Το gadgetακι για το πλεξιμο!

Γεια σας κορίτσια. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό gadgetακι που έφτιαξα ανακυκλώνοντας μια παλιά και σπασμένη ανέμη. Πριν από λίγο καιρό πήρε το μάτι μου ένα gadgetακι που πολύ ζήλεψα , όμως επειδή δε συγκρατησα που το πουλάνε -αλλά και να το είχα συγκρατήσει, το πορτοφόλι δεν διαθέτει χρήμα για τέτοιες πολυτέλειες- άρχισα να σκέφτομαι... Σαν αρχή ξεκίνησα με την κλάψα στον καλό μου {άγιος άνθρωπος} θα δω μου λέει, τώρα το θες? Εγώ πάλι να σκέφτομαι τι έχω στα αζήτητα και ναι! Θυμήθηκα τη σπασμένη ανέμη που είχα μαζέψει από την αποθήκη της πεθεράς μου πριν χρονια. "Ευρηκα! " φώναξα ένα πρωί και ο καλός μου, τι να κάνει, έσπευσε να βοηθήσει. Για πότε η ανέμη έχασε τα φτερά της, κόπηκε ο κύριος κορμός της εκεί που έπρεπε, καθαρίστηκε και περάστηκε λούστρο, δεν το κατάλαβα . Το κατάλαβα όμως όταν κράτησα στα χέρια μου αυτο που είχα ζηλέψει .  Στο τέλος σας έχω ενα μικρό βιντεακι για να δείτε πως δουλεύει .

Είναι ένα πολύ πρακτικό εργαλείο για το πλεξιμο γιατί δεν κυνηγάς το κουβάρι όταν πλέκεις και είναι πάντα στη θέση του. 
Πιστεύω να σας άρεσε η ιδέα μου και ,γιατί όχι, να τη δοκιμάσετε. 

  

Το δικό μου μικρό εργαστήρι δημιουργίας!

Το όνειρο πιστεύω κάθε μιας από εμάς που ασχολούμαστε με τις δημιουργίες είναι ένας χώρος δικός της, που εκεί θα μπορεί να ασχολείται με τις δημιουργίες της. Πόσες όμως τον έχουμε? Εγώ προσωπικά  όλα αυτά τα χρόνια  έκανα εργαστήρι τον πάγκο και το τραπέζι της κουζίνας από το μεσημέρι και μετά, το βράδυ όμως έπρεπε να μαζευτούν όλα για να είναι η κουζίνα το πρωί έτοιμη.Στο σπίτι είχαν βαρεθεί να με ακούνε να κλαψουρίζω ότι δεν έχω ένα έστω τραπεζάκι δικό μου, να βάζω επάνω τα πράγματα μου που δουλεύω χωρίς να ενοχλώ. Στο διαδίκτυο έβλεπα κάτι εντοιχιζόμενους χώρους εργασίας και έψαχνα απεγνωσμένα μέσα στο σπίτι μήπως και ανακαλύψω και εγώ κάποια τρύπα που θα μπορούσε να με φιλοξενήσει. Ώσπου μια μέρα ήρθε η επιφοίτηση: ένα φορητό εργαστήρι! Ο καλός μου έφριξε όταν το άκουσε, ως συνήθως -"δεν γίνονται καλή μου αυτά τα πράγματα και εξάλλου που τα είδες;"- μην τα πολυλογώ, πήρα χαρτί και μολύβι και του έδειξα τι ήθελα. Ένα φορητό ντουλάπι, με φορητή επιφάνεια εργασίας. Ο διάλογος που ακολούθησε για γέλια και για κλάματα και τελείωσε με το γνωστό του "θα δούμε..." και εμένα να του λέω το γνωστό "εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα". Την επόμενη μέρα με φώναξε στο εργαστήρι του για να μου δείξει τι ξύλα είχαμε. Μια βάση από παλιό καναπέ, δυο παντζούρια από τα παλιά παράθυρα και διάφορα ξύλα, και το μικρο μου εργαστήρι άρχισε να παίρνει σχήμα. Ειλικρινά δούλεψε πολύ, μα πάρα πολύ, όπως θα δείτε στις φωτογραφίες παρακάτω.

Το τελάρο και τα παραθυρόφυλλα που χρειάστηκαν πολύ δουλειά για να σουλουπωθούν.

  

 Μια παλιά εταζέρα που για να καθαρίσει την έκαψε με το φλόγιστρο για να βγάλει τα χίλια στρώματα λαδομπογιάς που ήταν βαμμένη.

Φάσεις από την συναρμολόγηση. Όταν τελείωσε το κουτί βάφτηκε σε απαλό κρεμ χρώμα και τα παντζούρια ενα ανάλαφρο βεραμάν,ενώ στο κέντρο εμπρός έκανα σχέδια με στενσιλ.Το κόστος του ένα κιλό μπογιά, τα υπόλοιπα υλικά ήταν από τα ανακυκλώσιμα που μαζεύουμε όταν κάτι χαλάει.

Και ελάτε να σας ξεναγήσω στο μικρο μου εργαστήρι:

Όπως βλέπετε έχει και ταμπέλα.

Η επιφάνεια εργασίας  κρατιέται με αλυσίδα από τα δυο πλαϊνά, ενώ ένα πτυσσόμενο  πόδι τοποθετήθηκε για καλύτερη στήριξη της επιφάνειας.

  

Λεπτομέρεια αλυσίδας και έξτρα ξύλου στο κάτω μέρος που μπαινοβγαίνει για να έχει σταθερότητα.

Η εταζέρα μπήκε στο εσωτερικό και έδεσε όμορφα με το σύνολο.

 

 Το επάνω και το κάτω μέρος, με πολύ χώρο για την πραμάτεια μου.

Μικρές λεπτομέρειες. 

Η επιφάνεια εργασίας, όταν κλεινει το ντουλάπι, διπλώνει προς τα επάνω όπως και το βοηθητικό πόδι .

 

Έτσι είναι όταν κλείνει.

  

Αντέχει και τη μηχανή μου.

 

  

 Με διαστάσεις 135 εκ. ύψος 64 εκ. φάρδος και 21 εκ. βάθος, χωράει παντού και με τα ροδακια που έχει μετακινείται άνετα και παει σε όποιο δωμάτιο και γωνιά μας βολεύει .

  

Όταν δουλεύω είναι μέσα στο σπίτι, όταν δεν το χρειάζομαι βγαίνει στο πλατύσκαλο. Ακόμα και στο μπαλκόνι να θέλουμε, παει και εκεί.

 Αυτό είναι λοιπόν το μικρο εργαστήρι δημιουργίας μου. Μοιάζει με κουκλόσπιτο όπως λέει και ο καλός μου, που χίλια ευχαριστώ να του πω είναι λίγα. Τα παιδιά δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν το είδαν τελειωμένο. Όσο για τον καλό μου, ομολόγησε ότι δεν περίμενε ποτέ ότι θα γινόταν τόσο όμορφο και τόσο λειτουργικό. Εσείς τι λέτε? Θα θέλατε ένα τέτοιο μικρο κουκλοσπιτο για τις δημιουργίες σας?

Και αφού είχατε την υπομονή και φτάσατε μέχρι εδώ, περιμένω και τα δικά σας σχόλια!

Και το κουβαράκι στη θέση του!

Γεια σας. Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια δημιουργία που αφορά κατά κύριο λόγο τις γυναίκες που ασχολούνται με το βελονάκι. Το πρόβλημα, λοιπόν, όταν πλέκουμε είναι συνήθως το κουβαρακι που μας ξεφεύγει και το κυνηγάμε. Είναι όμως και μια λύση για τον σπάγκο μας, να τον έχουμε μαζεμένο σε ένα μέρος. Ελάτε, λοιπόν, μαζί μου να σας δείξω τη μικρή και στιλατη δημιουργία μου.

 

Τα υλικά μας είναι: ένα μεγάλο μπουκάλι αναψυκτικού, ύφασμα, κορδέλα, δαντελιτσα και κόλλα.

 
 Καταρχήν κόβουμε το μπουκάλι, για το πάνω μέρος στο σημείο που αρχίζει η ετικέτα, για το κάτω μέρος μετράμε από το κάτω μέρος της ετικέτας έξι πόντους και κόβουμε.Το αποτέλεσμα είναι αυτό της φωτογραφίας.

Ετοιμάζουμε το κάτω μέρος. Ντύνουμε το κάτω κομμάτι με ύφασμα καλύπτοντας όλο το εξωτερικό μέρος και γυρίζοντας στο χείλος  δυο πόντους προς τα μέσα, για να έχουμε ένα καθαρό αποτέλεσμα.

 Για το επάνω μέρος κόβουμε ένα κομμάτι ύφασμα με φάρδος όσο η περίμετρος του μπουκαλιού συν έξι πόντους και ύψος τόσους πόντους όσο είναι τα δυο κομμάτια κουμπωμένο. Ενώνουμε το κομμάτι ύφασμα έτσι ωστε να έχουμε μια σωλήνα. Στο επάνω μέρος περνάμε δυο σούρες, τραβάμε τις κλωστές και εφαρμόζουμε στο στόμιο του μπουκαλιού αφού έχουμε βάλει πρώτα από κάτω λίγη κόλλα. Παίρνουμε ένα κομμάτι φαρδιά κορδέλα και με ζεστή σιλικόνη κολλάμε γύρω γύρω στο λαιμό, γυρίζοντας και κολλώντας το κομμάτι που περισσεύει προς τα μέσα για να είναι καθαρός και χωρίς ξέφτια. Οι φωτογραφίες πιστεύω να σας βοηθήσουν αρκετά.

 Εδώ βλέπετε πως κουμπώνει το επάνω στο κάτω μέρος.

Και εδώ όμορφο και καμαρωτό με το περιεχόμενό του. Το κουβαρακι στη θέση του, χωρίς να το ψάχνουμε και χωρίς να λερώνεται.

Αυτή είναι, λοιπόν, η μικρή μου δημιουργία για το κουβαρακι του πλεξίματος και όχι μόνο. Πιστεύω να σας αρέσει και να δοκιμάσετε να το φτιάξετε και εσείς.

Εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο και μια ομορφότερη εβδομάδα.

Ελάτε να φτιάξουμε μία πελότα!

Κάποιες φορές, όπως έχω ξαναπεί, μπορεί να αργώ λίγο να κάνω κάποια πράγματα που λέω, αλλά δεν ξεχνώ. Έτσι σήμερα έρχομαι να σας δείξω πως φτιάχνω τις μικρές μου πελότες. Τα υλικά που χρειαζόμαστε ελάχιστα, ένα κουτί - εγώ χρησιμοποιώ κουτάκια πλαστικά από κρέμα χεριών - μικρά κομματάκια ύφασμα, κλωστή, μια μακριά βελόνα,  λίγο υλικό από αυτό που γεμίζουν τα μαξιλάρια ή βαμβάκι, κόλλα χειροτεχνίας και λίγη δαντέλα, ένα κουμπάκι ή λουλουδάκι για τη διακόσμηση ή ό,τι άλλο μας αρέσει. Πάμε λοιπόν να την φτιάξουμε:

Κόβουμε δυο λωρίδες ύφασμα με φάρδος όσο έχουν τα δυο κομμάτια του κουτιού συν δυο πόντους για τα γυρίσματα και μάκρος όσο η περίμετρος των κομματιών συν δύο πόντους για το γύρισμα, ένα στρογγυλό κομμάτι λίγο μικρότερο σε διάμετρο από το κάτω μέρος του κουτιού και για το μαξιλαράκι ένα στρογγυλό κομμάτι με διπλάσια διάμετρο συν δυο πόντους από τη διάμετρο που έχει το καπάκι για να φτιάξουμε το μαξιλαράκι που θα βάλουμε στο επάνω μέρος.

 

  

Φτιάχνουμε πρώτα το κάτω μέρος. Βάζουμε κόλλα γύρω γύρω και βάζουμε το ύφασμα προσέχοντας να το στρώσουμε όμορφα και εκεί που ενώνονται οι δυο άκρες να γυρίσουμε το ύφασμα για να είναι καθαρό χωρίς ξέφτια. Κατόπιν, από την κάτω μεριά γυρίζουμε το ύφασμα προς τα μέσα, το στρώνουμε καλά, και κολλάμε το μικρό στρογγυλό κομματάκι για να έχουμε ένα καθαρό αποτέλεσμα. Αν θέλουμε, διακοσμούμε με λίγη δαντέλα ή κάποια τρέσσα.

Για το μαξιλαράκι εργαζόμαστε ως εξής: Παίρνουμε το μεγάλο στρογγυλό κομμάτι και  κάνουμε ένα τρύπωμα με μικρές βελονιές περιμετρικά στην άκρη. Τραβάμε την κλωστή και σουρώνουμε φτιάχνοντας ένα σακουλάκι, το οποίο γεμίζουμε με το  υλικό που έχουμε. Όταν το γεμίσουμε τραβάμε την κλωστή να κλείσει το σακουλάκι  και ράβουμε το άνοιγμα .

Για να το φτιάξουμε σαν μικρο κολοκυθάκι δουλεύουμε ως εξής:  Παίρνουμε μια μακριά βελόνα και περνάμε μια μακριά κλωστή λίγο χοντρύτερη από την απλή κλωστή που ράβουμε. Κάνουμε έναν κόμπο και περνάμε τη βελόνα από την κάτω μεριά του μαξιλαριού και βγαίνουμε στην επάνω, φέρνουμε την βελόνα πάλι στο κάτω μέρος και κάνουμε το ίδιο, σφίγγουμε ελαφρά την κλωστη. Συνεχίζουμε όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες. Αφού έχουμε κάνει όλα τα περάσματα επαναλαμβάνουμε για μια ακόμα φορά.

Για το καπάκι εργαζόμαστε όπως και στο κάτω μέρος. Όταν κολλήσουμε το πανί, διακοσμούμε με λίγη δαντέλα. Για να κολλήσουμε τώρα επάνω το μαξιλαράκι βάζουμε μπόλικη κόλλα ζεστής σιλικόνης και κολλάμε επάνω το μαξιλαράκι.

Διακοσμούμε το μαξιλαράκι όπως μας αρέσει.

Η πελότα μας είναι  έτοιμη.

Σας εύχομαι καλή επιτυχία και περιμένω να δω και τις δικές σας αν θελήσετε να την φτιάξετε.

Να έχετε μια όμορφη και δημιουργική εβδομάδα.

Και πάλι μαζί... Δημιουργωντας με κουρελακια!

Τσα! εδώ είμαι και πάλι. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά εδώ και έξι μέρες ο -να μην πω...- κύριος γκουγκλης μου είχε κλειδώσει  το μπλογκακι μου.Τελικά μετά από κάποιες ενέργειες που έγιναν το μπλογκ ξαναγύρισε μαζί με το μειλ μου που στην ουσία αυτό είχαν μπλοκάρει λόγω, λέει, ασυνήθιστης δραστηριότητος την οποία δεν έμαθα ποτέ ποια ήταν.Έτσι είμαι και πάλι στην παρέα σας και ξεκινάω από εκεί που σας άφησα γιατί δεν μπορούσα να αφήσω ούτε σχόλια.Πάντως είμαι πολύ χαρούμενη που ξαναβρήκα το μπλογκοσπιτακι μου και είμαι στην παρέα σας.

Εδώ λοιπόν σας άφησα και από εδώ ξανά αρχίζω:

Γεια σας!Ξέρω ότι έχω χαθεί τον τελευταίο καιρό, αλλά φαίνεται ότι το καλοκαίρι δεν είναι πια η εποχή μου.Άνοιξη και Φθινόπωρο θέλω, με τον γλυκό καιρό τους που σου επιτρέπει να δημιουργείς χωρίς να ιδρώνεις και να θέλεις τρία ντους τη μέρα για να συνέλθεις.Έτσι λοιπόν κόλλες,μπογιές και τα συναφή τέρμα προς το παρόν,τώρα μόνο κέντημα και βελονάκι τις απογευματινές ώρες που δροσίζομαι στον μικρό μου κήπο.Και έρχομαι τώρα στο σημερινό μου έργο, που είναι η χαρά της ανακύκλωσης και της δημιουργίας.Παίρνουμε, λοιπόν, ρούχα περασμένων δεκατιών που τα φυλάγαμε μήπως και χρειαστούν ....

τα  κάνουμε λωρίδες περίπου 1 1/2 πόντου ....

ενώνουμε τις λωρίδες με τον παρακάτω τρόπο για να μη ράβουμε....

έτσι φτιάχνουμε νήμα  που μαζεύουμε σε κουβάρια, παίρνουμε βελονάκι  νούμερο 10 και αρχίζουμε το πλέξιμο με αριχτα ποδαράκια, πανεύκολο ακόμα και για αρχάρια....

φτιάχνουμε ένα παραλληλόγραμμο στο μέγεθος που θέλουμε να έχει η τσάντα μας, αυτή θα είναι βάση της...

και συνεχίζουμε μετά κυκλικά το πλέξιμο. Όταν φτάσουμε στο ύψος που θέλουμε,  φτιάχνουμε και τα χερούλια απ'όπου θα την κρατάμε.

Αν θέλουμε,την φοδράρουμε και ντύνουμε ενα χοντρό χαρτόνι που βάζουμε για πάτο.

Τέλος, στολίζουμε το  έργο μας με μια τσαχπινιά.

Εδώ  έτοιμη η τσαντούλα που φτιάχτηκε απο τα κουρελάκια.

Τη συγκεκριμένη τσάντα  την έφτιαξα για να βάζω μέσα το κέντημά μου,αλλά αν γίνει μεγαλύτερη μπορεί να χρησιμοποιηθεί  και για τα απαραίτητα που παίρνουμε μαζί μας στην παραλία. Εγώ χρησιμοποίησα πουκάμισα που είχα από τη δεκαετία του '80 και εκτός του ότι είναι πολύ πρακτική πλένεται και στο πλυντήριο.Πιστεύω να σας έδωσα μια ιδέα πως να αξιοποιήσετε παλιά ρούχα αλλά και ρεταλάκια απο υφάσματα που φυλάμε όλες σε κάποιο ντουλάπι μην τυχόν και μας χρειαστούν.

Αυτά για σήμερα, σας εύχομαι καλό υπόλοιπο εβδομάδας. Να περνάτε όμορφα και δροσερά.

Συντήρηση καθισμάτων τραπεζαρίας

Γεια σας.Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για την καλή μου τραπεζαρία, κατασκευασμένη αρχές του εξήντα.Και πιο συγκεκριμένα για τις καρέκλες της, οι οποίες μετά από πενήντα χρόνια ήταν αρκετά ταλαιπωρημένες ιδίως το κάθισμά τους.Σκεφτήκαμε στην αρχή να τις δώσουμε σε ταπετσέρη για να τις φτιάξει ,όταν όμως ρωτήσαμε το κόστος ήταν λίγο βαρύ για το πορτοφόλι μας.Έτσι, μετά από σκέψη και πολλή συζήτηση, αποφασίσαμε να τις φτιάξουμε μόνοι μας μιας και δεν θα ήταν η πρώτη φορά που καταπιανόμαστε με παλιά έπιπλα.

Οι καρέκλες είναι σαν αυτή της φωτογραφίας.

Το κάθισμα ήταν μάλλον δερματίνη,πιασμένη σε κάποια σημεία με καμπαράδες και είχε εσωτερικά ελατήρια.

Τι κάναμε? Καταρχήν καθαρίσαμε ό,τι είχε το κάθισμα.....

Η καρέκλα τρίφτηκε με γυαλόχαρτο νούμερο 280, περάστηκε ένα πολύ ελαφρύ χέρι συντηρητικό σε χρώμα καρυδί ανοιχτό,και μετά λούστρο γυαλιστερό....

 Κατόπιν ο καλός μου έκοψε ξύλο mdf στα μέτρα της όπως φαίνεται...

Έπειτα πήραμε αφρολέξ 5 πόντων μέτριας σκληρότητας και  το βάλαμε όπως  φαίνεται στις φωτογραφίες κάτω και το πιάσαμε με το καρφωτικό γύρω γύρω...

Από πάνω βάλαμε ένα λεπτό ύφασμα με το οποίο διαμορφώσαμε τις καμπύλες στο κάθισμα και το πιάσαμε και αυτο με το καρφωτικό....

Έπειτα μπήκε το ύφασμα  ταπετσαρίας και κόπηκαν οι γωνίες για να στρώνουν καλύτερα στο γώνιασμα.

Στις φωτογραφίες βλέπετε πως στρώσαμε το ύφασμα...

Εδώ βλέπετε το κάτω μέρος της καρέκλας, πόσο καθαρό είναι...

Εδώ οι γωνίες,το πλάι και το πίσω μέρος οταν μπήκαν οι καμπαράδες.

Το πριν και το μετά.

Και νατες, έτοιμες και καμαρωτές για μια νέα ζωή.

Τώρα έχω να πω ενα μεγααααααάλο ευχαριστώ στον καλό μου Κωστή, που δεν μου χαλάει χατίρι ο,τι και να ζητήσω. Έκανε γενικό φτιάξιμο και όχι μόνο το ύφασμα όπως θα έκανε ο ταπετσέρης, γιατί  πιάστηκαν τα χερια του να καρφώσει 360 καμπαράδες και δεν ξέρω πόσα μπαστουνάκια με το καρφωτικό χειρός. 
Το κόστος τώρα όλης αυτής της αλλαγής για τις έξι καρέκλες... περίπου 40 ευρώ! Ναι, τόσο κόστισαν, συν την προσωπική εργασία.

Σας κούρασα λίγο σήμερα, αλλά ήθελα να σας τις δείξω γιατί ίσως έχετε και εσείς κάποιες καρέκλες που θα θέλατε να φτιάξετε.Η αλήθεια είναι λίγο κουραστική δουλειά,  αλλά το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει.

Εύχομαι σε όλους όμορφο και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο και μια καλή και αισιόδοξη  εβδομάδα.