......zo is er bijna een half jaar om!
Lieve blogvriendinnen hier een teken van leven van mij.
Allereerst een grote dankjewel aan degene die mij geregeld een berichtje en kaartjes hebben gestuurd, dit heeft mij heel goed gedaan.
Ik begin nu wat op te krabbelen na een best wel zwaar half jaar.
Mijn vinger is waardeloos en belemmerd me in heel veel dagelijkse dingen
Ik heb verschillende artsen bezocht en niet 1 weet er raad mee of kon me vertellen waarom mijn vinger zo gereageerd heeft en niet beter wil worden.
Er zijn wat dingen uitgesloten wat natuurlijk ook fijn is en nu wacht me nog een bezoek bij de neuroloog wat ergens in augustus gaat zijn.
Ook hier ga ik zonder verwachtingen in maar ook hij kan wat dingen uitsluiten.
Ik heb de 1e weken een ergotherapeut bezocht voor mijn vinger maar hier schoot ik niks mee op voor mijn gevoel dus stopte ik daarmee.
Sinds vorige week heb ik een fysiotherapeut bezocht welke handtherapie in haar pakket heeft en dit was een openbaring.
Zij is heel erg geschrokken van het hele verloop na de operatie en bij elke foto die ze zag werd dat erger.
Volgens haar heb ik acute dystrofie door een nabloeding die tegen de zenuwen gekomen is (de binnenkant van mijn hele hand is een maand blauw geweest/bloeduitstorting) en alle symptomen die daarbij hoorden. Ze vond het ongelooflijk dat geen enkele arts hierop is aangeslagen en het is nou niet zo dat ik nergens geweest ben.
(Dystrofie mag je het niet meer noemen, dit bestaat niet meer zeggen de artsen -toen ik dit in het begin al opperde- het is Complex Regionaal Pijn Syndroom of CRPS).
De situatie is serieus zei ze maar ze gaat haar best doen om mij zoveel mogelijk weer op gang te helpen!
Het feit dat er nu eindelijk iemand is die mij -voor mijn gevoel- echt serieus neemt verzacht de hele boel.
Dan heb ik nog 2 longontstekingen achter de rug waarvan ik erg ziek was (ik zal alle details besparen) waarvan ik nog niet hersteld ben maar ben wel aan de beterende hand gelukkig.
Mijn hobbyspullen heb ik onlangs opgeruimd in de kast en moest ik vooral nog niet wegdoen van de fysiotherapeut.
In plaats daarvan ligt er nu dit:
Puzzelen wat je niet ziet, erg leuk om te doen.
Verder lees ik veel, kijk series en sinds kort rijd ik kleine stukjes met de auto zodat ik weer alleen naar mijn zus kan wat erg fijn is voor ons allebei.
Ik heb jullie blogs niet meer bezocht -omdat ik dan zo de kriebels kreeg om ook te freubelen wat me vervolgens zoveel frustratie gaf omdat het niet lukte- maar hoop in de toekomst dat hier verandering in gaat komen.
Dan rest mij jullie een fijn weekend te wensen, alle goeds voor iedereen en tot horens.
Veel liefs, Wilma