the Pacific, ένα Luau που διοργανώνει το Hyatt στην Ka'anapali.


Δώσαμε $80 έκαστος για αυτό αλλά τα άξιζε: η θέση είναι άψογη (ειδικά για βόλτα μετά το φαγητό), το φαϊ άπλετο και πεντανόστιμο, και το σόου είχε διάφορους περίεργους χορούς και χούλα, συν ένα γαμάτο σόου με φλεγόμενους πυρσούς όταν νύχτωσε. Γνωρίσαμε διάφορα ενδιαφέροντα άτομα, συμπεριλαμβανουμένου ενός ρουμάνου ο οποίος τώρα είναι παντρεμένος στον καναδά αλλά το ονειρό του είναι να έρθει στην Ελλάδα να ζήσει για πάντα!


Τα φρούτα τους ήτανε για πολλοστή φορά άψογα, ζουμερά και νόστιμα. Το όλο σόου μαζί με το φαϊ κρατάει κάπου 3 ώρες, το οποίο αν εξαιρέσεις την μισή ώρα που πρέπει να περιμένεις στην είσοδο (είναι first-come first-serve οπότε πας λίγο νωρίς για να κάτσεις μπροστά, εκτός αν έχεις vip που είναι $115) ήτανε μια χαρά. Ειδικά αυτό το Kahlua Pork είναι από τα πιο νόστιμα πράγματα που έχω φάει ever.





Και πάμε στην έκτη και τελευταία μέρα, όπου είχαμε κλείσει να φάμε στο Mama's fish house, ένα (με βάση τα όσα ακούγαμε) από τα καλύτερα ψαράδικα στο νησί. Είπαμε να πάμε για lunch πρώτα για να γλυτώσουμε κανένα φράγκο, αλλά ήταν ανοιχτά μόνο για dinner και αναγκαστικά τα σκάσαμε κανονικά. Στο τέλος της μέρας, μετά από ορεκτικά, ποτά, κυρίως και γλυκό, δώσαμε από $80 έκαστος κατατάσσοντάς το στην πρώτη θέση της λίστας με τα πιο ακριβά εστιατόρια που έχω φάει ποτέ. Γιατί τόσο όμως?

Καταρχάς είναι σε καταπληκτική τοποθεσία, σε μια παραλία όπου μετά τα τραπέζια έχει αμμουδιά με φοίνικες και μετά θάλασσα. Από όσα πήγαμε ήταν το πιο τέλειο από πλευράς ambiance εστιατόριο που φάγαμε. Επειδή μάλιστα πήγαμε πρώτοι πρώτοι γιατί μας είχε κόψει η λόρδα και πεινάγαμε σαν τρελλοί, μας έβαλαν και κάτσαμε στα πρώτα πρώτα τραπεζάκια (τα μαγαζί είναι sold out τις πιο πολλές μέρες). Αυτή ήταν η θέα από το τραπέζι μας:


Επιπλέον, το service ήτανε άψογο, μάλλον το καλύτερο που έχω δει ποτέ. Ένας τυπάς με άσπρα μαλλιά μας εξήγησε τα πάντα για τα φαγητά, και εγώ πραγματικά τον έπρηξα στις ερωτήσει. Ήταν πάντα εκεί για εμάς, ευγενικότατος και αστείος, και μας βοήθαγε συνέχεια. Εκτός από αυτόν είχαμε άλλα 5-6 άτομα που μας περιποιηθήκανε: άλλος έφερε τα νερά, άλλος τα ποτά, άλλος τα ορεκτικά, άλλος γέμιζε τα ποτήρια νερό κάθε τρεις και λίγο, άλλος μας έφτιαξε ξανά την πετσέτα σε σχήμα αχοιβάδας πάνω στο πιάτο όταν έλειψα για την τουαλέτα(!), και άλλος μας έφερε τα κυρίως φαγητά. Αφήσαμε στον τύπο περισσότερο tip από όσο πληρώνουμε για να φάμε σε ένα τυπικό εστιατόριο εδώ!


Το φαγητό ήταν φυσικά άψογο, ψάρια με απίστευτα φρούτα και διάφορα άλλα καλούδια, και για εμένα μια πάπια σε σάλτσα από μάνγκο (νιαμ νιαμ!). Δεν ήταν πολύ σε ποσότητα αλλά από γεύση έσκιζε. Μάλιστα το μενού έχει μόνο 5-10 πιάτα, με αυτά τον ψαριών να αναφέρουν συγκεκριμένα από ποιον πιάστηκε το ψάρι νωρίτερα την ημέρα(!) και σε ποιον κόλπο του νησιού(!!).

Η αποκορύφωση ήτανε στο επιδόρπιο, όπου μου έκοψε να παραγγείλω το "Black Pearl" χωρίς να ξέρω τι είναι ακριβώς. Οπτικά αυτό που ήρθε είναι ένα από τα πιο πρωτότυπα πιάτα που έχω δει ποτέ:


Βασικά το κοχύλι είναι από μπισκότο και τρώγεται, ενώ το μαργαριτάρι είναι μους σοκολάτας με μια περίεργη γέμιση μέσα. Επίσης είχανε φτιάξει αυτό το πολύπλοκο αστεροειδές σχέδιο στο πιάτο από χυμό φρούτων και κάτι άλλα περίεργα - ήταν απίστευτα τέλειο σχήμα. Από γεύση δεν έλεγε και πολλά (είπαμε τα γλυκά τους δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο) αλλά είχαμε ενθουσιαστεί τόσο από την όλη εμπειρία μέχρι τότε που δεν μας ένοιαξε - ούτε το άδειο πορτοφόλι κοιτάγαμε αφού ήταν ιδανικά να φύγεις με μια τέτοια γεύση από το νησί (πετάγαμε 2 ώρες αργότερα)...

Maui 2 - The road to Hana

Το Maui αποτελείται από δύο βουνά. Το δυτικό έχει όλα τα τέλεια ηλιοβασιλέματα και τις παραλίες, αλλά είναι λίγο ξεραϊλα. Το ανατολικό βουνό στην πίσω μεριά έχει 20 φορές μεγαλύτερη βροχόπτωση από τις παραλίες του ανατολικού (είναι από τα πιο βροχερά μέρη στον κόσμο), και σε συνδιασμό με την ζέστη και το τροπικό κλίμα δημιουργεί μια βλάστηση απίστευτη: είναι ένα πραγματικό rainforest, με τεράστια δέντρα, περίεργα φυτά, κουλά φρούτα, και περισσότερες αποχρώσεις του πράσινου από όσες έχει δει κανείς ποτέ σε όλη του τη ζωή συνολικά.

Ο δρόμος προς τη Hana, την μεγαλύτερη "πόλη" (μάλλον χωριό) στο τέλος της 3ωρης διαδρομής μέσα από το δάσος είναι κάπως έτσι:

Τίγκα στις στροφές, πολλά σημεία που είναι one way, και γεμάτο από Mustang και άλλα convertibles (είναι τέλεια να βλέπεις όλα τα δέντρα να περνάνε από πάνω σου). Ένα δείγμα από τα φυτά έχουν μαζέψει στο "Garden of Eden":


Αυτή η βλάστηση είναι τυπική και ο κόσμος έχει στις αυλές των σπιτιών του αυτά τα είδη. Η Hana βασικά δεν απέχει πολύ από το πως φαντάζεται κανείς τον παράδεισο: ονειρικό πράσινο, χαλαροί ρυθμοί, ευγενικότατοι (σε βαθμό αηδίας) ντόπιοι, και τέλεια φαγητά. Σταματήσαμε σε ένα από τα πολλά stands στο δρόμο (στυλ καντίνα) όπου μια Ισραηλινή κοπέλα μας έφτιαξε έναν από τους πιο τέλειους φρέσκους χυμούς που έχω πιει (πορτοκάλι, lime, cane sugar και νερό). Είχε έρθει για διακοπές στο Maui πριν από αρκετούς μήνες και ερωτεύτηκε τη Hana, και αποφάσισε να μείνει μόνιμα εκεί. Τώρα έχει κλείσει 6 μήνες σύνολο και δεν λέει να πάει πουθενά. "Βρήκα τον παράδεισο", μας έλεγε (το περασμένο καλοκαίρι είχε περάσει την περισσότερη ώρα της στα καταφύγια του βόρειου Ισραήλ για να μην σκοτωθεί από τους βομβαρδισμούς της Χεζμπολάχ).


Στο δρόμο για την Hana υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα detours - βασικά όπου στρίψεις από τον κυρίως δρόμο ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο. Σε ένα από αυτά βρεθήκαμε στο Lower Nahiku Village. Είναι τόσο απομονωμένο όπου για να μην παιδεύεται ο καημένος ο ταχυδρόμος όλα τα γραμματοκιβώτια είναι μαζί στην είσοδο του χωριού:


Προχωρώντας πιο κάτω φτάνεις στην παραλία:


Στη θάλασσα απολαμβάνεις τότε τα κύματα που σκάνε στα ηφαιστειογενή βράχια (είναι παντού - το Maui γεννήθηκε από μάγμα που βγήκε από το φλοιό της γης).



Σε ένα άλλο detour είπαμε να πάμε στο Blue Pool, το οποίο διαβάζαμε ότι είναι ένας καταράκτης με μια μικρή λιμνούλα πολύ κοντά στη θάλασσα. Ξεκινήσαμε ενθουσιώδεις αλλά στο δρόμο (χωματόδρομος) υπήρχαν ένα σωρό ταμπέλες που σου απέτρεπαν να πλησιάσεις όπως αυτή:



και πιο μετά όσο πλησιάζες υπήρχαν δεκάδες ταμπέλες (δεν κάνω πλάκα) που ελεγαν "go away" και "keep out" , ή και πιο χοντρά όπως αυτή:



Μετά από κανένα 10λεπτο, στο τέλος του δρόμου, υπήρχε μια μπάρα:


"The so called blue pool does not exist"... χαχαχαχαχα! Μας έφτιαξε τη μέρα! Προχωρώντας με τα πόδια περνάς κάτι βράχια και κάνεις αριστερά, όπου έχει μια ενδιαφέρουσα θέα:



και επειδή οι περισσότεροι γυρνάνε σε κάποιο σημείο από τις πολλές ταμπέλες, είσαι μόνος σου με ένα καταρράκτη:


... βγαλμένο από τη γαλάζια λίμνη, όπου μπορείς να κολυμπήσεις χωρίς πρόβλημα και να παίξεις όσο θέλεις. Πρέπει να είσαι λίγο adventurous για να φτάσεις μέχρι εκεί βέβαια.



Προς το τέρμα του δρόμου, μετά και τη Hana, μπαίνεις σε ένα εθνικό πάρκο (το οποίο συμπεριλαμβάνει και τον ενεργό κρατήρα) και υπάρχει ένα από τα πιο άψογα hikes που μπορεί να κάνει κανείς. Σαν ένταση δεν ήταν καλύτερο από αυτό του Yosemite με τους καταρράκτες στο full, αλλά έχει απίστευτα μοναδικές ομορφιές. Όπως αυτοί οι μικροί καταρράκτες και λιμνούλες:



Παράλληλα βλέπεις αριστερά και δεξιά γκρεμούς με υπέροχη φύση:



Και κάπου στα μισά της διαδρομής φτάνεις μπροστά σε ένα bamboo forest:






To οποίο έχει μια είσογο βγαλμένη από έργα και άλλες εποχές:



Η διαδρομή μέσα στο δάσος κρατάει αρκετή ώρα και είναι εντυπωσιακή και πρωτότυπη - δεν είναι σαν κανένα άλλο hike που μπορεί να κάνεις οπουδήποτε αλλού! Κατά περιόδους φυσάει ο αέρας και χτυπάνε τα bamboo μεταξύ τους (τα οποια είναι πανύψηλα) και δημιουργούν μια πολύ τρομακτική ατμόσφαιρα, αφήνοντας παράλληλα ελάχιστο φως ήλιου να φτάσει στο έδαφος.

Φυσικά στο τέλος, όπως σε κάθε καλό hike, υπάρχει ένας καταρράκτης που ξεχωρίζει μέσα από τα δέντρα και σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα, λες και βρίσκεσαι στο Jurassic Park (αν και αυτό δεν γυρίστηκε στο Maui αλλά στην Kauai.




Στον δρόμο για τη Hana καταλάβαμε ότι δεν είμαστε πια σε έυκρατη ζώνη αλλά σε ένα τροπικό κλίμα. Η βλάστηση, οι μυρωδιές, οι ήχοι, τα διάφορα ζώα και πουλιά, είναι όλα βγαλμένα από έναν άλλο κόσμο που δεν είναι τόσο εύκολο να συναντήσει κανείς. Αν το ήξερα καλύτερα θα το είχα σχεδιάσει ώστε να διανυκτερεύαμε ένα βράδυ στη Hana ώστε να μην έχουμε την ίδια μέρα το άγχος να γυρίσουμε - αν και το ότι φύγαμε στις 7:30 το πρωί βοήθησε πολύ. Υπάρχουν πάμπολλα σημεία διαφυγής, κρυφά μονοπάτια, δροσερά ποτάμια, απόκρυφες παραλίες και ειδυλλιακοί καταρράκτες για να ανακαλύψει κάποιος.

Maui 1

Όσες φωτογραφίες και να δεις, όσα βίντεο και να παρακολουθήσεις, όσα πράγματα και να σου εξηγήσουν, το να επισκέπτεσαι ένα τόπο σου δίνει πάντα εντελώς διαφορετική εμπειρία από αυτό που περιμένεις. Το Maui στην Χαβάη είναι (με διαφορά) το καλύτερο και ομορφότερο μέρος που έχω πάει. Είναι γνωστό για τις παραλίες, αλλά αυτό είναι το λιγότερο: η φήμη για τις παραλίες έχει επικρατήσει διότι το 90% των τουριστών εκεί είναι αμερικάνοι, και η αμερική δεν είναι και τόσο ξακουστή για τις παραλίες της (για την mainland μιλάμε). Για εμάς τους έλληνες όμως που έχουμε μεγαλώσει με τις θάλασσες, αυτά τα μέρη έχουν κάπως καλύτερες παραλίες αλλά όχι 10 φορές καλύτερες (έτσι ήταν και στις Μπαχάμες). Κοινώς δεν έχει νόημα να πάει κανείς μόνο για μπάνια. Προς μεγάλη μας έκπληξη, το Maui είχε άπειρα πράγματα να κάνεις και να δεις.



Η Χαβάη είναι πραγματικά στη μέση του πουθενά. 2500 μίλια μακριά από οπουδήποτε, ακόμα και από το LA είναι 5 ώρες πτήση πάνω από θάλασσα και μόνο. Είναι επίσης μάλλον το πιο απομακρυσμένο μέρος από την Ελλάδα, αφού έχει 12 ώρες διαφορά στην ώρα το οποίο γενικά ισοδυναμεί με x2 ώρες καθαρή πτήση (συν αναμονές!). Και είναι και το νοτιότερο μέρος που έχω πάει μέχρι τώρα.






Για όσους δεν έχουν όρεξη να διαβάσουν τα επόμενα ποστ αναλυτικά, θα γράψω λίγο περιλιπτικά γιατί το μέρος είναι γαμάτο. Βασικά είναι το τροπικό του κλίμα: 25-30 βαθμούς όλο το χρόνο, και τροπική βλάστηση κάνουν το θέαμα απίστευτο. Τροπικά χρωματιστά ψάρια, ωραίες αμμουδιές, χαρούμενος κόσμος, απίστευτο rainforest στη βροχερή μεριά του νησιού, πανέμορφοι καταράκτες, καταγάλανα νερά, τέλεια φαγητά (όλα τα τροπικά φρούτα όπως ανανάδες, μάνγκο, papaya, passion fruit κτλ τα μεγαλώνουν εκεί και είναι γευστικότατα σε σχέση με τα τώρα άνοστα που παίρνω από το super market). Άψογα ηλιοβασιλέματα, βόλτες στην παραλίες, μαγαζάκια ανοιχτά πάνω στην άμμο και ζωντανή μουσική καθημερινά, παραδοσιακοί χοροί και χούλα, τέλεια ψάρια (όχι ότι τα τρώω). Και στη μία άκρη του νησιού υπάρχει ένας κρατήρας με ύψος 3km πάνω από τα σύννεφα (τον οποίο μπορείς να κατέβεις με ποδήλατο και να είσαι σε sea level σε 2 ώρες!).





Το Maui είναι γαμάτο επειδή ανήκει στις ΗΠΑ και έτσι είναι οργανωμένο για για κάνεις διάφορα τέτοια activities - που αλλού μπορείς να οδηγησεις με convertible σε ένα τροπικό δάσος? Έτσι όλα τα μαγαζάκια και εστιατόρια είναι σε άψογη κατάσταση. Έχει 150,000 μόνιμους κατοίκους (είναι μόλις 80km σε διάμετρο) και 2.2Μ επισκέπτες το χρόνο. Πολλοί από αυτούς μαγεύονται και έρχονται να μείνουν μόνιμα, κάνοντας το Maui το γρηγορότερα αναπτυσσόμενο county στις ΗΠΑ.

Just Maui'ed

We're back! Περισσότερα σύντομα...