Verhalen van mijn vader (16)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Lange dunne

Als ik aan vis denk, denk ik aan Volendam, waar ik werkte van december 1958 tot augustus 1960. Ik was kostganger bij Henk en Gaar, een buschauffeur en zijn eega. Als Henk terugkwam van zijn late dienst, had hij vaak een gerookte makreel mee. Die nog warme vis aten we met ons drieeën op, 's avonds om half elf.

Het is geen wonder dat ik nog nooit zo zwaar ben geweest als in die tijd: vierenzeventig kilo. Maar misschien kwam dat ook door de lange dunne, zoals de ondermaatse palingen werden genoemd. Bij de palingvangst waren die per ongeluk opgevist, maar 's morgens voor dag en dauw, dus nog voor er gecontroleerd werd, ging Jan en alleman naar de botter van deze of gene bevriende visser om zijn of haar emmertje aal op te halen.

Ik zie nog de stukjes aal rechtop in het lage emaillen schaaltje staan, klaar om gegeten te worden. Hoe het bereid werd weet ik niet, maar voor ik in Volendam was had ik noch lange dunne noch gerookte makreel gegeten. Je zou zie tijd 'de periode van de lange dunne' kunnen noemen.

Thuis aten we vis op de vrijdagen die daartoe bij kerkelijke wetgeving waren uitgekozen, o.a. de quatertemperdagen die in de volksmond kwaaie temperdagen heetten. Maar welke vis we ook aten: aan graten had ik een hekel. De lekkerte moest zonder gepriegel genoten worden. Gerookte paling en gebakken bokking vond ik het lekkerst.

Glue Design Festival Utrecht

Onze wandeling afgelopen zaterdag door Utrecht voerde ons niet alleen naar de bibliotheek, de watertoren en langs de mural die ik de afgelopen dagen liet zien. Maar ook naar een klein stukje van het Glue Design Festival. In het Moxy hotel was namelijk een zogenaamde hub, waar 13 jonge ontwerpers hun werk lieten zien.

Meteen bij binnenkomst zagen we de gigantische Rietveldstoel. Eerder stond er een soortgelijk exemplaar voor het Centraal Museum of mogelijk is het dezelfde stoel.

Verder was het werk van 13 jonge ontwerpers tentoongesteld in de grote binnenkomstruimte. Het werk van twee van hen heb ik gefotografeerd, omdat het me aansprak.

Van gerecycled plastic heeft Anika Greyling een 3D-printer proefstukken laten printen. In haar onderzoek Layered Lines heeft ze bekeken of de rol van de ontwerper kan verschuiven van het beheersen van een machine naar het samenwerken ermee.

Zie je ook de fraaie weerspiegeling van de blauwgrijze versieringen in het bolletje van de lamp?

Met papierpulp werkte Djenti Knippels op een intuïtieve manier. Ze was ook aanwezig bij de tentoonstelling en gaf een korte toelichting. Djenti refereerde hierin aan het knappe bouwwerk van een wespennest, dat ook uit een soort papierpulp bestaat.

Mural

Nanski Punanski oftewel Nanna de Jong heeft een maand geleden een nieuwe muurschildering gemaakt bij ons in de buurt. Het is heel kleurrijk en ook de boodschap van inclusiviteit en duurzaamheid spreekt me aan. Vind ik het ook mooi? Mwah. Smaken verschillen, daar houd ik het maar bij.

Zaadjes

Op een onooglijk stukje grond rond een paaltje stond een hele verzameling klaprozen te stralen. Nou staan klaprozen altijd op dit soort "arme" grond, soms zelfs tussen het kleine kiertje tussen de stoeptegels en een muur. Ik keek er dus niet echt van op.

Wél van de zaadjes die klaar waren om meegevoerd te worden door de wind. Er zijn meer bloemen die zich op die manier verspreiden, de paardenbloempluizen vliegen je dezer dagen om de oren buiten. Op de een of andere manier had ik nooit nagedacht over de voortplantingsmethode van de klaproos en nu stond ik er met mijn neus bovenop.

Watertoren op Rotsoord

Het blogje van gisteren liet al een glimp van de watertoren op Rotsoord zien. Hierboven zie je 'm bijna ten voeten uit. Het is trouwens niet dé watertoren van Utrecht, ik weet er nog een paar die er nog steeds staan.

Deze is wel heel mooi gerestaureerd, met een lift en sjieke houten trappen. Op de negende en tiende verdieping zit een restaurant met een prachtig uitzicht. Op de andere verdiepingen zitten allerlei ondernemingen.

Zoals de ontwerpstudio Bloomlighting op de vijfde verdieping, meteen onder het waterreservoir. In het kader van het Glue Design Festival hadden ze de deur openstaan. We werden er heel vriendelijk ontvangen, hoewel we eigenlijk alleen benieuwd waren naar het bijzondere gebouw. Door de beperkte ruimte was het moeilijk om een goede foto te maken, hopelijk krijg je toch een idee van het metalen reservoir dat het bijzondere plafond vormt van de vijfde verdieping.

Op de uitkijk

Zoals wel vaker maakten we gisteren een flinke wandeling door Utrecht, waarbij we verschillende nuttige dingen combineerden met lekker in de zon bewegen. Zo kwamen we ook op Rotsoord. Voor wie Rotsoord niet kent: het is een voormalig bedrijventerrein, dichtbij het station Vaartsche Rijn. Er staan een paar oude gebouwen zoals een watertoren en de voormalige fabriek van Pastoe. Verder zijn er wat terrassen, er zijn appartementengebouwen, een politiebureau, de brandweer huist er, een stadsboerderij, het Moxy hotel, poppodium de Helling, een afdeling van de Hogeschool voor de Kunsten. Kortom het is een levendig gemêleerd geheel.

Opeens viel ons oog op iemand die het drukke gedoe van bovenaf bekeek.

Artificial Intelligence?

In het Noordbrabants museum zagen we een zeventiende-eeuws zelfportret van Thomas Willeboirts Bosschaert. Een mij onbekende schilder, die zichzelf in mijn ogen knap geportretteerd heeft. Ik heb er een tijdje naar staan kijken. Toen viel ineens mijn oog op de ietwat merkwaardige hand. In de begintijd van de met AI gemaakte afbeeldingen, kon je dat soms zien aan een extra been of een niet-kloppende hand. Nou, dit schilderij heeft ook zo'n hand. Kijk maar en tel de vingers. Of zien jullie het anders?

Verhalen van mijn vader (15)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Een karakteristieke foto van mijn schrijvende vader uit ongeveer 1986.

Leren

Ben je een dwaas als je een romanticus bent? Als je denkt dat de schrijnendste problemen van wat de maatschappij heet, opgelost kunnen worden als je weet wat je je kinderen moet leren, op school en thuis? Dat vraagt Neil Postman zich af in "The end of education". Samenleven is het, waar we moeten werken als we samen willen leven.

Wij zijn het, de oudjes, die het aan kunnen pakken, onderling en in onze omgang met de volgende generaties, want wij hebben de uiteinden van het levenskoord in handen.

In het ziekenhuis komt 's nachts een Turkse man van in de twintig naast me liggen, die op dat moment doodziek was. Gesteggel met bedden houdt me even wakker, maar 's morgens vraag ik me af hoe ik kan beginnen. Ik geef hem een hand en we wisselen onze namen uit. Maar daarmee ben je er niet. Het gaat erom dat je praat en wel zó dat je de grenzen van het "mooi weer vandaag" overschrijdt.

De man tegenover ons heeft er moeilijker mee dan ik. Die wacht af tot mijn buurman naar de wc gaat. Dat schuifelt hij naar het voeteneind van diens bed, leest het naambordje en zegt: "Oh, een Turk."

Dat is het eerste: je plaatsbepaling tegenover je naasten hier en nu, de uiterlijkheden overschrijdend. Als je die barrière elke dag weet te nemen, komt daarna pas de rest: de verwondering en wat je te doen staat.

Containerwoningen

De laatste twee jaar zijn er honderden containerwoningen in onze wijk geplaatst. Geen woningen waar je heel vrolijk van wordt, zeker niet als je ze eerst als roestige container op een oplegger voorbij hebt zien komen. Maar ja, als je geen woonruimte hebt, ben je blij dat er iets wordt aangeboden.

Sommige mensen proberen er echt wat van te maken, bijvoorbeeld door een plantenzak uit het raam te laten zakken of een minituintje aan te leggen in de groenstrook.

En wat vind je van dit bordje?

Niet schuw

Roodborstjes schijnen helemaal niet zulke aardige vogeltjes te zijn. Tegen soortgenoten kunnen ze erg agressief zijn bij de verdediging van hun territorium. Naar mensen toe laten ze een andere kant zien. Op twee meter afstand bleef dit beestje ons vanuit de heg minutenlang aankijken, zodat we uitgebreid foto's konden nemen.