تا تو از لب کردهای درمان ما
آتشی افکندهای در جان ما
نور چشم ما تو مردم زادهای
یک شبی از لطف شو مهمان ما
در نیاید چشم بیدارش به خواب
بر سر هر کو رسد افغان ما
گفتم از دستش برون آریم دل
چون کنم دل نیست در فرمان ما
یک نظر گفتم کند در ما ولی
هست فارغ از گدا سلطان ما
در چمن از جست و جوی قامتت
شد پراکنده سر و سامان ما
بی تکلّف راست گویم در جهان
نیست قدّی چون قد جانان ما
بس عجب دیدم که آن سرو سهی
چون برون رفت از سر پیمان ما
عید رویش گفت با من کای جهان
جان چه باشد تا کنی قربان ما
چند گردد بر سر کویت مدام
این دل مسکین سرگردان ما
دل ببرد از ما و رفت آن بی وفا
کشت تخم قهر خود در جان ما
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه از زبان عاشقی است که لبِ معشوق دردش را درمان کرد و همزمان آتش عشق را در جانش افروخت. عاشق از معشوق میخواهد شبی مهمانش شود، اما او را سلطانی بیاعتنا به گدا مییابد و از پیمانشکنیاش در شگفت است. در بیت تخلص، معشوق جان «جهان» را کمتر از آن میداند که شایستهی قربانی کردن باشد، و غزل با شکایت از یار بیوفایی که دل را برد و بذر ستم در جان کاشت پایان مییابد.
هوش مصنوعی: از وقتی که با لب خود ما را درمان کردهای، آتشی از عشق در جان ما انداختهای؛ یعنی درمانِ تو خود درد تازهای شد.
هوش مصنوعی: ای نور چشم ما، تو آدمیزاده و از جنس مردمی (و نیز مردمک چشم ما هستی)؛ یک شب از سر لطف مهمان ما شو.
هوش مصنوعی: فریاد و نالهی ما به گوش هر کس برسد، چشمش بیدار میماند و دیگر خوابش نمیبرد.
هوش مصنوعی: گفتم دل خود را از دست او بیرون بیاوریم و رهایش کنیم، اما چه کنم که دل در فرمان ما نیست.
هوش مصنوعی: گمان کردم که یار یک نگاه به ما بیندازد، اما سلطانِ ما از گدایی چون ما بیاعتناست.
هوش مصنوعی: در باغ و چمن آنقدر در جستوجوی قامتی مانند قامت تو گشتیم که سر و سامان و آرامش ما از هم پاشید.
هوش مصنوعی: بیتعارف و راست میگویم که در جهان قامتی مانند قامت معشوق ما نیست.
هوش مصنوعی: بسیار شگفتزده شدم که آن معشوقِ بلندقامت و راستقامت چگونه از عهد و پیمانی که با ما بسته بود بیرون رفت.
هوش مصنوعی: روی معشوق که چون عید است به من گفت: ای جهان، جان چه ارزشی دارد که آن را قربانی ما کنی؟ «جهان» تخلص شاعر است و اشاره به قربانی در عید نیز در کار است.
هوش مصنوعی: این دل بیچاره و سرگردان ما تا کی باید پیوسته بر گرد کوی تو بچرخد؟
هوش مصنوعی: آن یار بیوفا دل ما را برد و رفت، و بذر خشم و ستم خود را در جان ما کاشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه گنه آمد ز جسم و جان ما
قسم تو صافی و دردی آن ما
چون بحق بیدار نبود جان ما
هست بیداری چو در بندان ما
هرچه خواهد می کند سلطان ما
دل برد جان بخشد آن جانان ما
دنیی و عقبی از آن و این و آن
ما از آن او و او هم ز آن ما
دردمندانیم و دردی می خوریم
[...]
کرده است از لطف خود یزدان ما
هر صفت چون گوی در چوگان ما
ای دوای درد بیدرمان ما
وی شفای علت نقصان ما
آتشی از عشق خود در ما زدی
تا بسوزی هم دل و هم جان ما
آتشی خوشتر زآب زندگی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.