کمالالدین اسماعیل
»
قطعات
»
شمارهٔ ۲۲ - این قطعه در مدح شمس الملّة و الدین شمس الدّین خوارزمی گوید:
ای کریمی که پایۀ قدرت
برتر از اوج چرخ گرانست
بر کریمان تو را همان شرفست
که مرا ارواح را برابدانست
ابر جود تو تا همی گرید
کشت زار امید خندان است
گشت سرما چنان که در بینی
نفس باد همچو سوهانست
شمع گردون ضعیف و اندک نور
بر مثال چراغ دزدانست
روز کوتاه چون من از سرما
زانچه بودست نیم چندانست
در دهانها فسرده آب دهان
از دم سرد همچو یخدانست
استخوانها ز لرزه در تن من
همه طقطق کنان چو دندانست
هرکرا پوستین و پشمینه ست
گردن افراز همچو حمدانست
پیش از این زمهریرموی شکاف
پنبه چون پشم پیش سندانست
دفع سرما اگر چه موی کند
زآنکه دانا و زانکه نادانست
زنخم می لرزد ار چه مرا
هرچه مویست برزنخدانست
آفتابی ز جود بر من تاب
که زسرمام پوست زندانست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه درخواستی است از ممدوح بخشندهای که شاعر او را از همهٔ کریمان برتر میداند. شاعر سختی سرمای زمستان را با تصویرهای طنزآمیز وصف میکند: یخ زدن آب دهان، به هم خوردن استخوانها و کمفروغی خورشید. او میگوید تنها کسانی که پوستین دارند از سرما در اماناند و خودش جز ریش مویی ندارد. در پایان از ممدوح میخواهد با بخشش خود، که آن را به خورشید مانند میکند، او را گرم کند و به احتمال زیاد پوستین یا جامهٔ گرمی ببخشد.
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که پایه و مقامت از بلندترین نقطهٔ آسمانِ سنگینگردش هم برتر است.
هوش مصنوعی: برتری تو بر دیگر بخشندگان مانند برتری جان بر تن است.
هوش مصنوعی: تا ابر بخشش تو میبارد، کشتزار امید مردم سرسبز و خندان است.
هوش مصنوعی: سرما چنان سخت شده که باد وقتی در بینی میرود، مانند سوهان آن را میخراشد.
هوش مصنوعی: خورشید که شمع آسمان است، کمنور و ضعیف شده و به چراغ کمسوی دزدان میماند.
هوش مصنوعی: روز کوتاه شده و مانند من که از سرما در خود جمع شدهام، نصف اندازهٔ پیشین خود شده است.
هوش مصنوعی: از دم سرد، آب دهان در دهانها یخ زده و دهان مانند یخدان شده است.
هوش مصنوعی: استخوانهای تنم از لرزه مانند دندانها به هم میخورند و صدا میکنند.
هوش مصنوعی: هر کس پوستین و جامهٔ پشمی دارد، در این سرما سربلند و مغرور است، مانند حمدان.
هوش مصنوعی: در برابر این سرمای سخت که مو را میشکافد، جامهٔ پنبهای همانقدر بیاثر است که پشم در برابر سندان.
هوش مصنوعی: تنها پوست و موی پوستین است که سرما را دور میکند، چه از دانا و چه از نادان.
هوش مصنوعی: چانهام از سرما میلرزد، با آنکه همهٔ مویی که دارم روی چانه است؛ یعنی جز ریشم پوستینی ندارم.
هوش مصنوعی: خورشیدی از بخشش خود بر من بتابان، زیرا از سرما پوستِ تنم برایم مانند زندان شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون تن خود به برم پاک بشست
از مسامش تمام لؤلؤ رست
گرد پرگار چرخ مرکز بست
شبه مرجان شد و بلور جمست
آمد آن رگزن مسیحپرست
شست الماسگون گرفته به دست
کرسی افکند و برنشست بر او
بازوی خواجه عمید ببست
شست چون دید گفت عز و علا
[...]
ستد و داد جز به پیشادست
داوری باشد و زیان و شکست
تا مرا بود بر ولایت دست
بودم ایزد پرست و شاه پرست
امر شه را و حکم الله را
نبدادم به هیچ وقت از دست
دل به غزو و به شغل داشتمی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.