Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jim Woodring. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jim Woodring. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2018

Congress of the Animals

Το 2ο (και καλύτερο) graphic novel του Frank

Ο Frank του Jim Woodring είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς χαρακτήρες ενός από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς δημιουργούς των λεγόμενων alternative ή indie comics, που στην Αμερική σημαίνει πολύ απλά "οποιοδήποτε comic δεν περιλαμβάνει υπερήρωες".

Ο Frank είναι ένα μικρό τρωκτικό που ζεί μαζί με τα δύο κατοικίδιά του που μοιάζουν με κομοδίνα με ουρά (!), περιδιαβαίνοντας και ζώντας θεότρελες περιπέτειες σε έναν άκρως σουρρεαλιστικό κόσμο που ονομάζεται The Unifactor. Πρωτοεμφανίστηκε στις σύντομες, βωβές ιστορίες του Woodring που εξέδιδε η πολυαγαπημένη μου Fantagraphics από το 1986, και μέχρι και το 2010 είχε εμφανιστεί μόνο σε μικρές, αυτοτελείς περιπέτειες. Τότε κυκλοφόρησε το πρώτο μεγάλο graphic novel του Frank, με τίτλο Weathercraft, για να ακολουθηθεί το 2011 από το Congress of the Animals. Και ενώ στο Weathercraft το συμπαθές τρωκτικό παίζει μόνο ένα μικρό ρόλο, το Congress είναι στην ουσία η πρώτη μεγάλου μήκους ιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί.

Το κύριο χαρακτηριστικό του παράξενου σύμπαντος του Frank είναι οτι όλα διατηρούνται σε τέλεια ισορροπία, με κάθε καλή πράξη να "εξισορροπείται" με μία κακή, και αντίστροφα. Το Unifactor λοιπόν είναι μία "μηχανή αυτόματου κάρμα", ή ένα "κλειστό σύστημα ηθικής άλγεβρας" όπως έχει πολύ εύστοχα χαρακτηριστεί. Στο Congress of the Animals όμως ο ήρωάς μας θα βγεί για πρώτη φορά από το γνωστό, ασφαλές (όχι πάντα) περιβάλλον του, και θα περιπλανηθεί στον έξω κόσμο όπου οι κανόνες που έχει συνηθίσει δεν ισχύουν. Μία τυχαία πράξη αγένειας θα πυροδοτήσει μία σειρά αναπάντεχων (όπως πάντα) γεγονότων που θα οδηγήσουν τον Frank σε ένα αβέβαιο ταξίδι εξερεύνησης, με τη μεγαλύτερη ανακάλυψη από όλες να τον περιμένει στο τέλος.






Σε αυτή τη σουρρεαλιστική περιπέτεια το τυχαίο, το αναπόφευκτο αλλά και... η ηλιθιότητα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, με τον Frank να χάνει το σπίτι του, να αναγκάζεται να δουλέψει σε εργοστάσιο, να αποδρά κάνοντας σαμποτάζ, να κάνει κακές παρέες με ένα αλλοπρόσαλο και ανώριμο πλάσμα και τελικά, μετά από μία βόλτα σε ένα παράξενο λούνα πάρκ, να βγαίνει από τα όρια του γνωστού του κόσμου. Δεν έχουν όμως τελειώσει οι αναπάντεχες περιπέτειές του, αφού ακόμα θα θαλασσοδαρθεί όταν ένα θαλάσσιο τέρας διαλύει τη βάρκα του, θα περιπλανηθεί σε ζούγκλες, θα συναντήσει και θα αηδιάσει από τους "απρόσωπους" ανθρώπους και θα παλέψει με αλλόκοτα τέρατα, πλησιάζοντας ολοένα σε ένα τεράστιο άγαλμα που βλέπει από μακριά και φαινομενικά απεικονίζει... τον ίδιο.

Και τελικά, για να κάνουμε και λίγο SPOILERS, φτάνοντας επιτέλους στο άγαλμά του, ο Frank θα βιώσει μία εμπειρία που δεν είχε ξανασυναντήσει ποτέ, παρ'όλες τις απίστευτες, θεότρελες καταστάσεις που έχει μπλέξει στα περισσότερα από 30 χρόνια της εκδοτικής του ζωής... τον έρωτα ! Στο Congress of the Animals λοιπόν κάνει την πρώτη της εμφάνιση η χαρακτήρας που αποτελεί το πρώτο ever ερωτικό ενδιαφέρον του ήρωά μας, και την οποία θα βλέπαμε και σε επόμενες δουλειές του Jim Woodring, μαθαίνοντας επίσης και το όνομά της - Fran.






Πολλά ερωτήματα γεννιούνται σε αυτή την υπέροχα σουρρεαλιστική περιπέτεια του Frank, σχεδιασμένη στο γνωστό, εξαιρετικό καλλιτεχνικό στυλ του Woodring που βρίσκεται για μία ακόμη φορά σε υψηλότατο επίπεδο. Πώς θα πάνε τα πράγματα με τη Fran ? Την αγαπάει ? Μήπως αυτή τον θέλει για τα λεφτά του ? Και κυρίως, πώς θα αντιδράσει το Unifactor σε αυτή τη ριζική όσο και αναπάντεχη αλλαγή της ζωής και της μοίρας του Frank ?

Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017

The Narrative Corpse

Μία "αλυσιδωτή" ιστορία από 69 all-star καλλιτέχνες

Το The Narrative Corpse είναι μία comics αλυσίδα, μία ιστορία δημιουργημένη από 69 κορυφαίους καλλιτέχνες του χάρτινου σύμπαντος, με εμπνευστή και επιμελητή του όλου εγχειρήματος το μεγάλο Art Spiegelman. Βασισμένο στο Le Cadavre Exquis (The Exquisite corpse, Το εξαίσιο πτώμα *), ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και οι σουρρεαλιστές φίλοι του, το πτώμα της αφήγησης ξεκίνησε στις αρχές του 1990 σαν ένα project που θα δημοσιευόταν στις σελίδες του RAW, του θρυλικού περιοδικού comics που εξέδιδε ο ίδιος ο Spiegelman και η γυναίκα του.

Η διαδικασία θα πήγαινε ως εξής: Ένας καλλιτέχνης θα ξεκινούσε την ιστορία σχεδιάζοντας μόνο 3 ασπρόμαυρα panels με ήρωα τον Sticky, το κλασικό ανθρωπάκι με τις απλές γραμμές που φτιάχνουν τα πεντάχρονα παιδιά. Έπειτα, θα έδινε τη δουλειά του στον επόμενο, που θα συνέχιζε την ιστορία με όποιο τρόπο ήθελε, με 3 δικά του κουτάκια. Μόνη προϋπόθεση ήταν να υπάρχει κάποια συνέχεια με την προηγούμενη συμμετοχή, και να χρησιμοποιηθεί ως κεντρικός χαρακτήρας ο Sticky. Έτσι κι αλλιώς, ο καλλιτέχνης λάμβανε μόνο τα panels του τελευταίου πρίν από αυτόν καλλιτέχνη, όχι όλων των προηγούμενων, για να διατηρηθεί το σουρρεαλιστικό στοιχείο του όλου πράγματος, να μην υπάρχει κεντρική δομή.

Ο Spiegelman, μία από τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες του κόσμου των comics της εποχής, συγκέντρωσε για αυτό το καλλιτεχνικό του πείραμα την αφρόκρεμα της αφρόκρεμας των εναλλακτικών αμερικάνικων αλλά και ευρωπαϊκών comics. Μιλάμε για ονόματα όπως οι: Chris Ware, Robert Crumb, Lorenzo Mattotti, Daniel Clowes, Thomas Ott, Charles Burns, David Mazzucchelli, Jaques Loustal, Gilbert και Jaime Hernandez, μέχρι και τον θρυλικό Will Eisner ! Και φυσικά πολλούς, πολλούς άλλους. Για να επισπευστεί η διαδικασία, ορίστηκαν δύο "παρακλάδια", ένα στη Νέα Υόρκη και ένα στο Λονδίνο, και ο Spiegelman, ο συν-επιμελητής Robert Sikoryak και ο Richard McGuire ανέλαβαν να ενώσουν τις δύο άκρες της κάθε άλλο παρά γραμμικής αφήγησης. Το όλο project μεγάλωνε διαρκώς, ξεπερνώντας μάλιστα τη διάρκεια ζωής του RAW (το οποίο σταμάτησε να εκδίδεται το 1991), και τελείωσε απότομα το 1995, για να εκδοθεί και σε μορφή graphic novel από τις εταιρείες Gates of Heck και Raw Books σε 9.500 πλέον σπάνια και συλλεκτικά αντίτυπα.






Υπόθεση με την αυστηρή έννοια ασφαλώς και δεν υπάρχει (γι'αυτό μου αρέσει ο σουρρεαλισμός), και βασικά δεν υπάρχει ούτε αρχή ή τέλος, όμως μετά τα μονταρίσματα του Spiegelman και του Sikoryak καθορίστηκαν ως αρχικά panels αυτά του ίδιου το Sikoryak, και ως τελικά αυτά του Jayr Pulga. Κάποιοι συμμετέχοντες συμπεριέλαβαν και εμφανίσεις γνωστών χαρακτήρων τους (π.χ The Spirit του Will Eisner, Akbar & Jeff του Matt Groening, Zippy the Pinhead του Bill Griffith), για να δώσουν και λίγη γεύση από crossover στο όλο εγχείρημα. Ενδιαφέρον είναι επίσης το οτι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και τα background σκηνικά δε διαρκούν περισσότερο από 3 συμμετοχές (δηλαδή 9 panels) στη σειρά.

* Το Le Cadavre Exquis (Το εξαίσιο πτώμα) ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και ο κύκλος των σουρρεαλιστών τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της λογικής σκέψης. Ο πρώτος συμμετέχων έγραφε μία πρόταση στο πάνω μέρος μίας κόλλας χαρτιού, και το έδινε στον επόμενο για να γράψει τη δική του συνέχεια. Το χαρτί κάθε φορά διπλωνόταν ώστε να φαίνεται μόνο η πρόταση του τελευταίου συμμετέχοντος, και αφού έγραφαν όλοι με τη σειρά τους, ξεδιπλωνόταν και διαβαζόταν ως ολοκληρωμένη αφήγηση (ο Βισνού να την κάνει). Αργότερα το παιχνίδι εξελίχθηκε και σε "εκδόσεις" για σκίτσο και κολλάζ (σαν τη Monopoly ένα πράγμα), οπότε ο Art Spiegelman πολλές δεκαετίες αργότερα πολύ λογικά σκέφτηκε "γιατί όχι και σε comics?"





Το πείραμα του The Narrative Corpse ίσως και να ενέπνευσε ένα αντίστοιχο εγχείρημα του 1999 σε επιμέλεια του τεράστιου Alan Moore και τίτλο The Worm, μόνο που εκεί οι καλλιτέχνες συγκεντρώθηκαν και δούλεψαν ταυτόχρονα πάνω σε ένα προκαθορισμένο σενάριο. Επίσης, έχει εμπνεύσει την πολύ πιο πρόσφατη και πολύ ωραία πρωτοβουλία The Infinite Corpse, ένα διαδραστικό web comic από μόλις... 493 καλλιτέχνες.

Ακολουθεί μία λίστα των εκλεκτών συμμετεχόντων, με τη σειρά που εμφανίζονται τα panels τους στο The Narrative Corpse:

R. Sikoryak > Mark Beyer > Gilbert Hernandez > Mary Fleener > M. K. Brown > David Mazzucchelli > Mort Walker > S. Clay Wilson > Chester Brown > Debbie Dreschler > Mark Landman > Jay Lynch > Gary Leib > Willem > Carol Lay > Jason Lutes > Max Andersson > J. Pirinen > Peter Bagge > G. Wasco > Spain > Carol Swain > Richard McGuire > Drew Friedman > David Sandlin > Ever Meulen > Mariscal > Joost Swarte > Pascal Doury > Georgeanne Deen > Chris Ware > Charles Burns > Lorenzo Mattotti > Justin Green > Julie Doucet > Kaz > Gary Panter > Daniel Clowes > Jonathon Rosen > Krystine Kryttre > Jaime Hernandez > Scott Gillis > Jim Woodring > Paul Corio > Will Eisner > Carol Tyler > Max Cabanes > Gilbert Shelton > Scott McCloud > Typex > José Muñoz > Matt Groening > Joe Sacco > Art Spiegelman > Savage Pencil > Jaques Loustal > Robert Crumb > Aline Kominsky-Crumb > Kamagurka & Herr Seele > Thomas Ott > Bruno Richard > Kim Deitch > Ben Katchor > Lynda Barry > Mark Zingarelli > Richard Sala > Bill Griffith > Jayr Pulga





Η τελευταία ατάκα νομίζω τα λέει όλα από άποψη υποθέσεως και ύφους !

Πέμπτη 23 Απριλίου 2015

Jim Woodring's FRANK - colored stories

3 πολύχρωμες, σουρρεαλιστικές περιπέτειες του FRANK

O Jim Woodring είναι ένας εξαιρετικός αμερικανός δημιουργός, από αυτούς που έχουν αρκετή φαντασία (και τρέλα) ώστε να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο κόσμο για να περιδιαβαίνουν οι χαρακτήρες τους (όπως π.χ ο Alejandro Jodorowsky). Ο Frank, ένα ανθρωπόμορφο μοβ τρωκτικό, είναι ο πιο γνωστός από αυτούς τους χαρακτήρες, έχοντας εμφανιστεί σε όλα τα περιοδικά που εξέδιδε κατά καιρούς ο δημιουργός του (Jim, Tantalizing Stories, Frank), και φυσικά και στα μοναδικά 2 μεγάλα graphic novels της καριέρας του, τα Weathercraft (2010) και Congress of the Animals (2011).

Σε αντίθεση με την ασπρόμαυρη ιστοριούλα που είχα παρουσιάσει πρίν κάποιο καιρό, το Pushpaw, σε αυτές εδώ τις έγχρωμες περιπέτειες του Frank από τη δεύτερη περίοδο του περιοδικού Jim (1994) δεν εμφανίζονται τα δύο κατοικίδιά του που μοιάζουν με μπαούλα που περπατάνε. Εμφανίζονται όμως όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι θεότρελοι, σουρρεάλ χαρακτήρες που έχει πλάσει ο Woodring, προφανώς μετά από ολονύχτιες κραιπάλες με ένας αλλάχ ξέρει τί ουσίες. Εκτός του διάσημου ήρωά μας λοιπόν, βλέπουμε τον μονίμως ταλαιπωρημένο Manhog να βρίσκει το μπελά του χωρίς να φταίει σε τίποτα, τον αντιπαθητικό και σαδιστή Whim (ο μπλέ φεγγαροκέφαλος της τελευταίας ιστορίας) να κοιτάζει με το τηλεσκόπιό του προς άλλες διαστάσεις όπως συνηθίζει, και το μακρυμούρη που δεν έχει όνομα να κόβει τη μουτσούνα του χωρίς κανένα (προφανή) λόγο.

Καλωσορίσατε στον υπέροχα "ό,τι να'ναι", πολύχρωμο και ψυχεδελικό κόσμο του Frank !


Frank visits the Palace of Horrors
Jim vol.2 #2 (Απρίλιος 1994)





Frank and the yams of iniquity
Jim vol.2 #4 (Δεκέμβριος 1994)




Peeker
Jim vol.2 #5 (Μάιος 1995)






Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Jim Woodring's FRANK - Pushpaw

Μία σύντομη, σουρρεαλιστική ιστορία από την εξαιρετική σειρά FRANK

Jim Woodring είναι ένας καταπληκτικός αμερικάνος κομίστας, ζωγράφος, συγγραφέας και σχεδιαστής παιχνιδιών (!). Στη διάρκεια της μακράς καριέρας του στο χώρο των comics έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύμπαν το οποίο ονόμασε Unifactor - ένας εντελώς προσωπικός, σουρρεαλιστικός και "ντελιριακός" κόσμος που κατοικείται από παράξενα, εντυπωσιακά και ενίοτε πολύχρωμα ζώα και φυτά. O Frank, ένα ανθρωπόμορφο, συνήθως άκακο μοβ ζωάκι (μάλλον τρωκτικό, αν κρίνουμε από τα δόντια) είναι ο πιο γνωστός και αγαπητός χαρακτήρας του φανταστικού αυτού κόσμου. Πρωτοεμφανίστηκε με τις σύντομες, βωβές ιστορίες του στη σειρά Jim του δημιουργού που εξέδιδε η Fantagraphics από το 1986, έπειτα έκανε κάποιες εμφανίσεις στα 6 τεύχη του περιοδικού Tantalizing Stories, και το 1996 απέκτησε τη δική του, ομώνυμη σειρά, πάλι από τη λατρεμένη μου Fantagraphics.

Η 18-σέλιδη ιστορία Pushpaw είναι παρμένη από το 2ο τεύχος της σειράς που εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 1997 και περιγράφει (πολύ γενικά) το πώς ο Frank απέκτησε το δεύτερο από τα κατοικίδιά του που μοιάζουν σαν κομοδίνα με ουρά και πόδια ! Είναι λίγο δύσκολο να περιγραφεί κανονικά η υπόθεση, όπως συμβαίνει με όλες τις υπέροχα σουρρεαλιστικές ιστορίες του Frank, γι'αυτό δε μπαίνω στον κόπο, και δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα. Απλά απολαύστε !












To εξώφυλλο του FRANK #2 (Δεκέμβριος 1997)