The Box Man

Ένα απίστευτα "ό,τι να'ναι" road trip ...
ή μάλλον σκέτο trip ...
ή μάλλον psychedelic trip ! ...

(εναλλακτικός τίτλος:
Μα τί πίνεις βρε Imiri,
βρε mangaka κακομοίρη ?)

O Imiri Sakabashira είναι ένας σχετικά γνωστός και εντελώς τρελός (με την καλή έννοια) ιάπωνας δημιουργός, τον οποίο ομολογώ οτι δεν ήξερα μέχρι πρίν μια βδομάδα. Τον ανακάλυψα μέσα από την πολύ καλή και ενδιαφέρουσα ανθολογία εναλλακτικών manga AX στην οποία συμμετέχει, και την οποία σκοπεύω επίσης να παρουσιάσω κάποια στιγμή.

Το The Box Man είναι η πιο γνωστή δουλειά του αντισυμβατικού αυτού καλλιτέχνη, εν μέρει επειδή είναι η μόνη που έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, το 2010 από τη Drawn & Quarterly. Όχι οτι έχει καθόλου λόγια, μόνο τα ηχητικά εφέ έχουν μεταφράσει, αλλά έτσι κι αλλιώς, μεταφρασμένο ή αμετάφραστο, νόημα δε βγαίνει. Και μ'αρέσει πολύ !

Με τί έχει να κάνει η "υπόθεση" τώρα ??!!! Χμμμμ, ναι ... αφήστε μου λίγο ακόμα να το σκεφτώ ... εεεε ... Οκ, το'χω ! Λοιπόν, όλα ξεκινούν όταν ένα περιπλανώμενο μικρό yokai (τερατόμορφα πνεύματα των ιαπωνικών λαϊκών μύθων) συναντάει έναν τύπο πάνω σε ένα μηχανάκι που κουβαλάει ένα χάρτινο κουτί (ναι, αυτός είναι ο Box Man). Το τερατάκι, που απ'ότι ανακάλυψα στο internet ανήκει στο είδος kappa των yokai και είναι ιδιαιτέρως σκανταλιάρικο, επιβιβάζεται στο μηχανάκι μαζί με τον κουτ-άνθρωπο, και οι δυο τους ξεκινούν ένα παραληρηματικό, σουρρεαλιστικό, ονειρικό ή μάλλον εφιαλτικό ταξίδι εν μέσω παράξενων αστικών τοπίων που μπορούν να περιγραφούν μόνο ως μία "παράλληλη" κόλαση, και ενός ακόμη πιο παράξενου παραθαλάσσιου background. Στη διαδρομή τους θα συναντήσουν κάθε λογής και μορφής τέρατα της ιαπωνικής παράδοσης (yokai, kaiju monsters) που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τις παλιές cult ταινίες με τον Godzilla και τους φίλους του. Θα συναντήσουν και μερικούς ανθρώπους, δε λέω, αλλά στο επόμενο δευτερόλεπτο θα δούν τα μυαλά τους να γίνονται αφαιρετικοί πίνακες στον τοίχο, ή μαρμελάδα πάνω στην πρωινή φρυγανιά κάποιου τέρατος.

Το τί έχει μέσα το κουτί δε θα σας το πω, ούτε φυσικά τί γίνεται στο τέλος της ιστορίας μας, και νομίζω οτι ... εεεε, ναι ... πάνω-κάτω αυτή ήταν η περιγραφή της "υπόθεσης".

(ΠΡΟ)ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:
Αρκετές από τις παρακάτω εικόνες (ειδικά το 2ο σετ) είναι λίγο έως πολύ "ενοχλητικές". Όχι ακριβώς splatter, ούτε ακριβώς σεξο-πορνο-διαστροφικές, αλλά σίγουρα δεν είναι και το μικρό μου πόνυ.

Τα πάντα σε αυτό το graphic novel είναι παράξενα, "ενοχλητικά" και παράταιρα, από το πρώτο panel της πρώτης σελίδας μέχρι το τελευταίο (ναι, της τελευταίας σελίδας). Είναι ένα "άβολο", παρ'όλα αυτά άκρως ενδιαφέρον ταξίδι, με τον αναγνώστη να βιώνει μία αμήχανη και λίγο άσχημη ψυχολογική κατάσταση με κάθε γύρισμα σελίδας. Όμως έχει μεγάλη περιέργεια να τη γυρίσει τη ρημάδα τη σελίδα, σκεπτόμενος με όλο του το δίκιο "τί άλλο θα αντικρύσουν τα ματάκια μου". Το μικρό yokai, που έχει εμφανιστεί και σε άλλες δουλειές του Sakabashira, χρησιμοποιείται από το δημιουργό του κάπως σαν αυτόπτης μάρτυρας στις αποκαλυπτικές (με την έννοια της Αποκάλυψης του Ιωάννη) εικόνες που ο ανήσυχος αυτός καλλιτέχνης θέλει να μοιραστεί μαζί μας. Τώρα, το γιατί θέλει να τις μοιραστεί, και ποιό σκοπό εξυπηρετούν, αυτό είναι άγνωστο (τουλάχιστον για εμένα), αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός (ναι, το παίζω και Καβάφης τώρα, επηρρεάστηκα απ'την προηγούμενη ανάρτηση).

Και μέσα σε όλον αυτό τον πανικό, ο κύριος Box man περιφέρεται αμέριμνος, ανέκφραστος κι ατάραχος, με το κουτάκι του στην πλάτη, λες και έχει κατεβάσει δυο ντουζίνες Prozac ! Έτσι, μόνο και μόνο για να μας σπάει τα νεύρα. Το κουτίιιιιιι του αυτός ! Ασφαλώς, αυτή ακριβώς ήταν και η επιθυμία του καλλιτέχνη, ο κεντρικός του ήρωας να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το υπόλοιπο χάος που έχει δημιουργήσει, προσθέτοντας μία ακόμη ανισότητα σε αυτό το υπέροχα άνισο βιβλίο. Η αφήγηση (αν έχει τέτοιο πράγμα αυτή η κουλαμάρα) είναι άλλες φορές γραμμική και άλλες μη γραμμική, κάτι που επίσης δημιουργεί μία ένταση και μία (παραπάνω) σύγχυση στον αναγνώστη, η οποία παραμένει για αρκετή ώρα αφότου τελειώσει την ανάγνωση. Εεεεε, περίπου 2-3 ωρίτσες μετά, ο ταλαιπωρημένος κομιξόφιλος συνειδητοποιεί οτι το σαγόνι του έχει μείνει ανοιχτό όλο αυτό το διάστημα και μαζεύει σκόνη στο πάτωμα, οπότε το κλείνει και συνεχίζει τη ζωή του.

Μα όχι, δείτε τις παρακάτω εικόνες και πείτε μου αν έχω άδικο ...
(σημειωτέον οτι είναι και συνεχόμενες - μία μόνο αφαίρεσα, για να βγαίνει ζυγός αριθμός)

... Με τις υγείες μας ! 

Γειά σου και σένα αδερφέ Imiri ! 

Ό,τι κι αν πίνεις, καλό είναι !
Συνέχισε έτσι !

Dororo

Ένα ταξίδι προς την ολοκλήρωση

Το Dororo του θεού των manga Osamu Tezuka (1928-1989) είναι η ιστορία του περιπετειώδους, στρωμένου με μάχες και απόκοσμα τέρατα ταξιδιού ενός νεαρού άντρα και ενός παιδιού προς τη σωματική και ψυχική τους ολοκλήρωση. Dororo είναι παράφραση παιδικών φίλων του Tezuka της λέξης dorobou, που στα ιαπωνικά σημαίνει κλέφτης, και έτσι ο μεγάλος mangaka χρησιμοποίησε αυτή την όμορφη παιδική ανάμνηση ως τίτλο.

Δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Weekly Shōnen Sunday την περίοδο 1967-1968, όντας μία από τις πρώτες "μη παιδικές" ή "ενήλικες" δουλειές του θρυλικού ιάπωνα δημιουργού, ο οποίος μέχρι τότε ήταν περισσότερο γνωστός για τις περιπετειώδεις του σειρές που απευθύνονταν κυρίως σε νεαρές ηλικίες, όπως το Astro Boy και το Princess Knight. Με την ολοκλήρωση των συνεχειών, κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία συλλεγμένο σε 4 τόμους (tankobon). Μόλις το 2008 (!), μεταφράστηκε και στα αγγλικά, σε μία 3-τομη έκδοση της εταιρείας Vertical, που ακολουθήθηκε από μία omnibus (συγκεντρωτική), κτηνώδη έκδοση 844 σελίδων το 2012. Η ιστορία μεταφέρθηκε και στη μικρή οθόνη, σε 26 anime επεισόδια που προβλήθηκαν στην ιαπωνική τηλέοραση το 1969 με μεγάλη επιτυχία. Το 2007 μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη σε ταινία live action (δηλαδή όχι animation, αλλά με ηθοποιούς), όμως δε θέλω να το συζητήσω περισσότερο...

Ο Dororo λοιπόν είναι ένα μικρό ορφανό αγόρι που συναντάει τον Hyakkimaru (μεταφράζεται ως "Μικρό Τέρας"), έναν περιπλανώμενο νεαρό άντρα με άριστες πολεμικές ικανότητες, και οι δυο τους συγκροτούν ένα αταίριαστο δίδυμο που μπλέκει συνέχεια σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ
(περιέχει spoilers)

Ο Dororo και ο Hyakkimaru πέρασαν και οι δύο πολύ άσχημη παιδική ηλικία (ο Dororo ακόμη την περνάει), αν και με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Ο πατέρας του μικρού κλέφτη ήταν ένας διαβόητος λήσταρχος, και έτσι η οικογένεια βρισκόταν διαρκώς κυνηγημένη, ζώντας από το πενιχρό εισόδημα που κέρδιζε ζητιανεύοντας. Όταν η κεφαλή της οικογένειας θα σκοτωθεί τελικά από τις αρχές, η ζωή του Dororo και της μητέρας του θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη, μέχρι τη στιγμή που και εκείνη θα υποκύψει στις κακουχίες, και θα αφήσει το μικρό παιδί ολομόναχο. Και αν αυτή η ιστορία ακούγεται ζόρικη, η αντίστοιχη του Hyakkimaru είναι απλά σπαρακτική.

Γιος ενός πλούσιου και άπληστου άρχοντα, ο νεογέννητος Hyakkimaru προσφέρεται ως θυσία σε 48 δαίμονες, με αντάλλαγμα την οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία του πατέρα του στην ευρύτερη περιοχή. Κάθε δαίμονας παίρνει από ένα όργανο του βρέφους, το οποίο έπειτα αφήνεται να πεθάνει. Χωρίς χέρια, πόδια, μάτια, μύτη και αρκετά εσωτερικά όργανα, το παιδί κατά θαυματουργό τρόπο θα επιζήσει, και θα ανακαλυφθεί από έναν ερημίτη γιατρό. Ο γιατρός θα πραγματοποιήσει πλήθος χειρουργικών επεμβάσεων πάνω του, προσθέτοντάς του τεχνητά μέλη, έτσι ώστε να μπορεί να ζήσει σαν κανονικός άνθρωπος. Και μάλιστα, μέσα στα τεχνητά μέλη κρύβει ένα μικρό οπλοστάσιο, έτσι ώστε ο προστατευόμενός του να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Λόγω της "σχέσης" του όμως με τις δαιμονικές δυνάμεις, ο Hyakkimaru προσελκύει κάθε λογής πνεύματα και στοιχειά, προκαλώντας άθελά του προβλήματα στο σωτήρα του. Έτσι, αποφασίζει να φύγει. Κάποια στιγμή, μία απόκοσμη φωνή θα του αποκαλύψει οτι ο μόνος τρόπος να ξανακερδίσει τα χαμένα μέλη του σώματός του είναι να σκοτώσει τους 48 δαίμονες που τα έχουν. Θα βάλει λοιπόν σκοπό της ζωής του να βρεί και να σκοτώσει όλους τους δαίμονες, και να ξαναγίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Ο Dororo και ο Hyakkimaru λοιπόν περιπλανιώνται από τόπο σε τόπο, με τον δεύτερο να αναζητά τους δαίμονες που θα του δώσουν πίσω ό,τι του στέρησαν, και τον πρώτο να ψάχνει μια καλή ευκαιρία να κλέψει το σπαθί που κρύβει ο φίλος του μέσα στο τεχνητό χέρι του. ...

Η αναζήτηση και αναμέτρηση με τον κάθε δαίμονα είναι σαν αυτοτελές επεισόδιο της σειράς, που ξεκινάει με την άφιξη των δύο ηρώων στο μέρος που λυμαίνεται το τέρας, συνεχίζεται με την αποκάλυψή του (καθώς συνηθίζουν να κρύβονται πίσω από ανθρώπινες μορφές) και, μετά από μία ... τερατώδη μάχη, τελειώνει με την ανάκτηση ενός από τα χαμένα μέλη του σώματος του Hyakkimaru. Η γενική υπόθεση εξελίσσεται με αργούς ρυθμούς, χωρίς όμως να λείπουν οι ανατροπές, μερικές από τις οποίες μάλιστα είναι πολύ... ανατρεπτικές. Το εικονογραφικό στύλ είναι στο παραδοσιακό, καρτουνίστικο ύφος του μεγάλου δημιουργού το οποίο, ενώ φαντάζει απλοϊκό, είναι άκρως αποτελεσματικό και εξυπηρετεί τέλεια την ιστορία.

Τα τέρατα είναι σχεδιασμένα πολύ όμορφα και με μεγάλη ποικιλία, με έμπνευση που πηγάζει κατ'ευθείαν από τους μύθους της Άπω Ανατολής. Ο Shigeru Mizuki, ο δεύτερος πιο γνωστός mangaka της εποχής μετά τον Tezuka, μέσα από την εξαιρετική σειρά του KITARO (1959) έκανε ξανά δημοφιλή τα yōkai, τα μυθικά τερατόμορφα πνεύματα και στοιχειά της ιαπωνικής παράδοσης που εμφανίζονται και στο Dororo. Μάλιστα, ο Tezuka κάνει μία χιουμοριστική αναφορά στον εκλεκτό συνάδελφό του, ανάμεσα στις διάσπαρτες έξυπνες ατάκες που υποδηλώνουν οτι οι ήρωές του έχουν συνείδηση πως βρίσκονται μέσα σε manga, και οτι κάποιος τους ζωγραφίζει.

Συνολικά, το Dororo ίσως να μην είναι ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του τεράστιου δημιουργού του, είναι όμως μία πολύ διασκεδαστική σειρά που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Το ταξίδι των δύο ηρώων προς τη σωματική τους ολοκλήρωση συμβολίζει το εσωτερικό ταξίδι όλων των ανθρώπων προς την πνευματική και ψυχική τους ολοκλήρωση, αφού, όπως αναφέρεται και σαν υπότιτλος στο όμορφο εξώφυλλο, "Κανένας δε γεννιέται ολοκληρωμένος".

Επιτέλους ! KITARO του Shigeru Mizuki

Το KITARO θα μεταφραστεί στα αγγλικά

Η γνωστή εταιρεία Drawn and Quarterly ανακοίνωσε πρόσφατα οτι απέκτησε τα δικαιώματα για την αγγλική γλώσσα της ιστορικής, cult σειράς του Shigeru Mizuki KITARO, και θα ξεκινήσει να την εκδίδει στις αρχές του 2013. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που η πιο γνωστή δουλειά του παλαίμαχου mangaka θα είναι διαθέσιμη στα αγγλικά (εκτός από μία αποτυχημένη, δίγλωσση έκδοση της Kodansha Bilingual Comics το 2002), ακολουθώντας την κυκλοφορία των graphic novels του NONNONBA (2012) και ONWARDS TOWARD OUR NOBLE DEATHS (2011), πάλι από την D+Q.

Το KITARO δημιουργήθηκε από τον Shigeru Mizuki το 1959, και δημοσιεύθηκε στο θρυλικό περιοδικό Shonen. Έγινε αμέσως κλασικό και επηρρέασε την pop κουλτούρα όσο λίγα comics, παρά το ότι θεωρήθηκε πολύ τρομακτικό για μικρά παιδιά. Ο δημιουργός του το εμπνεύστηκε από μία παράσταση κουκλοθέατρου (kamishibai) που είχε ως θέμα τα yōkai, πλάσματα της ιαπωνικής παράδοσης που είναι κάτι ανάμεσα σε πνεύματα και τέρατα, και τα οποία έγιναν οι βασικοί χαρακτήρες της ιστορίας του, με πρώτο και καλύτερο τον πρωταγωνιστή.

Ο KITARO λοιπόν, είναι ένα καθ'όλα φυσιολογικό μικρό παιδί, εκτός από μερικές μικρές ... λεπτομέρειες. Πρώτον, είναι και αυτός ένα yōkai 350 ετών. Επίσης, έχει ένα μόνο μάτι, τα μαλλιά του "διαισθάνονται" την παραφυσική δραστηριότητα, τα σανδάλια του είναι τουρμπινοκίνητα, και έχει ικανότητες καμουφλάζ αντίστοιχες με ένα ... χαμαιλέοντα. Οκ, δεν είναι και τόσο φυσιολογικός, όπως και ο πατέρας του, ο Medama-oyaji, ο οποίος είναι ένα μάτι (η μετάφραση του ονόματός του είναι πατέρας-μάτι)! Βοηθούμενος από τον πατέρα του, λοιπόν, αρκετούς ακόμα διασκεδαστικούς χαρακτήρες και ένα παράξενο οπλοστάσιο, ο μικρός yōkai προσπαθεί να διαφυλάξει την ισορροπία ανάμεσα στον κόσμο των πνευμάτων και των ανθρώπων, και υπερασπίζεται τους θνητούς απέναντι σε κακόβουλα τέρατα.

Η ιστορική manga σειρά του Mizuki έχει μεταφερθεί πολλές φορές στην τηλεόραση και στη μεγάλη οθόνη, τόσο σε anime σειρές, όσο και σε ταινίες live-action (με ηθοποιούς δηλαδή) και video games. Η ζωή του δημιουργού του και της γυναίκας του έχει γίνει reality show στην τηλεόραση (!!!), ενώ στη γενέτειρα πόλη του υπάρχουν διάσπαρτα αγάλματα χαρακτήρων της σειράς, δρόμος που έχει πάρει το όνομά του όπως και μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι οτι οι ιάπωνες ξέρουν να εκτιμούν τους "θησαυρούς" τους.

Και τώρα, επιτέλους, ήρθε η ώρα και για τους μη ιάπωνες να ανακαλύψουν τον υπέροχο, διασκεδαστικά τρομακτικό κόσμο του μικρού KITARO (τα scanlations δε μετράνε, φυσικά).

KITARO english publication @ D & Q
KITARO english publication @ The Comics Reporter
KITARO @ wikipedia