Ετοιμάζουν υποτίμηση του ευρώ;

Νέο σχέδιο έχουν βάλει μπροστά τα τσιράκια της Μέρκελ. Αφού μας πίεσαν μέχρι …αυτοκτονιών για να κρατήσουν ισχυρό το ευρώ τώρα ετοιμάζουν την υποτίμησή του! Το βρώμικο σχέδιο αποκάλυψε το νέο πουλέν του Ολάντ Μανουέλ Βάλς.

Οπως δήλωσε το ευρώ είναι υπερβολικά ισχυρό και προανήγγειλε ότι ο πρόεδρος της χώρας Φρανσουά Ολάντ θα αναλάβει πρωτοβουλίες για την τόνωση της ανάπτυξης και της απασχόλησης μετά τις ευρωεκλογές.

«Χρειαζόμαστε μια πιο κατάλληλη νομισματική πολιτική, διότι το επίπεδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ είναι πολύ υψηλό. Χρειαζόμαστε μια μείζονα αλλαγή η οποία θα καταστήσει τη νομισματική πολιτική ένα εργαλείο για την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ένα εργαλείο το οποίο θα υπηρετεί το λαό», είπε ο Βαλς μιλώντας ενώπιον σοσιαλιστών νεολαίων, κοντά στο Παρίσι.

Ο Βαλς ήδη πριν την περασμένη Τρίτη σε ομιλία του στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας είχε σημειώσει πως η κυβέρνησή του θέλει να εξεταστεί η υπερβολικά υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

olympia

Ευρώ και δραχμή

Μια παραπλανητική συζήτηση, ένα λάθος σύνθημα, μια πιθανή «τελική προβοκάτσια»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ζήτημα του ευρώ είναι από τα σημαντικότερα που αντιμετωπίζει η χώρα, θέμα που μπορεί να επηρεάσει για πολλές δεκαετίες τη θέση της, και οικονομικά και γεωπολιτικά. Εντούτοις το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται και συζητείται με χαρακτηριστική ελαφρότητα και επιπολαιότητα, εν μέσω σύγχυσης και προσπαθειών παραπλάνησης (που ενδεχομένως κατευθύνονται από ισχυρά όσο και αφανή διεθνή κέντρα).

Μερικά από τα ερωτήματα που τέθηκαν στη σχετική συζήτηση είναι τα εξής:

• Μας συμφέρει η έξοδος από την ΟΝΕ (ή/και την ΕΕ), είναι η εισαγωγή της νέας δραχμής η λύση στα προβλήματά μας;
• Ποιες θα είναι οι πιθανές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ (ή/και την ΕΕ);
• Είναι δυνατόν να καταγγελθεί το μνημόνιο και οι δανειακές και να μείνουμε στην ευρωζώνη;
• Πρέπει να ζητήσουμε να φύγουμε από το μνημόνιο εντός ευρωζώνης, ή να επιδιώξουμε να φύγουμε από την ευρωζώνη;
• Ποιες είναι οι πιθανές γεωπολιτικές συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ; Θα γίνουμε περισσότερο ανεξάρτητο κράτος ή μήπως γίνουμε καταστρεφόμενο προτεκτοράτο ενός άξονα «ναυτικών δυνάμεων» (ΗΠΑ-Ισραήλ-Βρετανία, ίσως και Τουρκία);

Θα επιδιώξουμε να αντιμετωπίσουμε μερικά από αυτά τα ερωτήματα, όσο βέβαια είναι δυνατό στα πλαίσια ενός κατ’ ανάγκη σύντομου άρθρου.

Είναι πρόβλημα το ευρώ;
Αναντίρρητα, μόνο που δεν είναι το μόνο, ούτε το οξύτερο. Το ευρώ και η όλη δομή της ΕΕ συνέβαλαν για να βρεθούμε στην κατάσταση που βρεθήκαμε τον Μάιο 2010, αλλά σε αυτό συνέβαλε και πληθώρα άλλων παραγόντων (παγκοσμιοποίηση, φούσκα χρέους, εσωτερικές επιδόσεις ελληνικού «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού», ύπαρξη μιας εξαιρετικά διεφθαρμένης, εξαρτημένης και ανίκανης πολιτικής τάξης και κρατικής ελίτ). 

Δεν μας εμπόδισε η ισοτιμία του ευρώ να φτιάξουμε χωματερές, ούτε επέβαλε να πηγαίνουν όλα σχεδόν τα λεφτά των ευρωπαϊκών κονδυλίων στον κορβανά της διαφθοράς και της διαπλοκής. Δεν μας υποχρέωσε το ευρώ ή η συμμετοχή στην ΕΕ να ξοδέψουμε όσα ξοδέψαμε για τους Ολυμπιακούς, για να δώσουμε μερικά από τα άπειρα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να επικαλεσθούμε. Κυρίως όμως, δεν ήταν το Μάαστριχτ ή κάποιος υποχρεωτικός ευρωπαϊκός μηχανισμός που μας ανάγκασε να εκλέξουμε έναν τόσο απερίγραπτο τύπο όπως ο Γιώργος Παπανδρέου ως Πρωθυπουργό και να πάμε στα Μνημόνια και τις Δανειακές. Οικεία βουλήσει και πανηγυρίζοντες προσχωρήσαμε!

Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος θα βοηθήσει την ανταγωνιστικότητα;
Ναι, γιατί το νόμισμα αυτό θα υποτιμηθεί πιθανότατα αμέσως και πολύ. Μόνο που ήδη έχουμε κάνει μια μεγάλη εσωτερική υποτίμηση της αμοιβής και κάθε προστασίας της εργασίας και όλων των κοινωνικών μισθών. Σκοπεύουμε να φτάσουμε σε επίπεδο Νίγηρα με νέες υποτιμήσεις;

Αλλά η ανταγωνιστικότητα δεν είναι μόνο τεχνική συνάρτηση της ισοτιμίας του νομίσματος, είναι πολύ περισσότερα. Παραδόξως, αυτό το απέδειξε το ίδιο το Μνημόνιο. Η εσωτερική υποτίμηση (που είναι και αυτή μορφή υποτίμησης) είχε πολύ λιγότερα οφέλη για την ελληνική οικονομία, από όσα περίμενε αίφνης το ΔΝΤ.

Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος έχει μόνο πλεονεκτήματα;
Φανταστείτε προς στιγμήν τι προσπάθεια θα χρειαστεί ένα ανάπηρο, κατεστραμμένο κράτος για να εισάγει νέο νόμισμα σε συνθήκες διεθνούς σύγκρουσης, όταν δεν μπορεί να σκάψει μια λακούβα σε έναν δρόμο. Υπάρχουν σοβαρά πολιτικά και νομικά ζητήματα για την αποχώρηση της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Οι περισσότεροι αναλυτές υποστηρίζουν ότι πρέπει να φύγει και από την ΕΕ. Προφανώς μια τέτοια διαδικασία θα την κάνει και πιο ευάλωτη στις γεωπολιτικές πιέσεις από όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα. Επιπλέον, η αποχώρηση υπό συγκρουσιακούς όρους από το ευρώ, κινδυνεύει να προκαλέσει υπερπληθωρισμό και τιμωρητικές επιθέσεις των αγορών.

‘Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ. Σημαίνουν όμως ότι δεν πρέπει να θεωρούμε περίπατο την έξοδό μας.

Είναι η ανταγωνιστικότητα το πρόβλημα;
Είναι, αλλά για «κανονικά» κράτη και οικονομίες. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον. Αντιμετωπίζει ένα σοβαρότερο πρόβλημα από την ισοτιμία του νομίσματός της, έχει μετατραπεί σε (καταστρεφόμενη) αποικία χρέους. Το βουνό του μη βιώσιμου χρέους, που καταστρέφεται για να αποπληρώσει, οι αποικιακές δεσμεύσεις των δανειακών συμβάσεων που έχει υπογράψει και η καταστροφή της διεθνούς εικόνας της είναι τα προβλήματά της. Πρέπει ασφαλώς να γίνει ανταγωνιστική, αλλά αυτό δεν φτάνει, αφού, όσο ανταγωνιστική κι αν γίνει, δεν θα μπορέσει να ξεπληρώσει το χρέος της. Η Ελλάδα έχει πάθει έμφραγμα και πεθαίνει, αν και αρνούμαστε να το πιστέψουμε. Πρέπει το ταχύτερο να τη σώσουμε από το έμφραγμα και, αφού το κάνουμε, να τη γιατρέψουμε κι από τις άλλες αρρώστιες της.

Τι πρέπει να κάνουμε;
Χρειαζόμαστε επειγόντως διαγραφή χρέους, αναθεώρηση των δανειακών συμβάσεων, ρήτρα ύφεσης, εγγυήσεις, ανθρωπιστική και αναπτυξιακή βοήθεια. Αν δεν μας τα δώσουν πρέπει να τα πάρουμε μόνοι μας οργανώνοντας στάση πληρωμών, καταγγέλλοντας τις ηγεσίες της ΕΕ, αντιδρώντας με όλα τα πολιτικο-θεσμικά μέσα στη διάθεσή μας, ως μελών της ΟΝΕ και της ΕΕ, περιλαμβανομένου του μπλοκαρίσματος της λειτουργίας της ‘Ενωσης, που σε πολλά ζητήματα λειτουργεί πάντα με την αρχή της ομοφωνίας.

Καλύτερα μέσα ή έξω;
Αυτά όλα είναι πολύ πιο εύκολο να τα ζητήσουμε και να τα διαπραγματευτούμε εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, παρά ζητώντας να φύγουμε. Φεύγοντας από την ευρωζώνη (ως ανεπρόκοποι, αποτυχημένοι «μπαταχτζήδες») δεν μεταβάλλεται το χρέος (που παγιώθηκε σε ευρώ με το αγγλικό δίκαιο), ούτε παύουν να ισχύουν οι αποικιακές συμβάσεις, ούτε βελτιώνεται η ισχύς της χώρας.

Αλλωστε αν έχουμε αρκετό θάρρος για να επαναστατήσουμε κατά του … παγκόσμιου καπιταλισμού, θα βρούμε οπωσδήποτε αρκετό για να κάνουμε μπάχαλο την ΟΝΕ και την ΕΕ, αν δεν μας προσφέρουν ικανοποιητική λύση επιβίωσης.

Καλώς ή κακώς, βρεθήκαμε σε ένα από τα ισχυρότερα κλαμπ παγκοσμίως. Προτού σηκωθούμε και φύγουμε, μοιάζει πιο λογικό και έξυπνο να χαλάσουμε τον κόσμο εκεί μέσα, ζητώντας μια άλλη λύση για την Ελλάδα και μια άλλη πολιτική για την Ευρώπη και διεκδικώντας τα δικαιώματά μας ως ισότιμου κράτους-μέλους.Γιατί να διευκολύνουμε τη Μέρκελ φεύγοντας μόνοι μας. Ας αναλάβει αυτή, αν θέλει, το κόστος της εκδίωξής μας και της κρίσης που αναπόφευκτα θα προκαλέσει σε όλο το οικοδόμημα. Στο βάθος, το σύνθημα αποχώρησης από το ευρώ αντανακλά βαθιά πεποίθηση εθνικής κατωτερότητας και ηττοπάθεια. Επαναλαμβάνουμε. Το πρόβλημά μας είναι το μη βιώσιμο χρέος και πώς να ξαναφέρουμε την Ελλάδα στη ζωή. Αν η Μέρκελ διαγράψει τα χρέη μας για να φύγουμε από το ευρώ γιατί όχι; Αμφιβάλλουμε πάντως ότι η Γερμανία, αν δεν χρηματοδοτεί την οικοδόμηση, θα χρηματοδοτήσει την αποσύνθεση της ευρωζώνης.

Ψυχολογία «ραγιά» και «ιδεολογία Ψωροκώσταινας»
Κατά βάθος, «ευρωπαϊστές» και «αντιευρωπαϊστές» ξεκινάνε συχνά και οι μεν και οι δε από την ψυχολογία του ραγιά και την ιδεολογία «της Ψωροκώσταινας». Οι μεν λένε «να κάνουμε ότι μας λένε, για να μη μας πετάξουν έξω», οι δε απαντάνε «να φύγουμε για να μην κάνουμε αυτά που λένε». Και στις δύο περιπτώσεις, η Ελλάδα δεν ενεργεί ως υποκείμενο, αλλά ως υποδεέστερη οντότητα. Να μην το ξεχνάμε άλλωστε: Μνημόνια, Δανειακές και PSI δεν προέκυψαν αυτομάτως από κάποια κείμενα ή μηχανισμούς της ΕΕ – για να επιβληθούν χρειάστηκε και προσφέρθηκε η ενθουσιώδης υποστήριξη και οι υπογραφές διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν είναι λιγότερο υπεύθυνες από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ για την καταστροφή της χώρας

Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα αν διακόψουμε το Μνημόνιο;
Αυτή είναι η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζει ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω, ότι είμαστε συστημικός κίνδυνος κι ότι θα είναι καταστροφή γι’ αυτούς η αποχώρησή μας. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι άρχουσες τάξεις της Ευρωγερμανίας και η Αυτοκρατορία του παγκόσμιου Χρήματος δεν θα αποδεχθούν με τόση ευκολία μια απείθαρχη Ελλάδα. Εν πάση περιπτώσει κανείς δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να μην προετοιμάζεται και για το αναγκαίο, αν δεν πετύχει το σχέδιο Α, σχέδιο Β. Η ύπαρξη και η ατσαλένια, γνωστή στον αντίπαλο, αποφασιστικότητα να εφαρμοσθεί το σχέδιο Β’, σε περίπτωση αποτυχίας της διαπραγμάτευσης, είναι στοιχειώδης προϋπόθεση για να γίνει διαπραγμάτευση.

Η ΕΚΤ μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών προκαλώντας έμφραγμα στην ελληνική οικονομία και υποχρεώνοντας ενδεχομένως, από ένα σημείο και πέρα, στην εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής. Το αν θα το κάνει ή όχι, εξαρτάται από το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και απαιτείται, όσο είναι καιρός, η οργάνωση μιας πολύ μεγάλης και ποιοτικά πολύ ικανοποιητικής καμπάνιας υπεράσπισης της Ελλάδας (και της Κύπρου) διεθνώς, αλλά και η ανάπτυξη ενός πυκνότατου διεθνούς δικτύου επαφών και συμμαχιών, και μέσα στη Γερμανία, με επιχειρήματα βαθιά και «πανευρωπαϊκά», που θα δημιουργήσουν προσκόμματα και κόστος αν αύριο η γερμανική κυβέρνηση ή η ΕΚΤ αποφασίσουν να στραφούν κατά της Ελλάδας. ‘Εχει ήδη χαθεί «υπερπολύτιμος» χρόνος και ο ελληνικός λαός ενδέχεται να πληρώσει πολύ ακριβά αυτή την παράλειψη, που δείχνει μη επίγνωση της οξύτητας του προβλήματος που θα αντιμετωπίσει μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση αύριο

Για να σωθεί η Ελλάδα χρειάζεται να γίνει πόλεμος. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ετοιμαστεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και επιμονή, προετοιμάζοντας και εμψυχώνοντας τον ελληνικό λαό και δραστηριοποιούμενη επιτέλους στο εξωτερικό. Δεν ωφελεί σε τίποτα να εξωραϊζει την πραγματικότητα, καθησυχάζοντας εαυτήν και την κοινωνία.

Νόμισμα, ‘Εθνος, Παγκοσμιοποίηση
‘Όπως προκύπτει από τα όσα προαναφέρθηκαν, είναι σφάλμα να αναγορεύεται σε «φετίχ» το νόμισμα. Η λογική όμως επιβάλει να δοθεί η μάχη εντός Ευρώπης, προτού πάμε σε αποχωρήσεις ή «αποβολές». Ας αναλάβει, αν θέλει, η Γερμανία της Μέρκελ και η Κομισιόν του Μπαρόζο την ευθύνη «αποβολής» της Ελλάδας και μιας πρωτοφανούς στην ιστορία της ΕΕ κρίσης. Η θέση να ζητήσουμε μόνοι μας να φύγουμε είναι «αριστερίστικη», δήθεν «επαναστατική» θέση, που απομακρύνει την αριστερά από την εξουσία, αλλά μπορεί να νομιμοποιήσει άλλες γεωπολιτικές προβοκάτσιες.

Στην πραγματικότητα δεν αντιμετωπίζουμε απλά μια «δυσλειτουργία» της ‘Ενωσης, ούτε καν μια απλή προσπάθεια της Γερμανίας να μας επιβληθεί, ένα 4ο Ράιχ, μια γερμανική Ευρώπη, όπως ισχυρίζονται όσοι βλέπουν τον μικρό, για να μη δουν τον μεγάλο «νταβατζή». Αντιμετωπίζουμε κάτι πολύ πιο θεμελιώδες: α) την επίθεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος κατά όλης της Ευρώπης, που άρχισε από την Ελλάδα, β) την επιλογή των ιθυνουσών τάξεων της Ευρωγερμανίας να «ενώσουν» την Ευρώπη κάτω και όχι ανθιστάμενες στην ηγεμονία των Αγορών.

Ταυτόχρονα, στην περίπτωση Ελλάδας και Κύπρου έχουμε, κρυμμένες στις οικονομικές σκοπιμότητες, και τις γνωστές γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων «Προστατών» (ΗΠΑ, Βρετανία, Χρήμα) να ελέγξουν ασφυκτικά τον ελληνικό χώρο, καταργώντας ει δυνατόν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των δύο κρατών του, όπως φάνηκε ανάγλυφα στην απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν.

Επιπλέον, είναι πιθανό Ελλάδα και Κύπρος να χρησιμοποιούνται σε ευρύτερες στρατηγικές που αποβλέπουν στη διάλυση της ΕΕ. (*)

Πρέπει λοιπόν να υπερασπίσουμε το έθνος που απειλείται σήμερα από την παγκοσμιοποίηση, από τη δικτατορία δηλ. του χρηματιστικού κεφαλαίου και των εθνών που το ελέγχουν, γιατί κανείς άλλος δεν θα το κάνει στη θέση μας, γιατί είναι το μόνο επίπεδο όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί μια κάποια κοινωνική και οικονομική δημοκρατία, για να σταματήσουμε τον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό. Απέναντί του, το έθνος είναι απαραίτητη μεν, ανεπαρκής δε βάση άμυνας. Η δραχμή, η λίρα, η πεσέτα, μοιάζουν λίγο με τα ξύλινα τείχη των αρχαίων Αθηναίων. Αντιπροσωπεύουν το απερχόμενο παρελθόν των εθνών – κρατών. Χρειαζόμαστε μια συμμαχία εθνών και ένα άλλο πρόγραμμα για την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την Αυτοκρατορία του Χρήματος και τις ευρωπαϊκές πραγματώσεις της. Και είναι πιο αποτελεσματικό και δημιουργεί έδαφος συμμαχιών να δώσουμε τη μάχη για τη σωτηρία μας εν ονόματι της Ευρώπης, όχι κατ’ αντίθεση προς την ιδέα της.

(*) Είναι πιθανό να έχουμε σύγκλιση σε ένα σχέδιο «αποβολής» Ελλάδας και Κύπρου από την ευρωζώνη ή/και την ΕΕ διαφορετικών δυνάμεων για διαφορετικούς λόγους. Η γερμανική συστημική ακροδεξιά που νομίζει ότι δεν χρειάζεται τους «ανεπρόκοπους Νότιους», κύκλοι του βαθέος συστήματος των ΗΠΑ ή ριζοσπαστικές δυνάμεις του Χρήματος, που μπορεί να θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο για να ξεκινήσουν μια κρίση που υπερβαίνει την πολιτική δυνατότητα της ΕΕ να την αντιμετωπίσει και επομένως οδηγεί στη διάλυση του ευρώ, αν όχι της ΕΕ. Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της ΕΣΣΔ, όταν επιμέρους τακτικοί παίκτες σπρώχτηκαν καταλλήλως σε τροχιές αποσταθεροποίησης του συστήματος, των οποίων αγνοούσαν τις στρατηγικές συνέπειες και κατέληξαν να γίνουν είδος «έξυπνων βομβών» που ανατίναξαν το ίδιο το σύστημά τους. Εμείς τουλάχιστο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σχεδιάζεται σε αυτό το επίπεδο των παγκόσμιων εξουσιών, αλλά δεν νομίζουμε φρόνιμο να αποκλείσουμε προκαταβολικά την ύπαρξη τέτοιων επιδιώξεων.

konstantakopoulos.blogspot.com

Η ΒΟΜΒΑ ΗΤΑΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ

 

Με βάση ορισμένες παραδοχές και προϋποθέσεις,

όλα είναι έτοιμα για ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα

Σε δεινή θέση οι ΗΠΑ διαπιστώνουν πως χάνουν την παγκόσμια κυριαρχία τους με ταχύτατους ρυθμούς.

Αποφάσεις - σοκ από την πλευρά του Πεκίνου, που ισοδυναμούν με κήρυξη πολέμου κατά της Ουάσινγκτον.

H 22 Νοεμβρίου ήταν μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα για την παγκόσμια οικονομία και όπως είναι φυσικό, τέτοιου μεγέθους ειδήσεις περνάνε απαρατήρητες από τα δελτία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών και των λοιπών κυβερνητικών - μνημονιακών ΜΜΕ.
Κι επειδή η Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε τον "ομφαλό" της γης, ούτε διαθέτει ισχύ τέτοια που να μπορεί να κινηθεί γεωπολιτικά και γεωοικονομικά προς την κατεύθυνση προάσπισης των συμφερόντων της, αυτό δεν σημαίνει πως οι ειδήσεις παγκοσμίου ενδιαφέροντος δεν απασχολούν ή δεν πρέπει να απασχολούν την χώρα (που έγινε χώρος ελέω μνημονίων και ολίγιστων πολιτικών) οι πολίτες της οποίας θα πρέπει να ενημερώνονται για γεγονότα των οποίων η πιθανότατη εξέλιξη μπορεί να μεταβάλλει προς το ακόμη χειρότερο τα όσα ήδη βιώνει ο πληθυσμός της Ελλάδας.

Στις 22 Νοεμβρίου, λοιπόν, η κεντρική τράπεζα της Κίνας ανακοίνωσε επίσημα ότι από εδώ και στο εξής θα σταματήσει να αποταμιεύει σε δολάρια (όσα έχει σιγά-σιγά θα τα ξοδεύει για να συνεχίσει να αγοράζει χρυσό αλλά και σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και στηρίζοντας το ευρώ αφού αυτό λόγω λιτότητας δεν πληθωρίζεται). Με απλά λόγια, ανακοινώθηκε η απόφαση της Κίνας να διαγράψει από παγκόσμιο νόμισμα το δολάριο και να μειώσει με ραγδαίους ρυθμούς την ισχύ των ΗΠΑ...

Μετά από λίγες ώρες ήρθε και η δεύτερη και - κατά πολύ μεγαλύτερης της πρώτης - έκπληξη από το Πεκίνο. Η Κίνα ανακοίνωσε επισήμως την πρόθεσή της να δημιουργήσει στην Σαγκάη μια καινούργια αγορά πετρελαίου όπου το πετρέλαιο δεν θα διαπραγματεύεται σε δολάρια αλλά πιθανόν (όπως ειπώθηκε) σε Γιουάν!!!... Και αυτή η ανακοίνωση ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου προς τις ταλαιπωρημένες οικονομικά ΗΠΑ, οι οποίες απειλούνται πλέον ευθέως από την Κίνα και όχι από τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Μουαμάρ Καντάφι. Το μέγεθος της απειλής είναι τεράστιο και απαιτείται τοποθέτηση - απάντηση από τον Λευκό Οίκο, που όμως μέχρι στιγμής προτιμά να σιωπά.

Σε ρυθμό κανονικού βομβαρδισμού ήρθε και η τρίτη βόμβα κατά των ΗΠΑ. Και αυτή τη φορά από μία άλλη μεγάλη δύναμη, από την Ινδία, η οποία είναι γνωστό ότι καλύπτει το σύνολο σχεδόν των ενεργειακών της αναγκών αγοράζοντας πετρέλαιο από το Ιράν. Είναι επίσης γνωστό ότι από την ώρα που οι Αμερικανοί επέβαλαν το εμπάργκο στο Ιράν, η Ινδία πλήρωνε σε χρυσό επειδή λόγω εμπάργκο το δολάριο δεν μπορούσε να μπει στο Ιράν.
Αυτό που δεν είναι γνωστό (αλλά όχι ασήμαντο) είναι ότι Ιράν και Ινδία βρίσκονται κοντά σε συμφωνία ώστε στις μεταξύ τους συναλλαγές να χρησιμοποιούν το ευρώ!

Ο μόνος που είχε τολμήσει να κάνει κάτι τέτοιο ήταν ο Σαντάμ (πουλούσε πετρέλαιο και σε ευρώ) και η "τύχη" του ήταν να βρεθεί κρεμασμένος, ενώ αμέσως μετά την εκτέλεσή του επανήλθε το μονοπώλιο του δολαρίου...

Κι εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Μπορούν η Ευρώπη ή οι ΗΠΑ να τα βάλουν με την Κίνα και την Ινδία; Οι μέχρι στιγμής εξελίξεις - σε οικονομικό επίπεδο - αποδεικνύουν πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τις οικονομικές σχέσεις της Ρωσίας με την Κίνα, στην οποία παρέχεται και ρωσική στρατιωτική τεχνογνωσία αλλά και πωλήσεις πολεμικού υλικού, τότε είναι άγνωστο πόσο σύντομα η υπερδύναμη Κίνα θα είναι σε θέση να σταθεί και στρατιωτικά ικανότερη της αμερικανικής πολεμικής μηχανής. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί μαζί, φτάνουμε δεν φτάνουμε τον μισό πληθυσμό της Κίνας.
Εμείς - οι λεγόμενοι Δυτικοί - έχουμε σφίξει τα λουριά λόγω οικονομικής κρίσης και πολύ φυσιολογικά αυτό έχει αντίκτυπο στην οικονομία της Κίνας.

Ορθά σκεπτόμενοι οι Κινέζοι τι κάνουν;
Προχωρούν στην δημιουργία οικονομικών συνθηκών που με την σειρά τους θα επιτρέψουν να δημιουργηθεί στην Κίνα μια μεσαία τάξη (που δεν υπάρχει) η οποία θα έχει την οικονομική δυνατότητα να καταναλώνει, αλλά - κυρίως - να στηρίξει τις επιλογές της πολιτικής ηγεσίας, ακόμη και σε "αντιπάλους" που μέχρι σήμερα μοιάζουν ανίκητοι. Μάλιστα, οι κινέζοι είναι τόσο πολλοί που είναι σχετικά εύκολο να αντικαταστήσουν την αγορά που χάνουν λόγω κρίσης στην Δύση με δικούς τους καταναλωτές στηρίζοντας την ανάπτυξη τους, πετυχαίνοντας την δημιουργία μίας αυτόνομης πανίσχυρης διεθνώς οικονομίας.

Από την άλλη πλευρά, οι ειδήσεις και οι προβλέψεις γίνονται ολοένα και χειρότερες. Γνωστοί διαχειριστές Hedge Funds αρθρογραφούν τις τελευταίες εβδομάδες βλέποντας σαφή παραλληλισμό στην πορεία του οικονομικών μεγεθών, με αυτή του “μαύρου” 1929. Τις τελευταίες ημέρες, η διακύμανση του ΓΔ Dow Jones έχει βαλθεί να τους επιβεβαιώσει καθώς όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο γράφημα, η πορεία προς το 1929 δείχνει να επαναλαμβάνεται.

Εάν ταυτίσουμε τους δείκτες για το αντίστοιχο διάστημα των τελευταίων 18 μηνών, το γράφημα προκαλεί όντως ανατριχίλα. Σαν κακόγουστη φάρσα, η ταύτιση που σύμφωνα με την “κόκκινη γραμμή”, το πρώτο μισό του Γενάρη είναι το σημείο κλειδί που θα δείξει εάν η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε λίγες εβδομάδες δηλαδή.

Κάποιοι άλλοι αναλυτές βλέπουν ακόμα πιο μακριά, συνδέοντας την οικονομική συγκυρία με τις τρέχουσες πολιτικές και γεωπολιτικές εξελίξεις. Οι ΗΠΑ παρά τις νουθεσίες του Πούτιν που οδήγησαν στην απεμπλοκή τους από την Μέση Ανατολή και το Ιράν, ανοίγουν ένα μεγάλο μέτωπο με την Κίνα στον Ειρηνικό. Ο “δράκος” όπως έχει αποκαλυφθεί, τα δυο τελευταία χρόνια δημιουργεί ένα “μαξιλάρι” έναντι ενδεχόμενης χρεοκοπίας των ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση της Κίνας σε ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου παραμένει κολοσσιαία, αποτελώντας μία εν δυνάμει οπλισμένη βόμβα που εάν "σκάσει" θα δημιουργήσει προβλήματα στην Κίνα, αλλά θα ισοπεδώσει την αμερικανική οικονομία.
Εάν λοιπόν η ιστορία του 1929 επαναληφθεί, η Κίνα θα είναι αυτή που θα δώσει την χαριστική βολή στην Αμερικάνικη οικονομία, κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα αφού η κρίση διέλυσε τις επενδυτικές θέσεις κυρίως ιδιωτών.

Πρακτικά, σε ενδεχόμενη κατάρρευση η Κίνα θα μπορούσε να… αγοράσει την Αμερική με όπλο το διεθνές δίκαιο. Σε μία τέτοια περίπτωση, η μόνη διέξοδος για την υπερδύναμη θα ήταν η “συνηθισμένη”. Μία εμπόλεμη σύρραξη με τον πιστωτή. Εκτός και εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να αναμετρηθούν με την Κίνα (αιφνιδιάζοντάς την, αφού σήμερα το Πεκίνο θεωρείται ανέτοιμο για μία μετωπική σύγκρουση με την Ουάσινγκτον) πολύ πριν από τις υπάρχουσες "λογικές" προβλέψεις.
Μία τέτοια σύρραξη νομοτελειακά μοιάζει αναπόφευκτη, όπως μας έλεγε αξιόπιστος συνομιλητής από το city. Η ένταση της όμως θα μπορούσε να είναι από απλή εχθροπραξία μέχρι πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Επειδή, όμως, η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι επειδή τα μέχρι στιγμής "δείγματα" αυτής της επανάληψης οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μία "βίαιη εκτόνωση" (όπως συνέβη με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), το κέντρο του ενδιαφέροντος είναι η ταχύτητα με την οποία σήμερα εξελίσσονται οι "παράγοντες" που θα οδηγήσουν στην τελική λύση. Μετά την απώλεια ισχύος από την μη εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία, θεωρείται σχεδόν αδύνατο να υπάρξει μία δεύτερη τακτική παγκόσμια υποχώρηση και απώλεια κύρους από την πλευρά της Ουάσινγκτον, η οποία θα προσπαθήσει να έχει τον έλεγχο για την επικείμενη κρίση - σύγκρουση, αποφασίζοντας τον τόπο, τον χρόνο και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν σε αυτήν. Εξάλλου, οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως απέναντι στην Κίνα, ο χρόνος κυλάει εις βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και υπέρ της Κίνας...

--

Στάθης Λέκκας

Οι απάτες του ευρώ!!

Του Γιατρά Ανδρέα..
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η κυβέρνηση Σημίτη ,θέλοντας να δείξει ότι η Ελλάδα πληρεί τους όρους εισόδου στην κοινή νομισματική ένωση με το λεγόμενο swap, με πλαστά και μαγειρεμένα στοιχεία δηλαδή μας έβαλε στο ευρώ.Θυμάμαι τότε λοιπόν τους παπαγάλους της δημοσιογραφίας,μαζί με ένα μέρος του κόσμου να τονίζουν την επιτυχία του μεγάλου εκσυγχρονιστή της Ελλάδας.
Γίναμε επιτέλους Ευρωπαίοι διατυμπάνιζαν αφελείς και αμαθείς πολίτες.Πρωτομάστορας της φερόμενης ως  επιτυχίας ήταν τότε και ο Λ.Παπαδήμος,το αγαπημένο παιδί της GOLDMAN SACKS και των τραπεζιτών.
Χωρίς καμιά προετοιμασία και χωρίς να γνωρίζει την αγοραστική αξία του καινούργιου νομίσματος ο κόσμος κατέφυγε σε έναν δανεισμό κάθε μορφής,στεγαστικά δάνεια,καταναλωτικά,κάρτες αφού τα πρώτα χρόνια τα επιτόκια ήταν χαμηλά.Έτσι υπήρξε υπερχρέωση,πρωτοφανής ακρίβεια,στρογγυλοποίηση όλων των τιμών προς τα πάνω.Η ισοτιμία 1 ευρώ=340 δρχ ήταν καταστροφική για το πορτοφόλι του Έλληνα πολίτη.
Το ευρώ αρχικά σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Μαντέλ,έναν οικονομολόγο του Πανεπιστημίου του Σικάγο ο οποίος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.. 

 

Το ευρώ θα έκανε τη δουλεία του,όταν οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες.Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις,οι αντιπαθείς,ασήμαντοι,εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεινσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση…
Από αυτό το γεγονός γίνεται φανερό το πόσο σημαντικό είναι σε μια χώρα μια κυβέρνηση και ένας λαός,να έχει τον έλεγχο του νομίσματος,ώστε να καθορίζει τις πολιτικές της χώρας του…Δώστε μου τον έλεγχο του νομίσματος μιας χώρας και δε με νοιάζει ποιος κάνει τους νόμους της..είχε πει ο Μayer Rothschild της γνωστής οικογένειας…Για την αποτυχία του πειράματος της κοινής νομισματικής ένωσης είχε μιλήσει και η Μάργκαρετ Θάτσερ η οποία είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για ακραίες φιλελεύθερες πολιτικές.Το 2002 σε άρθρο της είχε τονίσει…Το ευρώ είναι καταδικασμένο να αποτύχει τόσο πολιτικά,όσο και με οικονομικούς όρους.Ενώ σίγουρα θα αποτύχει κοινωνικά,σε επίπεδα λαών…

Το ίδιο τόνιζαν και πολλοί άλλοι ευρωσκεπτικιστές η απλοί οικονομολόγοι.Αντιδρούσαν στη σκέψη πως διαφορετικές χώρες και οικονομίες,με άλλα χαρακτηριστικά και ανάγκες θα μπορούσαν να συνεργαστούν ομαλά υπό ενιαίους κανόνες.Τελικά είχαν δίκιο.Υπάρχει μια Ευρώπη δυο ταχυτήτων.Από την μια πλευρά η Γερμανία και οι όμορες σε αυτήν χώρες οι οποίες έχουν βαριά βιομηχανία και ευνοούνται και από την άλλη οι χώρες του Νότου που πλήττονται από το σκληρό νόμισμα,και στερούνται ανταγωνιστικότητας σε συνδυασμό μάλιστα με τις σκληρές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται.
Εδώ τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί από τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου…Με αυτές τις συνθήκες και σε συνδυασμό με τα μνημόνια υπάρχει λύση μέσα στο ευρώ?Μήπως θα πρέπει να εξεταστεί ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου?Πόσο ακόμα πρέπει να καταστραφεί μια χώρα,για να σωθεί ένα νόμισμα με το οποίο από ότι φαίνεται δεν υπάρχει καμιά ελπίδα????
astermpak85.wordpress.com

ΕΝΩ ΤΑ ΜΟΣΧΑΡΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ (ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΙΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ) ΣΤΟ "ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ".. ΤΑ BRICS ΤΟ ΕΓΚΑΤΑΛΥΠΟΥΝ

Οι κεντρικές τράπεζες των γοργά αναπτυσσομένων χωρών εγκαταλείπουν το ευρώ. Πέρυσι προχώρησαν σε μείωση της τάξεως του 8% των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων σε ευρώ, αναφέρει το ΔΝΤ.
H «ευρωκρίση» αφήνει τα ίχνη της και στα συναλλαγματικά αποθέματα των αναπτυσσόμενων χωρών. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ που επικαλούνται οι Financial Times, το 2012 οι κεντρικές τράπεζες των αναδυομένων οικονομιών (BRICS) πούλησαν συνολικά 45 δισ. ευρώ, τα οποία αντιστοιχούν σε μείωση των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων σε ευρώ κατά 8%. Η τάση αυτή καταδεικνύει ότι μειώνεται η ανταγωνιστικότητα του κοινού νομίσματος έναντι του δολαρίου. «Το ευρώ θα είναι το νούμερο δύο μεταξύ των διεθνών νομισμάτων, αλλά δεν διακρίνω την παραμικρή ελπίδα να μπορεί να διεκδικήσει τη θέση του δολαρίου», επισημαίνει σε συνέντευξή του στους Financial Times ο αμερικανός οικονομολόγος Τζέφρεϊ Φράνκελ, σχολιάζοντας τις εξελίξεις.
Στροφή σε άλλα νομίσματα
 Η επιλογή των συναλλαγματικών αποθεμάτων θεωρείται αξιόπιστος δείκτης για το ποια νομίσματα είναι ιδιαίτερα σταθερά
Η επιλογή των συναλλαγματικών αποθεμάτων θεωρείται αξιόπιστος δείκτης για το ποια νομίσματα είναι ιδιαίτερα σταθερά και ασφαλή. Ενώ το ποσοστό του δολαρίου στα αποθέματα των αναπτυσσομένων χωρών παραμένει σταθερό στο 60% εδώ και χρόνια, το αντίστοιχο ποσοστό του ευρώ μειώθηκε πέρυσι στο 24%, που είναι το χαμηλότερο από το 2002. Σύμφωνα με τους Financial Times, οι κεντρικές τράπεζες των αναδυομένων οικονομιών στράφηκαν πέρυσι σε άλλα νομίσματα, όπως το δολάριο Αυστραλίας.
Στο μεταξύ, αυξάνεται η «ελκυστικότητα» και των νομισμάτων των ίδιων των αναπτυσσομένων χωρών. Κίνα και Βραζιλία κατέληξαν να προχωρήσουν την επόμενη τριετία σε απευθείας εμπορικές συναλλαγές στα εθνικά τους νομίσματα αξίας έως 30 δισ. δολ. ετησίως. Έτσι θα περιορίσουν σημαντικά το ποσοστό των συναλλαγματικών αποθεμάτων που διατηρούν οι δύο χώρες σε δολάρια.
Οι τάσεις αυτές επιβεβαιώνουν την αβεβαιότητα που επικρατεί διεθνώς για τη σταθερότητα των νομισμάτων αναφοράς. Οι αμφιβολίες που εκφράζονται για την φερεγγυότητα της Ισπανίας και της Ιταλίας ενισχύουν την καχυποψία πολλών αναπτυσσομένων χωρών έναντι του ευρώ και της σταθερότητάς του. «Μόνον εφόσον γίνουν βήματα στην κατεύθυνση μιας δημοσιονομικής ένωσης και της εισαγωγής κοινών ομολόγων θα καταστεί και πάλι ελκυστικό το ευρώ», δηλώνει ο οικονομολόγος Φράνκελ.

Σταμάτης Ασημένιος, Der Spiegel

dw.de

Αντιμετωπίζουν ήρεμα οι Γερμανοί διάλυση του ευρώ

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μόνο στην Ελλάδα, όπως φαίνεται, η βιαιότητα της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που συγκλονίζει την Ευρωζώνη και ολόκληρη την ΕΕ δεν έχει οδηγήσει ακόμη σε μια σοβαρή συζήτηση για τις αιτίες αυτής της σοβαρότατης, ίσως υπαρξιακής κρίσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ως εκ τούτου σε μια προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος της Ευρώπης.

Είναι φαιδρό να συζητούν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι τι θα συμβεί αν καταρρεύσει το οικοδόμημα του ευρώ ή αν πρέπει να εγκαταλειφθεί το κοινό νόμισμα και το θέμα αυτό να είναι ταμπού στην Ελλάδα, η οποία βυθίζεται σε απερίγραπτη μιζέρια πρωτίστως εξαιτίας της πολιτικής υπεράσπισης του ευρώ. Πλείστοι όσοι κατωτάτης υποστάθμης Ελληνες πολιτικοί αναμηρυκάζουν φράσεις - κλισέ του τύπου «περισσότερη Ευρώπη» ή «λύση των προβλημάτων μας είναι η σύγκλιση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους». Πολύ βαθύτερη είναι η προσέγγιση του Γερμανού πρώην επιτρόπου στην Κομισιόν της ΕΕ, Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο οποίος προσφάτως διαφώνησε δημοσίως και ριζικά με τον πρόεδρο της Γερμανίας, Γιόαχιμ Γκάουκ. «Η Ευρώπη δεν χρειάζεται τώρα αμφισβητίες, αλλά σημαιοφόρους.

Δεν χρειάζεται ανθρώπους που έχουν αμφιβολίες, αλλά ανθρώπους που να δουλεύουν με πάθος γι' αυτήν» είχε πει ο Γκάουκ, καλώντας για «περισσότερη Ευρώπη». Ο Φερχόιγκεν είχε εντελώς άλλη άποψη: «Η ΕΕ από έναν μεγάλο αριθμό πολιτών δεν εκλαμβάνεται ως χρήσιμος και καλοπροαίρετος εταίρος, αλλά ως ένα άπληστο τέρας απόκτησης αρμοδιοτήτων... Οποιος επιθυμεί ''περισσότερη Ευρώπη'' με εν μέρει επιθετική ρητορική πρέπει να γνωρίζει ότι σε ευρύ τμήμα της κοινής γνώμης αυτή η επιθυμία για ''περισσότερη Ευρώπη'' δεν εκλαμβάνεται ως υπόσχεση, αλλά ως απειλή!».

Στη συζήτηση παρεμβαίνει με ένα εξαιρετικό άρθρο του στη γερμανική σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Ντι Τσάιτ» αρθρογράφος της ονόματι Γιαν Ρος. «Με την κοινωνική κατάρρευση στην Ελλάδα, το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών και τις μαζικές διαμαρτυρίες στην Ισπανία και την Πορτογαλία, οι χώρες της Μεσογείου στέλνουν το μήνυμα ότι με τις προσδοκίες μετασχηματισμού τους εγείρονται υπερβολικές απαιτήσεις από αυτές, ότι δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν την αλλαγή, την οποία πιθανόν ούτε καν θέλουν» επισημαίνει και συνεχίζει: «Οσο πιο καθαρό γίνεται αυτό, τόσο μειώνεται η προθυμία βοήθειας από τη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Σκανδιναβία. Τόσο ισχυρότερη γίνεται η τάση των χωρών αυτών να θεωρούν ότι είναι καλύτερη η δική τους θεώρηση της Ευρώπης και να συμπεριφέρονται αναλόγως. Ετσι προκαλείται η έχθρα των θυμάτων των μεταρρυθμίσεων που αντιπαρατάσσεται στην έχθρα των απρόθυμων να πληρώσουν».

Ο αρθρογράφος της «Ντι Τσάιτ» προχωρεί βαθύτερα: «Στην Ευρώπη έχουμε έρθει πιο κοντά ο ένας στον άλλον, αλλά δεν έχουμε γίνει και όμοιοι. Δίπλα στην προσέγγιση, προς την οποία μας αναγκάζει διά της βίας το ευρώ υπεράνω όλων, εξακολουθούν να υπάρχουν ιστορικά και πολιτιστικά θεμελιωμένες διαφορές... Από διαφορετικούς τρόπους ζωής παράγονται ανταγωνιστικά, αλληλοαποκλειόμενα οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα, μεταξύ των οποίων πρέπει να αποφασίσουμε επειδή η κινούμενη προς ολοκλήρωση Ευρώπη μπορεί να ακολουθήσει μόνο ένα πρότυπο. Ετσι όμως αυτοί που ήταν απλώς διαφορετικοί γίνονται αντίπαλοι και από τους αντιπάλους προκύπτουν νικητές και ηττημένοι» γράφει ο αρθρογράφος, εξηγώντας τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν την εξαπλούμενη με ταχύτατους ρυθμούς εχθρότητα μεταξύ λαών της Ευρώπης. 

Υπό το πρίσμα αυτό έρχεται και στο ζέον πρόβλημα της τρέχουσας ευρωπαϊκής πραγματικότητας - την πιθανότητα διάλυσης της Ευρωζώνης. «Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι το ευρώ θα αποτύχει γιατί δεν είναι έτοιμες είτε οι χώρες που χρωστούν να κάνουν ηρωικές μεταρρυθμίσεις είτε οι χώρες που δανείζουν να κάνουν ηρωικές μεταφορές χρημάτων» τονίζει. «Κανένας δεν μπορεί επιπόλαια ούτε να επιθυμεί την κατάρρευση του κοινού νομίσματος ή τη δραματική οπισθοδρόμηση της συνολικής διαδικασίας ευρωπαϊκής ενοποίησης ούτε να τα θεωρήσει αυτά αδιανόητα» επισημαίνει.

Αντιμετωπίζει όμως καθησυχαστικά, με ηρεμία το τι πρόκειται να γίνει, αν λάβει χώρα τελικά η διάλυση του ευρώ: «Δεν θα βουλιάξει η Ευρώπη εξαιτίας αυτού του γεγονότος και δεν θα βρεθούν οι λαοί της στο κατώφλι νέων πολέμων. Θα διασπαστούν πολύπλευρα και θα παραμείνουν συγγενείς - δηλαδή πραγματικοί Ευρωπαίοι!» υπογραμμίζει.

 

 

πηγη

Δολάριο εναντίον ευρώ; Σημειώσατε 1!

Το ΔΝΤ έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα τα στοιχεία του γ΄ τριμήνου του 2012 για τα συναλλαγματικά αποθέματα των κεντρικών τραπεζών στις ανεπτυγμένες και στις αναδυόμενες οικονομίες.Από τη στιγμή που το ευρώ ισχυροποιήθηκε έναντι του δολαρίου το γ΄ τρίμηνο του προηγούμενου χρόνου, θα περίμενε κανείς ότι οι κεντρικές τράπεζες θα είχαν ενισχύσει τα αποθεματικά τους σε αυτό. Όμως, μια ματιά στα σχετικά στοιχεία δείχνει ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη.

Το μερίδιο του αμερικανικού νομίσματος στα παγκόσμια συναλλαγματικά αποθέματα ανήλθε στο 62%, παραμένοντας σταθερό για πέμπτο συνεχόμενο τρίμηνο. Οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων κρατών αύξησαν τα δολαριακά τους αποθέματα κατά 44 δισ. δολάρια το διάστημα Ιουλίου-Σεπτεμβρίου του 2012, ενώ οι αντίστοιχες των αναδυόμενων οικονομιών πρόσθεσαν 59 δισ. δολάρια το ίδιο τρίμηνο.
Στον αντίποδα, το μερίδιο του ευρώ υποχώρησε στο 24,7% των παγκόσμιων αποθεμάτων το γ΄ τρίμηνο του 2012, σηματοδοτώντας το χαμηλότερο ποσοστό από το 2002, όταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έπνεε τα λοίσθια έναντι του δολαρίου.
Για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι σε σημαντικό βαθμό η υποχώρηση του μεριδίου του ευρώ αντικατοπτρίζει τις συνέπειες της πολιτικής της κεντρικής τράπεζας της Ελβετίας. Η τελευταία προέβη σε μεγάλες πωλήσεις ευρώ το β΄ τρίμηνο του προηγούμενου έτους, τις οποίες μερικοί αναλυτές ανεβάζουν σε 50 δισ. ευρώ και άνω.Οι εκτιμήσεις θέλουν η ελβετική κεντρική τράπεζα να έχει μειώσει τα συναλλαγματικά αποθέματά της σε ευρώ κατά 20 δισ. και άνω το γ΄ τρίμηνο.

Η μειωμένη έκθεση των κεντρικών τραπεζών σε ευρώ το γ΄ τρίμηνο του 2012 όπου το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα ισχυροποιείτο έναντι του δολαρίου και άλλων νομισμάτων, οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
Πρώτον, η αποθεματοποίηση του ευρώ δεν μπορεί να αποδοθεί σε λόγους αποτίμησης αφού δεν έχασε έδαφος έναντι του δολαρίου το γ΄ τρίμηνο, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ.
Δεύτερον, η μειωμένη έκθεση των κεντρικών τραπεζών σε ευρώ την ίδια περίοδο όπου το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα κέρδιζε έδαφος παραπέμπει σε μια ηθελημένη πολιτική αποθεματοποίησης.
Αναμφισβήτητα, η κρίση χρέους στην ευρωζώνη και η προφανής αδυναμία των πολιτικών της να την ελέγξουν εγκαίρως πρέπει να έχουν παίξει ρόλο. Αυτό όμως δεν αλλάζει τα δεδομένα. Από τη στιγμή που οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων και των αναδυόμενων οικονομιών μειώνουν τα αποθέματά τους σε ευρώ, παρότι το τελευταίο ανακάμπτει, αυτό σημαίνει ότι μάλλον θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική.
Το τελευταίο σημαίνει ότι το ευρωπαϊκό νόμισμα θα βρει περισσότερα εμπόδια μπροστά του, αν και συνεχίζει να έχει βοήθεια από τη συρρίκνωση των spreads στην ευρωπεριφέρεια. Πάντως, το ευρώ έχει χάσει τη μάχη του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος από το δολάριο.
Dr. Money
euro2day.gr

Να γιατί οι γερμανοί θέλουν να επιβάλλουν την δική τους πολιτική στηρίζοντας το ευρώ

Δεν πάει πολύ καιρός από τότε που ο σταρ επενδυτής Τζορτζ Σόρος είχε δηλώσει ότι η Γερμανία έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα είτε να σώσει την Ε.Ε. και το ευρώ, είτε να φέρει την πλήρη καταστροφή: η Γερμανία πρέπει είτε να ηγηθεί είτε να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση, περιοριζόμενη στο ρόλο του «καλοπροαίρετου ηγεμόνα».

Τι θα συνέβαινε, λοιπόν, αν η η πλειοψηφία του γερμανικού κοινοβουλίου ψήφιζε υπέρ του να τεθεί η χώρα εκτός της ζώνης του ευρώ, επιστρέφοντας στο γερμανικό μάρκο; Αναρωτιέται σε χθεσινό δημοσίευμά της η εφημερίδα Die Zeit.
Ας υποθέσουμε ότι ένα τέτοιο σενάριο γίνεται πραγματικότητα. Τι μέλλει γενέσθαι;
Οι πρώτες άμεσες αντιδράσεις σε μια τέτοια εξέλιξη αναμένεται να σημειωθούν από τις οικονομικές αγορές και τα ξένα χρηματοοικονομικά κέντρα αγοράς συναλλάγματος. Από το υπόλοιπο της νομισματικής ένωσης, ένα μεγάλο ποσοστό ρευστότητας εισρέει στη Γερμανία. Ακολουθεί η απότομη ανατίμηση του νέου νομίσματος, το οποίο παίρνει αξία έναντι του ευρώ: ένα μάρκο κοστίζει πλέον 1.50 ευρώ.
Τα επενδυτικά αγαθά που έχουν επενδυθεί στη Γερμανία χάνουν μεγάλο μέρος της αξίας τους, ενώ την ίδια στιγμή η αξία των Γερμανικών κρατικών εγγυήσεων για τo χρηματοδoτικό σχέδιο διάσωσης του ευρώ αμέσως μειώνονται σημαντικά.
Οι Γερμανοί οικονομολόγοι γιορτάζουν την - επιτέλους - αποδέσμευση της γερμανικής οικονομίας από τα ευρωπαϊκά βαρίδια της.
Ταυτόχρονα, στην υπόλοιπη ευρωζώνη, οι οικονομικές αγορές τελούν υπό το καθεστώς αναβρασμού.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έχει μεταφέρει την έδρα της από την Φρανκφούρτη στο Παρίσι αμέσως μετά την απόσυρση της Γερμανίας, ανακοινώνει απεριόριστες αγορές ομολόγων, σε μία προσπάθεια να διασφαλιστούν οι χρηματιστηριακές αγορές.
Με το μάρκο να είναι πλέον πιο ακριβό από το ευρώ, οι τιμές των γερμανικών προϊόντων σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο. Τα γερμανικά αυτοκίνητα, λόγου χάρη, είναι πλέον απρόσιτα στους Ευρωπαίους. Οι πωλήσεις στην ευρωζώνη πέφτουν, με αποτέλεσμα οι κατασκευαστές να αρχίζουν τις μειώσεις στις ώρες και στις θέσεις εργασίας. Λίγο αργότερα, η Συνομοσπονδία Εργοδοτών δηλώνει ότι η γερμανική οικονομία δεν είναι πλέον ανταγωνιστική και συνιστά στα εργατικά συνδικάτα μειώσεις μισθών. Η κατάσταση αρχίζει να περιπλέκεται επικίνδυνα.
Στο μεταξύ, στην ευρωζώνη, οι χώρες σε κρίση κερδίζουν σημαντικό χρόνο για να ανοικοδομήσουν τις οικονομίες τους, με τις υπόλοιπες να ενισχύουν τα κεφάλαια χρηματοδότησης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, αντισταθμίζοντας την απουσία της Γερμανίας, στην οποία εν τω μεταξύ σημειώνεται απότομη αύξηση στα ποσοστά ανεργίας.
Ο επίλογος γράφεται με το χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης να χάνει μεγάλο μέρος της δύναμής του, το χρηματιστήριο του Παρισιού να επανακτά τη δική του και με τα κεφάλαια να ρέουν εκτός Γερμανίας. Η αυξητική τάση της τιμής του μάρκου παγώνει, η ευρωζώνη σταθεροποιείται δείχνοντας σημάδια οικονομικής ανάπτυξης, οι εξαγωγές από τις χώρες σε κρίση προς τη Γερμανία αυξάνονται, η παραγωγή στην Γερμανία έχει λιμνάσει τη στιγμή που η ανεργία παραμένει σταθερά υψηλή, η γερμανική αγορά εργασίας εμφανίζει σημάδια νεκρικής ακαμψίας, οι μισθοί παραμένουν υψηλοί και τα κέρδη χαμηλά, με τους Γερμανούς οικονομολόγους να καλούν την κυβέρνηση να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα.
Στο μεταξύ, τη στιγμή που η γερμανική οικονομία χωλαίνει, οι οικονομίες της Ελλάδας και της Ισπανίας σημειώνουν ανοδική πορεία.

 dailynews24

H επικράτηση του ρεύματος υπέρ της παραμονής στο ευρώ

zoom

Του Ν.Α. Σούμπλη*
Δεκαεπτά ημέρες πριν από τις εκλογές, όταν έγιναν και νομίμως δημοσιεύτηκαν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο μέσος όρος τους έδειχνε ότι Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ ισοψηφούσαν. Αξίζει να σημει­ωθεί ότι αμέσως μετά τις εκλογές της 6.5.2012 το ρεύμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ μεγάλο και ο περισσότερος κόσμος θα ψήφιζε με βάση την εναντίωσή του στο μνημόνιο.
Από την 20ή έως την 25η Μαΐου το ρεύμα αυτό αναχαιτίστηκε από την ανά­γκη παραμονής στην ευρωζώνη, που έντεχνα προωθούσε με την προπαγάν­δα της η Ν.Δ. Ενδεικτικό της πορείας αυ­τών των ρευμάτων είναι το διάγραμμα των δημοσκοπήσεων της ALCO που δό­θηκε στη ΝΕΤ το βράδυ των εκλογών.
Τελικά όμως η επικράτηση του ρεύ­ματος υπέρ του ευρώ έναντι της κατάργησης του μνημονίου οφείλεται κυρίως στην αδυναμία της κεντρικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ - ΣΥΝ, που, όπως εκφωνεί-το, επέμενε σε επιχειρήματα που είχαν εξαντλήσει τη δυναμική τους, όπως ότι η εφαρμογή του μνημονίου θα οδηγή­σει τη χώρα εκτός ευρώ και ότι η πίεση για καταγγελία του μνημονίου θα οδη­γήσει τους Ευρωπαίους στο να αποδε­χθούν και την επαναδιαπραγμάτευση των όρων της δανειακής σύμβασης.
Πλην όμως, οι δηλώσεις όλων των Ευ­ρωπαίων ηγετών έλεγαν ότι η καταγγελία του μνημονίου οδηγεί σε έξοδο από το ευρώ. Τα ίδια έλεγε και η Ν.Δ., αλλά και το ΠΑΣΟΚ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντούσε σ’ αυτά και δεν έβαζε το δί­λημμα: «Εφαρμογή του μνημονίου, με εξαθλίωση των Ελλήνων και καταστρο­φή της παραγωγικής βάσης και του κοι­νωνικού ιστού της χώρας, προκειμένου να μείνουμε στο ευρώ, ή όχι;».
Συγκεκριμένες δημοσκοπήσεις, ό πως αυτή της MRB, που έθεταν αυ­τό το ερώτημα τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές έδειχναν ότι η πλει­ονότητα απαντούσε «όχι» (47,8% «όχι», 41,7% «ναι» – βλέπε και προ­ηγούμενες δημοσιεύσεις).
Βέβαια, ούτε στη Ν.Δ. ετίθετο το ερώτημα: «Αν οι Ευρωπαίοι εταίροι και η τρόικα δεν δεχθούν τις προτάσεις σας για επαναδιαπραγμάτευση, τι θα κάνετε;». Η αντιστροφή του κλίματος υπέρ της Ν.Δ. εδραιώθηκε δημοσκοπικά με­τά τη διακαναλική του Α. Τσίπρα, κατά την οποία τα περί σχεδίου Β που δεν λέ­γεται, βοήθησαν την προπαγάνδα της Ν.Δ.
Είναι φανερό ότι η μετριοπαθής πλει­οψηφία που είχε την ευθύνη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήθελε τη σύ­γκρουση και επέμενε να ψαρεύει στα θολά νερά και μάλιστα σε τέτοιο σημείο ώστε σε πολλούς κύκλους, ακόμη και του ΣΕΒ, να δοθεί η εντύπωση ότι ο ΣΥ ΡΙΖΑ δεν ήθελε να κερδίσει.
Ακόμη δεν προωθήθηκε η βούλη­ση του ΣΥΡΙΖΑ για έλεγχο των μεγάλων συμβάσεων προμηθειών και κατασκευ­ών του Δημοσίου, ώστε όπου διαπιστω­νόταν συμπαιγνία σε απάτη εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου, και έπειτα από δικαστική καταδίκη, να συνετελεί-το δήμευση των περιουσιών των εμπλε­κομένων.

Συμπεράσματα
Συμπερασματικά λοιπόν και πολιτικά κρίνοντες, είναι φανερό ότι η προπαγάνδα της Ν.Δ. για παραμονή στο ευρώ και για τους κινδύνους επιστροφής στη δραχμή επισκίασε την καταγγελία του μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό συ­νετέλεσε στην επανασυσπείρωση των κεντροδεξιών, των εχόντων και των συ­νταξιούχων, ενώ αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ με την προτεινόμενη πολιτική του δεν κα­τάφερε να συγκρατήσει το μέγιστο των δυνάμεων που τον ψήφισαν στις 6.5 και μάλλον έχασε ψήφους νεολαίων, που κατευθύνθηκαν στην αποχή. Ειδικότερα, για κάθε κόμμα έχουμε:
1 Για τη Ν.Δ.: Παρουσίασε συσπείρωση 92% και είχε διαρροές 4% προς ΣΥΡΙΖΑ, 2% προς Χρυσή Αυγή και μόλις 2% προς Λοιπά. Σύμφωνα με την έρευνα της Pulse, συσπείρωσε το 63% των ψηφοφόρων της του 2009. 
2 Για τον ΣΥΡΙΖΑ: Παρουσίασε συσπείρωση 83%-84% και είχε διαρροές 5% προς Ν.Δ., 3% προς ΔΗΜΑΡ και 9% προς Λοιπά. Λόγω της αύξησης της αποχής από τον Μάιο κατά 168.569 έγκυρα, φαίνεται ότι έχασε και 50.000 τουλάχι­στον ψήφους νεολαίων, που απείχαν τον Ιούνιο.
Γενικότερα, εξαιτίας της αδυναμίας του να συ­γκρουστεί, λόγω της βούλησης της ηγετικής του ομάδας, δεν προσέλκυσε νέους ψηφοφόρους, που τον Μάιο απείχαν, και έτσι δεν αξιοποίησε το πλεονέκτημα που εμφάνισε στις ηλικίες 18-34 ετών να λαμβάνει το 33%, έναντι 20% της Ν.Δ. και μόλις 6% του ΠΑΣΟΚ.
Στους νέους διαπιστώνεται αποχή 40%. Προ­σήλκυσε περί τις 210.000 ψήφους από τα εκτός Βουλής κόμματα και, βάσει της έρευνας της Pulse RC, πήρε το 36% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ του 2009. Έτσι, μαζί με τους νέους ψηφοφόρους του ΚΚΕ που πήρε τον Μάιο και έχασε τον Ιού­νιο, εκτιμάται ότι πήρε τουλάχιστον 200.000 ψή­φους από το ΚΚΕ, ενώ από την εξωκοινοβουλευ­τική Αριστερά πήρε μεταξύ Μαΐου - Ιουνίου γύρω στις 160.000 ψήφους. Έτσι απέκτησε 360.000 αριστερούς ψηφοφόρους, που είναι εναντίον της Ε.Ε. και του ευρώ.
Από εδώ και πέρα πρέπει να επαναπροσδιορί­σει ριζοσπαστικότερα την πολιτική του, γιατί η κυ­βέρνηση της Αριστεράς, που λεκτικά προωθούσε, φαινόταν ήδη και κατά την προεκλογική περίοδο ότι δεν περπατάει, μια και το ΚΚΕ αρνείτο και η ΔΗΜΑΡ έβαζε ανυπέρβλητες προϋποθέσεις. Βέ­βαια, έκανε λάθος που δεν προσπάθησε να προ­σεγγίσει τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Εάν ριζοσπαστικοποιήσει τις θέσεις του με πιο καθαρή και δυναμική πολιτική, θα αποκτήσει πιθανόν σε μελ­λοντικές εκλογές και την αυτοδυναμία. 
3 Για το ΠΑΣΟΚ: Τελικά συγκέντρωσε μόλις το 27% των ψηφοφόρων του το 2009 και έχασε 28% προς ΣΥΡΙΖΑ, 13% προς Ν.Δ., 10% προς ΔΗΜΑΡ και 7% προς λευκό - άκυρο - αποχή. Παρ’ ότι συγκράτησε σχεδόν τους ψηφοφόρους του Μαΐου, η ηλικιακή σύνθεσή του που δείχνει ότι προσελκύει το 6% των ηλικιών 18-34 ετών, το 8% των 35-54 ετών και το 17% των άνω των 55 ετών, φανερώνει ότι έχει αβέβαιο μέλλον. 
4 Για τους Ανεξάρτητους Έλληνες: Παρ’ όλη τη μείωση των ποσοστών και των ψήφων τους, άντεξαν τη συμπίεση και έβαλαν υποψηφιότητα για τη συμμετοχή τους σε μελλοντική ριζοσπαστι­κή κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. 
5 Για τη Χρυσή Αυγή: Εδραιώθηκε στον εθνικι­στικό χώρο και θα διατηρήσει τις δυνάμεις της εφ’ όσον δεν φανεί λύση στα προβλήματα της χώ­ρας. 
6 Για τη ΔΗΜΑΡ: Κράτησε τις δυνάμεις της και παρ’ ότι έχασε το 25% των ψήφων του Μαΐου προς τον ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να τις αναπληρώσει. Μετά την απόφασή της να κυβερνήσει με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, θα χάσει και άλλες δυνάμεις προς ΣΥΡΙΖΑ και θα κλείσει το κεφάλαιο συνεργασίας της με την Αριστερά. 
7 Για το ΚΚΕ: Υπέστη δεινή ήττα. Συγκράτησε μόλις το 40% των ψηφοφόρων του τού 2009. Πλήρωσε τελικά βαρύ τίμημα για την αδυναμία του να επεξεργασθεί και να εφαρμόσει την πο­λιτική ενός ριζοσπαστικού μετώπου με βάση τις θέσεις του για έξοδο από ευρωζώνη και Ε.Ε., μη αναγνώριση του χρέους, κρατικοποίηση των τρα­πεζών κ.λπ. Μη έχοντας μεταβατικό σχέδιο για τη λαϊκή εξουσία, έμεινε εκτός μάχης.Το μέλλον θα δείξει το πώς θα πορευθεί και το πώς θα μπορέσει να επηρεάσει τον ΣΥΡΙΖΑ. 
8 Για τον ΛΑΟΣ: Υποχώρησε και πάλι σημαντικά και με χαμένη πια την εθνικιστική του βάση είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να ξαναμπεί στη Βουλή. 
9 Για τους Οικολόγους Πράσινους: Συμπιέστη­καν από τη νέα πόλωση. Έχασαν ψηφοφό­ρους τους προς ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τις επιλογές τους σε σχέση με τα μεγάλα προβλήματα της χώρας και να διαλέξουν οριστικά συμμάχους. 
10 Για τα λοιπά: Υποχώρησαν σημαντικά λό­γω της πόλωσης. Ειδικότερα, τα αντιμνημονιακά έχασαν ψήφους προς ΣΥΡΙΖΑ. Τα κόμμα­τα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς προσέ­φεραν 160.000 ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να επαναπροσδιορίσουν την πολιτική συμμαχιών τους. 

* Πολιτικός μηχανικός, αναλυτής δημοσκοπήσεων

Το Ποντικι

Βόμβα μεγατόνων: Η Γερμανική κυβέρνηση γνώριζε ότι το Ευρώ θα αποτύχει!! ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/05/blog-post_169.html#ixzz1v8kbtlmc

Νέα έγγραφα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι η Γερμανική Κυβέρνηση γνώριζε ότι το ευρώ θα αποτύχει και επόμενως προέβη σε ψεύτικη κατάθεση προς το Συνταγματικό Δικαστήριο!!

Ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας Helmut Kohl είχε λάβει προειδοποίηση ότι το ευρώ ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία, σύμφωνα με στοιχεία μυστικών αρχείων που απέκτησε η Spiegel που σας παρουσιάζει το pentapostagma.gr.
Τα έγγραφα της κυβέρνησης Kohl, τα οποία είχαν ως και σήμερα τον χαρακτήρα της απόλυτης εμπιστευτικότητας δείχνουν ότι οι ιδρυτές του πειράματος του ευρώ είχαν γνώση για τον ελλειμματικό του χαρακτήρα...



Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν δημιούργησαν την ευρωζώνη. Η κρίση των ημερών μας δεν αποτελεί απλά ένα λάθος. Γνώριζαν πολύ καλά ότι, όπως αναφέρει η Spiegel “ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα εάν δεν στηρίζεται και υποστηρίζεται από μία πολιτική ένωση”. Αυτό που έκαναν ήταν ότι προχώρησαν γρήγορα την διαδικασία επειδή πίστευαν ότι ένα κοινό νόμισμα θα εξανάγκαζε τον δύσπιστο λαό της Ευρώπης να συμφωνήσει στον σχηματισμό μίας πολιτικής ένωσης.


Τα έγγραφα που δημοσίευσε το Spiegel δίνουν ακόμη περισσότερες αποδείξεις...
Στην Ιταλία, όπως και στην Ελλάδα, επετράπη η είσοδος στη ζώνη του ευρώ έπειτα από έγκριση πλαστών δημόσιων λογιστικών στοιχείων τα οποία υπεδείκνυαν ότι πληρούσε τα κριτήρια εισόδου. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Kohl δεν μπορεί να δηλώνει άγνοια, όπως γράφει η Spiegel: “Στην πραγματικότητα, τα έγγραφα δείχνουν ότι όλοι ήταν καλά πληροφορημένοι για την δημοσιονομική και οικονομική κατάσταση της Ιταλίας.”
Ο Kohl όχι μόνο αγνόησε τις προειδοποιήσεις σχετικά με το υψηλό επίπεδο δημόσιου χρέους της Ιταλίας αλλά επιπλέον τα νέα ντοκουμέντα δείχνουν ότι η κυβέρνηση Kohl παραπλάνησε τόσο τον λαό της Γερμανίας όσο και το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του!!!
Η επίσημη κατάθεση της κυβέρνησης Kohl προς το Συνταγματικό Δικαστήριο ήταν ότι η παραβίαση των οικονομικών όρων εισόδου στην ευρωζώνη από την μεριά της Ιταλίας ήταν ούτε αναγνωρίσιμη ούτε αναμενόμενη...


Εν τω μεταξύ, οι επίσημοι οικονομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης προειδοποιούσαν ότι το υψηλό επίπεδο χρέους της Ιταλίας αποτελούσε ένα τεράστιο ρίσκο για την βιωσιμότητα του εγχειρήματος του ενιαίου νομίσματος...
Η κυβέρνηση Kohl είπε ψέμματα στο ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας ώστε να καταστήσει βέβαιη την προώθηση της υπόθεσης του ενιαίου νομίσματος. Ο πρώην Καγκελάριος γνώριζε πολύ καλά ότι ο Ρομάνο Πρόντι, ο τότε πρωθυπουργός της Ιταλίας, «πείραζε» τα λογιστικά βιβλία για να δείξει ότι η χώρα του είναι έτοιμη για να μπεί στη ζώνη του ευρώ.
Το Τμήμα Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων της JP Morgan (JP Morgan Asset Management) υπολόγισε την περασμένη εβδομάδα ότι η ευρωζώνη αποτελούσε μία από τις χειρότερες δυνατές κοινές νομισματικές ζώνες.
Οι οικονομίες των χωρών είναι πολύ διαφορετικές και με πολύ διαφορετικές οικονομικές προοπτικές και δυνατότητες....


Όπως είχε προειδοποιήσει το πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συγγραφέας του βιβλίου Η Σάπια Καρδιά της Ευρώπης (The Rotten Heart of Europe) Bernard Connolly το 2007: “Και ενώ ο στόχος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Η.Π.Α είναι η αποφυγή μίας οικονομικής κρίσης, η αποστολή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι να προκαλέσει μία έντονη κρίση. Ο στόχος της οικονομικής κρίσης, όπως είχε πεί το 2002 ο πρόεδρος της Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι είναι η Ε.Ε. να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη ισχύ...
Οι κύριοι ηγέτες της Ευρώπης ήξεραν ότι το ευρώ δεν αποτελούσε μία ιδανική νομισματική ζώνη. Γνώριζαν ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κοινό νόμισμα θα ήταν η συγκέντρωση ολοένα και μεγαλύτερης εξουσίας στις Βρυξέλλες, αλλά δεν μπορούσαν να πείσουν τους ψηφοφόρους...


Πλέον, σύμφωνα με την Spiegel, όλες οι πιθανές λύσεις εξόδου από την κρίση περιλαμβάνουν την εκχώρηση ολοένα και μεγαλύτερης εθνικής κυριαρχίας των κρατών της ευρωζώνης και την συγκέντρωση ολοένα και μεγαλύτερης εξουσίας και ισχύος στις Βρυξέλλες.
Αυτό ήθελαν πραγματικά οι ιδρυτές της ευρωζώνης....


pentapostagma.gr

Το “Δραχμή ή ευρώ” κρύβει το πρόβλημα

Με αυτούς τους πολιτικούς η δραχμή σήμερα σημαίνει ολοκληρωτικός αφανισμός.

Με αυτούς τους πολιτικούς η παραμονή  στο ευρώ σημαίνει αφανισμός σε σλόου μόσιον, καθώς μια υποχρέωση -ας πούμε- συνδρομής προς την Ελλάδα την αισθάνονται κάποια τμήματα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Άρα το μέγιστο πρόβλημα είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας για χιλιάδες λόγους που έχουν γραφτεί εκατομμύρια φορές σε δισεκατομμύρια  στήλες.

Η διάθεση σύγκρουσης  της κοινωνίας μαζί τους   καθημερινά γίνεται τυφλή και αναζητείται  με κάθε τρόπο. Μερικοί από του τρόπους που αναζητούνται  ίσως να στρέφονται ακόμη και σε βάρος της χώρας! Πιο απλά όλο και περισσότεροι θέλουν να συγκρουστούν μαζί τους και μετά ας γίνουν όλα  γύρω μας στάχτη.
Αυτή η διάθεση τρέφεται και από το νέο ρόλο που απόκτησαν οι πολιτικοί μας αυτοαναγορευόμενοι ως προστάτες της  ευρωπαϊκής  πορείας της χώρας. Ταυτιζομενοι με το ευρώ ταΐζουν τον αντιευρωπαϊσμό. Σε μια υγιή μετεκλογική εικόνα της βουλής κανείς δεν διανοείται τον Πάγκαλο, την Διαμαντοπούλου, την Ντόρα, την Λούκα, τον Χρυσοχοίδη, τον ΓΑΠ τον Παπακωνσταντίνου, τον Σαμαρά τον Καρατζαφέρη τον Καστανίδη παρόντες. Αν υπάρχουν στην εικόνα τότε και πάλι η χώρα και  μετά τις  εκλογές θα είναι βαριά άρρωστη .

Είμαι σίγουρος λοιπόν ότι η αποχώρηση τους προεκλογικά, ή ο σχεδόν σίγουρος εκλογικός Αφανισμός τους,  θα  μας οδηγήσει όλους στο να είμαστε απείρως πιο ψύχραιμοι  στο θέμα του ευρώ ή της δραχμής.

Να σημειωθεί βεβαίως ότι στην πορεία που έχουμε πάρει και αν παραμείνουμε ως έχουμε  η δραχμή είναι το τέρμα της. Ότι ο παραγωγικός ιστός έχει διαλυθεί όπως και ότι θα μπορούσε να θυμίζει συντεταγμένη κοινωνία σε επίπεδο αξιών. Ότι δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο για τίποτα και σε τίποτα.

Μετά τις εκλογές όμως και την καθαρση θα μπορούμε να το συζητήσουμε καλύτερα.

papaioannou