Για το "Θεμα" και την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ

Είχα πολύ καιρό να πάρω το "Θεμα". Δεν είναι απο τις εφημερίδες που προτιμώ για να ενημερώνομαι. Προσωπικά τη βρίσκω σαν μια Espresso που έχει επενδύσει σε πολιτικές σκοπιμότητες.

Αυτή την Κυριακή το πήρα επειδή ήθελα να δω κάτι συγκεκριμένο. Αρχίζω να ξεφυλίζω, η εφημερίδα κοντεύει να τελειώσει και σκέφτομαι "πάει χάλασε κι αυτή η εφημερίδα, ουτε ένα βυζί; Έτσι για την τιμή των όπλων;".

Και κάπου εκεί προς το τέλος πέφτω σε δημοσίευμα για την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ. Που φυσικά γαρνίρεται με τη γνωστή φωτογράφιση που έκανε πριν καμία δεκαριά χρόνια στο Penthouse και έχει φιλοφενηθεί επανηλλημένα στις φιλόξενες σελίδες του!
Ωραία, η ευκαιρία για βυζί βρέθηκε. Να δούμε τώρα και την ουσία του άρθρου. Το οποίο δημοσίευμα θα το έλεγες "άρθρο" μόνο αν αν έλεγες και μια κλανιά "φωνητική άσκηση".

Υπογράφεται απο κάποιον Ορέστη Κλαυδιανό (δεν έχω ιδεά αν είναι υπαρκτό πρόσωπο αλλά μου μυρίζει ψευδώνυμο) και μέσες άκρες λέει πως η Αφροδίτη εξασφάλισε εκπομπή στην ΕΡΤ με τίτλο "Οι φυλές της Αθήνας".

Και πως εξασφάλισε την εκπομπη;
Ήταν σύμβουλος του Βουγια στο Υπουργείο Προ-Πο (άρα διαπλοκή και προστατευτισμός) και είναι εκτός των άλλων "αυτή που φαίνεται" στη φωτογραφία (βλέπε = εξασφάλισε προνομιακή μεταχείρηση με τον τρόπο που τέλος πάντων φαντάζεστε για μια που φωτογραφίζεται γυμνή).

Το γεγονός δηλαδή οτι η τότε ηθοποιός Αφροδίτη έκανε τη φωτογράφιση, την εξισώνει στα μάτια της "εφημερίδας" με τις βίζιτούλες που φιλοξενεί ο μπουλούκος-αφεντικό στην "εκπομπή" του στον ΑΝΤ1. Πονηρές σποντούλες με ηθικολάγνες προεκτάσεις απο την εφημερίδα του τύπου που έχει πάντα για "γέφυρα" δύο ξέκωλα να του κουνάνε τον πισινό τους, που οι κάμερες ζουμάρους ακατάπαυστα στα ντεκολτέ των καλεσμένων του.
Ναι, στο "άρθρο" δεν υπάρχει ούτε μία κουβέντα για τη δραστηριότητα της Αφροδίτης τα τελευταία χρόνια. Ούτε μία λέξη για τον αγώνα που κάνει για τα δικαιώματα των μεταναστών. Ούτε ένα ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης της γνώσης που απέκτησε μέσα απο αυτή τη δραστηριότητα για να είναι σε θέση να κάνει μια εκπομπή με αυτό το θέμα. Τέτοια δεοντολογία, τέτοια δημοσιογραφική προσέγγιση.

Δεν είναι τυχαίο που γύρω απο το "Θέμα" που είναι δεύτερο σε κυκλοφορία αν δεν κάνω λάθος, συνωστίζονται τόσα συμφέροντα, μαύρα λεφτά, συλλήψεις με βαλίτσες, εκβιασμοί και λαμόγια. Καιρό τώρα οι επιλογές μας στα Media επιβραβεύει τη λάσπη, τους αδίστακτους.

Απολάυστε τους.

Υ.Γ. Μαθαίνω οτι παρόμοια αντιμετώπιση είχε και απο άλες εφημερίδες όπως ο "Ελευθερος Τύπος" ενω ανάλογου ύφους μειωτικά σχόλια έκαναν και διάφορα άλλα "πατριωτικά" sites. Όλοι με την ανάλογη εικονογράφηση. Εμ, ποιά θα ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα των μεταναστών αν όχι μια "ελαφρά".

Τυχαίο;

Υ.Γ 2: Χρήσιμο σε όσους συνεχίζουν να αμφισβητούν τα αντικειμενικά προσόντα και σε επίπεδο ακαδημαικής κατάρτησης το βιογραφικό της εδώ.

Υ.Γ. 3 Η απάντησή της στο θέμα που προέκυψε εδώ.

Υ.Γ. 4: Περίμενα πιο γενναία στάση απο τους αριστερούς μου φίλους Δυστυχώς αντί να δουν το φεγγάρι (την επίθεση) είδαν και πάλι το δάχτυλο (δεν είναι "δική μας", άρα η εκπομπή είναι προιόν κομματικής συναλλαγής).

Οι φωνές του τζογαδόρου πριν τη γραμμή τερματισμού.

Υπάρχει λόγος γιατί ο Γιάννης Πρετεντέρης έχει καταφέρει να γίνει από τους πιο αντιπαθητικούς δημοσιογράφους (και το καταλαβαίνει κανείς όταν κάνει μια βόλτα στη μπλογκόσφαιρα).

Χθες βράδυ έγινε με το παραπάνω προσβλητικός όταν το δελτίο του Mega φιλοξενούσε τον Αλέξη Τσίπρα. Ανεξάρτητα με το τι πιστεύει ο καθένας και που τοποθετείται ιδεολογικά, ήταν τόσο εξόφθαλμη η προσπάθειά του να μειώσει τον συνομιλητή του που εξόργισε ακόμα και τους πιο πράσινους από τους τηλεθεατές.

Γιατί όμως το τόσο ανοίκειο ύφος; Μήπως επειδή ο Τσίπρας και ο ΣΥΝ κόντραρε την αγαπημένη ομάδα του δημοσιογράφου στην περίπτωση του Βοτανικού και του Βωβου; Μια ομάδα για την οποία δεν δίστασε ο Πρετεντέρης μέχρι και μπουκάλι να εκτοξεύσει κατά διαιτητή;

Άλλη είναι η αιτία. Πριν απο καιρό, όταν ο Βενιζέλος ακόμα διεκδικούσε την αρχηγία του Πασόκ, το «Βήμα» είχε κυκλοφορήσει με τίτλο «Παραιτηθείτε κύριε πρόεδρε». Σαφώς είχε επιλέξει το συγκρότημα σε ποιο άλογο ποντάριζε τα ρέστα του, αλλά έχασε. Ο Γιώργος δεν συγχώρησε ποτέ τη στάση του Οργανισμού.

Τελευταία ο ΔΟΛ έχει κάνει μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να πλευρίσει τον Γιώργο, χαρίζοντάς του «γη και ύδωρ». Ο Ρεστης δε -από τους μετόχους του ΔΟΛ- αγόρασε τον ρ/σ City από τη Γιάννα, τον ενέταξε στον ΔΟΛ (ανεβάζοντας και τη συμμετοχή του), τον στελέχωσε με δημοσιογράφους από τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ που από το πρωί μέχρι το βράδυ λιβανίζουν το Γιώργο και προφανώς τώρα τα λεφτά είναι πονταρισμένα στο σωστό άλογο.

Τα πράγματα ήταν αμφίρροπα μέχρι πρόσφατα που ο Γιώργος δεν έδειχνε κανένα σημάδι υποχώρησης από το πείσμα που κρατούσε απέναντι στον ΔΟΛ. Μέχρι που την περασμένη Κυριακή δημοσίευσε άρθρο στο ίδιο το ΒΗΜΑ που παλιότερα τον καλούσε να παραιτηθεί. Σημάδι ότι το παλιό πείσμα είχε αρχίσει να υποχωρεί; Ίσως.

Τώρα λοιπόν το «συγκρότημα» και οι πιστοί του δημοσιογράφοι προσπαθούν όσο γίνεται να μειώσουν την διαρροή ψήφων προς τον ΣΥΡΙΖΑ, να βγει πρώτο το αλογο, να κερδηθεί το στοίχημα. Αν αυτό απαιτεί το να πέσουν οι μάσκες και να γίνουν οι αντιπαθείς αντιπαθέστεροι, δεν πειράζει, μικρή η απώλεια. Άλλωστε μικρή είναι η χώρα και όλοι γνωριζόμαστε, όλοι ξέρουμε ποιό κανάλι ποντάρει σε ποιό κόμμα. Άσχετο που δεν έχουμε μάθει ακόμα να αποκωδικοποιούμε το τι ακούμε.

Ξέφυγαν πολύ απο το ρόλο τους οι τηλε-δημοσιογράφοι

Μου σηκώθηκε η τρίχα όταν άκουσα πριν λίγες μέρες τον Πρετεντέρη (και τη Τρέμη από κοντά), να εγκαλούν τους φύλακες και μάλιστα σε ανοίκειο ύφος, γιατί δεν πυροβόλησαν το ελικόπτερο.  

Δεν σηκώνει και πολύ συζήτηση το θέμα, νομίζω έχει εξαντληθεί, απαντήθηκε επιτόπου αφού όμως πρώτα ξεδιπλώθηκε σε όλο του το κλέος το ύφος του τιμητή των πάντων.

Από που όμως αντλούν όλο αυτό το ύφος (για να μη το πούμε διαφορετικά) οι παρουσιαστές και σχολιαστές των δελτίων ειδήσεων; Από που τόσος αέρας και αμετροέπεια;

 

(Ο τίτλος του βίντεο δεν είναι δικός μου)

Εδώ και καιρό τα δελτία είναι σχεδόν μονοθεματικά, γεμίζουν το χρόνο με αντιμαχόμενες ομιλούσες κεφαλές που δεν ανταλλάσσουν επιχειρήματα, που σπανίως συνομιλούν και συχνότατα κραυγάζουν. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που βγήκαμε σοφότεροι ή πιο ενημερωμένοι παρακολουθώντας τα παράθυρα.

Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους οργανωτές αυτών των «ειδήσεων». Αυτό που "μετράει" είναι να σταματήσει ο περίεργος να δει τον καυγά. Όσο πιο πολλοί περίεργοι φωνάζουν ακατανόητα, τόσο πιο πολλά τα νούμερα. Εντυπωσιασμός και ελάχιστη ουσία. Όπως και στο Star αλλά σε ένα άλλο περιβάλλον.

 

Ταυτόχρονα απαξιώνεται ο συμμετέχων στο παράθυρο, το επιχείρημά του εκμηδενίζεται, χάνεται στη φασαρία για να έρθει μετά ο μεγαλοσχήμων δημοσιογράφος-σχολιαστής και να καταθέσει την άποψή του (σε ήσυχο πλέον περιβάλλον, απαλλαγμένο απ’ τους ενοχλητικούς), παίρνοντας πλέον αυτός το παιχνίδι επάνω του.

Αντικείμενο της συνομιλίας από εκείνο το σημείο και μετά, δεν είναι πια ο πολιτικός ή οποιοσδήποτε άλλος άμεσα εμπλεκόμενος, δεν είναι η είδηση αυτή καθαυτή αλλά ο ίδιος ο παρουσιαστής που μετατρέπεται από «άνκορμαν» σε σχολιαστή, σε τιμητή, σε διαμορφωτή της κοινής γνώμης. Επιτυγχάνει εκεί που δεν μπόρεσε ο πολιτικός. Το γεγονός είναι τόσο σημαντικό όσο το κάνει το σχόλιο.

Οι παρουσιαστές των ειδήσεων δεν είναι πια οι δημοσιογράφοι που κάνουν ερωτήσεις περιμένοντας απαντήσεις. Οι όποιες ερωτήσεις γίνονται, σκοπό έχουν να ισχυροποιήσουν την δεδομένη στάση και άποψη του παρουσιαστή – λαϊκού δικαστή. Κατηγορούμε τώρα τους φύλακες που δεν πυροβόλησαν επειδή έγινε η απόδραση, θα ακούγαμε μύδρους και αναθέματα αν το ελικόπτερο είχε πέσει και είχε προκαλέσει και μερικούς θανάτους. Κορώνα - κερδίζω, γράμματα - χάνεις

 

Και γιατί πουλάει αυτή η συνταγή; Γιατί έχουμε πλέον επίσημα τηλεοπτική δημοκρατία! Στον Ευαγγελάτο, Τριανταφυλλόπουλο, Παπαδάκη και λοιπούς  ρυθμιστικούς παράγοντες θα καταφύγει ο πολίτης για να βρει λύση στο πρόβλημά του, για να ακουστεί απ την εξουσία. Γιατί η εξουσία έχει αναμμένη τηλεόραση και βλέπει ώστε να μετρά την εικόνα της, να προβλέπει την πτώση ή την άνοδό της στα γκάλοπ. Το πολιτικό κόστος εξαρτάται απ’ τη θεματολογία των καναλιών και το πως θα σχολιαστεί η επικαιρότητα από το τηλεοπτικό star system. Κι αυτό ακριβώς είναι που μετατρέπει τον παρουσιαστή ειδήσεων σε συλλογική συνείδηση.  

Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ όσο εμείς επιβραβεύουμε με θεαματικότητα την έτοιμη και προκάτ άποψη.

Μπανιστιρτζήδες!

Κουράστηκα πολύ περιμένοντας έναν δημοσιογράφο να κάνει την υπέρβαση και να κάνει μια προσπάθεια να φτάσει στην αλήθεια. Και πώς να γίνει αυτό την ώρα που τα αφεντικά του, τα κανάλια, οι εκδοτικοί οίκοι, οι επιχειρηματικοί όμιλοι δηλαδή που εμπλέκονται σε μπίζνες βρήκαν την ευκαιρία με την υπόθεση Ζαχόπουλου να ξεκαθαρίσουν τις διαφορές τους.

Κι αν το ξεκαθάρισμα διαφορών παραπέμπει συνήθως σε μονομαχία με εξάσφαιρα «στον κόκκινο ήλιο» μια πόλης στην άγρια δύση, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το ελληνικό σύστριγκλο, θυμίζει νοικοκυρές με ρόμπες που μαλλιοτραβιούνται στα σοκάκια της γειτονιάς.

Επειδή λοιπόν δεν πρόκειται να φτάσουμε ποτέ στο ζητούμενο, παίρνω κι εγώ το δικαίωμα να ενώσω τις τελείες.

1. Το «Θέμα» επρόκειτο να αλλάξει χέρια και να ακολουθήσει μια πιο φιλική γραμμή προς την κυβέρνηση (μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες να αποδυναμωθεί μέσω της παράλληλης ενίσχυσης άλλων εφημερίδων-κλώνων με μαύρο χρήμα).

2. Τα χρήματα του Αναστασιάδη προήλθαν από επιχειρηματία που ήθελε να χαλάσει την πώληση για να συνεχίσει η εφημερίδα να είναι επιθετικά αντιπολιτευτική.

3. Ο Θ. Α. χειρίστηκε με λάθος τρόπο την διακίνηση του κεφαλαίου με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να τον πατήσει στον κάλο μέσω των κανονισμών για «βρώμικο χρήμα». Ξεκίνησε λοιπόν να εκβιάζει / πιέζει τον Αναστασιάδη να ενδώσει στην πώληση.

4. Ο Θ. Α. έκανε τζακ ποτ όταν του έπεσε στα χέρια το DVD και άρχισε να γίνεται ανάποδα ο εκβιασμός: «Τραβήξτε τα πιτμπουλ του ΣΔΟΕ από πάνω μου γιατί τα κάνω λαμπόγυαλο» (και το έκανε δημοσιεύοντας τις φωτογραφίες περισσότερο για να είναι συνεπής σε όσα απείλησε και δευτερευόντως για να πουλήσει φύλλα).

5. Ο Κουκοδήμος δεν λειτούργησε μόνος του αλλά σαν καλός αυλικός του περιβάλλοντος της βασιλικής οικογένειας, ήταν από τους undercover agents που αναλαμβάνουν βρώμικες αποστολές με τον κανόνα «αν σε ανακαλύψουν, εμείς δεν ξέρουμε τίποτα». Κανείς δεν αναλαμβάνει διαπραγμάτευση μια συναλλαγής αν δεν έχει πράσινη κάρτα να λειτουργήσει σαν ενδιάμεσος.

Ακόμα και αν διαγραφεί (που δεν θα γίνει τίποτα για να διατηρηθεί κλειστό το στόμα του) την ευθύνη φέρει ακέραια η «Ραφήνα» αφού όλοι οι πρωταγωνιστές κασετών, DVD, HDTV και δε συμμαζεύεται, είναι αυλικοί του πρωθυπουργικού (και συζυγικού) περιβάλλοντος.

Αυτά είναι, αν σας κάνουν κρατήστε τα αν όχι πετάξτε τα (αλλά πριν τα πετάξετε ρίξτε μια ματιά και στις ημερομηνίες).

Υπάρχει κάπου κάτι που δεν είναι αντιληπτό ή δεν κολλάει στο σενάριο αυτό; Υπάρχει κάτι που να μη συνάδει με τα ήθος και το ύφος της εξουσίας, της πολιτικής ή της «δημοσιογραφίας» έτσι όπως ασκούνται στην Ελλάδα του 2008; Περιμένετε κάτι διαφορετικό από τα Media και τους πολιτικούς που έχουν πάρει είδηση τι ζώα είμαστε; Που αντί να πιέζουμε τους «εκπροσώπους» και να απαιτούμε ευθύνες, χαζεύουμε με μάτι γλαρό φωτογραφίες και βίντεο-φάρσες επιτήδειων σαν τελειωμένοι μπανιστιρτζήδες;

Μπανιστιρτζή με πολιτικό κριτήριο έχετε δει ποτέ;

Θα μάθουμε να διαβάζουμε εφημερίδες όπως πρέπει;

Η έλλειψη ανεξαρτησίας του Τύπου δεν είναι φαινόμενο ελληνικό. Είναι διεθνές. Όσο περισσότερα επιχειρηματικά συμφέροντα εμπλέκονται στα Media, τόσο περισσότερο θα πρέπει ο αναγνώστης να ασκείται στη δεύτερη ανάγνωση, στο να βλέπει πίσω απο τις γραμμές...

Είναι πια κοινός τόπος το ότι οι επιχειρηματίες δεν βρίσκονται στο χώρο του Τύπου απο ιδεολογία, ούτε για να υπηρετήσουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Αλλά ούτε τα κέρδη απο τα παραδοσιακά media (εξαιρούμενης της ιδιωτικής τηλεόρασης) είναι πλέον τόσο σημαντικά για να απασχολούνται τόσα κεφάλαια.

Το "πάπλωμα" λοιπόν, η "ταμπακιέρα" (επιλέξτε όποια παρομοίωση/μεταφορά σας ταιριάζει ανάλογα με το αν νυστάζετε ή αν έχετε ντέρτια) είναι η αξία του πρωτοσέλιδου! Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, η πίεση προς την κάθε εξουσία, δηλαδή το παραπολιτικό παιχνίδι.

Γα παράδειγμα, ενα κάποιος θα ήθελε να διαβάσει ένα πρωτοσέλιδο για ένα σκάνδαλο σε ένα τριτοκοσμικό κράτος (π.χ. Πακιστάν) όχι με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά "πίσω απο τις γραμμές" θα έπρεπε να ξέρει

1) Ποιός επιχειρηματικός όμιλος βρίσκεται στο τιμόνι του "Μέσου" έστω και υπεράκτια;

2) Γιατί επιλέγεται να "σκάσει" τώρα το σκάνδαλο όταν η υπόθεση είναι ήδη παλιά ως είδηση;

3) Ποιά άλλη εξέλιξη έγινε την ίδια χρονική στιγμή σε καίριο πόστο του εμπλεκόμενου φορέα;

4) Έχει κάποια σχέση αυτή η εξέλιξη με το επιχειρηματικό σχήμα του "Μέσου"; (να φανταστείτε ότι σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες ας πούμε -ευτυχώς όχι στην Ελλάδα- επιχειρηματικοί όμιλοι φτάνουν μέχρι και να διορίσουν κυβερνητικά στελέχη και κάποιους επικεφαλής οργανισμών)

5) Επιχειρείται απενοχοποίηση / αποστασιοποίηση της "εξέλιξης" (που όπως είπαμε σε κάποιες χώρες είναι μέχρι και νέος διορισμός) απο προηγούμενες αποφάσεις στον εν λόγω φορέα;

6) Το επιχειρηματικό σχήμα έχει "διορίσει" άλλα στελέχη σε υψηλότερο ή ευρύτερο κυβερνητικό πεδίο; Και αν ναι, τι στάση κράτησαν αυτά (τα κυβερνητικά στελέχη) στο θέμα των πρωτοσέλιδων; (αυτό ισχύει μόνο για τις τριτοκοσμικές χώρες που λέγαμε).

7) Στα Urdu (έπίσημη γλώσσα του Πακιστάν) dullah σημαίνει νταβατζής. Dullah είναι μόνο αυτοί που καρφώνονται ως τέτοιοι ή υπάρχουν και κρυφοί, στο απυρόβλητο;

8) Αν ισχύει το τελευταίο ποιό παράδοξο μπορεί να συμβαίνει όταν ένας dullah υποστηρίζει ένα Μέσο και μια κυβέρνηση αλλά το Μέσο αντιπολιτέυεται την κυβέρνηση;

Τηρουμένων των αναλογιών λοιπόν, αν σε κάποιες χώρες αυτά γίνονται, τι θα έπρεπε να γίνεται σε εξελιγμένες χώρες όπως η Ελλάδα που όσο να' ναι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστοί (και η ρουφιάνα η Ιερουσαλήμ είναι και μικρή);

Άρα τα εφόδια για σωστή ανάγνωση των εφημερίδων τα έχετε, χρησιμοποιήστε τα.

Καλή τύχη!

Το πρωτοσέλιδο επελέγη στην τύχη για αισθητικούς μόνο λόγους.

Δέν εμπιστεύομαι τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό

Η φωτό απο το oraelladas.gr

Πολύ μικρής προβολής έτυχε το γεγονός της Κυριακάτικης διαδήλωσης από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, που έχουν μάθει να οργανώνονται γύρω από τα κόμματα και τους πολιτικούς αρχηγούς. Ούτε απ ευθείας συνδέσεις, ούτε ρεπορτάζ, ούτε Πολύδωρες να απαγγέλουν τον όρκο του εφήβου.
Μόνο λίγα ελάχιστα πλάνα από την στιγμιαία ένταση της κατάθεσης δέντρου στον μνημείο του Αγνώστου.
Και μετά πίσω στο στείρο σκυλοκαυγά των πολιτικάντηδων στα παράθυρα, γιατί την ώρα που χιλιάδες κόσμου αγανακτούσε στο Σύνταγμα, η κυβέρνηση ομφαλοσκοπούσε στο συνέδριό της με τους συνήθεις χειροκροτητές / συνθηματολάγνους να επιδοκιμάζουν τις συνήθεις πρωθυπουργικές παντομίμες.

Να που τα αντανακλαστικά των καναλιών λειτουργούν μόνο σε «κραυγαλέα» στιγμιότυπα, σε επεισόδια. Οι μεγάλες εφημερίδες που κατά κανόνα απευθύνονται σε ένα πιο σκεπτόμενο κοινό, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να «χτυπήσουν» το θέμα πρωτοσέλιδα. Τα κανάλια όμως -μην το ξεχνάμε- απευθύνονται σε παθητικούς τηλεθεατές!

Το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν τόσες χιλιάδες άτομα χωρίς κανένα κόμμα από πίσω, αυθόρμητα, διεκδικώντας τη ζωή τους, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους διευθυντές των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Το γεγονός ότι έφτασε ένα SMS για να ξεσηκώσει μερικές χιλιάδες κόσμου (και την επόμενη φορά μπορεί να μη χρειαστεί ούτε αυτό), δεν δείχνει τίποτα στους αρχισυντάκτες (και στους πολιτικούς φυσικά) για την εξαντλημένη υπομονή των πολιτών, τις συνεχείς διαψεύσεις των προσδοκιών τους, των συνεχώς υποβαθμιζόμενων πήχεων.

Επιμένουν λοιπόν κομματικά. Κάνουν λάθος όμως αν νομίζουν ότι η πολιτική ατζέντα καθορίζεται πλέον από τα κόμματα. Τα πράγματα άλλαξαν. Η θεματολογία, η ατζέντα καθορίζεται πλέον από τους σκεπτόμενους πολίτες. Η θεματολογία των επόμενων εκλογών φαίνεται πως θα επηρρεαστεί σε μεγάλο βαθμό απο θέματα που αυτό το μικρό ίσως ποσοστό σκεπτόμενων πολιτών, θα καθορίσει σαν προτεραιότητες. Οι νέοι και "ξύπνιοι" που θέλουν να είναι υποψήφιοι έχουν ήδη στήσει αυτί, ψυχανεμίζονται τα θέματα που συζητιούνται όχι πλέον στα μπλε και πράσινα καφενεία αλλά στα blogs!

Οι λογογράφοι των κομμάτων ας πασχίσουν να πιάσουν τον παλμό και τις επιθυμίες του «εκλογικού σώματος» που όμως έχει σταματήσει από καιρό να ακούει και να εμπιστεύεται.

Στην ερώτηση λοιπόν

«Πιστεύετε τον Καραμανλή όταν λέει ότι τα καμένα θα ξαναγίνουν δάσος»;

«Όχι!» απαντάει το 65%.

Και είναι αυτό το «Όχι» πολύ πιο πειστικό από τα κατασκευασμένα «πιο κατάλληλος για πρωθυπουργός».

Ο πολιτισμός των φτηνών διαφημίσεων

Ωραίο θέμα είχε χτες ο Βαξεβάνης.

Ανέλυσε τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται από την AGB για να παράγονται συγκεκριμένα αποτελέσματα τηλεθέασης. Σώπα!
Αυτό που δεν ανέλυσε η εκπομπή όμως είναι το γιατί και το πώς βολεύτηκε ένα ολόκληρο σύστημα διαφημιζομένων, διαφημιστών και μηντιαρχών με «τεχνητά» στοιχεία.
Πως γίνεται και τόσα χρόνια κανείς δε φρόντισε να αποκαλύψει τον τρόπο που μαγειρεύονται αυτά τα αποτελέσματα;
Κάντε υπομονή σε μια σειρά από βαρετά δεδομένα για να φτάσουμε στο «δια ταύτα».
Αν πάτε σε κάποια εταιρία που διαφημίζεται τηλεοπτικά και ρωτήσετε κάποιο στέλεχος marketing σχετικά με το θέμα αυτό, κατά 90% θα σας πει ότι όλα είναι καθαρά και σωστά. Το επιτυχημένο (ή μη) έργο των marketers κρίνεται εν πολλοίς από τα αποτελέσματα που θα φέρει από τη διαχείριση του διαφημιστικού προϋπολογισμού. Το ζητούμενο εδώ είναι τα GRPs και τα OTS, δηλαδή οι μονάδες που δηλώνουν πόσος κόσμος με είδε και πόσες φορές είδε τη διαφήμισή μου. Το αν αυτά τα νούμερα μεταφράζονται σε πωλήσεις είναι άλλου παπά ευαγγέλιο (πωλήσεις). Αυτό που εδώ ενδιαφέρει είναι η σχέση κόστους/απόδοσης. Ο marketer που θα φέρει πολλές τέτοιες μονάδες σε σχέση με τη δαπάνη είναι μάγκας και καραμπουζουκλής. Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία της αριθμολαγνείας που αγνοεί τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, ισχύει πλέον σε όλο το φάσμα των διαφημιζομένων εταιριών ακόμα και αυτών που δεν παράγουν μαζικό προϊόν, αλλά απευθύνονται σε μια πιο niche, αγορά (ακριβά αυτοκίνητα, ποτά, ρολόγια κλπ) αφού ξέρουν ότι ο νεόπλουτος νεοέλληνας θα πάρει ακόμα και δάνειο για να αποκτήσει το status σύμβολό του.

Για να πετύχω λοιπόν αυτή τη σχέση κόστους/απόδοσης, χρειάζεται να συμπιέσω τις τιμές και η πιο συνήθης τακτική που εφαρμόζεται για να το πετύχω αυτό λέγεται YEB (Year End Bonus), που σημαίνει ότι για τα χρήματα που θα δαπανήσω, θα μου γίνει μια έκπτωση στο τέλος του χρόνου (αυτό μερικές φορές φτάνει και το 9%). Κάποτε ο Ευάγγελος Βενιζέλος νομοθέτησε για την απαγόρευση αυτής της αδιαφανούς παχυλής έκπτωσης και το μόνο φυσικά που κατάφερε είναι να κάνει την επιστροφή αυτή ακόμα πιο αδιαφανή αφού τώρα πλέον δεν αποτυπώνεται σε κανένα πιστωτικό σημείωμα.

Λογικό λοιπόν ότι τα Μέσα που έχουν μεγαλύτερη συγκέντρωση διαφημιστικής δαπάνης (περισσότερη διαφήμιση), μπορούν να «επιστρέψουν» σημαντικότερες εκπτώσεις από ότι μπορεί να συγκεντρώνεται από μια κατακερματισμένη διαφημιστική πίτα. Η απλή λογική που λέει: «καλύτερα μεγάλος για τους πρώτους, παρά μικρός για όλους».
Αυτά τα απλά δεδομένα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν και οι διαφημιζόμενοι και οι διαφημιστικές εταιρίες που θέλουν να μεγιστοποιήσουν αυτές τις επιστροφές για να κρατήσουν, να «οικειοποιηθούν» κι αυτές ένα μέρος τους.
Άρα το συμφέρον της αγοράς είναι να χτίσει ένα σύστημα που να υπηρετεί αυτούς ακριβώς τους στόχους.

Η τηλεθέαση παραείναι σημαντική υπόθεση για να την αφήνουμε στα χέρια του τηλεθεατή!

Κανένα πρόβλημα απολύτως δεν θα είχαμε με την ιστορία αυτή, αφού κανονικά θα αφορούσε τις εταιρίες και την πραμάτεια που προσπαθούν να πουλήσουν. Όμως ειδικά στην Ελλάδα που όλοι είναι κολλημένοι στις τηλεοράσεις, όπου κάθε τι που θα παιχτεί στην τηλεόραση γίνεται θέμα συζήτησης σε κάθε ανερμάτιστη παρέα, σε κάθε κομμωτήριο, όπου η τηλεόραση είναι αποδεδειγμένα πλέον το κουτσομπολιό της γειτονιάς, τα χυμένα μπουγαδόνερα, το πράγμα παίρνει μια άλλη διάσταση.
Τώρα πλέον παράγεται πολιτισμός. Ο πολιτισμός του απλοϊκού, του εύκολου, του μασημένου, του μαζικού που πρέπει να μαζώξει GRPs και νούμερα.

Ξαφνικά η απλή λογική του «καθώς πρέπει» δελτίου ειδήσεων γίνεται περίεργος ελιτισμός, οτιδήποτε δεν είναι λαϊκοπόπ και σκυλάδικο, γίνεται «έντεχνο» και «εναλλακτικό». Η τηλεόραση του μέινστρημ ισοπεδώνει τα πάντα και αυτόματα επιβάλλει λαϊκό πολιτισμό και Πάνιες. Το γούστο μας πλέον πλάθεται απο τις διαφημιστικές δαπάνες!

Ισως (λέω ίσως) για τον ίδιο λόγο οι τηλεοπτικές διαφημίσεις που παράγονται στη χώρα μας είναι τόσο χοντροκομένες που μοιάζουν να απευθύνονται σε Αυστραλοπίθικους

Και κανείς δεν μιλάει γι αυτό, παρά μόνο τα κανάλια που μένουν έξω από τη μοιρασιά και τα λεφτά, μέχρι να μπουν κι αυτά στο κόλπο. Όταν συμβεί κι αυτό μετά όλα θα είναι άγια!

Κι έτσι καταλήγω υποχρεωμένος να χειροκροτήσω την ολόσωστη πρόταση του αντιπαθέστατου Ρουσσόπουλου να μένουν έξω από τις μετρήσεις τα δελτία ειδήσεων. Μαγκιά του.

Αμνιοκέντηση - Πάνια : 0 -1

Το να γελάσεις κάποια στιγμή με ένα κακόγουστο καλαμπούρι είναι ανθρώπινο και αυτόματο.
Όταν όμως το καλαμπούρι επαναλαμβάνεται, κι εσύ είσαι ακόμα μπροστά στην οθόνη να γελάς, να διασκεδάζεις με καθυστερημένους ή λειψούς κακομοίρηδες που εμφανίζονται σαν εκθέματα σε freak show πρέπει να αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη δική σου ψυχική υγεία.

Ο πανέξυπνος έμπορας καλά κάνει βέβαια, αυτό έχει αυτό πουλάει, μέχρι που μπορεί και να ντύσει με ένα κάποιο ιδεολόγημα αυτό το προϊόν του. Μπορεί δηλασή να μιλήσει για "γνήσιους λαικούς τύπους" και λοιπές αηδίες. Αλλά η αλήθεια είναι οτι όταν κάποιος δεν είναι ικανός να δημιουργήσει, να παράγει νέες ιδέες, φτάνει εκεί που οι άλλοι δεν πάνε γιατί εμποδίζονται απο ηθικούς φραγμούς.
Φτάσαμε λοιπόν να διασκεδάζουμε με τους τρελλούς του χωριού.

Αλλά πόσες επιτέλους εκπομπές μπορεί να γεμίσει αυτό το πράμα;
Πόσο μόδα μπορεί να γίνει αυτή η κατάντια από τις εκπομπές που επαναλαμβάνουν την κάθε μαλακία που θα αλιευθεί από την τηλεόραση; Από τα «Όλα» και τα «Τιβιτικγλόν» και τα Star.

Κι όμως, τα πάντα αλέθονται στην ιδιωτική κερδοσκοπική τηλεόραση που έχει βολευτεί με τα έσοδα των διαφημίσεων που με τη σειρά τους πασχίζουν να πουλήσουν τα τζοβαϊρικά τους σ’ εσένα που κάθεσαι και χασκογελάς με την κακομοιριά των νεόκοπων αστεριών (με τον "αυτοσαρκασμό" που όμως τους έχει υποβληθεί) και περιμένεις να δικαιωθούν οι δύο χαμένες ώρες από τη ζωή σου.

Έχετε δει τους πιτσιρικάδες που παραληρούν στην εκπομπή της Πάνια; Φαίνεται στο βλέμμα τους ότι το IQ τους είναι με το ζόρι ένα κλίκ πάνω απο αυτό του ινδάλματος με το οποίο "κάνουν πλάκα". Μας κατέκλυσε το τηλεοπτικό φαστ-φουντ και όσοι δεν πρόλαβαν να κλείσουν το δέκτη τους μετατρέπονται σε εγκεφαλικά παχύσαρκους.



Έτσι λοιπόν οι υπεύθυνοι προγράμματος, πουλάνε αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε. Θεωρεί ότι εμείς θα γελάσουμε με τον κάθε Κατέλη περισσότερο από ότι με το Life Of Brian των Monty Pythons.


Δεν είναι δουλειά της ιδιωτικής τηλεόρασης η αναβάθμιση της δικής μας αντιληπτικής ικανότητας. Ή μάλλον δεν είναι δουλειά που να φέρνει λεφτά. Αν τα έφερνε θα το έκαναν, να μην έχετε καμία αμφιβολία. Για κάποιο λόγο, αυτοί που αποφασίζουν για το πού θα τοποθετήσουν τη διαφήμισή τους αξιολογούν τα νούμερα, τις θεαματικότητες και όχι το περιεχόμενο ή το ποιοτικό περιβάλλον. Γιατί οι τηλεθεατές που απορρίπτουν τη φτήνια, συνήθως δεν θεωρούνται κρίσιμη αγοραστική μάζα για τις περισσότερες κατηγορίες προιόντων. Γιατί προφανώς «είναι σκεπτόμενοι» (που μάλλον σε απλοϊκή μετάφραση σημαίνει ότι δεν τσιμπάνε). Και συρρέουν οι διαφημίσεις, σα σκατόμυγες σε βόθρο.

Και όσο επιβραβεύεται με έσοδα η φτήνια, τόσο περισσότεροι είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν το μοντέλο. Τόσο τα κανάλια, οι δισκογραφικές εταιρίες, αναζητούν τη δική τους Πάνια, το δικό τους Παρασκευά.
Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που μας κάνει και γελάμε, είναι πωλήσεις πακέτων CD με τιμολόγια logistics και ringtones; Τζίρος τρελλός!

Και τέλος, δεν ξερω αν είναι κριτήριο αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ μια πολιτισμένη χώρα όπου θα μπορύσε να επαναληφθεί αυτό το "τηλεοπτικό φαινόμενο".

«ΤΟ ΑΡΘΡΟ» χρωστάει μια συγγνώμη!

Όταν μια εφημερίδα αναδημοσιεύει κείμενα από blogs οφείλει να είναι εξαιρετικά προσεκτική. Ανάμεσα σε όσους διατηρούν τέτοιες «σελίδες» υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πλάκα, άνθρωποι που ψάχνουν γκόμενο/α, που παραθέτουν σκέψεις, στίχους, μουσική, που γράφουν περιμένοντας τη μεγάλη αναγνώριση της αναδημοσίευσης του πονήματός τους, ή την υπέρτατη αναγνώριση του να τους προταθεί μόνιμη συνεργασία σε ένα «επίσημο» ΜΜΕ.
Αλλά… μέσα στα Blogs υπάρχουν και άνθρωποι που εξιστορούν το προσωπικό τους δράμα, που φωνάζουν όλη τους τη ζωή, που χύνουν τα δάκρυά τους. Και σ’ αυτή την περίπτωση όταν μια εφημερίδα ή οποιοδήποτε άλλο MME αποφασίζει να εντάξει το κείμενό τους θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικό.
Το «ΑΡΘΡΟ» αναδημοσίευσε την Κυριακή 6/4 σχόλιο για τον Ψωμιάδη και το παρουσίασε σαν να είναι δημοσιευμένο από το blog των γονιών του Άλεξ. Φαίνεται δηλαδή η Νατέλα να ασχολείται με τις επιλογές του νομάρχη Θεσσαλονίκης.
Ναι πιθανότατα είναι ένα τυπικό λάθος, αφού πιο κάτω φαίνεται η κανονική υπογραφή «panokato.blogspot.com». Λάθος που πρέπει να κάνουν τα πάντα για να το αποφύγουν όταν αποφασίζουν να ασχοληθούν με μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Οφείλουν λοιπόν μια μεγάλη συγγνώμη.

Από την άλλη είναι και ένα άλλο θέμα. Το γεγονός ότι η εφημερίδα δεν ζητά την άδεια των συγγραφέων για να αναδημοσιεύσει κείμενα (όπως μαρτυρά και ο «maramenasyka»). Πράγμα βαθύτατα αντιδεοντολογικό από μόνο του.
Ερώτηση: Γιατί κάποιοι θεωρούν ότι οποιοδήποτε κείμενο που προέρχεται από Blogs μπορεί να είναι ελεύθερο για χρήση, τη στιγμή που η παραμικρή ανάξια μαλακία ως μουσική σύνθεση μπορεί να είναι εμπόρευμα για δισκογραφικές και άρα είσαι πειρατής αν το χρησιμοποιήσεις χωρίς πληρωμή;
Δεν είναι και τα δύο «έργα διανοίας» που λένε και στις νομικές επιστήμες;
Και ειδικά όταν η εφημερίδα πωλείται και παράγει έσοδο...

Και με την ευκαιρία να δηλώσω εδώ ότι απαγορεύω στην εφημερίδα να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε κείμενό μου ή απόσπασμα κειμένου μου.

Τα λαμόγια με τα ΜΜΕ πότε θα περάσουν κρίση;

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί περνάει κρίση το λιανεμπόριο, κάποια μαγαζιά, γενικώς οι επιχειρήσεις αλλά δεν περνάει ποτέ κρίση ο «Τύπος»! Τα «Μέσα». Εφημερίδες που πουλάνε μερικές χιλιάδες φύλλα και με απλή αριθμητική δεν βγαίνουν ούτε να πληρώσουν το χαρτί που ξοδεύουν, πως γίνεται να πληρώνουν δημοσιογράφους και ασφαλιστικά ταμεία; Πως γίνεται να είναι βιώσιμες εφημερίδες που μια φορά το χρόνο δημοσιεύουν ένα τόμο ισολογισμών; Και μάλιστα μόνο από επιχειρήσεις που «πρόσεξαν» με τα δημοσιεύματά τους την παρελθούσα χρονιά;
Κακά τα ψέματα, οι περισσότερες εφημερίδες με μικρή κυκλοφορία, χρησιμοποιούνται για να κάνουν εξυπηρετήσεις, για να κάνουν κολλητιλίκια οι εκδότες τους, να πουλήσουν δημοσιεύματα. Βλέπετε, για κάποιους (δεν ξέρω ποιους) σημασία πλέον δεν έχει η κυκλοφορία και πόσος κόσμος μπορεί να διαβάσει ένα δημοσίευμα, όσο το να κυκλοφορήσει τα δημοσίευμα αυτό σαν «αποδελτίωση» στα σωστά γραφεία όσων αποφασίζουν.
Εφημερίδες που βγαίνουν για πολιτικά παιχνίδια, για να υποστηρίξουν πολιτικές και επιχειρηματικές επιλογές. Χρήμα υπάρχει! Τα πολιτικά σχήματα διαθέτουν μαύρο χρήμα από τις συναλλαγές τους με το όποιο σύστημα τις υπηρετεί. «Δημοσιογράφοι» επίσης υπάρχουν διαθέσιμοι που αν δεν πληρώνονται από την εφημερίδα και το σταθμό, κάνουν μια αρπαχτή για να γράψουν ένα ευνοϊκό «κομμάτι» και καθαρίζουν για μερικούς μήνες. Άντε λοιπόν παιδιά να περάσει ο ρημάδης ο «τύπος» την κρίση του να κλείσουν οι χωρίς λόγο ύπαρξης εφημερίδες που βγαίνουν απλά και μόνο για να αρμεχτούν κάποια φράγκα, «να γίνει παιχνίδι».
Και να σταματήσουμε κι εμείς να κυκλοφορούμε σα μαλάκες από γραφείο σε γραφείο και να λέμε «ρε συ… διάβασες τι λέει εδώ;» Τι να λέει ρε μεγάλε; Το ποσό τους φακελακίου λέει με λέξεις αντί για νούμερα.
Καλά που μπήκε φυλακή ο Μιχαλόπουλος και "καθάρισε το τοπίο" ε;