دردمندم از لب لعلت بده درمان ما
کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما
در دلم دردیست درمانش نمیدانم ز وصل
خود نمیآید به سر این درد بی درمان ما
خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد
سر ز سودا پر شد و از دست رفت سامان ما
آخر از روی کرم بازآ که در هجران تو
ز آب چشم خون فشانم تر شده دامان ما
مدّتی تا در جهان سرگشته میگردم به غم
خود نمیگویی که چون شد زار سرگردان ما
سالها تا همچو سرو از عشق رویت سر کشید
این دل سرگشتهٔ مهجور نافرمان ما
عید رویش را فدا کردم جهان و جان چه گفت
خود چه ارزد لاشهای تا میکنی قربان ما
کس چو من در عاشقی جان و جهانی درنباخت
عشق روی دوست آمد آیتی در شان ما
من گدای کوی او گشتم که تا بر من نظر
افکند، دارد فراغت از جهان سلطان ما
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی دردمند از معشوق درمان میخواهد و از سوختن جان، از دست رفتن سامان زندگی و اشک خونین در دوری او میگوید. معشوق از حال او نمیپرسد و حتی جان و جهانی را که عاشق در عید دیدارش قربانی کرده، لاشهای بیارزش میخواند. شاعر در پایان خود را گدای کوی دوست مینامد و با بازی بر نام خود، «جهان»، میگوید که سلطانش از جهان و از او بینیاز است.
هوش مصنوعی: از درد عشق رنجورم؛ با لب سرخ چون لعلت درمانم کن، چون با چهرهٔ تابان چون خورشیدت آتشی در جانم انداختی.
هوش مصنوعی: در دلم دردی هست که درمانی جز وصال تو برایش نمیشناسم. این درد بیدرمان خودبهخود پایان نمییابد.
هوش مصنوعی: مردم به من میگویند: تو سر و سامانی داشتی، چه شد؟ پاسخ میدهم که سرم از شور و سودای عشق پر شد و سامان و آرامشم از دست رفت. «سر» و «سامان» با هم بازی لفظی دارند.
هوش مصنوعی: سرانجام از سر بزرگواری بازگرد، که در دوری تو از اشک خونینی که میریزم دامنم تر شده است.
هوش مصنوعی: مدتی است که با غم در جهان سرگردانم و تو حتی نمیپرسی که این عاشق سرگردان چگونه زار و نزار شد. «جهان» به نام شاعر نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: سالهاست که این دل سرگشته و دورافتاده و نافرمان من از عشق روی تو، مانند سرو سر برافراشته و سرکشی کرده و به فرمان من نیست.
هوش مصنوعی: در عید دیدار رویش جهان و جانم را قربانی کردم؛ او گفت: این لاشهٔ بیارزش چه ارزشی دارد که آن را برای ما قربانی میکنی؟ اشاره به قربانی در عید قربان است و «جهان» نام شاعر را هم در خود دارد.
هوش مصنوعی: هیچکس مانند من در عاشقی جان و جهانی را نباخت؛ عشق روی دوست چون آیهای بود که در شأن ما نازل شد.
هوش مصنوعی: گدای کوی او شدم تا شاید نگاهی به من بیندازد، اما سلطان ما از جهان بینیاز و فارغ است؛ یعنی به «جهان» (خود شاعر) نیز اعتنایی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
از پی آن آفتابست اشک چون باران ما
کشتی آن نوح کی بینیم هنگام وصال
چونک هستیها نماند از پی طوفان ما
جسم ما پنهان شود در بحر باد اوصاف خویش
[...]
گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما
می زند زان شعله دایم آتشی در جان ما
ای طبیب از ما گذر، درمان درد ما مجوی
تا کند جانان ما از لطف خود درمان ما
یوسف عهد خودی تو، ای صنم با این جمال
[...]
بیگل رویت ندارد، رونقی بستان ما
بی حضورت، هیچ نوری نیست، در ایوان ما
گر بسامان سر کویش رسی ای باد صبح
عرضه داری شرح حال بی سرو سامان ما
در دل ما، خار غم بشکست و در دل غم، بماند
[...]
عاقبت رحمی کند بر درد ما، درمان ما
بندگان خویش را یاد آورد سلطان ما
گر نخواهد بود وصل یار ما اندر بهشت
لاجرم باغ جنان خواهد شدن زندان ما
تو ز وصل خویشتن هرگز نیفتادی جدا
[...]
آه و صد آه از جفای چرخ بی سامان ما
دل پر از دردست از او، او کی کند درمان ما
ای نسیم صبحدم این بوی جان پرور بگو
از کجا آوردهای در کلبهٔ احزان ما
از جفای چرخ جانم از جهان بیزار بود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.