We all change

We all change.
When you think about it, we are all different people, all through our lives.
And that's OK, that's good, so long as you remember all the people you used to be.

These are the final words of the latest Doctor in Doctor Who, the TV show about the humanoid alien that every so often regenerates instead of dying, changing body, face, and character, but retaining the memories of all his previous incarnations.

The words fit perfectly in the context of the story of the show, spoken right before the Doctor's latest regeneration.

But they resonated deep within me, because I can view the various phases of my life in a similar fashion.

We often talk with the Wife about our experience in the US, where we lived in California for 5 years. We have the photos, the videos, the memories. And yet it often feels like these were the lives of different people. We know it was us - but it was a different us.

Just like the Doctor, we seem to have been different people back then. Different habits, different jobs, different friends. Most notably, different characters.

When I move cities, countries, jobs, I change. I am becoming a slightly different person, but keeping all the memories of the past experiences. I was too young to realize that earlier. But now, almost 10 years since I left Greece for the first time, I have a much better perspective.

And that's OK. Change is good. I don't mind being a different person every so often. But now, more than ever, I realize the importance of remembering all the people I used to be.

The Gordon Ramsay Experience

Τι εμπειρία και αυτή! Είναι αυτό το καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο?

Τη τελευταία μέρα πριν φύγουμε από το Λονδίνο αποφασίσαμε να πάμε στο εστιατόριο του Gordon Ramsay, το οποίο έχει το όνομά του και 3 αστεράκια Michelin.

Όπως είχα γράψει και παλιότερα, τα αστεράκια της Michelin είναι τμήμα των ταξιδιωτικών οδηγών της εταιρίας όπου βαθμολογούν εστιατόρια για την ποιότητά τους από μια μυστική ομάδα ανώνυμων reviewers (σε αντίθεση με άλλα έντυπα όπου οι κριτικοί είναι επώνυμοι ή όπως το Zagat όπου είναι το ευρύ κοινό).

Τα αστεράκια Michelin έχουν γίνει τα τελευταία 50 χρόνια το defacto στάνταρ με βάση το οποίο κρίνονται οι σεφ. Ένα αστεράκι έχουν εστιατόρια "πολύ καλά στην κατηγορία τους", και πρόκειται για εστιατόρια στο top 1% περίπου. Για να πάει ένας σεφ στα δύο αστεράκια, χρειάζεται πολύ κόπος, χρόνος, και φαντασία. Πρέπει να είναι φαγητά μοναδικά στον κόσμο που να προκαλούν τις αισθήσεις και να ξεχωρίζουν πολύ πάνω από το μέσο όρο.

Τα τρία αστεράκια είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Απαιτείται ιδιοφυής εκτέλεση, μοναδική φαντασία, αλλά και η συνολική εμπειρία να είναι το απόλυτο μέγιστο που μπορεί να πετύχει κανείς. Είναι εκατοντάδες σεφ που έχουν 2 αστεράκια, αλλά για να πάει ένας σεφ από τα 2 στα 3 αστεράκια είναι εξαιρετικά δύσκολο. Είναι η απόλυτη τιμή για έναν σεφ να κατέχει τρία αστέρια Michelin. Η λίστα με τα εστιατόρια με τρία αστέρια ανανεώνεται κάθε χρόνο, και αποτελείται περίπου από 50 εστιατόρια σε όλον τον κόσμο, τα οποία μάλιστα δεν αλλάζουν και δραματικά κάθε χρονιά.

Από αυτά τα 50 εστιατόρια, το Λονδίνο έχει μόλις 2, ολόκληρη η Αγγλία 4, η Νέα Υόρκη 5, και το Παρίσι 12. Είναι εξαιρετική τύχη να είσαι σε χώρα με 3-star εστιατόριο, πόσο μάλλον στην πόλη που ζεις. Έτσι, είπαμε να κάνουμε οικονομία και να μαζέψουμε τις £110 κατ' άτομο που απαιτούνταν για το εστιατόριο του Gordon Ramsay. (Παρότι έχει πολλά εστιατόρια με αστεράκια ανά τον κόσμο, μόνο το ομώνυμο εστιατόριό του στο Λονδίνο έχει και τα 3 αστεράκια). Ο ίδιος δεν μαγειρεύει πια εκεί μέσα, αλλά δεν έχει διαφορά μια και τα πιάτα φέρουν τη σφραγίδα του και τους έχει διδάξει όλους άψογα.

Περιττό να πω πως αν έχετε ένα κάποιο ενδιαφέρον για τη γαστρονομία, ένα ταξίδι για μια επίσκεψη σε ένα 3-star εστιατόριο είναι εμπειρία ζωής. Δυστυχώς στην Ελλάδα μόνο η Σπονδή στην Αθήνα έχει 2 αστεράκια. Το υπόλοιπο post θα είναι η περιγραφή για την εμπειρία μου στο εστιατόριο του Gordon.

Οι κρατήσεις είναι ιδιαίτερα δύσκολες, διότι το εστιατόριο έχει μονάχα 14 τραπέζια, και είναι ανοιχτό μόνο καθημερινές. Ανοίγουν 3 μήνες νωρίτερα και γίνονται αρχικά τηλεφωνικά (για δείπνο). Στη συνέχεια σου στέλνουν με email μια φόρμα όπου συμπληρώνεις την πιστωτική κάρτα και μερικά ακόμα στοιχεία. Ακύρωση λιγότερο από 48 ώρες πριν την κράτηση κοστίζει £150 το άτομο(!). Εμείς είχαμε κλείσει 2 μήνες νωρίτερα, και είχαν μόνο τραπέζι για τις 10 το βράδυ. Η φόρμα επιστρέφεται με ταχυδρομείο ή φαξ στη διεύθυνση του εστιατορίου (δεν είναι ότι δε θα γινόταν ηλεκτρονικά, αλλά έτσι φιλτράρουν έξω όσους δεν είναι αποφασισμένοι).

Το εστιατόριο είναι σε μια πολύ ήσυχη γειτονιά στο Chelsea. Περνώντας από έξω τίποτα δεν προδίδει ότι αυτό πρόκειται για ένα από τα καλύτερα εστιατόρια στον κόσμο. Καθόλου βιτρίνα, μόλις μια απλή είσοδος και μια μικρή επιγραφή.

Είχα πάει μέχρι εκείνη τη στιγμή σε άλλα "ακριβά" εστιατόρια με τιμές κοντά στα $100 και ένα αστεράκι Michelin. Αλλά η εμπειρία στον Gordon ήταν πολλαπλάσια καλύτερη, για λίγο παραπάνω κόστος. Η βασική διαφορά είναι πως σε αυτά τα εστιατόρια η εμπειρία είναι παρόμοια, απλώς τα πιάτα είναι πιο ακριβά. Στον Gordon μπορεί να παραγγείλαμε 3 πιάτα άλλα ήρθαν πάνω από 10 συνολικά, με αναπάντεχες εκπλήξεις στη διαδρομή.

Μας υποδέχτηκαν πολύ θερμά, μας κάθησαν στο τραπέζι, και σύντομα είχαμε ποτήρια γεμάτα νερό και τα πρώτα προ-ορεκτικά από τον σεφ (ένα μικρό κώνο με αστακό και αβοκάντο και μερικά περίεργα τσιπς). Ίσα ίσα για να ανοίξει το στομάχι.

Το μενού έχει λίγα πιάτα (6 ορεκτικά, 3 ψαρικά και 4 κρεατικά). Υπάρχει σταθερή τιμή για 3 πιάτα (ορεκτικό, κυρίως, επιδόρπιο), £90, ανεξάρτητα του τι παραγγέλνεις. Υπάρχουν και άλλα 2 μενού με 5 πιάτα (£105) και 7 πιάτα (£120). Στο τελευταίο μενού διαλέγεις από 2 ορεκτικά, 2 κυρίως (ψάρι + κρέας), και 3 επιδόρπια, αλλά είναι εξοντωτικό.

Αφού παραγγείλαμε ήρθαν ζεστά ψωμάκια με βούτυρο, και λίγο αργότερα ένα μικρό ορεκτικό-έκπληξη από την σεφ (ναι, o head σεφ που έβαλε ο Gordon είναι μια 29χρονη παθιασμένη γυναίκα - φυσιολογικά ταμπού για την ανδροκρατούμενη υψηλή κουζίνα). Ο σκοπός αυτού του μικρού ορεκτικού είναι να αναδείξει τις ικανότητες και ιδέες του εκάστοτε σεφ. Στην περίπτωσή μας ήταν ένα μικρό τορτελίνι με πάπια και μανιτάρι - κυριολεκτικά μια πεντανόστιμη μπουκιά.

Μετά τα ψωμιά, τα προ-ορεκτικά και το ορεκτικό-έκπληξη, ήρθαν τα κανονικά ορεκτικά. Και εκεί πραγματικά η βραδιά απογειώθηκε.

Η Ντόρα είχε πάρει το signature dish του Gordon, το ραβιόλι αστακού. Μετά την πρώτη μπουκιά, αφήνει το μαχαίρι στην άκρη και μου λέει: "Μου έρχεται να κλάψω".

Τα ίδια συναισθήματα διαπερνούσαν και μένα όπως δοκίμαζα τα χοιρινά ποδαράκια. Ήταν ίσως το πιο νόστιμο πράγμα που είχα δοκιμάσει μέχρι τότε. Πριν πάμε, είχα την απορία για το αν θα άξιζε τα παραπάνω λεφτά το εστιατόριο, για το αν θα είχα την απαραίτητη "εκπαίδευση" για να εκτιμήσω την κουζίνα. Τελικά, δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία! Είναι σαν ένα έργο τέχνης-αριστούργημα: όταν δεις το μυστικό δείπνο του Ντα Βίντσι, ή τον Δαυίδ του Μικελάντζελο, δεν χρειάζεται να σου πει κανείς τίποτε για να το εκτιμήσεις - η ομορφιά και η τελειότητα είναι εμφανείς. Έτσι και με την καλή μαγειρική.

Τα κυρίως, φιλετάκια ζαρκαδιού και περιστέρι, ήταν αποθέωση. Πολλά υλικά, φρέσκα, σάλτσες, και πρωτόγνωρη νοστιμιά. Πραγματικά δεν ήθελα να καταπιώ το φαγητό, ήθελα να το γυρίζω και να το ξαναμασάω μέσα στο στόμα μέχρι να το ξεζουμίσω. Ειδικά με το φουα-γκρα, το οποίο ήταν συνοδευτικό σε ένα από τα πιάτα, ο χρόνος για μένα σταμάτησε. Είναι με διαφορά το πιο νόστιμο πράγμα που έχω δοκιμάσει. Μια απίστευτη βελούδινη υφή, που μοιάζει στη γεύση σαν καθαρό λίπος αλλά χωρίς να προκαλεί αυτή την αηδία και αναγούλα - ήταν η γεύση του παραδείσου. Το κόβαμε σε όλο και μικρότερα κομματάκια γιατί δε θέλαμε να τελειώσει.

Στη συνέχεια, και με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας, παραγγείλαμε τα γλυκά. Επιλέξαμε ένα assortment επιδορπίων, το οποίο είχε και τα έξι (!) γλυκά του μενού, σε λίγο πιο μικρές ποσότητες. Στα γλυκά είναι που δεν υπάρχουν περιορισμοί για τον σεφ, και χωρίς κανόνες αφήνει τη φαντασία του/της να δουλέψει.

Εκεί είναι η αποθέωση της ετοιμασίας και της παρουσίασης. Από θέμα γεύσης όλα ήταν εξαιρετικά, αν και μετά τα κυρίως είναι δύσκολο να εκπλαγείς πια. Ή έτσι νομίζαμε.

Πρώτα ήρθε ένα προ-επιδόρπιο από τον σεφ πάλι. Ήταν ένα ποτό σε ψηλό ποτήρι με ανανά και ρούμι. Και όπως το πίναμε, διαπιστώσαμε πως είχε βάλει κάτι σαν αυτά τα μικρά μπαλάκια που τρώγαμε μικροί και "εκρήγνυνται" μέσα στο στόμα. Σαν να έχεις μυγάκια να πετάνε στο ουρανίσκο σου. Και αυτό σου ανοίξει την όρεξη για τη συνέχεια.

Τα 6 γλυκά ήταν πολλά. Μετά βίας καταφέραμε να τα τελειώσουμε (προς στιγμήν είπαμε να τα αφήσουμε μια και είχαμε σκάσει - αλλά γρήγορα αλλάξαμε γνώμη για να μην χάσουμε την ευκαιρία).

Και εκεί που μόλις είχαμε ακουμπήσει στις πλάτες από τις καρέκλες, να και άλλη έκπληξη. Ένα μικρό δέντρο με 8 κλαδιά, και σε κάθε κλαδί από μια μικρή στρογγυλή τρούφα σοκολάτας. Τα παίρνεις και τα βάζεις στο στόμα σου όπως θα έκανες για το μήλο από μια μηλιά - απαγορευμένος καρπός.

Και εκεί που είχαμε διπλο-σκάσει, να και το τελειωτικό χτύπημα. Έρχεται ένα δοχείο το οποίο έβγαζε... καπνούς! Ανοίγοντας το μεταλλικό καπάκι, βλέπεις κάτι μπαλάκια παγωτού φράουλας, μέσα σε έναν πίδακα καπνού. Αυτό που έχουν κάνει (υποθέτω) είναι να ρίξουν υγρό άζωτο στη βάση του δοχείου, το οποίο εξατμίζεται αμέσως και σηκώνεται μέσα από ένα διαχωριστικό με τρύπες, πάνω στο οποίο κάθονται και ψύχονται τα παγωτίνια. Είναι δύσκολο να περιγραφεί, αλλά όταν φύγει ο καπνός εμφανίζονται τα παγωτίνια τα οποία... τα καταβροχθίσαμε.

Συνολικά η εμπειρία διάρκεσε 3 ώρες. Ήμασταν από τα τελευταία τραπέζια που φύγανε, και έτσι είχαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε με τους συντελεστές του μαγαζιού. Οι σεφ δουλεύουνε από τις 07:30 το πρωί έως τις 01:30 την επόμενη μέρα. Το πρωί γίνεται το 90% της δουλειάς όπου ετοιμάζονται όλες οι σάλτσες και τα διάφορα πρώτα υλικά. Στις 12 ανοίγουν για γεύμα, μέχρις τις 14:30, και μετά οι σεφ ξεκουράζονται για καμιά ώρα πριν αρχίζουν να δουλεύουν για το δείπνο. Τις καθημερινές ζήτημα είναι αν έχουν 4-5 ώρες ύπνου.

Το ωράρια είναι εξοντωτικά, αλλά όλοι είναι τελειομανείς και εργασιομανείς. Αυτό είναι το τίμημα για την τελειότητα. Άλλωστε αυτοί οι λίγοι που έχουν την τύχη να δουλεύουν σε 3-star εστιατόριο σαν σεφ, ανοίγουν μετά από λίγα χρόνια δικά τους μαγαζιά. Συνολικά μας σέρβιραν γύρω στα 12 άτομα: άλλος για να μας καθήσει, άλλος να μας καλωσορίσει, άλλος να φέρει να μενού, άλλος τα νερά, άλλος να πάρει παραγγελία, άλλος για να μας ενημερώσει για το κρασιά, άλλος να σερβίρει τα φαγητά (ή μάλλον 3: ο ένας κρατά το δίσκο, και 2 τα σερβίρουν στο τραπέζι ταυτόχρονα!), κοκ.


Καλή όρεξη!



Η φώτο του Gordon Ramsay είναι από τη wikipedia.

Αμερική, Αγγλία, Ελλάδα: Πηγαίνοντας Σινεμά

Στα προηγούμενα posts της σειράς αυτής, σύγκρινα τις εμπειρίες μου από το online banking και την απόκτηση σύνδεσης ίντερνετ. Για σήμερα θα ασχοληθώ με την εμπειρία (και το κόστος) του να πηγαίνεις σινεμά.

Η αφορμή ήτανε κάποια posts και σχόλια για την τιμή του Avatar 3D στην Ελλάδα, στα €12. Αρχικά η τιμή μου φάνηκε μικρή, αλλά μια και έχουμε το ίντερνετ δε χρειάζεται να μένουμε στις εντυπώσεις αφού μπορούμε να συγκρίνουμε εύκολα online τις τιμές σε διάφορες χώρες.


(Αν βαριέστε να διαβάσετε: για κεντρικά σινεμά, Λονδίνο €25, Los Angeles €12 με μη αριθμημένες θέσεις)


Ελλάδα

Πάνε 7 χρόνια από τότε που πήγαινα τακτικά σινεμά στην Ελλάδα. Λάτρευα το Village στο Μαρούσι, διότι ήταν σχεδόν καθαρό σινεμά, χωρίς εμπορικά κέντρα, εστιατόρια και άλλες ενοχλήσεις. Αυτό κάνει τεράστια διαφορά μια και ο κόσμος που πήγαινε εκεί, πήγαινε καθαρά για να δει ταινίες (έτσι δεν είχες και άσχετους που έτυχε να βγούνε βόλτα και είπαν να δούνε και μια ταινία έτσι αναπάντεχα). Το πώς συμπεριφέρεται το κοινό στο σινεμά (οι αντιδράσεις, αν μιλάνε, αν χτυπάνε τηλέφωνα, πότε γελάνε κτλ) κάνει για μένα όλη τη διαφορά στο πώς θα παρακολουθήσω και εγώ την ταινία.

Το άλλο καλό στην Ελλάδα είναι πως λόγω της ελλιπούς παραγωγής ελληνικών ταινιών, φέρνουν πολλές καλές ξένες παραγωγές, ειδικά τα ανεξάρτητα σινεμά. Στην Αμερική και την Αγγλία έχουν μεγάλες βιομηχανίες θεάματος και, παρότι υπάρχουν μερικά ανεξάρτητα σινεμά, δυσκολεύονται πιο πολύ να φέρουν ξένες ταινίες και έτσι (λογικό άλλωστε) προτιμούν να προωθούν τις δικές τους.

Τώρα για την αγορά των εισιτηρίων, έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Γίνεται online με πιστωτική, και μπορώ να διαλέξω ακριβώς τη θέση που θέλω να κάτσω. Το τέλειο θα ήταν αν μπορούσες να τυπώσεις στο σπίτι τα εισιτήρια ώστε να μη χρειάζεται να περιμένεις σε καμία ουρά.


Το κόστος ήταν όντως €12, όταν μια "απλή" ταινία έχει €9.5 από το ίδιο site. Άρα το premium για το 3D είναι €2.5. Πάντως για Village δεν έχω τόσο πρόβλημα να δώσω αυτά τα χρήματα μια και είναι εξαιρετικές οι αίθουσές του και το περιβάλλον.



Αγγλία

Όταν ήρθα στην Αγγλία απογοητεύτηκα λίγο από το σινεμά. Αρκετά πιο ακριβό από την Αμερική, και οι αίθουσες είναι σπάνια γεμάτες, με τον κόσμο να μένει κρύος και να μην αντιδρά όπως θα ήθελα, ακόμα και στις πρεμιέρες.


Τι εννοώ ότι είναι ακριβό?

Καταρχάς, εδώ έχουν το πολύ ενοχλητικό να χωρίζουν σε τμήματα την αίθουσα, βάζοντας άλλες τιμές για πιο premium θέσεις. Το απεχθάνομαι γιατί θυμίζει εποχές segregation στην Αμερική του 1950 όπου οι "κατώτεροι" νέγροι έπρεπε να κάτσουν σε άλλες θέσεις από τους "ανώτερους" λευκούς.

Από το site του Odeon, της μεγαλύτερης εταιρίας με σινεμά στην Αγγλία, έχω πάρει το παραπάνω screenshot. Όπως φαίνεται, για να δεις το Avatar 3D σε κεντρική αίθουσα (Odeon Leicester Square), και σε καλές θέσεις, ζητάνε £22.50 (€25). Οι φτηνότερες θέσεις (που είναι και συνήθως μη αριθμημένες, άρα πρέπει να σταθείς σε ουρά αρκετή ώρα πριν για να βρεις καλή θέση), είναι £16.50 (€18). Σε όλα αυτά τα κόστη, online επιπλέον χρεώνουν το απαράδεκτο £0.75 (€0.83) ανά εισιτήριο για "card handling fee".

Και αυτό για αίθουσες όπου είναι σχετικά παλιές και οι θέσεις δεν είναι καν stadium seating - βλέπεις καθαρά το κεφάλι του μπροστινού σε πολύ ωραίο... 3D.




Το δεύτερο ενοχλητικό είναι πως οι τιμές εξαρτώνται από την περιοχή και το σινεμά. Στη γειτονιά μου, που βρίσκεται 20 km μακριά από το κέντρο, πάλι σε αίθουσα Odeon το Avatar 3D κοστίζει £10 (€11) ενώ μια απλή non-3D ταινία £7.80 (€9). Το card handling fee προστίθεται επιπλέον σε όλες αυτές τις τιμές για να κλείσεις εισιτήρια online. Αλλά φυσικά η ποιότητα και το περιβάλλον του σινεμά δε συγκρίνεται με τις πολύ όμορφες αίθουσες του κέντρου.

Οπότε ένα οικογενειάρχης με 2 παιδιά που θα θελήσει να πάει τα παιδιά του στο Avatar 3D σε καλή αίθουσα, θα σκάσει €100 μόνο για τα εισιτήρια. Για να μην προσθέσω πως με αναψυκτικά, φαγητό, μεταφορικά (στο κέντρο το πάρκινγκ είναι από £10-15 και πάνω για μερικές ώρες), φτάνεις εύκολα τα €200. Πόσες φορές θα το κάνεις? Για αυτό και έχουν τόσο πρόβλημα με την πειρατεία εδώ.

To θετικό όχι στην Αγγλία, αλλά στο Λονδίνο ειδικά είναι οι πρεμιέρες. Εννοώ τις red carpet πρεμιέρες με τους ηθοποιούς, συντελεστές κτλ. Νομίζω έχει πάρει τα σκήπτρα από το Hollywood, όπου εκεί στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού δεν μπορείς σαν κοινό καν να πλησιάσεις στους διάσημους - σε κρατάνε με μπαριέρες στην αντίθετη μεριά του δρόμου.

Εδώ οι πρεμιέρες γίνονται στη Leicester Square, όπου η διάταξή της είναι τέτοια με 3 σινεμά στις 3 από τις 4 πλευρές της τετράγωνης πλατείας που βολεύει απίστευτα, και ο κόσμος "περικυκλώνει" το κόκκινο χαλί, και μπορείς να δεις όλους τους διάσημους από πολύ κοντά. Μόνο τους τελευταίους μήνες έγιναν εδώ οι παγκόσμιες πρεμιέρες του Christmas Carol, Sherlock Holmes, Avatar, και άλλες. Μπορεί η ποσότητα να είναι ακόμα στο Hollywood, αλλά η ποιότητα έχει μεταφερθεί από εδώ μεριά.



Αμερική

Όταν περιγράφω εδώ για Αμερική εννοώ Los Angeles, και εκεί είχα την καλύτερη κινηματογραφική εμπειρία.

Πολλά και καλά σινεμά, με σωστές αίθουσες, καλό ήχο, και προπαντός καλό κόσμο. Δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά, αλλά επειδή ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού (ίσως και πάνω από τους μισούς) που πάνε στις ταινίες ασχολούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τη βιομηχανία του θεάματος, υπάρχει ένας διάχυτος "σεβασμός" στις αίθουσες. Ο κόσμος ξέρει πως να παρακολουθήσει, πώς να αντιδράσει, πότε να χειροκροτήσει και πότε να γελάσει.

Ούτε μία φορά δεν είχα πρόβλημα με κινητό να χτυπήσει κατά τη διάρκεια της ταινίας, ή συνομιλία που να με ενοχλήσει. Στις πρεμιέρες γινόταν χαμός - οι πωρωμένοι του κάθε franchise (είτε είναι Star Wars, είτε Indiana Jones, είτε Superman κτλ) παίρνουν τα πρωτεία και δημιουργούν ένα φοβερό κλίμα "γηπέδου", με το κοινό να είναι φοβερά ζεστό και να φωνάζει, να γελάει και να γιουχάρει αναλόγως τη σκηνή. Η όλη εμπειρία ήταν πολύ πιο interactive.

Μου έχουν λείψει αυτές οι midnight premieres.

Από την άλλη, εκεί έχουν άλλα περίεργα.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ΠΟΥΘΕΝΑ δεν μπορείς να κλείσεις συγκεκριμένη θέση. Ο μόνος τρόπος για να δεις καινούργια δημοφιλή ταινία τις πρώτες μέρες είναι να σταθείς σε ουρά για 1-2 ώρες, αν δε θες να είσαι δίπλα στον τοίχο. Το hype με τις ταινίες εκεί είναι τόσο μεγάλο όπου πάντα θα υπάρχει νεαρόκοσμος που δεν θα έχει πρόβλημα να περιμένει μερικές ώρες στο κρύο για να δει την αγαπημένη ταινία του.

Έχει και αυτό το σκοπό του: μια και σχεδόν όλα τα πολυσινεμά είναι μέσα σε εμπορικά κέντρα, με την αναμονή αυξάνονται εύκολα οι πωλήσεις και η κίνηση στα γύρω καταστήματα και εστιατόρια (αν είναι να έχεις 2 ώρες αναμονή, 2 ώρες ταινία, και καμιά ώρα commuting, μάλλον θα θες να φας κάτι κάποια στιγμή).

Άλλο ενοχλητικό: οι τιμές είναι μεταβλητές αναλόγως τη μέρα και ώρα της εβδομάδας. Σαββατοκύριακά, αργίες και βράδια μια ταινία σε καλό κεντρικό σινεμά (πχ το Grove) κοστίζει $12.75 (€9), ενώ καθημερινές και νωρίς $10.50 (€7). Για το Avatar 3D Σαββατόβραδο το κόστος είναι $15.75, συν $1 για booking fee, σύνολο $16.75 (€12) το άτομο.



Και αυτό για μη αριθμημένες θέσεις!


Κλείνοντας, πρέπει να αναφέρω το Arclight, το καλύτερο σινεμά που υπάρχει, και βρίσκεται στην καρδιά του Hollywood. Εδώ και χρόνια έχουν πάρει τα καλύτερα στοιχεία από κάθε σινεμά και τα έχουν συνδυάσει για την τέλεια εμπειρία.

Δεν υπάρχει εμπορικό κέντρο στην περιοχή. Κλείνεις εισιτήρια online. Αριθμημένες θέσεις. Δεν έχουν booking fee. Σου στέλνουν τα εισιτήρια με pdf (και άρα μπορείς να τα στείλεις και στους άλλους της παρέας). $1 πάρκινγκ. Εξαιρετικό, χλιδάτο περιβάλλον. Φοβερές αίθουσες. ΜΗΔΕΝ διαφημίσεις. Ποιότητα εικόνας και ήχου ανώτερη από ΤΗΧ. Το καλύτερο popcorn.

Τι άλλο να θέλει κανείς?

Βαθμολογίες Εστιατορίων

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βαθμολογήσεις ένα εστιατόριο? Είναι ένα ζήτημα που με ταλανίζει πάνω από 5 χρόνια τώρα. Και νομίζω πως έχω βρει την απάντηση.

Όσο ήμουνα στην Ελλάδα, και φοιτητής (μέχρι το 2003), δε με ένοιαζε. Τα εστιατόρια στην Αθήνα ήταν αρκετά φτηνά, και κυρίως την έβγαζα με τα εξαίσια delivery (πρέπει να έχουμε τα καλύτερα παγκοσμίως). Έτσι τις περισσότερες φορές δεν έβγαινα καν έξω για φαγητό.

Με το που πήγα στην Αμερική άλλαξε η υπόθεση. Εκτός του ότι το καλό φαΐ ήταν δυσεύρετο, ήταν και ακριβό (με $10 μόνο fast food burger παίρνεις). Άρχισα να βγαίνω πιο συχνά για φαγητό έξω, 2-3 φορές την εβδομάδα. Ταυτόχρονα μετακόμισα και σε broadband και με το άνοιγμα στο ίντερνετ μπήκα σε όλο αυτό το κόσμο των online reviews. Αυτό σε συνδυασμό με την εκπληκτική ποικιλία επιλογών και κουζίνες που δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα δοκίμαζα, μετέτρεψαν το φαγητό έξω, σε μία από τις top ασχολίες μου.

Έτσι, με το συγκάτοικό μου, ανοίξαμε ένα blog όπου γράφαμε συνοπτικά σχόλια και βαθμολογίες για κάθε εστιατόριο που πηγαίναμε, το LAFoodPlaces. Εκεί ανεβάσαμε πάνω από 200 αναρτήσεις σε 5 χρόνια. (Το έχω συνεχίσει μόνος, σε πιο φτωχή έκδοση, με το LondonFoodPlaces τον τελευταίο 1.5 χρόνο εδώ στο Λoνδίνο).

Για online reviews υπάρχουν πάμπολλα πια sites, όπως πχ το yelp. Τα περισσότερα είναι δωρεάν, αλλά έχω επιλέξει αντίθετα δύο επί πληρωμή sites, το Michelin και το Zagat.

Το πρώτο είναι από τη γνωστή εταιρία με τα ελαστικά που βγάζει και χάρτες οδήγησης. Ξεκίνησε σαν προτάσεις προς τους οδηγούς όπου ταξίδευαν σε νέα μέρη, για να ξέρουν που να φάνε, που να κοιμηθούνε κτλ. Σήμερα, έχουν ειδικούς μυστικούς κριτικούς που πάνε στα διάφορα εστιατόρια, και τα βαθμολογούν με κανένα, ένα, δύο ή τρία αστεράκια. Για την ποιότητα φαγητού, είναι το de facto στάνταρ όπου συναγωνίζονται όλοι οι μεγάλοι σεφ, διότι είναι σπάνια.

Το Παρίσι για παράδειγμα, η πρωτεύουσα του φαγητού, που έχει πάνω από 10.000 εστιατόρια, περίπου 60-80 έχουν αστεράκι. Από αυτά 3 αστεράκια έχουν μόνο 10-12. Η Αγγλία έχει 3-4 με 3 αστεράκια, ενώ οι περισσότερες χώρες δεν έχουν εστιατόριο με 3 αστεράκια. Εκεί είναι και η Ελλάδα, όπου έχει μόνο τη Σπονδή με 2 αστεράκια.

To πρόβλημα όμως με το Michelin είναι ότι δεν είναι για τον πολύ κόσμο, μια και τα εστιατόρια που κερδίζουν αυτή τη διάκριση είναι πανάκριβα. Στο Παρίσι εστιατόρια με 1 αστεράκι σπάνια έχουν κάτω από €100, ενώ τα καλύτερα έχουν €150-200.


Και ερχόμαστε στο Zagat. Αυτό που όλο το ίντερνετ κάνει πια με τα reviews προϊόντων από τον κόσμο για τον κόσμο (χωρίς να είναι απαραίτητα κριτικοί), το έχει κάνει πράξη εδώ και 30 χρόνια. Η ιστορία ξεκίνησε από μια παρέα φίλων στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1970 όπου αποφασίσανε να σχολιάζουν και να γράφουνε για τα μέρη που τρώνε, και στη συνέχεια βγάλανε τα σχόλια σε έντυπο βιβλίο.

Η βασική διαφορά εδώ είναι πως δεν είναι κριτικοί που βαθμολογούν, αλλά απλός κόσμος. Έστελνες τη βαθμολογία σου στο Zagat, και αυτοί τη μέτραγαν στο μέσο όρο, και αν ήταν τα σχόλια επιτυχή τα δημοσιεύανε κιόλας στο βιβλίο. Από τον κόσμο, για τον κόσμο.

Σήμερα το Zagat καλύπτει και άλλα πράγματα εκτός από εστιατόρια (πχ θέατρα, ξενοδοχεία, bars κτλ). Και η έλευση του ίντερνετ απλώς απελευθέρωσε αυτή τη διαδικασία καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να γραφτεί στο site (για $25 το χρόνο) και να αρχίζει να τοποθετεί reviews και σχόλια. Το ποσό είναι ελάχιστο αν αναλογιστείς ότι είναι λιγότερα από ένα γεύμα σε ένα κακό εστιατόριο (που αν δε το ξέρεις θα την πατήσεις), δηλ. βγάζει τα λεφτά του από την πρώτη μέρα. Συν ότι για όποια κατηγορία κάνεις review, σου στέλνουν δωρεάν (κανονικά έχει $15) το αντίστοιχο έντυπο οδηγό. Πέρυσι που έκανα review LA, ΝΥ και Λονδίνο, πήρα και τους τρεις!

Το Zagat δημοσιεύει τις βαθμολογίες του με άριστα το 30. Γενικά πάνω από 20 είναι καλό εστιατόριο, πάνω από 25 must (και πιο ακριβά), και 30 δεν έχω δει πουθενά. Αλλά έχει επιπλέον μέσα πολλά εστιατόρια ευκαιρίες, και δημοσιεύουν στο site τους ανά περιοχή, τύπο φαγητού αλλά και features (πχ καλή θέα, καλό value, celebrity sightings κτλ).


Με όλη αυτή την εμπειρία των εκατοντάδων εστιατορίων έχω καλή άποψη για το πως πρέπει να βαθμολογούνται τα εστιατόρια, την οποία έχω τελειοποιήσει με τα χρόνια και την παραθέτω εδώ.

Καταρχάς, η βαθμολογία είναι από 1 μέχρι μέγιστο το 5 (επιτρέπονται λίγες φορές και μισά). Μεγαλύτερες κλίμακες (όπως πχ η 1-10 που έχει το imdb) πολώνουν τον κόσμο, αφού όλοι συνωστίζονται είτε από 5 και πάνω είτε στο 1. Και παρότι χρησιμοποιώντας και μισά (0.5) στη κλίμακα 1-5 είναι ισοδύναμο (θεωρητικά) με την κλίμακα 1-10, στην πράξη η ιδέα και μόνο ότι πρέπει να σκεφτείς με μικρότερη κλίμακα έχει ευεργετικά αποτελέσματα.

Όσον αφορά τις τιμές: οι βαθμολογίες 1-5 δεν είναι εντελώς ανεξάρτητες των τιμών, δηλαδή δεν βαθμολογώ μόνο το φαγητό. Το βασικό είναι αν νιώθεις αφού φύγεις από το μαγαζί ότι άξιζε τα λεφτά του, αλλά με μέτρο. Για παράδειγμα, αν ένα εστιατόριο έχει φαΐ που αξίζει 2, αλλά είναι απίστευτα φτηνό, ίσως ανέβει στο 2.5-3 αλλά ποτέ σε 4-5. Αντίστοιχα, ένα εστιατόριο που έχει φαΐ για 4, αλλά είναι ακριβό, ίσως και να πέσει στο 3. Υπάρχει δηλαδή ευελιξία.


Ιδού οι κανόνες για να συμπεριληφθεί κάποιο εστιατόριο στην ανάλογη βαθμολογία, από 1-5.


Ένα - 1
Εδώ ανήκουν εστιατόρια με φαγητό κάτω του μέσου όρου. Είναι μέρη όπου δεν θα ξαναπάς, ακόμα και αν είσαι απ' έξω και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη γειτονιά, ακόμα και να έχει προσφορές.


Δύο - 2
Ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων είναι στην κατηγορία αυτή. Είναι μέρη συνήθως σχετικά φτηνά, όπου το φαγητό είναι ΟΚ αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Δεν θα το πρότεινες ειδικά σε άλλον να ταξιδέψει για να πάει σε ένα τέτοιο μέρος, αλλά αν ήταν στην περιοχή όπου είσαι, και δεν είναι ακριβό, μπορείς να ξαναφας εκεί χωρίς πολλούς ενδοιασμούς.


Τρία - 3
Άλλο ένα μεγάλο ποσοστό εστιατορίων ανήκει εδώ. Στην κατηγορία αυτή το φαγητό αξίζει αρκετά, ειδικά αν δεν είναι πολύ ακριβό. Εδώ επίσης βρίσκονται μέρη όπου αξίζει να ταξιδέψεις μισή ώρα για να τα επισκεφτείς. Είναι μέρη όπου σχετικά εύκολα θα φέρεις για να φάει ένα επισκέπτη από άλλη πόλη ή άλλη χώρα, και θέλει να δοκιμάσει κάτι καλό.


Τέσσερα - 4
Βαθμολογία 4 μπορείς να βάλεις σε μερικά μόνο εστιατόρια κάθε χρόνο (ίσως 10-15). Έχουν πολύ καλό φαγητό και αξίζει ακόμα και να κάνεις ταξίδι σε άλλη πόλη για να το δοκιμάσεις. Η διαφορά σε σχέση με το 3 είναι πως εδώ το 4, ξέρεις από την πρώτη μπουκιά ότι θα είναι 4. Είναι η στιγμή που δοκιμάζεις κάτι και αμέσως λες "wow", αυτό είναι τέλειο. Ένα εστιατόριο 3 είναι μεν καλό αλλά δεν έχει ποτέ wow factor.


Πέντε - 5
Βαθμολογία 5 έχουν ελάχιστα εστιατόρια, και μπορείς να βάλεις μόνο μερικά 5 (ίσως κάτω από δέκα σε αριθμό) σε όλη σου τη ζωή. Είναι μέρη μοναδικά που έχουν φαγητό όπου δεν μπορείς να το βρεις πουθενά άλλου, και το κάνουν στην τελειότητα. Είναι μέρη όπου αξίζει να μπεις στο αεροπλάνο και να οργανώσεις ταξίδι γύρω από αυτή την εμπειρία. Σε αντίθεση με το 4, 5 δεν βάζεις ποτέ άμεσα την ώρα που τρως, ούτε αφού τελειώσεις. Πρέπει να περάσουν μερικές μέρες, να χωνέψεις την ιδέα, να δεις τι εντύπωση σου έχει αφήσει σε σχέση και με άλλα παρόμοια μέρη. Αν έχει περάσει αυτός ο χρόνος και συνεχίσει να παραμένει κορυφαίο στο μυαλό, τότε παίρνει το 5 δικαιωματικά. Τέλος στο 5, το φαγητό είναι τόσο καλό που δεν σου έχει αφήσει ποτέ τύψεις για το πόσο ήταν ο λογαριασμός.


Η παραπάνω κλίμακα, παρότι μπορεί να φαίνεται απλοϊκή, δουλεύει εξαιρετικά καλά όσο μεγαλώνει ο αριθμός των εστιατορίων (κάτι σαν το google για το search). Βασίζεται όχι απευθείας στο πόσο καλό είναι το φαγητό, αλλά πιο έμμεσα στο κατά πόσο θα πρότεινες το εκάστοτε μέρος σε φίλους και πόσο είσαι διατεθειμένος να ταλαιπωρηθείς για να το δοκιμάσεις.


Υστερόγραφο: Υπάρχει το δικαίωμα, για οποιαδήποτε λόγο (όχι μόνο ποιότητα φαγητού) να βάλει κάποιος ΕΝΑ εξαράκι (6) σε όλη του τη ζωή. Το ποιο μέρος θα έχει το 6 ίσως αλλάξει, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι μόνο ένα. Το δικό μου πάει εδώ.

Pink Floyd's Album Cover...

Ίσως το πιο διάσημο εξώφυλλο δίσκου στην ιστορία, έγινε πραγματικότητα χθες στο Λονδίνο (από την Sky Arts):




via

Αμερική, Αγγλία, Ελλάδα: Online Banking

Online banking δεν είχα πριν πάω στην Αμερική το 2003. Εκεί ξεκίνησα με τη Bofa (Bank of America), λογαριασμό τον οποίο έχω ακόμη. Το 2008 που ήρθα στην Αγγλία άνοιξα λογαριασμό στην HSBC, και τον περασμένο μήνα στην Ελλάδα στην Πειραιώς. Αυτές οι 3 εταιρίες είναι υποτίθεται οι καλύτερες στην εκάστοτε χώρα για online banking.

Τι θέλω από το online banking? Όχι πολύπλοκα πράγματα. Να μπορώ να τσεκάρω τα υπόλοιπα και την κίνηση online. Να μπορώ να μεταφέρω χρήματα σε τρίτους. Να πληρώνω λογαριασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι καλοδεχούμενο, αλλά αυτά είναι το 90% των συναλλαγών μου.


Ελλάδα - Τράπεζα Πειραιώς

Διάλεξα αυτή την τράπεζα ακριβώς επειδή είχε καλές κριτικές για τις online υπηρεσίες της. Όντως, έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά. Υπόλοιπα, μεταφορές κτλ γίνονται εύκολα. Επιπλέον, διάφορες άλλες ρυθμίσεις μπορούν να γίνουν μέσω του site, όπως να έρχεται email/sms με κάθε συναλλαγή της πιστωτικής (το οποίο μου αρέσει πολύ). Επίσης δίνουν κάποια αρχικά username/password, αλλά μπορείς να βάλεις εντελώς δικά σου.

Όμως, μας τα χαλάει λίγο με το security. Είναι ασφαλές, αλλά πολύ ενοχλητικό. Όποτε γίνεται μια συναλλαγή με αλλαγή χρημάτων, πρέπει να περιμένω έναν κωδικό μέσω sms(!) για να τον βάλω στο site και να ολοκληρωθεί.

Αυτό δε μου αρέσει γιατί είναι πολύ περιοριστικό, καθώς πρέπει 1) Να έχω κινητό 2) Να το έχω μαζί μου και 3) Να έχω σήμα. Και το χειρότερο όλων, από το εξωτερικό δεν είναι καθόλου βολικό να το χρησιμοποιώ, καθώς πρέπει να αλλάζω sim κάρτες για να παίρνω αυτά τα μηνύματα. Τεράστιο μείον. Σούπερ ασφαλές, αλλά κουραστικό.

(Θυμάμαι λίγα χρόνια πριν, όπου η μητέρα μου στην Εθνική είχε μια τυπωμένη λίστα με κωδικούς και έπρεπε σε κάθε online συναλλαγή να βάζει από έναν. Όταν τελειώνανε, έπρεπε να πάρει τηλέφωνο (!) να τις στείλουν καινούργια λίστα. Όσο το σκέφτομαι αναγουλιάζω - ελπίζω να μη γίνεται ακόμα έτσι. Αυτό το σύστημα με μια μικρή συσκευή που δίνει τους κωδικούς ηλεκτρονικά (αντί για χαρτί) το έχουν στην Αμερική μόνο οι στρατιωτικές εταιρίες όπως Boeing, Raytheon κτλ. Τρελή κούραση. ).


Αγγλία - HSBC

Από την αρχή είχα πρόβλημα εδώ γιατί το username είναι ένας άσχετος κωδικός που τον αποφασίζουν αυτοί - πρέπει να μάθεις απ' έξω ένα τεράστιο νούμερο από την αρχή.

Για security έχουν υλοποιήσει μια καλύτερη λύση: αντί να ζητάνε όλα τα ψηφία του password, ζητάνε κάθε φορά πριν μπεις 3 τυχαία. Πχ σου λέει "βάλτε το πρώτο, το τέταρτο, και το τελευταίο ψηφίο του κωδικού". Έτσι εξασφαλίζεται ότι αν κάποιος πχ υποκλέπτει τα ψηφία, δεν θα ξέρει ποτέ όλο των κωδικό. Καλό.

Το site τους είναι λίγο αρχαίο σχεδιαστικά, αλλά τουλάχιστον λειτουργικό. Οι μεταφορές κτλ συμβαίνουν εύκολα, όπως και η κίνηση. Ενοχλητικό είναι όμως που δεν ανανεώνεται real time η κίνηση, αλλά παίρνει 1-2 μέρες (ειδικά τα Σαββατοκύριακα).


Αμερική - Bank of America

By far η καλύτερη εμπειρία, ακόμα και όταν ξεκίνησε το 2003. Το λογαριασμό τον έχω ακόμα για να αγοράζω από sites που θέλουν US διεύθυνση (φίλου), και για διάφορα μικροέξοδα που προκύπτουν.

Φυσικά όλα τα απλά που ανέφερα πάνω δουλεύουν τέλεια. Επιπλέον:

- Εξαιρετικό iPhone App, βλέπεις λογαριασμούς, κίνηση, μεταφέρεις χρήματα, άψογα όλα.

- Real time κίνηση. Με το που χτυπήσεις την κάρτα, εμφανίζεται ΑΜΕΣΩΣ στο site σαν pending, και ξέρεις ακριβώς ποιός και τι σε έχει χρεώσει.

- Το πιο εύκολο login. Στην κεντρική σελίδα της bofa, εμφανίζεται πεδίο όπου βάζεις το (επιλεγμένο από σένα) username και password. Τίποτε άλλο! Έτσι σε 5 δευτερόλεπτα από τότε που το αποφασίζεις βλέπεις κατευθείαν την κίνησή σου. Φοβερό.


Με το security τι γίνεται όμως? Τι έχει κάνει η μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο με 50Μ+ πελάτες?

Έχουν υλοποιήσει την κατά τη γνώμη μου καλύτερη και πιο εύκολη λύση. Όταν είσαι στην τράπεζα για να ανοίξεις το λογαριασμό, θέτεις μερικές ερωτήσεις ασφαλείας (τόπος γέννησης, χόμπυ, όνομα μητέρας κτλ). Όταν λοιπόν κάνεις login από έναν υπολογιστή, την πρώτη φορά θα σε ρωτήσει επιπλέον αυτές τις ερωτήσεις που μόνο εσύ μπορεί να ξέρεις. Έτσι, κάποιος που έχει υποκλέψει τα στοιχεία του login δεν έχει τύχη. Από τον δικό σου υπολογιστή όμως, κάθε επόμενη φορά χρειάζεσαι μόνο το username/password. Και ασφάλεια, και ταχύτητα.



Bottom line: Δεν καταλαβαίνω γιατί στην Ελλάδα όπου οι users online banking είναι ελάχιστοι έχουν τόσο σκληρά μέτρα security, όταν η μεγαλύτερη τράπεζα στην Αμερική με 100 φορές παραπάνω online πελάτες, και πολύ πιο μεγάλους κινδύνους ασφαλείας, έχει ένα πολύ πιο απλό (και λειτουργικό) σύστημα security. Η αντιγραφή δεν είναι ντροπή όταν είναι λειτουργική (βλέπε Vista και MacOS).

1 χρόνος Λονδίνο - μέσα από φωτογραφίες

Πριν ένα χρόνο ακριβώς έφτανα με one way πτήση της Virgin από το Los Angeles στο Λονδίνο. Απλώς με 2 βαλίτσες ρούχα και γκάτζετς, και τα υπόλοιπα πράγματα να έχουν πάει με το πλοίο (έφτασαν 1 μήνα αργότερα).

Λίγες μέρες αργότερα πήρα και το iPhone. Για πρώτη φορά θα είχα συνεχώς μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή (όχι τρομερή, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα). Έτσι, συχνά πυκνά έβγαζα φωτογραφίες που υπό άλλες συνθήκες δε θα το έκανα γιατί δε θα είχα σκεφτεί να πάρω φωτογραφική μαζί. Έτσι, γεννήθηκε μια νέα γενιά φωτογραφιών: οι φωτογραφίες δρόμου.

Το υπόλοιπο post είναι μια φωτογραφική ξενάγηση στην περασμένη χρονιά, μέσα από το φακό του iPhone.




Το πρώτο μου κρεβάτι στην Αγγλία - ένα φουσκωτό στρώμα στο πάτωμα σε σπίτι φίλου, καλυμμένο με τα σεντόνια που είχα στη βαλίτσα.





Το πρώτο μου σπίτι - Dean Court ονομάζεται. Είμαι ακόμα εδώ.





Το πολιτιστικό μεγαλείο του Λονδίνου: top θεατρικά σόου (wicked), να διαφημίζονται δίπλα-δίπλα με εκθέσεις του Βρεταννικού Μουσείου.





Η πρώτη μουντίλα - κάπου το Σεπτέμβρη, από το παράθυρο του σπιτιού.





Σύντομα βγήκε και το πρώτο podcast από το Λονδίνο (εδώ), με το ανάλογο background.





Και αρχίσαμε τις πλάκες με τις τιμές, με αυτό το τυρί στο αγγλικό Whole Foods: £2.29 για... 100gr!





Μερικές μέρες αργότερα, περνώντας από το Canary Wharf, ιδού μια... βάρκα να βουλιάζει!





Και όσο πλησιάζανε οι γιορτές, οι προσφορές στα μαγαζιά αυξανόντουσαν. Όπως το εκπληκτικό παρακάτω - wow - deal.





Η παρακάτω φώτο είναι από την επίσκεψη στα Bodyworlds, στο φουτουριστικό Ο2. Ο πλαστικοποιημένος άνθρωπος κρατάει το... δέρμα του.






Επίσκεψη στο ΙΚΕΑ. Αντί να κρατάμε σημειώσεις με μολύβι και χαρτί τις τοποθεσίες που βρίσκονται τα έπιπλα στο τέλος του μαγαζιού, απλώς τράβαγα φώτο το καρτελάκι.





Δύο χειροποίητες πίτσες, για βραδινό.






Στη Χριστουγεννιάτικη αγορά, το παρακάτω μαγαζί είχε την πιο πρωτότυπη διακόσμηση. Δέντρο από... τζιν.





Στο Harrods, το πιο ακριβό κομμάτι κρέας που έχω δει. £175 το κιλό!





Γιατί να προσπαθώ να θυμηθώ που πάρκαρα στο Mall. Απλώς, τραβάω μια φώτο με τη θέση και είμαι ξέγνοιαστος.





Το παρακάτω μαγαζί ήλπιζα να είναι σχολή γραφιστών και photoshop. Τελικά, όπως υποπτεύτηκα, ήταν - και καλά - για προσθήκη μαλλιών. Yeah, right.





Ο Rowan Atkinson να υπογράφει αυτόγραφα μετά την παράσταση του Oliver.





Ιανουάριος: Το Lost ξεκινάει, με την ανάλογη διαφήμιση στο tube.





Τέλη Ιανουαρίου είχαμε αυτές τις εκπληκτικές χιονοπτώσεις. Σε διασταυρώσεις που φυσιολογικά σφύζουν από κίνηση, όπως η Tottenham Court Road παρακάτω, δεν υπήρχε ψυχή.





Και άλλες τιμές: Ο καφές από τη Χαβάη, £14.88. Τα 250gr.





Το παιχνιδάδικο Hamleys, κοκορεύεται πως είναι το παλιότερο στον κόσμο, και το δείχνουν.





Μια τυπική μέρα στο super marker, με τα ανάλογα ψώνια.





Σε μια έκθεση, το πρώτο walkman της Sony!





Μάρτιος: Άνοιξη.





Σκεφτόμουνα πολύ σοβαρά να πάρω ένα από αυτά. Είναι ατομικές προπέλες για τη θάλασσα.





Επίσκεψη στον τάφο του Karl Marx, ο οποίος είχε γίνει και αντικείμενο βομβιστικής επίθεσης πρόσφατα. Είχε πάει στο Λονδίνο για να μελετήσει τον... καπιταλισμό.







Στο Waterloo, έχει αναρτηθεί λίστα με μερικά από τα θύματα του "Great War". Έτσι ονομαζόταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος πριν γίνει ο δεύτερος.





Ένα βιβλιοπωλείο που δεν μπορούσα να μην αντισταθώ στο όνομά του.





Στην καρδιά του recession, ο Άγλλος βρίσκει πάντα λίγο χιούμορ.





Αρχές Ιουνίου στην Αμερική. Εκμεταλλευόμενος τις καλές τιμές, την πτώση του δολαρίου, και το free shipping του Amazon, το ξενοδοχείο είχε γεμίσει κούτες.





Η πιο effective πινακίδα απαγόρευσης πάρκινγκ που έχω δει, από την 5th Ave στη ΝΥ.





Πίσω στο Λονδίνο. Έψαχνα για καιρό την τοποθεσία του τάφου του Νεύτωνα στο Westminster Abbey, και τελικά το βρήκα.





Εξαιρετικά φτηνό σπίτι να νοικιάσεις στο κεντρικό Λονδίνο. Μόνο £9750 ενοίκιο. Την εβδομάδα!





Ο τοπικός μας Τούρκος κεμπαμπτζής στο South Woodford, δε μας αφήνει παραπονεμένους.





Επανερχόμαστε στα ονόματα: bar όνομα και πράγμα στο Shepherd's Bush.





Το αγαπημένο μου γκάτζετ. Λάμπα αφής, χωρίς κουμπιά, χωρίς τίποτα. Απλώς αγγίζεις οπουδήποτε τη βάση.





Επιστροφή στην Ελλάδα για μερικές μέρες. Ιδού ο υπερσύγχρονος πίνακας ανακοινώσεων δρομολογίων του ΚΤΕΛ Λαμίας.





Ελληνικοί δρόμοι. Δε νομίζω να είναι νόμιμο αυτό.





Διαλέγοντας παπούτσι για το γάμο μου. €450 στον Καλογήρου (και καλά νέα collection), €180 στο Liberty του Λονδίνου σε έκπτωση θεωρούμενο ξεπερασμένο. Τελικά διάλεξα το δεξί.





Πάρκινγκ στο κέντρο του Λονδίνου. Αυτό είναι επιπλέον από τις €8 που κοστίζει για να μπεις στο κέντρο.





Εκπληκτικό διπλό ουράνιο τόξο τον Ιούλιο.





Έξω από το Harrods, διαμαρτυρία για τα ζώα που σκοτώνονται για να πουλάνε ωραίες γούνες.





Μαγαζιά στο Camden. Όχι δεν είναι απόκριες, απλώς εδώ γεννήθηκε το punk.





Χωρίς σχόλια...





Όπως έλεγα και στο περασμένο ποστ, όταν κάτι δε πάει καλά και έχει διακοπή στο μετρό και φταίει η εταιρία, δημοσιεύουν ανακοινώσεις σαν την παρακάτω αργότερα την ίδια μέρα.






Συναυλία στο Royal Albert Hall. Γιατί να αγοράσω το πρόγραμμα όταν μπορώ να το έχω online?





Υπαίθριος Σαίξπηρ - και δωρεάν.





Η φέτα έχει προστατευόμενη ονομασία προέλευσης, άρα δε μπορεί να τη χρησιμοποιήσει εταιρία εκτός Ελλάδας. Βέβαια συνεχίζουν να βγάζουν κανονικά φέτα, απλώς την βαφτίζουν αλλιώς, πχ "soft cheese".





Με διαφορά το φτηνότερο αφρόλουτρο που έχω βρει. Μόλις £0.08!






Τέλος, η καριέρα του Μπέκαμ δεν πρέπει να πηγαίνει και πολύ καλά όταν διαφημίζει... sharpie!