Flood! - A Novel in Pictures

3 υπέροχες χαρακτικές και διδακτικές ιστορίες

Ο Eric Drooker είναι ένας εξαιρετικός αμερικανός ζωγράφος, εικονογράφος και δημιουργός comics, και ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που μένει συνειδητά έξω από το σύστημα της τεράστιας εγχώριας βιομηχανίας της 9ης τέχνης. Μάχιμος αριστεριστής σε μία χώρα που δεν υπάρχει αριστερά (λες και υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο), και απο τους βασικούς συντελεστές του έντονα πολιτικοποιημένου (όπως και ο ίδιος) περιοδικού World War 3 illustrated, ο Drooker κατακεραυνώνει με τις δουλειές του τις Η.Π.Α και τη σύγχρονη, απάνθρωπη κοινωνία των μεγαλουπόλεων.

Γνωστός περισσότερο για τις εικονογραφήσεις του αλλά και τα υπέροχα εξώφυλλα που έχει φιλοτεχνήσει για το The New Yorker, o "αντιρρησίας" αυτός των comics έχει παραδώσει μόλις 3 graphic novels στη μεγάλη καριέρα του, με το Flood! να είναι το πρώτο εξ αυτών. Κυκλοφόρησε το 1992 από την εναλλακτική εταιρεία Four Walls Eight Windows (ποιά ?), και έκτοτε έχει γνωρίσει 3 ακόμη ανατυπώσεις και πολυάριθμες βραβεύσεις.

Το Flood! περιλαμβάνει 3 μικρού και μεσαίου μήκους ιστορίες χωρίς λόγια, με κοινό παρονομαστή οτι λαμβάνουν χώρα σε μία απρόσωπη μεγαλούπολη - μάλλον τη Νέα Υόρκη - στην οποία περιδιαβαίνουν αμέτρητοι άνθρωποι που έχουν χάσει την ανθρωπιά αλλά και την ελπίδα τους. Στην πρώτη ιστορία, Home, ένας εργάτης βρίσκει μία μέρα την πόρτα του εργοστασίου που δουλεύει κλειστή, και έτσι, άνεργος, αρχίζει να αλητεύει, μεθοκοπάει, μπλέκει με πόρνες, τον μπαγλαρώνουν στη φυλακή και τελικά καταλήγει άστεγος. Στη δεύτερη ιστορία με τίτλο L, ένας άντρας μπαίνει στον υπόγειο σιδηρόδρομο, τον παίρνει ο ύπνος στο βαγόνι και βλέπει ένα όραμα όπου ξυπνάει μόνος στις άδειες σήραγγες, και προχωρώντας όλο και πιο βαθιά, γυρνάει προς τα πίσω στην ιστορία του ανθρώπινου είδους. Βλέπει τις ζωγραφιές των ανθρώπων των σπηλαίων, και τελικά συναντάει μία παγανιστική τελετή όπου ο σαμάνος μιας αρχαίας φυλής οδηγεί τους συμμετέχοντες σε ένα ξέφρενο, ντελιριακό χορό που εξυμνεί τις αρχαίες θεότητες της φύσης και της γονιμότητας.

Στην τρίτη και ομώνυμη ιστορία, Flood, ένας άντρας γυρνάει προς το σπίτι του εν μέσω μίας δυνατής βροχόπτωσης. Όταν γυρίσει τελικά στο φτωχικό δωμάτιό του, ανακαλύπτουμε οτι είναι δημιουργός comics και σχεδιάζει μία ιστορία με εσκιμώους. Όσο όμως η τρομερή μπόρα συνεχίζεται και το δωμάτιο αρχίζει να πλημμυρίζει, ο καλλιτέχνης μας αρχίζει να σχεδιάζει την πόλη του, και τη βροχή να την καταπίνει. Μέσω ενός συμβολικού ταξιδιού με την ομπρέλα του πάνω απο την πόλη, ο ήρωάς μας βλέπει την ιστορία της Αμερικής, από τον Κολόμβο μέχρι την άγρια δύση και από τους αφρικανούς σκλάβους μέχρι τη μάχη για τα ανθρώπινα δικαιώματα της πρόσφατης ιστορίας. Η βροχή αλλά και τα οράματα της σύγχρονης, απάνθρωπης κοινωνίας μας δε λένε να καταλαγιάσουν, με το μήνυμα του δημιουργού να γίνεται όλο και πιο εμφανές - μας αξίζει να έρθει μία καταιγίδα και να ξεπλύνει το ανθρώπινο είδος από το πρόσωπο της γης.

Το Flood! αντικατοπτρίζει απόλυτα τις πολιτικές πεποιθήσεις του Drooker, βρίθοντας συμβολισμών εναντίον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και ρατσισμού, της κρατικής καταστολής και γενικότερα των δεινών του "θαυμαστού καινούριου κόσμου" μας, που έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε άβουλα ρομπότ χωρίς ψυχή. Λόγω των αριστερών μηνυμάτων αλλά και του οτι ο ήρωας της ομώνυμης ιστορίας είναι κομίστας, πολλοί εικάζουν οτι ο πρωταγωνιστής και των τριών ιστοριών είναι ο ίδιος ο δημιουργός, και οτι το graphic novel περιέχει αυτο-βιογραφικά στοιχεία. Προσωπικά δεν πιστεύω οτι ο ήρωας των ιστοριών είναι ο ίδιος, όμως μπορώ να φανταστώ τα οράματα που βλέπουν οι χαρακτήρες να προέρχονται απο προσωπικές σκέψεις ή και όνειρα του Drooker.

Φυσικά, δεν έχει και πολλή σημασία ποιός είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά το τί συμβαίνει γύρω του. Ο ευαίσθητος αμερικανός καλλιτέχνης έχει δημιουργήσει μία κατάμαυρη εικόνα της εποχής μας, κάτι που εκφράζεται υπέροχα τόσο από την απουσία κειμένου, όσο και από την εξαιρετική, τίγκα στο κοντράστ εικονογράφηση. Θυμίζοντας τα "χαρακτικά" comics του Lynd Ward και του Frans Masereel, με πινελιές γερμανικού εξπρεσσιονισμού και τη μαυρίλα των film noir της δεκαετίας του '50, η καλλιτεχνική δουλειά του Drooker είναι πανέμορφη όσο και στιβαρή, με έντονη πειραματική διάθεση στις συνθέσεις των σελίδων και μερικά panels που έγιναν αμέσως κλασικά. Προσέξτε για παράδειγμα την παραπάνω εικόνα με τον αστυνομικό και το σκύλο, και δείτε μετά αυτό το πασίγνωστο εξώφυλλο των Faith No More.

Όταν ο μεγάλος Art Spiegelman γράφει για ένα graphic novel την παρακάτω διθυραμβική κριτική, εγώ δε χρειάζεται να γράψω τίποτα περισσότερο.

"A complex, dream-charged vision of alienation in the wet, mean streets of New York City, where primal, natural urges are suppressed in the lonely isolation of crowds. It's a picture of a soulless civilization headed toward the apocalypse. It's a poetic and lyrical novel—told virtually without words . . . Mr. Drooker has discovered the magic of pulling light and life out of an inky sea of darkness."
 —Art Spiegelman, The New York Times Book Review

Congress of the Animals

Το 2ο (και καλύτερο) graphic novel του Frank

Ο Frank του Jim Woodring είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς χαρακτήρες ενός από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς δημιουργούς των λεγόμενων alternative ή indie comics, που στην Αμερική σημαίνει πολύ απλά "οποιοδήποτε comic δεν περιλαμβάνει υπερήρωες".

Ο Frank είναι ένα μικρό τρωκτικό που ζεί μαζί με τα δύο κατοικίδιά του που μοιάζουν με κομοδίνα με ουρά (!), περιδιαβαίνοντας και ζώντας θεότρελες περιπέτειες σε έναν άκρως σουρρεαλιστικό κόσμο που ονομάζεται The Unifactor. Πρωτοεμφανίστηκε στις σύντομες, βωβές ιστορίες του Woodring που εξέδιδε η πολυαγαπημένη μου Fantagraphics από το 1986, και μέχρι και το 2010 είχε εμφανιστεί μόνο σε μικρές, αυτοτελείς περιπέτειες. Τότε κυκλοφόρησε το πρώτο μεγάλο graphic novel του Frank, με τίτλο Weathercraft, για να ακολουθηθεί το 2011 από το Congress of the Animals. Και ενώ στο Weathercraft το συμπαθές τρωκτικό παίζει μόνο ένα μικρό ρόλο, το Congress είναι στην ουσία η πρώτη μεγάλου μήκους ιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί.

Το κύριο χαρακτηριστικό του παράξενου σύμπαντος του Frank είναι οτι όλα διατηρούνται σε τέλεια ισορροπία, με κάθε καλή πράξη να "εξισορροπείται" με μία κακή, και αντίστροφα. Το Unifactor λοιπόν είναι μία "μηχανή αυτόματου κάρμα", ή ένα "κλειστό σύστημα ηθικής άλγεβρας" όπως έχει πολύ εύστοχα χαρακτηριστεί. Στο Congress of the Animals όμως ο ήρωάς μας θα βγεί για πρώτη φορά από το γνωστό, ασφαλές (όχι πάντα) περιβάλλον του, και θα περιπλανηθεί στον έξω κόσμο όπου οι κανόνες που έχει συνηθίσει δεν ισχύουν. Μία τυχαία πράξη αγένειας θα πυροδοτήσει μία σειρά αναπάντεχων (όπως πάντα) γεγονότων που θα οδηγήσουν τον Frank σε ένα αβέβαιο ταξίδι εξερεύνησης, με τη μεγαλύτερη ανακάλυψη από όλες να τον περιμένει στο τέλος.

Σε αυτή τη σουρρεαλιστική περιπέτεια το τυχαίο, το αναπόφευκτο αλλά και... η ηλιθιότητα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, με τον Frank να χάνει το σπίτι του, να αναγκάζεται να δουλέψει σε εργοστάσιο, να αποδρά κάνοντας σαμποτάζ, να κάνει κακές παρέες με ένα αλλοπρόσαλο και ανώριμο πλάσμα και τελικά, μετά από μία βόλτα σε ένα παράξενο λούνα πάρκ, να βγαίνει από τα όρια του γνωστού του κόσμου. Δεν έχουν όμως τελειώσει οι αναπάντεχες περιπέτειές του, αφού ακόμα θα θαλασσοδαρθεί όταν ένα θαλάσσιο τέρας διαλύει τη βάρκα του, θα περιπλανηθεί σε ζούγκλες, θα συναντήσει και θα αηδιάσει από τους "απρόσωπους" ανθρώπους και θα παλέψει με αλλόκοτα τέρατα, πλησιάζοντας ολοένα σε ένα τεράστιο άγαλμα που βλέπει από μακριά και φαινομενικά απεικονίζει... τον ίδιο.

Και τελικά, για να κάνουμε και λίγο SPOILERS, φτάνοντας επιτέλους στο άγαλμά του, ο Frank θα βιώσει μία εμπειρία που δεν είχε ξανασυναντήσει ποτέ, παρ'όλες τις απίστευτες, θεότρελες καταστάσεις που έχει μπλέξει στα περισσότερα από 30 χρόνια της εκδοτικής του ζωής... τον έρωτα ! Στο Congress of the Animals λοιπόν κάνει την πρώτη της εμφάνιση η χαρακτήρας που αποτελεί το πρώτο ever ερωτικό ενδιαφέρον του ήρωά μας, και την οποία θα βλέπαμε και σε επόμενες δουλειές του Jim Woodring, μαθαίνοντας επίσης και το όνομά της - Fran.

Πολλά ερωτήματα γεννιούνται σε αυτή την υπέροχα σουρρεαλιστική περιπέτεια του Frank, σχεδιασμένη στο γνωστό, εξαιρετικό καλλιτεχνικό στυλ του Woodring που βρίσκεται για μία ακόμη φορά σε υψηλότατο επίπεδο. Πώς θα πάνε τα πράγματα με τη Fran ? Την αγαπάει ? Μήπως αυτή τον θέλει για τα λεφτά του ? Και κυρίως, πώς θα αντιδράσει το Unifactor σε αυτή τη ριζική όσο και αναπάντεχη αλλαγή της ζωής και της μοίρας του Frank ?

Marc-Antoine Mathieu - 3 secondes

Ένα απίστευτο καλλιτεχνικό πείραμα 
που ξεπερνά τα όρια των comics

O Marc-Antoine Mathieu αποτελεί τα τελευταία χρόνια τον αγαπημένο μου γάλλο δημιουργό, αυτόν που παρακολουθώ ανελλιπώς και περιμένω με μεγάλη λαχτάρα κάθε καινούρια του δουλειά. Κι αυτό γιατί οι δουλειές του είναι ό,τι πιο πειραματικό, πρωτοποριακό και ενδιαφέρον κυκλοφορεί στον κόσμο της 9ης τέχνης, τουλάχιστον κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Το 3 secondes για παράδειγμα, που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2011 από την εταιρεία Delcourt, είναι κάτι σαν κινηματογραφικό, συνεχόμενο zoom σε μορφή comics, και αν κάποιος δεν κατάλαβε τί εννοώ είναι απολύτως δικαιολογημένος. Πάμε λοιπόν να εξηγηθούμε πιο αναλυτικά.

H εξαιρετικής έμπνευσης κεντρική ιδέα του 3 secondes είναι οτι ακολουθεί την πορεία ενός φωτονίου σε "πραγματικό" χρόνο 3 δευτερολέπτων, μέσω ενός κινηματογραφικού ζουμαρίσματος που μας καθιστά μάρτυρες σε μία σκοτεινή υπόθεση δολοφονίας ! Με αυστηρό grid (διάταξη) 9 panels ανά σελίδα, κάθε καρέ είναι μία ελαφρώς μεγεθυμένη εκδοχή του προηγούμενου, με το σύνολο των 72 τετράγωνων σελίδων να είναι ακριβώς ο αριθμός καρέ που τραβάει μία κινηματογραφική κάμερα ανά δευτερόλεπτο (24), επί τα 3 δευτερόλεπτα. Ακολουθούμε λοιπόν το φωτόνιο - το φως δηλαδή - καθώς ανακλάει σε κάθε λογής ανακλαστική επιφάνεια (καθρέπτες, τζάμια, κουτάλια, οθόνες κινητών, κτλ), περνώντας από σπίτια, δρόμους, γήπεδα, αεροπλάνα, ακόμη και... μέχρι το φεγγάρι και πάλι πίσω στη γη! Ξεκινώντας κλάσματα του δευτερολέπτου πρίν μία (φαινομενικά) εν ψυχρώ δολοφονία, η απίστευτη, ξέφρενη πορεία του φωτός μας προσφέρει συνεχώς καινούρια στοιχεία στη μυστηριώδη υπόθεση που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας ... σε μόλις 3 δευτερόλεπτα !

"Κι αφού λοιπόν τα πάντα σε αυτό το comic είναι τόσο κινηματογραφικά, γιατί ο φοβερός κύριος Mathieu δεν το έφτιαχνε σε animation ?", μπορεί να ρωτήσει κάποιος. Η απάντηση είναι οτι ... το έκανε και αυτό ! Και πολλά περισσότερα μάλιστα (θα τα δούμε παρακάτω).

Στο εξαιρετικά δύσκολο και φιλόδοξο αυτό project του, ο Mathieu εξερευνά τα όρια του μέσου των comics αλλά και τη σύνδεση της 9ης τέχνης με την 7η (τον κινηματογράφο), πειραματιζόμενος ανελέητα με ένα από τα βασικότερα συστατικά κάθε αφηγηματικού έργου - το χρόνο. Τα 3 δευτερόλεπτα είναι, όπως μας πληροφορεί η όμορφη περιγραφή του comic, ο χρόνος που χρειάζεται το φως για να διανύσει 900.000 χιλιόμετρα, ο χρόνος μιας ανάσας, ενός δακρύου ή της αποστολής ενός μηνύματος SMS. Και στην περίπτωσή μας, με τις δυνατότητες "τεντώματος" του χρόνου που προσφέρει αποκλειστικά το μέσο των comics, 3 δευτερόλεπτα αρκούν για να στηθεί μία ολόκληρη υπόθεση αστυνομικού μυστηρίου. Και ταυτόχρονα, ο καλλιτέχνης παίζει με το μυαλό του αναγνώστη και προκαλεί το αστυνομικό του δαιμόνιο, καθώς το φως επανέρχεται στις ίδιες σκηνές από διαφορετικές όμως γωνίες, αποκαλύπτοντάς μας καινούρια στοιχεία του μυστηρίου και αλλάζοντας διαρκώς τα δεδομένα της υπόθεσης. Ένα απίστευτης σύλληψης και ακόμη πιο απίστευτης υλοποίησης καλλιτεχνικό πείραμα, που μόνο ένας δημιουργός με το ταλέντο, το μυαλό και την... πειραματική εμπειρία του Mathieu θα μπορούσε να φέρει εις πέρας. Και μάλιστα, με βαθμό άριστα 10'.

Αυτή η πειραματική εμπειρία που αναφέρω ξεκίνησε τη δεκαετία του 90 με την υπέροχη σειρά του Julius Corentin Acquefacques, με το επώνυμο του ήρωα να αποτελεί αναγραμματισμό (ηχητικά τουλάχιστον) του επωνύμου του εμβληματικού τσέχου συγγραφέα Franz Kafka. Και αυτό δεν είναι φυσικά τυχαίο, καθώς το περιβάλλον της σειράς που εξερευνά τη φύση, τη μορφή, τη γλώσσα και τις δυνατότητες του μέσου των comics είναι χαρακτηριστικά καφκικό και άναρχα σουρρεαλιστικό. Το αρκετά πιο πρόσφατο SENS είναι ένα ακόμη υπέροχο πείραμα του Mathieu, αλλά με αυτά τα έργα θα ασχοληθούμε πιο αναλυτικά σε μελλοντικές αναρτήσεις. Είναι πραγματικά κρίμα που το πιο γνωστό έργο αυτού του πρωτοπόρου των comics είναι το Les sous-sols du Révolu για λογαριασμό του μουσείου του Λούβρου, το οποίο είναι φυσικά επίσης εξαιρετικό, όμως όχι τόσο πειραματικό, το είδος δηλαδή στο οποίο ο Mathieu πραγματικά μεγαλουργεί.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο εξαιρετικός κύριος Mathieu πήγε το πειραματικό αυτό project του... ακόμη παραπέρα! Το προσάρμοσε λοιπόν σε ένα υπέροχο, διαδικτυακό παιχνίδι μυστηρίου, προκαλώντας τους χρήστες να ακονίσουν το μυαλό τους προσπαθώντας να λύσουν το μυστήριο.

https://3secondsmystery.com

Ξεκινάμε βλέποντας όλο το απίστευτο zoom σε πραγματικό χρόνο 3 δευτερολέπτων, και έπειτα συμπληρώνουμε τον κωδικό Y5N25R918T8R58 (τον οποίο ανακάλυψα μετά από ντετεκτιβική δουλειά χρόνων σε παλιά αρχεία της KGB και της CIA) για να συνεχίσουμε προς τη λύση του μυστηρίου.

Αυτή η ιδέα του Mathieu να μετατρέψει το πανέμορφο comic zoom του σε διαδικτυακό παιχνίδι μυστηρίου με ανάγκασε να δημιουργήσω καινούρια ταμπέλα με τίτλο virtual comics στο ταπεινό αυτό blog, αφού οι περίπου 300 που είχα ήδη δεν μπορούσαν να περιγράψουν τί ακριβώς είναι αυτό που έχει φτιάξει ο γάλλος καλλιτέχνης. Και αυτό φίλοι μου ονομάζεται πρωτοπορία ! Φυσικά, και η επόμενη ανάρτηση στην οποία θα κολληθεί η συγκεκριμένη ταμπέλα (tag) θα είναι πάλι του Mathieu, αφού προσωπικά δε γνωρίζω άλλο δημιουργό που να συνδυάζει τόσο πετυχημένα τα comics με τις δυνατότητες του ψηφιακού κόσμου.

Ακόμη όμως και με αυτή την... υπέρβαση μέσων που επιχείρησε - και πέτυχε - ο καλλιτέχνης, το 3 secondes αποτελεί ένα υπέροχο παράδειγμα των ξεχωριστών δυνατοτήτων της 9ης τέχνης, αφού στον κόσμο των comics, αντιθέτως με την κινούμενη εικόνα, ο αναγνώστης είναι αυτός που καθορίζει το χρόνο που θα διαρκέσει η εμπειρία - η ανάγνωση στη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και έχει τη δυνατότητα να πάει πίσω και μπρός (στις σελίδες, και άρα στο χρόνο) όποτε επιλέξει. Μία ακόμη υπέροχη υπενθύμιση οτι η 9η τέχνη έχει απίστευτες δυνατότητες έκφρασης και επικοινωνίας που δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμη πλήρως. Αλλά φυσικά, χρειάζονται τόσο ταλαντούχοι και ευφυείς δημιουργοί όπως ο Marc-Antoine Mathieu για να εξερευνηθούν αυτές οι δυνατότητες.

Για τέλος, άφησα την προσαρμογή σε βίντεο αυτού του απίστευτου comics zoom.

Robert Crumb - Abstract Expressionist Ultra Super Modernist Comics (1967)

Όταν ο μεγάλος  Robert Crumb γέννησε το κίνημα των αφηρημένων comics

Η σύντομη, 3-σέλιδη ιστορία Abstract Expressionist Ultra Super Modernist Comics του πατέρα των αμερικάνικων (και δη παγκόσμιων) underground comics, του μεγάλου Robert Crumb, κατέχει μία ιδιαιτέρως εξέχουσα θέση στην ιστορία της 9ης τέχνης. Λογίζεται, αν όχι το πρώτο, σίγουρα ένα από τα πρώτα παραδείγματα του υπο-είδους που πολύ αργότερα θα ονομαζόταν Abstract Comics. Φιλοτεχνήθηκε το 1967 και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο θρυλικό περιοδικό ZAP Comix #1 το Φεβρουάριο του 1968, για να αποτελεί έκτοτε ένα από τα πιο περιζήτητα "κομμάτια" του καλλιτέχνη για γκαλερί και συλλέκτες τέχνης ανά τον κόσμο.

Είναι νομίζω εύκολα κατανοητό, αλλά για να παρουσιάσω ένα "ολοκληρωμένο" άρθρο, αναφέρω οτι Abstract Comics (αφηρημένα comics) ονομάζεται το υπο-είδος της 9ης τέχνης που αφαιρεί ή ελαχιστοποιεί όλα τα συνηθισμένα αφηγηματικά στοιχεία των comics όπως υπόθεση, σενάριο, διαλόγους, χαρακτήρες, ακόμη και ήχους, για να καταλήξει στα απολύτως βασικά δομικά στοιχεία του είδους. Δεν υπάρχει ιστορία ή γραμμική αφήγηση, παρά μόνο μία μεταμόρφωση και αλληλεπίδραση σχημάτων από panel (κουτί) σε panel. Το αποτέλεσμα είναι άκρως "σχηματικό", εξπρεσσιονιστικό, και φυσικά αφηρημένο.

Μία ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι οτι οι μοναδικές λέξεις που ο Crumb χρησιμοποιεί στην ιστορία, spa και fon (ο Όντιν να τις κάνει λέξεις), αναφέρονται στις ανθολογίες Weird Science και Weird Fantasy που εξέδιδε η θρυλική EC Comics τη δεκαετία του '50, και τις οποίες ο καλλιτέχνης διάβαζε φανατικά. "Spa fon", καθώς και "Squa Tront" ήταν κάποιες από τις αγαπημένες "εκφράσεις" εξωγήινων όντων στις ιστορίες των ανθολογιών αυτών.

Στην πραγματικότητα, δεν ήταν ο Robert Crumb που έφτιαξε τα πρώτα αφηρημένα comics, αφού είχαν προηγηθεί οι πειραματισμοί του Saul Steinberg και του guru των ψυχεδελικών, underground comics, Rick Griffin, όμως ο Crumb ήταν αυτός που με τη δημοτικότητά του τα μετέδωσε σε ένα μεγαλύτερο κοινό. Έτσι πάει στον κόσμο της τέχνης - αν το ψάξετε θα δείτε οτι ούτε ο Picasso ήταν αυτός που "εφηύρε" τον κυβισμό, αλλά ένας κύριος ονόματι Georges Braque. Και φυσικά, για αυτές τις "αδικίες" και τις λανθασμένες αποδόσεις ευσήμων δεν ευθύνονται οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αλλά οι κριτικοί που πάντα ψάχνουν για "πατρότητες" και πρωτιές.

Εκτός από τους προαναφερθέντες Robert Crumb, Rick Griffin και Saul Steinberg, άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες που έχουν κατά καιρούς φιλοτεχνήσει αφηρημένα comics είναι οι Lewis Trondheim, Gary Panter, Victor Moscoso, James Kochalka, Anders Pearson και Andrei Molotiu, με τον τελευταίο να είναι ο πλέον σύγχρονος, αλλά και ο άνθρωπος που συνέλλεξε ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και δουλειών στην εξαιρετική ανθολογία Abstract Comics (Fantagraphics Books, 2009).

Διαβάστε αν θέλετε ένα πολύ καλό άρθρο για τα αφηρημένα comics από το The Hooded Utalitarian

ZAP Comix #1 (Φεβρουάριος1968)

Keiichi Koike - Astroid ch.1,2,3

Ένας εγκληματικά υποτιμημένος mangaka μας εκτοξεύει 
σε ένα χωροχρονικό, παραισθησιογόνο ταξίδι

Ο Keiichi Koike είναι, όπως αναφέρει γλαφυρά και ο υπότιτλος της ανάρτησης, ένας εγκληματικά υποτιμημένος mangaka. Και το πραγματικά αποτρόπαιο αυτό έγκλημα στοιχειοθετείται από την παντελή απουσία μεταφρασμένων δουλειών του στα αγγλικά, παρά την ε-ξαι-ρε-τι-κή εικονογραφική του ικανότητα και φαντασία. Γεννημένος το 1960 στην Ιαπωνία, και ξεκινώντας δειλά-δειλά την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 80, ο Koike έδειξε εξ'αρχής μία έντονα πειραματική αλλά και "περιθωριακή" διάθεση, με την επιλογή του να μην αφοσιωθεί σε κάποια μεγάλη, συνεχιζόμενη σειρά να του κοστίζει την αναγνώριση που άξιζε. Με τελείως μη γραμμική αφήγηση, πλήρως αντι-εμπορική θεματολογία, επιρροές από τους τεράστιους Katsuhiro Otomo και Moebius και ονειρική, "παραισθησιογόνα" εικονογράφηση, οι δουλειές του πολύ ιδιαίτερου αυτού δημιουργού ξεχωρίζουν για την αισθητική τους και την ταξιδιάρικη, εντελώς "ξεφεύγα" διάθεσή τους. Πολλές δουλειές του έχουν μείνει ανολοκλήρωτες (εεε, εδώ φταίς κι εσύ ρε Koike), συμπεριλαμβανομένης της πιο γνωστής του και μόνης μεταφρασμένης σε άλλη γλώσσα (γαλλικά), της εκπληκτικής, 3-τομης, τίγκα στα ναρκωτικά και την ψυχεδέλεια Ultra Heaven (2002).

Ανολοκλήρωτο έχει μείνει επίσης και το υπέροχο Astroid, του οποίου τα πρώτα 19, μικρά κεφάλαια δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό Gekkan Agama την περίοδο 1989-1991. Ακολούθησαν πολλές αναδημοσιεύσεις σε διάφορα περιοδικά, με πιο πρόσφατη αυτή του MEGA HELLz (2006), όμως ο εκκεντρικός καλλιτέχνης ποτέ δεν ολοκλήρωσε την ιστορία του, με αποτέλεσμα να μην έχει συλλεχθεί ποτέ σε μορφή tankōbon (τόμου).

ASTROID, chapter 1

ASTROID, chapter 2

ASTROID, chapter 3

ΞΕΦΕΥΓΑΑΑΑΑΑ !!!!!(???)!!