(η σάλπιγγα τάρα ταταμ)....Επιστροφή!!!

 

Επιστρέψαμε!

Με μια δόση μελαγχολίας της επιστροφής, παραγεμίσαμε τις βαλίτσες και είμαστε πλέον στη βάση μας!

Αυτό βλέπουμε από τη βεράντα μας. Αν δεν ήταν το κλαδί της μουριάς θα φαινόταν ο Άινος πεντακάθαρα

Πάω χρόνια στην Κεφαλλονιά, στο χωριό του άντρα μου. Μπορώ να σου περιγράψω το κάθε τι, όπως ακριβώς είναι. Κι όμως, αυτό που νοιώθουμε κάθε φορά που βγαίνουμε στη βεράντα, αυτή η βαθιά ανάσα, ο αναστεναγμός που παρασύρει όσα βάρη αφήσαμε πίσω μας, είναι μοναδικός.

Ήταν και οι κόρες μας μαζί, ακόμη πιο όμορφη η καλοκαιρινή μας χαλάρωση. 

Το σπίτι εκεί, ζητούσε τα χάδια του, τόσους μήνες ολομόναχο,  στα κέφια του καιρού.

Κι ο κόσμος...όλος εκεί, άνοιγε τα σπίτια του, άφηνε τον βουνήσιο αέρα να ρουφήξει την κλεισούρα, αγκάλιαζε πρόσωπα οικεία και αγαπημένα.

Η θάλασσα μας αντάμειψε. Γαλήνια, πεντακάθαρη, μας δρόσιζε και μας γαλήνευε. 

Η ζέστη πανταχού παρούσα. Μας έκανε να αναπολούμε παλιές χρονιές που δεν τολμούσαμε να βγούμε χωρίς ζακετούλα. Φέτος, το θερμόμετρο δεν κατέβηκε κάτω από τους 35 βαθμούς με ανώτερους τους 37 και αυτά υπό σκιάν.

Κάθε μέρα κοιμόμαστε με αιρ κοντίσιον, κάτι που δεν θέλαμε αλλά η ζέστη και η απουσία αέρα μας ανάγκαζε να ζητήσουμε τη βοήθειά του.

Είχαμε και το πανηγύρι  μας στις 16 Αυγούστου, ημέρα που γιορτάζεται στο νησί η μνήμη του Αγίου Γερασίμου.

Χορός, τοπικά φαγητά, και κόσμος πολύς.

νωρίς νωρίς να πιάσουμε τραπέζι!!!

Χαλάρωση, το βλέμμα να χάνεται απέναντι στον ορίζοντα, να αγκαλιάζει τον Αίνο, να πηδάει στα κλαδιά των ελάτων, να ακολουθεί τα πουλιά.

Ένα σκυλάκι όχι δικό μας, κάνει σερφινγκ

Φέτος μου έκανε εντύπωση που δεν είχαμε στο χωριό σφήγκες. Ως γνωστό, οι σφήγκες πάνε αντάμα με τις μέλισσες,

και η Κεφαλλονιά έχει πολλές μια και παράγει το νοστιμότερο μέλι θυμαριού.

 Πέρσι ή πρόπερσι με τσίμπησε μια στο χέρι και το πρήξιμο ξεκίνησε από τα δάχτυλα και έφτασε στον ώμο. Αποτέλεσμα; Να πάω νοσοκομείο για τα περαιτέρω. Φέτος καμιά.

Τα σκυλάκια μας από κοντά μας. Ένα της μιας μου κόρης που κρατάμε εμείς όσο είναι στη δουλειά, και ένα μικράκι της άλλης μου κόρης.

Ξετρελαμένα με την αυλή, να βγαίνουν όταν ανοίγαμε την πόρτα και να τρέχουν πέρα δώθε. Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα και τα δυο πέσανε σε μελαγχολία. Ειδικά το μικρό είχε καθίσει κοντά στον τοίχο και ακουμπούσε το κεφαλάκι του χωρίς να τρώει ή να σηκώνει το κεφάλι.

Όμως μας στενοχώρησε ο γείτονας στο χωριό,  που μένει πίσω από το σπίτι μας σε ένα διώροφο. Έβγαινε στο μπαλκόνι του συχνά και φώναζε γιατί γαβγίζουν τα σκυλάκια, να τα βάλουμε μέσα στο σπίτι όλη μέρα. Και ενώ του εξηγήσαμε ότι ώρες κοινής ησυχίας ήταν στο σπίτι, τις υπόλοιπες ώρες δεν γίνεται να τα κλειδώσουμε μέσα, εκείνος επέμενε ότι δεν θέλει να ακούει γαβγίσματα!

Μας απείλησε ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί.

Ανησυχούσαμε όταν τα σκυλάκια μας πήγαιναν στην πίσω αυλή μήπως τους πετάξει καμιά λιχουδιά δηλητηριασμένη. ''Δεν θέλω να ακούω όλη μέρα σκυλιά, δεν θέλω καθόλου σκυλιά'' ήταν αυτό που επαναλάμβανε! 

Ναι, μας στενοχώρησε πολύ.

Εν ολίγοις περάσαμε ήρεμα, οικογενειακά, γελάσαμε, διάβασα και 4 βιβλία, βγήκαμε βόλτες και τώρα, όπως λένε και στο διαδίκτυο, αρκετά κράτησε το αστείο, ώρα να χειμωνιάσει!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε!