Η Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση και η Αξιολόγηση της Κοινής Γνώμης

28.3.08

Οι έρευνες της κοινής γνώμης που έχουν δημοσιευθεί έως τώρα για το ασφαλιστικό είναι αποκαλυπτικές για το πως αξιολογούν οι πολίτες τα κόμματα και τους κοινωνικούς εταίρους σχετικά με το θέμα αυτό. Σε έρευνα της εταιρείας MRB για τον Ελεύθερο Τύπο το 75,2% των ερωτώμενων αξιολογεί αρνητικά τη στάση της κυβέρνησης. Επίσης, αρνητικά αξιολογεί το 74,7% τη στάση του ΠΑΣΟΚ, το 54,5% τη στάση του ΚΚΕ, το 42,7 τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ και το 61% τη στάση του ΛΑΟΣ. Αρνητική είναι η αξιολόγηση και των κοινωνικών εταίρων: 55,5% αρνητικές κρίσεις για τα συνδικάτα, 58,6% για τον ΣΕΒ. Οι αρνητικές κρίσεις δεν σταματούν εδώ. Το 62% των πολιτών αξιολογεί αρνητικά και τη στάση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει για την «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» (όρος τουλάχιστον αποτυχημένος σε επικοινωνιακό επίπεδο). Η αντιπολίτευση δεν μπορεί να πείσει για τις δικές της προτάσεις και να αναδείξει τα αρνητικά σημεία των κυβερνητικών προθέσεων. Τα συνδικάτα και ο ΣΕΒ προφανώς δεν έχουν πει κάτι για το οποίο οι πολίτες να μπορούν να τους αξιολογήσουν θετικά. Τα, δε, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να ενημερώσουν τους πολίτες με υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Δηλαδή όλο το σημερινό σύστημα πολιτικής και κοινωνικής διαχείρισης της εξουσίας έχει αποτύχει στον ρόλο τους. Για ένα θέμα στο οποίο, σε άλλη έρευνα της εταιρείας Public Issue, το 64% απαντά ότι τους αφορά προσωπικά και 73% εξ αυτών ότι τους βλάπτει.

H Deutsche Telecom, ο ΟΤΕ και τα Αυτονόητα Επιχειρήματα

26.3.08

H Deutsche Telecom δεν χρειάζεται τις δικές μου συστάσεις. Ως ένας παγκόσμιος τηλεπικοινωνιακός κολοσσός δεν τις έχει ανάγκη. Προκαλεί, όμως, έκπληξη οι αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η πρόθεσή της να αγοράσει μετοχές του ΟΤΕ. Αντιδράσεις από την αξιωματική αντιπολίτευση όπου επί των ημερών της προχώρησε στην μετοχοποίηση του ΟΤΕ. Κοινός στην ιδιωτικοποίηση του. Οι αντιδράσεις των αριστερών κομμάτων δεν προκαλούν έκπληξη. Είναι. Αναμενόμενες και συνεπείς με τις ιδεολογικές αρχές του κρατισμού τον οποίο πρεσβεύουν.

Δύο είναι τα κύρια επιχειρήματα όσον αντιδρούν στην είσοδο της Deutsche Telecom στον ΟΤΕ.
Το πρώτο ό,τι είναι εθνικού και στρατηγικού χαρακτήρα σημασίας επιχείρηση. Σύμφωνοι, έτσι είναι. Το ερώτημα είναι πως εξυπηρετούνται τα εθνικής και στρατηγικής σημασίας συμφέροντα; Από έναν ΟΤΕ απομονωμένο στην ελληνική πραγματικότητα ή ενός ΟΤΕ με στρατηγικές συμμαχίες και μεταφορά εκτός των κεφαλαίων και της τεχνογνωσίας του επιπέδου της Deutsche Telecom ή οποιασδήποτε αναλόγου επιπέδου πολυεθνικής εταιρείας;.
Το δεύτερο επιχείρημα είναι η μέθοδος που ακολουθείται για την είσοδο της γερμανικής πολυεθνικής στον ΟΤΕ. Η MIG η οποία κατείχε νόμιμα μετοχές του ΟΤΕ και λειτουργεί επίσης νομίμως στην Ελλάδα πουλάει τις μετοχές της σε μια άλλη εταιρεία. Εταιρεία η οποία συν τις άλλοις είναι και τηλεπικοινωνιακός φορέας με υψηλή τεχνογνωσία. Έτσι είναι τα deals. Σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς λειτουργεί η ελληνική οικονομία, εισηγμένος στο χρηματιστήριο είναι ο ΟΤΕ, οπότε που είναι και το πρόβλημα;

Η αλήθεια είναι ότι οι αιτιάσεις για την είσοδο της Deutsche Telecom είναι τετριμένες και μάλλον γίνονται για την τιμή των όπλων. Όπως τετριμένες είναι και οι απαντήσεις που δίνω σε αυτές τις αιτιάσεις. Αλλά σε μια χώρα όπου το αυτονόητο είναι συχνά το ζητούμενο, θεωρώ ότι πρέπει να επαναλαμβάνονται

Προτάσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το Ασφαλιστικό: Τολμηρές και Ρεαλιστικές!

15.3.08

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται για το ασφαλιστικό, η Φιλελεύθερη Συμμαχία κατέθεσε τις προτάσεις της για το συγκεκριμένο θέμα. Ενημερώθηκα γι’ αυτές από διαφήμιση στο Facebook. Τις διάβασα προσεκτικά και είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες, καινοτόμες και ρεαλιστικές. Αξιζει να ληφθούν υπόψη, να συζητηθούν και γιατί όχι να εφαρμοσθούν. Τις παραθέτω όπως τις βρήκα στο www.greekliberals.net, δίχως την εισαγωγή του δελτίου τύπου:
«H Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει την αντικατάσταση του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος από ένα μεικτό σύστημα που θα διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Το προτεινόμενο νέο σύστημα βασίζεται σε δύο πυλώνες:
• σε ένα υποχρεωτικό δημόσιο πρόγραμμα συνταξιοδότησης αναδιανεμητικού χαρακτήρα με στόχο την ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων, διασφαλίζοντας μια ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη για όλους τους Έλληνες πολίτες ανεξάρτητα προηγούμενου εργάσιμου βίου και εισφορών και
• ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα, υποχρεωτικά για το σύνολο των εργαζομένων, τα οποία θα στηρίζονται στις αρχές της ανταποδοτικότητας, του ανταγωνισμού και της ατομικής ευθύνης.
Λόγω της σπουδαιότητας και του επείγοντος χαρακτήρα των αλλαγών, παραθέτουμε πιο αναλυτικά τις προτάσεις μας:
1. Κάθε Έλληνας πολίτης υποχρεούται να καταθέτει σε ειδικού τύπου λογαριασμό τράπεζας ή ασφαλιστικού ιδρύματος (δημόσιου ή ιδιωτικού) της επιλογής του τις ασφαλιστικές του εισφορές, καθ' όλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Στον ίδιο λογαριασμό κατατίθενται και οι εργοδοτικές εισφορές. Οι ασφαλιστικές εισφορές κάθε ασφαλισμένου και οι εργοδοτικές εισφορές υπέρ αυτού αποτελούν ατομική ιδιοκτησία του ασφαλισμένου, οι οποίες εάν δεν εισπραχθούν στο σύνολό τους λόγω πρόωρου θανάτου, μεταβιβάζονται στους νόμιμους κληρονόμους.
2. Το συντάξιμο όριο ηλικίας είναι αυτό που προσδιορίζει ελεύθερα ο εργαζόμενος στο ασφαλιστήριο συμβόλαιό του και σχετίζεται άμεσα με το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών του. Κατά συνέπεια, υπερβολικά αυξημένες εισφορές μπορούν να συνεπάγονται εξαιρετικά πρόωρη συνταξιοδότηση ή αντίστροφα, οι μειωμένες εισφορές να συνεπάγονται καθυστερημένη συνταξιοδότηση.
3. Κάθε Έλληνας και Ελληνίδα δικαιούται μια ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη στο πλαίσιο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Η υλοποίηση του μέτρου αυτού γίνεται μέσω της κάλυψης από το κράτος της διαφοράς μεταξύ της σύνταξης του ασφαλιστικού φορέα και του ποσού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, εφόσον η πρώτη είναι χαμηλότερη.
4. Επί πλέον της παροχής της αυτής, ο κάθε πολίτης θα είναι ελεύθερος να κερδίζει με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο οποιοδήποτε επιπλέον εισόδημα. Η συνταξιοδότηση ενός εργαζομένου δεν θα τον υποχρεώνει σε αυτόματη και αναγκαστική αποχή από κάθε εργασία. Ο συνταξιούχος θα μπορεί να εργάζεται, εφόσον φυσικά του προσφέρεται εργασία (όχι όμως στο δημόσιο), για να συμπληρώνει τη σύνταξή του.
5. Τα ασφαλιστικά ιδρύματα και οι τράπεζες που θα πιστοποιούνται από το κράτος ώστε να διαθέτουν τους ειδικού τύπου ασφαλιστικούς λογαριασμούς, θα πρέπει να ανταγωνίζονται ελεύθερα μεταξύ τους για την προσέλκυση ασφαλιστικών εισφορών μέσω της παροχής πρόσθετων ωφελημάτων στους ασφαλισμένους και της παροχής πολλαπλών ασφαλιστικών προγραμμάτων. Μέσω του ανταγωνισμού αυτού οι ασφαλισμένοι θα αποσπούν σημαντικό μερίδιο των κερδών που θα απορρέουν από την διαχείριση των ασφαλίστρων από τις τράπεζες και άλλα ασφαλιστικά ιδρύματα.
6. Κάθε εργαζόμενος μπορεί να αλλάζει, υπό προϋποθέσεις, ασφαλιστικό πρόγραμμα και/ή ασφαλιστικό οργανισμό όποτε το θελήσει. Οι ασφαλιστικές συνεισφορές εργαζομένων και εργοδοτών εκπίπτουν κάθε φόρου ενθαρρύνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποταμίευση και την ελεύθερη διαμόρφωση από κάθε εργαζόμενο του επενδυτικού του χαρτοφυλακίου και συνεπώς του συνταξιοδοτικού του μέλλοντος.
7. Τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ιδρυμάτων και των τραπεζών που θα πιστοποιούνται από το κράτος θα τελούν υπό την παρακολούθηση και την εγγύησή του και θα διαθέτουν ειδικό αποθεματικό ταμείο κάλυψης κινδύνου που θα είναι άμεσα διαθέσιμο στους δικαιούχους σε περίπτωση χρεοκοπίας κάποιου ασφαλιστικού ιδρύματος.

Το Ασφαλιστικό, ο Alan Greenspan και η Ελλάδα

12.3.08

Πριν από λίγες ημέρες τελείωσα τη μελέτη του βιβλίου «Η Εποχή των Αναταράξεων. Περιπέτειες σε Ένα Νέο Κόσμο». Συγγραφέας ο Alan Greenspan, πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Στο 22ο κεφάλαιο, ο γνωστός τραπεζίτης θέτει το ερώτημα: Ο κόσμος συνταξιοδοτείται. Μπορούμε να το αντέξουμε; Ο Alan Greenspan στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, επισημαίνει ότι ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μια δημογραφικής αβύσσου, καθώς η μεταπολεμική γενιά ετοιμάζεται να περάσει από την παραγωγική ηλικία στη σύνταξη. Ο κόσμος ολόκληρος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα καινούριο φαινόμενο στην ανθρώπινη ιστορία: την συνταξιοδότηση. Αρκεί να αναφερθεί ότι έναν αιώνα πριν, το προσδόκιμο ζωής, για το μεγαλύτερο μέρος του αναπτυγμένου κόσμου, ήταν μόλις τα σαράντα έξι χρόνια.

Συνεπώς, το ασφαλιστικό και οι συντάξεις δεν αποτελούν μόνο ελληνικό πρόβλημα. Είναι ένα διεθνές φαινόμενο για το οποίο ανησυχεί όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος, εξαιτίας των κοινωνικών αλλαγών που έχουν συμβεί τον περασμένο αιώνα και οι οποίες αναμένεται να είναι ραγδαίες στον τωρινό 21ο αιώνα. Αυξάνονται οι συνταξιούχοι, αλλά και συνταξιοδοτούμενος χρόνος λόγω της αύξησης του προσδόκιμου χρόνου ζωής. Η αλήθεια είναι ότι η μόνη σίγουρη λύση είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας. Όσο αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής τόσα περισσότερα χρόνια θα δουλεύουμε. Στην Ελλάδα αρνούμαστε να δούμε το δάσος. Βλέπουμε μόνο το δέντρο. Κάθε συντεχνιακή ομάδα προσπαθεί να εξασφαλίσει κεκτημένα που δεν ανταποκρίνονται όμως στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Οι γυναίκες, παραδείγματος χάριν, επιμένουν να συνταξιοδοτούνται σε μια τόσο νέα και παραγωγική ηλικία για να αφοσιωθούν στην οικογένειά τους. Με αυτό τον τρόπο όμως υπονομεύουν το μέλλον της ίδιας της οικογένειας τους, καθώς τα παιδιά τους κινδυνεύουν να μην συνταξιοδοτηθούν ποτέ. Αυτή είναι μια εφιαλτική πραγματικότητα για όλους όσους μπαίνουν στην αγορά εργασίας σήμερα.

Thank You, David!

5.3.08

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από άρθρο του David Cameron που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Guardian και αναδημοσίευσε σήμερα η Καθημερινή. Ο David Cameron δείχνει το δρόμο για μια νέα πολιτική επικοινωνία και ένα νέο είδος πολιτικής συμμετοχής. Αρκετοί πολιτικοί αντιμετωπίζουν τα νέα μέσα με δυσπιστία. Οι περισότεροι τα αγνοούν. Ευτυχώς, υπάρχουν και εκείνοι που βλέπουν νέες προκλήσεις. Προσωπικά έχω την τύχη να συνεργάζομαι με ορισμένους από τους δεύτερους, οι οποίοι έχουν κατανοήσει τα νέα δεδομένα, δέχθηκαν τις προτάσεις μου και επένδυσαν στρατηγικά στα Social Media, δίχως δεύτερη σκέψη.
Το απόσπασμα:

"Η πολιτική σκηνή μας καταρρέει. Η συμμετοχή στα κόμματα φθίνει. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν. Και η αξιοπιστία των πολιτικών βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των εποχών. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι’ αυτήν την κατάσταση. Αναμφισβήτητα η αθέτηση υποσχέσεων επί πολλές δεκαετίες και η επικοινωνιακή πολιτική ενίσχυσαν τον κυνισμό των ψηφοφόρων.

Οι παλιές απαντήσεις, τις οποίες παραδοσιακά έδιναν οι πολιτικοί και άκουγαν οι πολίτες, δεν λειτουργούν στη σύγχρονη εποχή. Αν δεν καταλάβουν τα πολιτικά κόμματα τις δυνάμεις, που προκαλούν αυτήν την ατμόσφαιρα, ταχύτατα θα μετεξελιχθούν σε παρωχημένους θεσμούς. Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι δυνάμεις; Κατ’ αρχάς το Ιντερνετ. Εχει μεταμορφώσει τις ζωές μας και τώρα μεταβάλλει την πολιτική μας κουλτούρα. Εχει οδηγήσει στη γέννηση μιας νέας εποχής πολιτικής επικοινωνίας.

Υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια blogs στον κόσμο. Κάθε ένα από αυτά είναι και μία εφημερίδα, μόνο που τώρα το κοινό μπορεί να ανέλθει σε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Κάθε μέρα πάνω από 20.000 νέα αυτοσχέδια βίντεο «ανεβαίνουν» σε ιστοσελίδες, όπως το YouTube.

Kάθε βίντεο από αυτά αντανακλά τον τρόπο που βλέπει ένας χρήστης του Διαδικτύου τον κόσμο γύρω του.

Είναι πραγματικά ανακουφιστικό και απελευθερωτικό το Ιντερνετ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και πρόκληση. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να αγνοήσουν την αλλαγή αυτή. Πρέπει να αντιδράσουν, να αναζητήσουν τρόπους επικοινωνίας με αυτήν την πολιτική τάξη, που διαρκώς διευρύνεται.

Η δεύτερη δύναμη που αλλάζει τον κόσμο μας συνδέεται με την πρώτη: Αντίθετα με την ευρέως διαδεδομένη άποψη, οι νέοι πολίτες ασχολούνται και συμμετέχουν όλο συχνότερα και ενεργότερα με την πολιτική.

Μόνο που δεν είναι πια η παραδοσιακή μορφή πολιτικής δραστηριοποίησης, κατά την οποία έπρεπε να ενταχθείς σε ένα πολιτικό κόμμα και να περνάς τον χρόνο σου από πόρτα σε πόρτα.

Τα online κοινωνικά δίκτυα φέρνουν κοντά εκατομμύρια πολίτες στο όνομα κοινών συμφερόντων, όπως η καταπολέμηση της φτώχειας και η αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών. Δεν είναι το έργο μιας γενιάς, ενοχλημένης από την πολιτική, αλλά μιας γενιάς, αποξενωμένης από την παραδοσιακή πολιτική.

Το Συντηρητικό Κόμμα αναγνωρίζει αυτές τις προκλήσεις και ήδη προσαρμοζόμαστε στις νέες προκλήσεις. Την περασμένη εβδομάδα εγκαινιάσαμε μια νέα διαφημιστική καμπάνια στο Facebook. Θεσπίσαμε επίσης ένα νέο πρόγραμμα «φίλων», δίνοντας στους πολίτες τη δυνατότητα να μας υποστηρίξουν με μικρές δωρεές. Κατανοούμε πως για πολλούς η ιδέα εγγραφής σε ένα κόμμα ως «πλήρες μέλος» δεν είναι ελκυστική. Εγγραφόμενοι όμως ως «φίλοι», οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να ξεκινήσουν εκστρατείες για στόχους που τους ενδιαφέρουν πραγματικά. "

Thank You, David!

Η Ώρα της Αλήθειας για ΠΑΣΟΚ και Γιώργο Παπανδρέου

3.3.08

Το πολιτικό σκηνικό έχει αλλάξει. Επ’ αυτού κανείς δε μπορεί να αμφιβάλλει. Μπορεί να είναι παροδικό φαινόμενο, μπορεί και μόνιμο. Μάλλον προς τη δεύτερη κατεύθυνση πάμε. Η χθεσινή δημοσκόπηση της ΚΑΠΑ Research για το Βήμα της Κυριακής είναι ενδεικτική της πολιτικής αλλαγής. Αν και το 18,4% του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει ως ένα υπερβολικό ποσοστό, για ένα κόμμα που στις προηγούμενες εκλογές μόλις ξεπέρασε το 5%, εντούτοις συμβολίζει την αποδοκιμασία των πολιτών στο υπάρχων κομματικό και πολιτικό σύστημα. Όχι όμως και στο πολιτικό προσωπικό. Ο Αλέξης Τσίπρας εκτοξεύθηκε στα ύψη και ο Κώστας Καραμανλής, αν και σε πτωτική πορεία αποτελεί, τουλάχιστον ακόμη, έναν πόλο σταθερότητας για το πολιτικό σύστημα.

Έχω επαναλάβει και σε παλαιότερο σχόλιο ότι αν τα δύο κόμματα δεν προσπαθήσουν να αλλάξουν την πολιτική ατζέντα, το φαινόμενο της ανόδου των μικρών κομμάτων θα ενισχυθεί. Δυστυχώς, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση παρέμειναν απλοί θεατές της ατζέντας που έθεσαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μιας ατζέντας που «βρωμούσε». Εκβιασμοί, σεξ, παράνομο χρήμα, αυτοκτονίες, σκάνδαλα. Ότι χειρότερο για τα κόμματα εξουσίας. Και ότι χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ, που είχε ταυτιστεί στην περίοδο της διακυβέρνησης του με τη διαφθορά, την αλαζονεία, το κουκούλωμα σκανδάλων. Δεν είναι τυχαίο πως τα τελευταία χρόνια σε ότι θεωρεί ως κακό η ελληνική κοινωνία, το ΠΑΣΟΚ προηγείται σταθερά της Νέας Δημοκρατίας. Γι’ αυτό η πτώση του είναι ραγδαία. Η κοινωνία πιστεύει ότι είναι η αιτία του κακού. Φταίει για τα ελλείμματα. Φταίει για την κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Φταίει για τη διαφθορά. Δει είναι τυχαίο ότι στη δημοσκόπηση της ΚΑΠΑ Research, στην ερώτηση αν το ΠΑΣΟΚ είχε κερδίσει τις εκλογές, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα απαντάει στο 28,8% και καλύτερα το 25,3%. Μαύρη αλήθεια, αλλά αυτή είναι.

Στην παρούσα φάση ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ιστορική ευκαιρία. Να τα αλλάξει όλα. Πραγματικά όλα. Στο ΠΑΣΟΚ είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει Και είναι η ώρα να το κάνει.