Χα, θα παίξω το 2ο μπλογκοπαίχνιδό μου τώρα, μετά από πρόσκληση από το Ελληνάκι (χτυπάω τα χέρια και χοροπηδάω χαρούμενη – τα ντεπόν που λέγαμε και χτες φταίνε).
Επειδή έχουν γράψει πολλοί για το θέμα και ο Προφήτης και το Ελληνάκι μ’έχουν καλύψει αρκετά, θα προσπαθήσω να μην επαναλάβω (κατά γράμμα) τα ίδια εκνευριστικά πράγματα/πρόσωπα. Έτσι κι αλλιώς, δόξα τον θεό (τον ποιο;;), τέτοια άφθονα πράγματα που με εκνευρίζουν, δεν θα δυσκολευτώ να βρω κάποια… Α δεν είναι με σειρά «προτίμησης» φυσικά, όπως μου ερχόντουσαν τα έγραφα.
1. Οι «ζω ένα δράμα».
Δηλαδή θα κάνω το σχοινί τριχιά, το τόσο (οι παλάμες να κοιτάνε οι μία την άλλη κοντά όμως), τόοοοοοσο (οι παλάμες κοντεύουν να ακουμπήσουν η μία την άλλη πίσω από την πλάτη όμως) κλπ. Τώρα θέλουν να τραβήξουν την προσοχή, θέλουν να ζήσουν το παραμύθι τους, θέλουν να γίνουν Πάμε πακέτο στην θέση του Πάμε πακέτο, δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει. Να πάνε αλλού να κλάψουν. Παίζει να μπει άρθρο γι’αυτούς, έχω ακούσει τόσες περιπτώσεις τελευταία που νομίζω πως αξίζουν (οι υπόλοιποι που τους ακούν κι έχουν πνιγεί από τα δάκρυα) ένα αρθράκι στο ταπεινό ιστολόγιό μου.
2. Οι «γαμάμε και δέρνουμε γιατί είμαστε έλληνες»
Εδώ αντί για έλληνες μπορούν να μπουν διάφορες λέξεις που για κάποιο λόγο μερικοί θεωρούν ότι τους κάνουν σούπερμαν. Μου την σπάνε αυτοί οι άνθρωποι. Ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους. Γιατί νομίζουν πως είναι οι τέλειοι κι όλοι οι άλλοι το τίποτα. Επίσης γιατί κλείνουν τα μάτια στα πάντα, όοοχι η ελλάδα (θρησκεία/ομάδα/κόμμα/λέσχη σκακιού που ανήκουν) έχει πάντα δίκιο! Δεν πα να τρέχουν τέρμα το γκάζι προς τον γκρεμό. Κάτι ξέρουν αυτοί. Ενώ οι άλλοι, που πάνε από τον δρόμο, είναι όλοι άχρηστοι και ζώα και απολίτιστοι και αμόρφωτοι γιατί απλά δεν είναι σαν κι εμάς. Α και για να μην ξεχνιόμαστε, εμείς δώσαμε τα φώτα σ’όλο τον κόσμο, ανακαλύψαμε τα πάντα, τους μάθαμε να μιλάνε, να γράφουνε, να στέκονται στα 2 πόδια και τώρα οι απόγονοι των πιθήκων (αυτοί, εμείς είμαστε ή εξωγήινοι ή απόγονοι του Αδάμ και της Εύας, διαλέχτε) έχουν και απαιτήσεις… Αχ χτύπησε η μύτη μου στο ταβάνι, μισό να στρίψω…
Άι σιχτίρ, συγχύστηκα πάλι (θα μου χαλάσουν την άνοιξη στο τέλος…)
3. Οι «ναι έκανα λάθος αλλάααααααααααα αυτός έκανε μεγαλύτερο»
= Δεν έχω κάνει κανένα λάθος αλλά το λέω για να φανώ ανώτερος άνθρωπος, ή άντε έκανα ένα μικρό λαθάκι που έκατσα κι ασχολήθηκα μαζί του/της/whatever. Αυτός/αυτή (και τα μυστήρια) όμως φέρθηκαν σκάρτα, άσχημα, περίεργα, ανώριμα κι εγώ η τέλεια/ ο τέλειος αναρωτιέμαι γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι τα έκαναν σκατά. Πωω. Άμα έκανες λάθος φίλε βούλωστο, άσε τα «αλλά» και κοίτα τι έκανες στραβά. Ο καθένας κοιτά τα δικά του καμώματα (που λέει κι η γιαγιά μου), και το ότι κάνουν κι οι άλλοι λάθη δεν κάνει τα δικά μας λιγότερο σημαντικά.
4. Οι «μου είπε το Α άρα σίγουρα εννοεί το Β, Γ, Δ, ΧΥΖ…».
ΌΧΙ!!! Καμιά φορά το Α σημαίνει Α.
Αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν να κάνουν εκπομπές στυλ Αθέατος Κόσμος γιατί είναι πολύ οξυδερκείς και έξυπνοι και παρατηρητικοί και βλέπουν την αλήθεια πίσω από τις γραμμές και πίσω από αυτά που τους λες. Στο παίζουν πολύ προσγειωμένοι αλλά στην πραγματικότητα η φαντασία τους έχει πεταχτεί μέχρι τον Σείριο και επιστρέφοντας θα σου φέρει και αποδείξεις για αυτά που λένε. Και καλά άμα έχουν φτάσει στο σημείο να κάνουν εκπομπές σκασίλα σου, πρήζουν το πανελλήνιο, αν όμως είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό και κάνεις το λάθος να πεις κάτι την έβαψες. Γιατί θα πρήξουν ΕΣΕΝΑ. Θα ψάξουν να βρουν τι εννοούσες και γιατί είπες ό,τι είπες, θα βρουν συνομωσίες, θα κινηθούν στα σκοτεινά και μυστικά μονοπάτια του εγκεφάλου σου, θα σου κάνουν ανάκριση, θα παίξουν τον καλό και τον κακό μπάτσο ταυτόχρονα, θα φέρουν ειδικούς ερευνητές να εξετάσουν την περίπτωσή σου και γενικά δεν θα ησυχάσουν αν δεν ανακαλύψουν την αλήθεια.
Κι επειδή βασικά την αλήθεια την ξέρουν από την αρχή, θα προσπαθήσουν απλά να σε πείσουν πως έχουν δίκιο κι εσύ είσαι ελέφαντας και δεν το παραδέχεσαι ότι αυτό εννοούσες κι αυτό σκεφτόσουν. Ή ίσως δεν το παραδέχεσαι γιατί δεν το ξέρεις ακόμα, δεν το έχεις συνειδητοποιήσει. Κι εσύ θα αυτοκτονήσεις στο τέλος γιατί την αλήθεια τους την έχεις πει 1,325 συζητήσεις πριν όταν σε ρώτησαν για πρώτη φορά κι επίσης ανακάλυψες πως δεν ξέρεις ούτε καν τι σκέφτεσαι γιατί για να είναι τόσο σίγουροι αυτοί για το τι γίνεται στο μυαλό σου κάτι ξέρουν (1η θέση Δαφνί λέμε).
5. Οι «είμαι βούκινο» ή αλλιώς «εγώ έχω πτυχίο».
Χεστήκαμε. Κι άλλοι έχουν αλλά δεν το κάνουν και βούκινο. Γενικά σ’αυτή την κατηγορία βάζω τα άτομα που θα πάρουν ένα «ταπεινό» αλλά στην ουσία πολύ ψηλομύτικο υφάκι (χρόνια εξάσκησης) και θα σου πουν:
«Αααααα, εμένα μ’αρέσει πολύ το διάβασμα, διαβάζω τα πάντα, ό,τι πέφτει στα χέρια μου σου λέω, ζω για το κυνήγι της γνώσης»
«Ααααααααα, εγώ έχω πτυχίο, έχω διαβάσει πολύ, το κατέχω το αντικείμενο 100%, ξέρω τα πάντα γι’αυτό το θέμα, δεν υπάρχει άλλος που να ξέρει τόσα – ούτε αυτός που έγραψε τα βιβλία που διάβασα – είμαι ο φωτεινός παντογνώστης και λέω σε λίγο να βάλω κι ένα φωτάκι πάνω στο κεφάλι μου για να φαίνεται καλύτερα»
«Αααααααααα, εμένα πιάνουν πολύ τα χέρια μου, χρυσοχέρα με φωνάζουνε όλοι και όοοο,τι πιάνω γίνεται χρυσός, ΝΑΙ με φωνάζουν και Μίδα.»
«Αααααααααααα, εγώ είμαι αξιαγάπητο άτομο, όλοι μ’αγαπάνε και με εμπιστεύονται και με συμπαθούν πάρα πολύ»
Κι όλα αυτά επειδή τους είπες «Καλημέρα, τι κάνεις; Όλα καλά;»
Αυτά.
Επίλογος
Άντε τώρα να μπει και το τμήμα των εξηγήσεων στο τέλος γιατί ίσως να τις χρειάζονται μερικοί.
1. Εδώ φυσικά δεν εννοώ άτομα που έχουν σοβαρά προβλήματα, ή και προβλήματα γενικότερα, γιατί ο καθένας τα δικά του θεωρεί σοβαρά και βέβαια δεν μπορούμε εμείς να ξέρουμε τι ζόρι τραβάει ο κάθε άνθρωπος. Όμως μερικοί το παρακάνουν με την κλάψα και το δράμα (πολλές ταινίες βλέπετε παιδιά) και νομίζω πως όλοι έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις και ξέρουμε τι εννοώ.
2. Καλά αυτό δεν χρειάζεται εξήγηση, είναι παντού δυστυχώς…
3. Κι εδώ δεν αναφέρομαι στην περίπτωση που θα πας στον κολλητό σου να του πεις τον πόνο σου και θα θάψεις και λιγάκι τον άλλον για να νιώσεις καλύτερα. Μιλάω κυρίως για το τι κάνει μέσα του ο καθένας όταν κάνει την αυτοκριτική του.
4. Υπάρχει βέβαια και μια εξήγηση για αυτό το φαινόμενο, το οποίο είχα μελετήσει αρκετά σε μια κοπελιά που κάναμε παρέα κάποτε. Δεν το έκανε από κακία, απλά ζούσε στον κόσμο της ο οποίος δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Όλοι βέβαια ζούμε λίγο πολύ στον κόσμο μας απλά μερικοί έχουν ήδη πάει στον Σείριο απλά δεν το ξέρουν ακόμα.
5. Ε κι εδώ, εντάξει φυσικά και όλοι θα μιλήσουμε για τον εαυτό μας, ειδικά όταν πρωτογνωρίζουμε κάποιον και πιθανότατα θα μας ρωτήσει κιόλας 2 πράγματα, αλλά μερικά άτομα το κάνουν μ’ένα υφάκι που μου δίνει την εντύπωση πως αν μπορούσαν να πάρουν μια γεννήτρια για να έχουν 2-3 φωτεινά βελάκια να λάμπουν πάνω τους και να δείχνουν το πόσο σπουδαίοι είναι θα το έκαναν. Γενικά μου την δίνουν τα άτομα που θέλουν πάση θυσία να μου δείξουν ότι είναι έξυπνα/πολυδιαβασμένα/αγαπητά/όμορφα/καλοί σε όλα κλπ. Μάτια έχω, αυτιά έχω, ας κάτσουν να συζητήσουμε και να τα ανακαλύψω όλα μόνη μου. Και να μου φτιάξουν κι ένα παστίτσιο. Ε τι καλοί σε όλα; Άμα δεν φτιάχνουν καλό παστίτσιο πως κάνουν τέτοιες δηλώσεις; Αίσχος…
Φυσικά κανείς δεν είναι άσφαλτος (αυτή η φράση είναι αληθής πάντως) και όλοι (ακόμη κι εγώ κι εσείς φίλοι μου) μπορεί να έχουμε υποπέσει σε κάποιο από τα παραπάνω ατοπήματα. Δεν πειράζει, τα λάθη είναι ανθρώπινα, υγεία να υπάρχει και καλή καρδιά. Στο κάτω κάτω αυτό δεν είναι πάρα ένα ευχάριστο μπλογκοπαίχνιδο, στο οποίο με κάλεσε το αγαπητό μου Ελληνάκι επειδή κατάλαβε μάλλον πως είμαι «γλυκός» άνθρωπος και μ’αρέσει να κράζω συνέχεια. Ευχαριστώ 🙂
Iokaste's Blog