ناله چون میکشم از شعف برد باد مرا
کاشکی نالهکشیدن رود از یاد مرا
بس که افسردهام آهنگ ندارد صوتم
در قفس از چه نگه داشته صیاد مرا
همدمی از غم دل دوش چو نی در گوشم
سخنی گفت که آورد به فریاد مرا
دل که بوده است جگرگوشهٔ من آخر کار
قطرهٔ اشک شد و از نظر افتاد مرا
هر شب ای شمع به پیش نظرش میسوزی
آتش از رشک تو خواهد به دل افتاد مرا
خویش را میکشم از حسرت شیریندهنی
بنمایید ره مشهد فرهاد مرا
غمزهٔ کافر او کرد اسیرم واقف
مؤمنی کو که زدستش کند آزاد مرا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی ناتوان و افسرده در این غزل از حال خود مینالد. او خود را پرندهای بیآواز در قفس صیاد میبیند و دلش را جگرگوشهای که اشک شد و از چشم افتاد. به شمعی که در برابر معشوق میسوزد رشک میبرد و آرزو میکند مانند فرهاد در راه شیریندهنی جان بدهد. در پایان، با تصویر غمزهٔ کافر و اسیر مسلمان، کسی را میجوید که او را از بند معشوق برهاند.
هوش مصنوعی: وقتی ناله میکنم، از شدت ناتوانی چنان سبک شدهام که باد مرا با خود میبرد. کاش ناله کردن را از یاد ببرم. («شعف» در اینجا به احتمال زیاد همان «ضعف» است.)
هوش مصنوعی: آنقدر پژمرده و افسردهام که صدایم دیگر آهنگ و نوایی ندارد. پس صیاد برای چه مرا در قفس نگه داشته است؟ پرنده را برای آوازش نگه میدارند و من دیگر آوازی ندارم.
هوش مصنوعی: دیشب همدمی، مانند نی که از درد جدایی مینالد، از غم دل سخنی در گوشم گفت که مرا به فریاد و ناله واداشت.
هوش مصنوعی: دلم که چون جگرگوشه و فرزند عزیزم بود، سرانجام به قطرهٔ اشک بدل شد و از چشمم فرو افتاد. «از نظر افتادن» هم به معنای فرو چکیدن از چشم است و هم به معنای بیارزش شدن.
هوش مصنوعی: ای شمع، تو هر شب در برابر چشم معشوق میسوزی و در حضور او هستی. از حسادت به تو، آتش به دل من خواهد افتاد.
هوش مصنوعی: از حسرت معشوقی شیریندهان خود را به کشتن میدهم. راه آرامگاه و جای کشته شدن فرهاد را به من نشان دهید تا مانند او جان بدهم. در «شیرین» به معشوق فرهاد اشاره شده است.
هوش مصنوعی: واقف میگوید: غمزهٔ کافرکیش معشوق مرا اسیر کرده است. کجاست مسلمانی که مرا از دست او آزاد کند؟ در این بیت به آزاد کردن اسیر مسلمان از دست کافران اشاره شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نوری از روزن اقبال درافتاد مرا
که از و خانۀ دل شد طرب آباد مرا
ظلمت آباد دلم گشت چنان نورانی
کآفتاب فلکی خود بشد از یاد مرا
وین همه پرتوی از خاطره مخدوم منست
[...]
تا بر آنقامت و بالا نظر افتاد مرا
بس ملولست دل از سرو و زشمشاد مرا
در هوای لب شیرین تو ایخسرو حسن
شد بتلخی ز بدن روح چو فرهاد مرا
تا رقم بربقم از نیل صبوحی زده ئی
[...]
دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا
که نماندست کنون طاقت بیداد مرا
راز من جمله فرو خواند بر دشمن و دوست
اشک ازین واسطه از چشم بیفتاد مرا
هرگز از روز جوانی نشدم یکدم شاد
[...]
روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا
وای از چشم تو زان باده که در داد مرا
چشم مست تو چو بنیاد خرابی بنهاد
دست جور تو برافکند ز بنیاد مرا
به وفا با غم سودای تو تا بستم عهد
[...]
چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟
هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا
تا شد از علم نظر شمع سوادم روشن
جنبش هر مژه شد سیلی استاد مرا
بارها از سخن خویش به چاه افتادم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.